เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 15 : บทที่15 ส่งคืน​สกุล​เดิม​ ตอน​สุดท้าย​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 ส.ค. 63

จวนเสนาธิการทหาร


ตระกูล​ฉี ฉีฉางหลุน


ท่านเสนาฯและฮู​หยิน​ใหญ่​ต้องเต้นเป็นเจ้าเข้า​ เพราะบุตรเกอของตนถูก​ส่งตัว​กลับพร้อมกับระบุเหตุผล​ว่าส่งกลับเพราะเหตุใด



งานนี้​เป็น​เรื่องใหญ่​และเป็นเรื่อง​ขายหน้าของตระกูล​อย่างมาก เสื่อมเสีย​เกียรติ​และชื่อเสียง​วงศ์ตระกูล​อย่างรุนแรง



หลังจากที่อ้าวเทียนราชองครักษ์​ของแม่ทัพ​หยาง​อี้​กลับไปแล้ว ท่านเสนาฯและฮูหยินรีบเข้าห้องของบุตรเกอทันที



แต่กลับได้ยินเสียงบุตรตนเองอาละวาด​อย่างเกรี้ยวกราด​ใส่บ่าวไพร่ ถ้อยคำที่กล่าวมากับกระดาษ​และตราประทับ​นั่นคือ การที่เฟิงหลุนบอกว่าลูกของตนไม่มีสัมมาคารวะ​ 




ฉีฉางหลุนและฮูหยินเอกไม่สามารถ​ปฏิเสธ​ได้เลย ท่านเสนาธิการทหาร​กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้อง เมื่อได้ยินบุตรของตนตบตีบ่าวไพร่



เพี๊ยะ!! 



"เจ้าอย่ามาแตะตัวข้า ไปให้พ้น" ฉีจินเยวี่ยนตบหน้าบ่าวคนสนิท



"เจ้าหยุดนะฉีจินเยวี่ยน เจ้าจะทำร้ายบ่าวไพร่อันใดในเมื่อบ่าวไพร่ไม่เคยทำอันใดให้เจ้าเจ็บแค้น" บิดากล่าว แต่เหมือนชี้โพรงให้กระรอก​ เพราะฉีจินเยวี่ยนตาลุกวาบ



ใช่ คนที่ทำให้เขาเจ็บแค้นนั่นก็คือ เกอชั้นต่ำ เฟิงหลุนนั่นต่างหาก นึกถึงสิ่งที่มันทำกับเขา เกอสกุลฉีก็แค้นแสนแค้น




" ท่านพ่อพูดถูกแล้ว ข้าควรเกลียดเจ้าเฟิงหลุนนั่น เพราะมัน มันตบข้าท่านพ่อ" ฉีจิน​เย​วี่​ยน​แค้นหนัก



"แล้วเจ้าไปทำอันใดให้ฮูหยินรองตบเจ้ากันเล่า" ฉีฮูหยินเอ่ยถามบุตรเกอ ของตน



"ข้าไม่ได้ทำอันใดเลยนะขอรับท่านแม่ แต่เจ้าเกอชั้นต่ำนั่นต่างหากที่ทำข้า" ฉีจินเยวี่ยนไม่มีการบอกความจริงแน่นอน



" แล้วจินหลินไปไหนขอรับท่านพ่อ" เอ่ยถามหาน้องสาวของตน



"เห็นสาวใช้มาบอกว่าจินหลินไม่อยากออกมาข้างนอก อยากนอนพักอยู่แต่ในห้องบิดาเลยไม่อยากเซ้าซี้​ คงเกี่ยวเนื่องมาจากเรื่องเจ้าแต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพเป็นแน่" ฉีฉางหลุนเอ่ย



ฉีจินเยวี่ยนยิ้ม แววตาวาววาม เฮอะ จินหลินเองก็รักใคร่ท่านแม่ทัพเหมือนๆกับข้านั่นแหละ แต่ข้าได้ท่านแม่ทัพ​มา แต่จินหลินไม่ได้




" แล้วจะทำอันใดต่อไปท่านพ่อ ท่านผู้นั้นกริ้วข้าใหญ่​โต หาว่าข้าทำเสียเรื่อง ข้ายังไม่ได้ทำอันใดเลยนะขอรับ วันๆข้ากูขลุกอยู่กับท่านแม่ทัพ แล้วจะให้ข้าไปทำให้ข่าวรั่วไหลได้เช่นไร" ฉีจินเยวี่ยนฟ้องบิดา เพราะรู้ว่าบิดาช่วยตนได้แน่




"บิดาจะไปที่โรงเตี๊ยม​ ท่านนัดเจอที่นั่น" ท่านเสนาธิการ​ทหารกล่าว




" ข้าไปด้วยนะขอรับ​ท่านพ่อ" อดีตอนุของท่านแม่ทัพเอ่ยขอ



" เจ้าไปแต่งกายใหม่ บิดาจะนำพาเจ้าไป" บิดา​มารดา​ออกจากห้องไปแล้ว ฉีจินเยวี่ยนเรียก​บ่าวคนสนิทมาแต่งกายให้






ที่กรมกลาโหม​




" หึหึ หลุนเอ๋​อร์ช่างใจร้อนยิ่งนัก" ท่านแม่ทัพรับฟังในสิ่งที่ซินเทียนนำมาบอกก็ถูกใจ เพราะเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์​ อีกไม่กี่ราตรี​ก็ใกล้จะถึงเวลาชี้เป็นชี้ตายแล้ว




"แล้วจินหลินเล่า เป็นเช่นไร" ถามถึงน้องสาวของฉีจินเยวี่ยน




"จูล่งอยู่ด้วยขอรับ" ซิน​เทียน​รายงาน​




" อือ นำความไปบอกฮูหยินรองว่า วันรุ่งข้าถึงจะได้กลับจวน ดูแลตัวเอง​ให้​ดี​ ส่วนเจ้ากับอ้าวเทียนก็ดูแลจวนและหลุน​เอ๋​อร์​ด้วย เพราะหลุนเออร์อาจไม่ปลอดภัย ปกป้องคุ้มครอง​หลนเอ๋อร์ให้ดี หลุนเอ๋อร์​คือชีวิตของข้า" หยางอี้ ห่วงคนตัวเล็ก​นั่นจริงๆ



"ขอรับท่านแม่ทัพ" ซินเทียนรับคำสั่งก่อนหายไป





"ครั้งนี้ องค์​ชายใหญ่​หน้าขาวแน่" หยางอี้ยกมุมปากขึ้นนิดๆ



" เช่นนั้นขอรับ" จิ้นไห่เองก็คิดแบบเดียวกัน​






ที่จวนท่านแม่ทัพหยางอี้




" นี่เจ้า เจ้าจะมายุ่งวุ่นวายกับข้าด้วยเหตุใด" ฉีจินหลินเอ่ยกับจูล่งตาวาว



"ข้าห่วงเจ้า อนุฉีไม่อยู่ที่จวนท่านแม่ทัพแล้วเช่นนี้ ข้ากังวลว่าเจ้าจะไม่สบายใจ" จูล่งเอ่ยหน้าตาย แต่ความจริงจูล่งเองก็ห่วงแม่หญิงคนงามนี่อยู่เหมือนกัน




"ข้าแข็งแรง​ดี เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า" ใบหน้าสวยงามล่มเมืองของฉีจินหลินเชิดขึ้น ทำให้ดูแล้วน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวยิ่งนักในความรู้สึกของจูล่ง




" เจ้าอย่าดื้อมากได้หรือไม่" จูล่งกล่าว




"เจ้าเป็นอันใดของเจ้านักหนา ข้าอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพมานานแล้ว ข้าเองก็อยากกลับจวนข้า" ฉีจินหลินชักเบื่อที่จะต่อล้อต่อเถียง​กับจูล่ง




"ถ้าเช่นนั้นเจ้าไปหาฮูหยินรองกับข้าเถิด" จูล่งไม่อยากให้แม่หญิงคนงามออกไปจากจวน




" เหตุใดข้าต้องไปพบเกอผู้นั้นด้วย" ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กๆอย่างถือดี




" ฮูหยินเป็นนาย เป็นผู้ที่คุมทุกอย่างของจวนท่านแม่ทัพ ผู้ใดมาหรือจะไป ต้องไปแจ้งแก่ฮูหยินรอง" จูล่งอธิบาย​



" ข้าไม่อยากไป"หน้างอๆ แต่กาลก่อนนั้น ตนและเกอผู้พี่ได้วางยากำหนัดลงในจอกสุรา หมายว่าจะให้ท่านแม่ทัพดื่ม แต่ผู้ที่ได้ดื่มจอกสุราจอกนั้น กลับกลายเป็นเกอผู้ที่เป็นใหญ่​ในจวนแห่งนี้ไปเสียแล้ว แล้วจะให้ข้ามีหน้าไปพบหน้าได้เช่นไร




"เหตุ​ที่​เจ้าทำ ข้ารับรู้หมด แต่ข้าจะบอกกับเจ้า ว่าฮูหยินรองของพวกข้าไม่ใช่ผู้ที่คิดอันใดร้ายๆได้ ฮูหยินของพวกข้าจิตใจดี มีจิตใจ​เมตตากรุณา​ต่อบ่าวไพร่ยิ่ง บ่าวไพร่ที่นี่ต่างรักและเทิดทูน​ฮูหยินสุดชีวิต เจ้ารู้หรือไม่" จูล่งปลื้มใจยิ่งนักที่ได้เอ่ยให้สตรีสกุลฉีฟัง




ฉีจินหลินฟังแล้วนิ่งอึ้ง มีจริงหรือ ผู้ใดจะใจดีมีเมตตา​ต่อผู้อื่น ที่จวนของตระกูล​ฉีหรือตระกูล​อื่นๆไม่มีผู้ใดเป็นกัน ฉีจินหลินเป็นงงเล็กน้อย




" เจ้าไปกับข้าเถิดหนา แล้วเจ้าจะรู้ว่าฮูหยินของข้าดีจริงอย่างที่ข้ากล่าวมา" จูล่งมองหน้าของฉีจินหลินนิ่งๆ จินหลินมองตาจูล่ง ก่อนพยักหน้า​



"เช่นนั้นก็ได้" 





เรือนอวี้​หลิง​



"ฮูหยินขอรับ ท่านแม่ทัพแจ้งมาว่าวันรุ่งถึงจะกลับจวน ขอให้ฮูหยินรองโปรดระวังตัวด้วยขอรับ" ซินเทียนรายงานต่อฮูหยินของตน



" ขอบคุณ​ท่านซินเทียน คืนนี้ต้องรบกวนท่านซินเทียนและองครักษ์​ทั้งหลายแล้ว ข้าขอฝากตัวด้วยนะขอรับ และอย่าให้เหตุการณ์​เหมือนยามเฉิน(07.00-08.59​ น.)​ เกิดขึ้นอีกนะขอรับ" ฮูหยินคนงามยิ้ม แต่แววตาไม่ยิ้มด้วย



องครักษ์​ทุกคนก้มหน้า เนื่องด้วยพวกตนละเลยจริงตามที่ฮูหยินกล่าว แม้จะมาจากคำสั่งของท่านแม่ทัพเองก็ตาม 



" ขออภัย​ฮูหยินขอรับ พวกข้าจะไม่ยอมให้เกิดเหตุ​ขึ้นอีกแน่นอน" องครักษ์​เอ่ยเสียงเข้ม



" ขอบคุณ​ทุกท่าน" เฟิงหลุนยิ้ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นจูล่งกับสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามา เฟิงหลุนมองก็ตะหงิดๆในใจ ฉีจินหลินใช่ไหมนะ ไม่ได้เจอกันมาร่วม3-4เดือน จากแต่ก่อนว่าสวย ตอนนี้​สวยกว่าเดิมอีกนะ



เฟิงหลุนพึมพำกับตัวเอง



"จูล่ง มีอันใดงั้นหรือ แล้วสตรีผู้นั้น ข้าคุ้นเคยหรือไม่ ข้าเหมือนจะเคยเจอ" ฮูหยินคนงามเอ่ย องครักษ์​ทุกคนเขม้นมองไปที่ฉีจินหลิน



คนงามสะดุ้ง มองข้าอันใดกันเล่า



"ขอรับฮูหยิน แม่นางฉีขอรับ" จูล่งบอกกกับผู้เป็นนาย



"แล้วแม่นางฉีมาอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพได้เยี่ยงไร" เหนื่อยใจกับคำพูดโบราณ​เสียจริง เฟิงหลุนท้อแท้​



" แม่นางฉีมาพร้อมขบวนส่งตัวอนุฉีขอรับ" จูล่งบอกที่มาที่ไป



"อ้อออ หนีออกจากจวนมาหรอกหรือ ท่านซินเทียนท่านเห็นหรือไม่อย่างไร" เอ่ยถามกับซินเทียน



"เห็นขอรับ ข้าเองที่เป็นคนเปิดช่องให้ฉีจินหลินเข้าไปในรถม้าได้" ซินเทียนยอมรับ



"ข้าต้องขออภัย​ต่อฮูหยินรองด้วยขอรับ ที่ไม่ได้รายงานให้ทราบแต่แรก" ซินเทียนก้มหัว เขาทำผิดต้องได้รับโทษ​



" ไม่เป็นไร กาลก่อนนั้นท่านแม่ทัพถูกยากำหนัดที่ใส่ใว้ในจอกสุรา แต่ท่านแม่ทัพไม่ได้ดื่ม คนดื่มก็เป็นข้า และข้าก็เป็นผู้ได้รับผลกระทบ​จากยานั่น ท่านจำได้ใช่หรือไม่ ท่านซินเทียน ท่านอ้าวเทียน




"ขอรับ" องครักษ์​ทุกคนรับคำและจำได้ แต่ฉีจินหลินก้มหน้างุดด้วยความละอาย



" ที่ข้ากล่าวย้อนหลังขึ้นมา ไม่ใช่ข้านั้นเจ็บแค้นอันใดเจ้านะ จินหลิน เจ้ายังเด็กนัก ความคิดของเจ้ามันยังน้อย ข้าไม่ถือสา​เจ้าหรอก เจ้าคงรู้เรื่องที่เกี่ยวพี่ของเจ้าแล้วใช่หรือไม่" เฟิงหลุนถาม



"รู้แล้ว" จินหลินเอ่ย แต่ถูกจูล่งศอกใส่แขนเบาๆ ส่วนเฟิงหลุนมองดูความสัมพันธ์​ของคนสนิท​ตนกับบุตรีท่านเสนาฯก็เป็นงง สนิทกันมาแต่ตอนไหนหว่า? 



"รู้แล้วเจ้าค่ะ" แม่นางคนงามเอ่ยขึ้นมา จูล่งมีสีหน้าดีขึ้น



" เจ้าอยากกลับจวนตระกูลฉีหรือไม่" เอ่ยอีกรอบ ฉีจินหลิงตาโต มองตากับเฟิงหลุนเขม็ง



"ว่าอย่างไร เจ้าจะกลับจวนเจ้าหรือไม่" เอ่ยย้ำ



"ข้าอยากกลับ" ฉีจินหลินเอ่ย แต่กลับหน้ามุ่ยขึ้นมา กลับไปท่านพ่อคงต้องตีข้าเป็นแน่



"อยากกลับแล้วทำหน้าแบบนั้นทำไมกัน"เฟิงหลุนสนใจในกิริยาที่คนงามแสดงออกมา



"ข้าหนีท่านพ่อท่านแม่ออกมา ข้ากลัวว่า ท่ทนพ่อจะตีข้า" หน้าหงอยๆอย่างหน้าสงสาร



"ข้าจะให้จูล่งกับท่านซิน​เทียน​ไปส่งที่ห้องของเจ้าเลย ไม่มีผู้ใดพบเห็นแน่นอน" ฮูหยินคนงามเอ่ยและแฝงไปด้วยความนัย



ความนัยที่จูล่งและซินเทียนเท่านั้นที่รับรู้ได้



"จริงหรือเจ้าคะ" ฉีจินหลินหน้าชื่น



" ข้าพูดความจริง" เฟิงหลุนยิ้มสดใส ตามองที่ซินเทียนและจูล่ง



ทั้งคู่สบตากับฮูหยินของจวน พลางก้มหน้าน้อมรับคำสั่งจากผู้เป็นนายทันที



"ถ้าเช่นนั้นยามห้าย(21.00-22.59 น.)​ ท่านซินเทียนและจูล่งจะรำพาเจ้าไปส่งที่จวน ส่งอย่างปลอดภัย​และไร้รอยขีดข่วน​ เจ้าตกลงใช่หรือไม่" ฮูหยินคนงามยิ้มตาพราว องครักษ์​เผลอขนลุกวาบกับแววตาของฮูหยินของจวน




"ข้าฝากท่านด้วยนะท่านซินเทียน จูล่ง" เอ่ยย้ำ



" ขอรับฮูหยินรอง" ซินเทียนและจูล่งก้มศีรษะ​และตอบรับคำสั่งของฮูหยิน



_________________________



สวัสดี​ค่ะ​ มาอัพแล้วน้าา



เรามีเรือเพิ่มอีก1เรือค่ะ น้องน่ารักนะคะ ฝากรักและเมตตา​น้องจินหลินด้วยเน้อ??’?



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น