เกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง​ ทำ​ไมมัน​ยุ่ง​ขนาด​นี้​วะ​ มี E-Book​ แล้วนะคะ พร้อมตอนพิเศษ​2​ตอน​ค่ะ

ตอนที่ 11 : บทที่11 ว่าที่อนุ​คน​ใหม่​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 ส.ค. 63


 

 

บทที่11​ ว่าที่อนุคนใหม่

 

 

จวนเสนาธิการทหาร​

 

ฉีฉางหลุน​   กำลังตื่นเต้นเพราะมีข่าวมาใหม่สดๆร้อนๆว่าท่านแม่ทัพนั้นหลงไหลในบุตรเกอของตนยิ่งจนขอพระราชทานตบแต่งอนุเข้าจวน

 

แสดงว่าฮูหยินรองผู้นั้นคงทนเสียงรบเร้าจากแม่ทัพหยางอี้ไม่ไหวเป็นแน่​  แม่ทัพหยางจึงได้ขอพระราชทาน​แต่งบุตรเกอของตนเป็นอนุคนใหม่​

 

 

ภายในห้องของเกอบุตรของท่านเสนาธิการทหาร​

 

ฉีจินเยวี่ยนอารมณ์​ดีสีหน้ามีความสุข​ ด้วยความที่งดงามอยู่แล้วก็ยิ่งงามเย้ายวนเพิ่มขึ้นไปอีก

 

เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าท่านแม่ทัพนั้นหลงไหลในตัวของตนเป็นแน่แท้​  คงอยากให้ตนไปปรนนิบัติ​คอยอุ่นเตียง

 

ฮึ​ ฮูหยินรองแล้วยังไงเล่า​ ในเมื่อเขาก็จะได้เป็นอนุแล้ว​ อีกเพียง​แค่7วันเท่านั้น​

 

จวนเสนาธิการทหาร​ต่างตกแต่ง​จวนอย่างยิ่งใหญ่​ ประดับประดา​ไปด้วยของมีค่ามากมาย​  

 

มีผู้คนมากมายที่เข้ามาแสดงความยินดีที่บุตรเกอของจวนเสนาธิการทหาร​จะได้เป็นอนุแม่ทัพหยางอี้

 

แต่สำหรับบุตรคนน้อง

 

ฉีจินหลิน  นั้นแตกต่าง​ออกไป​  นางไม่มีความยินดี​เลยแม้เพียงนิด​   นางนั้นไฝ่ฝัน​อยากจะเป็นอนุของหยางอี้มานาน​   แต่กลับถูกเกอผู้เป็นพี่แย่งยื้อ​จนได้รับพระราชทาน​เป็นอนุแก่แม่ทัพหยางอี้​   มองแล้วตาของผู้เป็นน้องก็วาววับ​  นางจะไม่ยอมให้เกอผู้พี่ได้ตำแหน่งอนุคนเดียวเป็นแน่!!! 

 

 

 

ยามอิ๋น(03.00​-04.59 น.)​

 

ที่จวนแม่ทัพหยางอี้มีขบวนเกี๊ยวแดงจอดสงบนิ่งอยู่1คันรถม้าและมีขบวนทหารและขบวนสินสอดจำนวนมากรอท่านแม่ทัพ

 

ภายในเรือนใหญ่​  อวี้หลิง

 

2ร่างที่กอดก่ายกันและกัน​ ที่คอยเล้าโลม​กอดจูบดุดันอย่างคนที่ลุ่มหลงในร่างซึ่งกันและกัน​

 

"ท่านพี่​ ยามอิ๋นแล้วท่านจะไม่ไปรับอนุของท่านเหรอขอรับ" เฟิงหลุน​ ถามพลางดันใบหน้าคมคายออกจากซอกคอของตน

 

หยางอี้เงยหน้าขึ้นมองฮูหยิน​เพียงคนเดียวของตน​  ก่อนจะสบตาสวยๆที่มีแววเศร้ายั้นอย่างเข้าใจในคนตัวเล​็กเป็นอย่างดี​  ถ้าเขาเป็นคนตัวเล็กก็คงทำใจไม่ได้เป็นแน่​ ที่สามีของตนที่นอนก่ายกอดอยู่ทุกเช้าค่ำวันนี้กลับต้องแต่งอนุเข้าจวน​ สามีที่รักจะต้องไปก่ายกอดโอ้โลมสตรีนางอื่น​  เป็นใครจะทนไหว​  หยางอี้เห็นความเศร้าในแววตาของเมียรักก็เจ็บหน่วงในหัวใจ​ เขาหวังว่าครั้งนี้เขาจะไม่ตัดสินใจ​พลาด​  เพราะถ้าพลาดเขาเองก็คงต้องเสียคนที่เขากกกอดคนนี้ไปตลอดชีวิต​ของตนแน่

 

เฟิงหลุนไม่เหมือนผู้ใดที่จะมานั่งรอให้สามีมาเยี่ยม​เยียน​ กาลก่อนนั้นเขาได้กระทำอันหยามใจของเฟิงหลุนไปแล้ว​  มาครั้งนี้เขาจะทำอีกได้เช่นไร

 

"หลุนเอ๋อ​ร์​เจ้าอย่าเศร้าไปเลยนะ สามีสัญญาว่าจะมีเพียงเจ้าเป็นภรรยา​ของสามี​ มือ2มือนี้จะไม่มีวันจับหรือแตะต้องตัวเกอหรือสตรีผู้ใดอื่นอีก​ เจ้าอย่ากังวลใจเลยนะ" หยางอี้แสนสงสารหลุนเอ๋อร์​ของตนยิ่ง

 

"ขอรับท่านพี่" ถึงบอกว่าไม่ต้องเสียใจแต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้​  เขาเป็นคนมีชีวิตใจแล้วทำไมจะไม่เสียใจเล่า

 

" ท่านพี่ไปรับอนุของท่านเถิด"   เอ่ยกับสามีน้ำเสียงตัดใจ

 

" พี่ไม่ไปรับ​ แต่จะให้ซินเทียนไปแทน​  สามีจะเข้ากรม​  ไม่อยากเห็นหน้าคนที่มาทำให้เจ้าต้องเสียใจ"จูบขมับคนตัวเล็กแน่นๆ

 

"ท่านพี่ไปเถอะ​  ไม่ต้องห่วงภรรยา​นะขอรับ" คนงามของตนนั้นวันนี้ดูเปราะบางมากๆ

 

" เจ้าอย่าได้เสียใจไปนะเจ้า​  สามีมีแค่เจ้าเป็นภรรยา​และจะเป็นฮูหยินของสามีเพียงผู้เดียว"  หยางอี้กอดปลอบคนตัวเล็กแน่น​   ก่อนจะลุกไปจัดการชำระล้างตนแล้วเข้าวัง

 

เฟิงหลุนออกอาการเซ็งๆที่วันนี้ตนได้เห็นอนุของสามี​   ทั้งๆที่คิดว่าหยางอี้นั้นคงไม่มีอนุเป็นแน่​  แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากเกมการเมือง​ไม่ได้

 

" เฮ้อ" เบื่อจริง

 

 

จวนเสนาธิการทหาร​

 

ฉีฉางหลุน​  

 

ยามนี้ผู้คนคึกคักยิ่งนัก​ การส่งตัวอนุของท่านแม่ทัพนำพาความตื่นเต้นความดีใจและความริษยา​  นำมาสู่จวนของท่านเสนาเสียแล้ว

 

"ท่านพ่อขอรับ​  ท่านแม่ทัพมาถึงหรือยังขอรับ" ฉีจินเยวี่ยนเอ่ยถามบิดา​  วันนี้ฉีจินเยวี่ยนงดงามยิ่งนัก​ ซึ่งยามปกติแล้วนั้นรูปร่างหน้าตาของเกอผู้นี้ก็นับว่างามล่มเมือง​ พอแต่งชุดเจ้าสาวกลับงามยิ่งขึ้นกว่าเดิมนัก   เกอผู้นี้มีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร​และยั่วยวน​ ผิวพรรณ​ขาวผ่องเป็นยองใย​น่าลูบไล้ยิ่ง

 

" ท่านแม่ทัพส่งตัวองครักษ์​มารับเจ้าขึ้นเกี๊ยว​   เจ้าอย่าได้ทำหน้าเช่นนั้น​ ท่านแม่ทัพถูกฝ่าบาทเรียกตัวเข้าวังตั้งแต่ยามอิ๋น​ ยังไม่รู้​ว่าจะกลับจวนยามใด"  บิดาร่ายยาวก่อนที่เกอลูกรักจะหน้าหงิกและจะทำการเสียฤกษ์​

 

"บิดากับมารดา​จะออกไปรอที่นอกเรือน​ เจ้ารอที่นี่แม่สื่อจะมารับเจ้าขึ้นเกี๊ยว​  "ท่านเสนาชักชวนฮูหยินของตนเดินออกจากห้อง

 

ฉีจินเยวี่ยนหน้านิ้วคิ้วขมวดหรือจะเป็นเพราะฮูหยินรองนั่น​ ท่านแม่ทัพจึงไปทำงาน​   ฮึ​  ข้ารอเจอเจ้าอยู่​ เฟิงหลุน

 

ยามเหม่า(05.00-06.59 น.)​

 

แม่สื่อจูงมืออนุคนใหม่ของท่านแม่ทัพจะนำพาขึ้นเกี๊ยวแดง​  ก็เจอเหล่าขบวน​บิดามารดา​ยืนส่งอยู่ก็ร่ำลากันตามประเพณี​   มีซินเทียนมารอรับอนุคนใหม่ถึงที่​  เขานั่งรถม้าตัวโตสีดำดวงตา​คมกล้ามองอนุคนใหม่นิ่ง​  แต่แล้วสายตาก็มองเห็นบางอย่างที่อยู่ข้างเกี๊ยวของอนุ

 

เขามองดูว่าร่างนั้นจะทำเช่นไร​ ดูเหมือนว่าร่างอวบอิ่มนั้นอยากขค้นไปบนรถม้า​   เขาจึงเรียกคนบังคับรถม้าเดินมาหาเพื่อจะเปิดทางให้คนร่างอวบอิ่มขึ้นไปรถม้าได้อย่างดี​   เมื่อคนบังคับรถม้ามาถึงซินเทียนก็เอ่ยสั่งความแต่สายตาชำเลืองดูร่างอวบที่ค่อยๆมองซ้าย​มอง​ขวา​อย่างระแวดระวัง​ก่อนที่จะ​  ผลุ่บ!!! 

 

ร่างนั้นค่อยๆมุดเข้าไปในเกี๊ยวแดงแล้วขยุกขยิกซ่อนตัวก่อนที่อนุคนใหม่จะขึ้นเกี๊ยวตามฤกษ์​งาม​ยาม​ดี​

 

เมื่ออนุคนงามขึ้นเกี๊ยวแล้วนั่นเป็นอันเสร็จ​พิธีรับอนุ

 

ขบวนอนุ(เจ้าสาว)​ออกเดินทาง​ ที่สองข้างทางมีผู้คนมากมายจนเต็มสองฝั่งเสียงชื่นชม​ก็ลอยเข้าหูของอนุคนใหม่และบ่าวไพร่คนสนิท​   ฉีจินเยวี่ยนยิ้มสวยดวงตาพราว​     ถ้าท่านแม่ทัพได้เข้าหอกับข้าเมื่อไหร่​  ข้าจะทำให้ท่านแม่ทัพหลงข้าให้มากๆ​  ข้าจะเขี่ยฮูหยินรองลำดับ1ออกจากจวนให้ได้!!! 

 

 

 

จวนแม่ทัพหยางอี้

 

บรรดาบ่าวไพร่ทั้งชายและ​หญิง​ต่างมออกันที่หน้าจวนเรือนใหญ่​จองท่านแม่ทัพตามคำสั่งฮูหยินรองเพื่อให้มารอรับอนุของท่านแม่ทัพ​ ซึ่งทุกคนก็ไม่พอใจนักที่ท่านแม่ทัพมีอนุแต่ไม่กล้าขัดคำสั่ง​ของฮูหยินของจวนจึงพากันทำหน้าปูเลี่ยน​ๆีอต้อนรับอนุคนใหม่

 

เฟิงหลุนนั่งอยู่ตรงที่เก้าอี้ใต้ตนเหมยมองดูนอกจวนที่กำลังมี​อนุเกอคนใหม่ของท่านแม่ทัพกำลังเดินข้ามธรณีจวนมา

 

ขบวนของอนุเดินมาถึงฮูหยินรองลำดับ1ของจวนก็หยุดนิ่ง​ เมื่อซินเทียนเห็นว่าฮูหยินของตนลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงมาที่อนุคนใหม่ของนายท่าน

 

ซินเทียนห้มหัวทำความเคารพ​ต่อ​ผู้​เป็นนาย

 

"คาราวะฮูหยินรองขอรับ" ซินเทียนกล่าวกับเฟิงหลุน

 

"ขอบคุณ​ท่านซินเทียน​" เฟิงหลุนยิ้มๆ​  ก่อนจะเดินไปที่ฉีจินเยวี่ยนอนุคนใหม่ของจวน

 

"ข้าเฟิงหลุนฮูหยินรองลำดับ1​ มารอต้อนรับอนุของท่านแม่ทัพ​  เรือนของเจ้าอยู่ที่เรือนฉูจู๋ร์(ดอกเดซี่)​ ซึ่งเป็นเรือนเก่าของอนุ1​ รบกวนท่านซินเทียนนำพาอนุคนใหม่ของท่านแม่ทัพไปด้วยขอรับ"หันมาหาซินเทียนแล้วก้มหัวนิดๆ​ ซินเทียนจึงก้มตาม

 

"ขอรับฮูหยิน​" พลางหันไปหาอนุเกอคนใหม่นิ่งๆแล้วเอ่ย​  

 

" ทำไมอนุฉีไม่ทำความเคารพ​ต่อฮูหยินของเรือน​ รวมทั้งพวกเจ้าทั้งหลายด้วย​  พวกเจ้าจะมาอาศัย​พึ่งพิงฮูหยินแล้วไม่เคารพเช่นนั้นหรือ​ ข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้ท่านแม่ทัพทราบว่าพวกเจ้ารวมทั้งอนุฉีว่ากระด้างกระเดื่อง​ต่อผู้เป็นนายและเป็นเจ้าของเรือน" ซินเทียนจัดบทแข็งให้

 

ฉีจินเยวี่ยนกัดฟันกรอด​ ก่อนจะก้มหัวลงทำความเคารพ​ต่อฮูหยินรองของจวน

 

" ข้าฉีจินเยวี่ยน​ คาราวะฮูหยินรองขอรับ"ท่าทีกระด้างกระเดื่อง​ที่อนุคนใหม่แสดงออกนั้นไม่ได้ทำให้เฟิงหลุนเกิดอาการเครียดแต่อย่างใด​  เขากลับหันไปเอ่ยกับบ่าวไพร่คนอื่นๆแทน​ 

 

" พวกเจ้ากลับโรงครัวเถิดหนา​  แล้วตระเตรียมส่วนประสมบัวลอยไข่หวานไว้ให้ข้า​ ประเดี๋ยว​ข้าจะไปทำ​  ท่านพี่คงอยากทานแล้ว"  สั่งความยิ้มๆ​  บ่าวไพร่ต่างมีสีหน้าแช่มชื่น​ขึ้นเมื่อผู้เป็นฮูหยินจะทำของหวานเอาใจสามี

 

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"  บ่าวไพร่รับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปตามที่ผู้เป็นนายสั่ง

 

คนงามหันมาทางอนุคนใหม่

 

" ส่วนเจ้า​  ข้าเข้าใจว่าเจ้าเป็นบุตรของท่านเสนาธิการทหาร​ และเย่อหยิ่ง​เพราะเป็นนายมาก่อน​   แต่ว่าในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่​"     

"เข้ามาเป็นอนุของท่านแม่ทัพ​ และท่านแม่ทัพก็มีฮูหยินแล้ว​ ก็เทียบได้ว่าฮูหยินนั้นใหญ่​กว่าเจ้าผู้เป็นอนุ​ ถ้าเจ้ากระด้างกระเดื่อง​  ข้า​เกรงว่าคงไม่อาจอยู่ร่วมกันได้​   และถ้าเจ้าคิดว่า​ มาเป็นอนุเพื่อให้ท่านแม่ทัพร่วมเสพสังวาส​แล้วจะให้ท่านแม่ทัพหลงไหลแล้วเฉดหัวข้าทิ้งแล้วนั่น​   มันเป็นการคิดที่โง่มาก​     ซินเทียนนำพาอนุคนใหม่ไปเถิด​  ข้าจะไปโรงครัว"  คนงามจัดหนักให้อนุคนใหม่อย่างที่อยากจะพูดมานานแล้ว

 

" ขอรับฮูหยิน" ซินเทียนก้มหัวน้อมรับ

 

ส่วนอนุคนใหม่กัดฟันกรอดๆอย่างแค้นใจ​  ฝากไว้ก่อนเถิดแล้วข้าจักเอาคืน

 

 

 

ที่โรงครัวใหญ่​

 

ฮูหยินของจวนขมักเขม้น​ในการทำบัวลอยไข่หวานของโปรดของสามี​   เมื่อทำเสร็จก็จัดการตักใส่ชามโตๆ1ชามเพื่อให้สามีตัวโตทาน

 

และตักแบ่งบ่าวไพร่และองครักษ์​ทั้งหมดอย่างเท่าเทียมกัน​

 

"ท่าน​อ้าวเทียน​ ท่านจงนำบัวลอยไข่หวานชามนี้ไปให้ท่านแม่ทัพที่กรมนะขอรับ​ แล้วแจ้งแก่ท่านแม่ทัพด้วยว่า​   ข้านั้นแข็งแรง​ดี​ ท่านแม่ทัพไม่ต้องเป็นห่วงให้ตั้งใจทำงานจะได้มาอยู่กับข้า​     ส่วนชามนี้ของท่านจิ้นไห่​  และชาม2ชามนี้ของท่านกับซินเทียน" เฟิงหลุนยกชามบัวลอยไข่หวานมาให้

 

 

"ขอบคุณ​ฮูหยินขอรับ" อ้าวเทียนก้มหัวก่อนรับชามบัวลอย​มาถือไว้​  กลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอยิ่ง​   เฟิงหลุนยิ้มแย้มถูกใจก่อนเดินไปที่เรือนม่อลี่​ เขาอยากไปนั่งที่ศาลา​ริม​บึง​  คิดถึง​ช่วงที่เป็นอนุ9​จังแฮะ! 

 

คนงามเดินไปที่เรือนม่อลี่​  ทุกอย่างยังปกติ​ ก็บ่าวไพร่ทำงานขัดถูเรือนทุกวัน​ จู่ล่งก็ขยันลงไปเอาเม็ดบัวมาให้เขาทานบ่อยๆ

 

เฟิงหลุนยิ้มนิดๆ​ สายลมพัดผ่านนำพาความชื่นใจมาสู่เขา​  ความกังวล​ที่มีต่ออนุและหยางอี้ก็ค่อยบรรเทา​ไป

 

ที่กรมกลาโหม​

 

ท่านแม่ทัพนั่งดูงบประมาณ​ของ​กองทัพแต่ละหน่วยและแต่ละกอง​ ก็มีเงา1สายวูบมา

 

"คาราวะท่านแม่ทัพขอรับ"  อ้าวเทียนคุกเข่าคาราวะผู้เป็นนาย

 

"อ้าวเทียนเจ้ามีเหตุใด​  ทำไมไม่อยู่จวน​ ข้าห่วงหลุนเอ๋อ​ร์"  ท่านแม่ทัพห่วงคนตัวเล็ก​  กลับไปคงปลอบขวัญ​คนงามเสียแล้ว

 

"ฮูหยินให้ข้านำบัวลอยไข่หวาน​มาให้ท่านแม่ทัพและจิ้นไห่ขอรับ" จิ้นไห่มารับชามบัวลอย​ไปให้ผู้เป็นนาย

 

หยางอี้ตาประกายเมื่อเมียรักทำของโปรดมาให้​ คิดถึง​เจ้านักหลุนเอ๋อร์​ของข้า

 

จิ้นไห่เองก็ยิ้มรับตาพราวด้วยความสุข​ ฮูหยินของจวนทำขนมหวานได้อร่อยนัก

 

"ที่จวน​ เป็นเช่นใด"  ถามความคืบหน้า

 

" อนุฉีไม่ให้ความเคารพ​ต่อฮูหยินขอรับ​ " แวว​ตาของหยางอี้วาบขึ้น​ ใบหน้ามืดลง3ส่วน

 

"แต่ฮูหยินจัดการ​ได้ขอรับ​ " ก้มหัวรายงาน​  

 

"ฮูหยินฝากข้าบอกท่านแม่ทัพว่า​ ไม่ต้องเป็นหวงฮูหยินแข็งแรง​ดีขอรับและกำชับมาอีกว่า​ ให้ท่านแม่ทัพ​ตั้งใจทำงานจะได้รีบกลับมาอยู่กับฮูหยินรองขอรับ" กล่าวทุกคำไม่มีตกบกพร่อง

 

" อืม​  ข้าดีใจที่หลุนเอ๋อ​ร์​เข้มแข็ง​ เจ้ากลับไปดูแลหลุนเอ๋อ​ร์​ให้ดี​ อย่าให้มีผู้ใดเข้ามาทำอันใดต่อฮูหยินของพวกเจ้าได้"  สั่งความเสร็จ​ อ้าวเทียนก็หายวับไป

 

จากนั้นทั้งนายทั้งบ่าวต่างก็จัดการกับบัวลอย​ไข่หวานอย่างเอร็ดอร่อย​จนหมดชาม

 

"หลุนเอ๋​อร์​ของข้าทำอันใดก็ดีไปทุกอย่างจริงๆ"  ชมคนตัวบางให้จิ้นไห่ฟัง​  จิ้นไห่เองก็เห็นด้วยจึงพยักหน้า​รับคำเบาๆ​ 

 

 

 

ยามเซิน(15.00​-16.59​ น.)​

ที่เรือนฉูจู๋ร์(ดอกเดซี่)​ ของอนุฉี​   

 

อนุคนใหม่นั่งกระวนกระวาย​เพราะตั้งแต่ยามเหม่าจนถึงยามนี้ยังไม่เห็นหน้าท่านแม่ทัพเจ้าของดวงใจของเขาเลย

 

" ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใด​  เหตุใดท่านแม่ทัพยังไม่มาที่เรือนของข้า" อนุฉีโมโห​โกธายิ่งแล้ว

 

"ท่านแม่ทัพอยู่ที่กระทรวงเจ้าค่ะ" บ่าวคนสนิทบอก

 

" ฮึ่ยจนป่านนี้ก็ยังอยู่ที่กรม​  ทำงานหนักไปไยอีกไม่กี่ราตรีบัลลังก์​ก็เปลี่ยน​มือแล้ว" เอ่ยอย่างหงุดหงิด​

 

"เจ้าค่ะ" บ่าวยิ้ม

 

ฉีจินหลินในคราบบ่าวได้ฟังต้องตกใจยิ่ง​ มันคืออันใดกัน

 

เดินคิดไปก็ยังหาคำตอบไม่ได้จึงไม่รู้ว่าตนนั้นเดินข้ามเขตเข้าไปในเรือนม่อลี่

 

จู่ล่งสำรวจรอบๆเรือนอย่างชอบใจ​  ฮูหยินของตนชอบเรือนนี้นักแม้ตอนนี้ได้พักอ้าวแรมที่เรือนใหญ่​ก็ยังคงแวะเวียน​มาที่เรือนม่อลี่​  ท่านแม่ทัพเองก็แสนจะตามใจ​ จู่ล่งอมยิ้มกับความรักที่ท่านแม่ทัพมอบให้ฮูหยินของตน

 

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบใจนักที่ท่านแม่ทัพรับอนุแต่เขาเชื่อว่าท่านแม่ทัพไม่ได้หลงไหลในตัวอนุเกอผู้นั้นเป็นแน่

 

ปึก!! 

 

"โอ๊ะ​!!" ร่างอวบอัดด้วยวัยสาวถึงกับเซ​ แต่กลับถูกมือใหญ่และสากๆของจู่ล่งโอบกอดไว้ได้ทัน

 

"ฟู่วว" ฉีจินหลินถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาก็ตกใจเพราะเห็นบ่าวผู้หนึ่งโอบกอดตนไว้แน่น

 

"นี่เจ้า​  เจ้าปล่อยข้านะ" บุตรีท่านเสนาโวยวายหน้าตาแดงก่ำำ​ ตนไม่เคยชิดใกล้บุรุษ​เพศมาก่อน​ แม้มารดาจะให้ร่ำเรียนการเอาอกเอาใจบุรุษ​เพื่อหากวันใดตนได้แต่งเข้าจวนจะได้เอาอกเอาใจสามีได้​ แต่ก็ไม่เคยได้ถูกชายใดโอบกอดเช่นนี้

 

"เจ้าไม่เจ็บใช่หรือไม่" จูล่งถามเบาๆ​  สตรีผู้นี้รูปร่าง​งดงามเย้ายวนนัก​  หัวใจของจูล่งเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมาเสียงพูดจึงออกจะสั่นพร่าไปด้วย

 

"ข้าไม่เป็นอันใด​  เจ้าปล่อยเอวข้าได้แล้ว" ฉีจินหลินหน้าแดงโวยวาย​เสียงตื่นๆ

 

"เจ้าหน้าแดง​  ไม่สบายหรือ" ยังไม่ยอมปล่อยเอวนางอีก!

 

"นี่​ เจ้า​ เจ้า" ฉีจินหลินทำอะไรไม่ถูก  ได้แต่หน้าแดงก่ำอยู่แบบนั้น

 

"ข้าจะปล่อย​เจ้าก็ได้ถ้าเจ้าบอกข้าว่าเจ้าเป็นใครข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน" จูล่งถาม​ หรือว่ามากับขบวนของอนุฉีอะไรนั่น

 

"ข้ามากับอนุฉี"เชิดหน้าสวยๆนั่นขึ้น

 

" เจ้ามีชื่อว่าอันใด" จู่ล่งถาม​  ยังไม่ปล่อยมือจากเอวบาง

 

"จินหลิน" บอกชัดๆ​ จู่ล่งชอบใจ​ ก่อนจะปล่อยเอวบางแม้จะแสนเสียดาย

 

 

 

 

ร่างสูงยืนอยู่ที่หลังคาจวนมองไปที่เรือนฉูจู๋ร์นิ่งๆก่อนที่จะสั่งการไป

 

"เตรียมสิ่งที่ข้าสั่งไว้แล้วใช่หรือไม่"สั่งเสียงเข้ม

 

"เตรียม​เรียบร้อย​ขอรับ" เงาสีดำกเมศีรษะ​รานงาน

 

"ดีมาก" ยืนมองไปทั่วจวนก่อนที่จะสังเกตุ​เห็นบางอย่างอยู่ที่ยอดไม้ข้างหลังเรือนฉูจู๋ร์​ จึงยกมุมปากขึ้นเบาๆ

 

"กลับกันเถิด

 

" ขอรับ"ร่าง2ร่างหายวับไป

 

 

 

ยามจื่อ​ (23.00-24.59 น.)​

เรือนอวี้หลิง

 

แอ้ดดดด!! เสียงเปิด​ประตู​ห้องนอนเข้ามาก่อนจะมองไปที่ร่างบางๆที่นอนตะแคงหน้ามาทางตน​ ร่างสูงจึงก้มตัวลงหอมแก้มคนงาม​  เฟิงหลุนลืมตาขึ้น​ ก่อนจะยิ้มหวานต้อนรับการกลับมาของสามี

 

"ท่านพี่"  อ้าแขนให้สามีโถมตัวเข้ามากอด

 

"สามีคิดถึง​ภรรยา​ยิ่งนัก" หอมหน้าผากนวลเนียนเบาๆนิ่งๆ​ กดจูบอยู่แบบนั้นอย่างสุขใจ

 

"ท่านพี่ทานอะไรมาหรือยังขอรับ" มือบางๆลูบไล้ที่ใบหน้าของสามี​    อืมม​ หนวดขึ้นอีกแล้ว​ ถ้ามาถูตามลำคอของตนคงเสียวมากเป็นแน่

 

คิดแล้วก็เขินๆหน้าจึงแดงก่ำไปด้วย

 

"หึหึ​ สามีทานมาจากกรมแล้ว​  แต่ตอนนี้สามีหิวเจ้าหลุนเอ๋อ​ร์" สามีตัวโตหัวเราะ​ชอบใจที่ภรรยา​หน้าแดงๆ​  แสงสีเหลืองนวลจากแสงจันทร์​ทำให้คนตัวบางยิ่งงดงามล้ำค่ายิ่ง

 

"ท่านพี่ท่านไปที่เรือนอนุฉีหรือยังขอรับ" ถามคนตัว​โต​ มือเรียวสวยไล้กรอบหน้าคมสันที่เริ่มมีหนวดเป็นตอแล้ว​ คงต้องโกนแล้วหล่ะ

 

" สามียังไม่ไป​  แต่ซักครู่สามีเองก็คงต้องไปไม่เช่นนั้นทางนั้นจะสงสัยเอาได้" หอมแก้มเบาๆ

 

"ถ้าเช่นนั้นท่านพี่ก็ชำระร่างกาย​เถิดขอรับ​  ภรรยา​จะเตรียมของให้"จูบคางของสามีเบาๆ

 

" เจ้าช่างน่ารักนักหลุนเอ๋อร์ของสามี" จุ๊บปากเรียวสวยของภรรยา​1ทีก่อนจะไปชำระล้างตัว

 

เฟิงหลุนมองตามยิ้มๆก่อนจะไปเอาของที่เตรียมไว้แล้วมาให้สามี

 

ครึ่ง​เค่อ​ สามีก็กลับเข้ามาที่ห้องนอนอีกครั้​ง

 

" ข้าเตรียมกำยานลวงจิตเอาไว้แล้ว​ กำยานตัวนี้ผสมกับกำยานตามธรรมดา​ได้ขอรับ​  กำยานลวงจิตนี้จะทำให้ผู้สูดดมมีอาการฟุ้งซ่าน​และคิดไปเอง​ และที่สำคัญ​ฤทธิ์​จะคงอยู่จนถึง3-4ยาม​ เมื่อรู้สึกตัวฤทธิ์​ยาที่ยังมีจะไม่รู้ตัวว่าเหตุใดจริงหรือไม่จริง  ท่านพี่นำไปด้วยนะขอรับ"   คือง่ายๆนะครับ​ ผมหวงผัว​ แค่ก​  แค่ก​   จึงต้องจัดการด้วยวิธีการ​นี้

 

" หึหึ​ สามีทราบแล้ว​  ขอบใจภรรยา​ยิ่งที่รักและหวงสามี​ สามีจะใช้มากกว่าที่เจ้าบอกนะ​   เจ้าอย่ากังวลอันใดเลยนะเจ้า​ เจ้าจงเชื่อมั่นในเกียรติ​ของแม่ทัพหยางอี้และสามีของภรรยา​ว่าจะไม่นอกใจจากเจ้าไปเป็นสามีผู้ใดแน่นอน" หอมแก้มคนตัวบางๆ1ครั้งเพื่อเติมต่อลมหายใจก่อนทำภารกิจ​

 

" ขอรับ"ยิ้มสวยส่งไปให้

 

ก่อนที่ร่างสูงจะหายวับไป

 

 

 

 

ที่เรือนฉูจู๋ร์

 

ร่างของท่านแม่ทัพเดินเข้ามาในเรือน​ เหล่าบ่าวไพร่ต่างดีอกดีใจรีบเข้าไปรายงานต่อผู้เป็นนายของตนทันที

 

" อนุฉีเจ้าคะ"บ่าวคนสนิทมีสีหน้าตื่นและดีใจ​  แต่กลับสร้างความหงุดหงิด​ให้กับตน​ ที่จนป่านนี้ท่านแม่ทัพยังไม่มา

 

"เจ้าดีใจอันใด​   ข้าอยากโบยเจ้านัก​  ข้าร้อนใจที่ท่านแม่ทัพยังไม่มาที่เรือนของข้าแต่เจ้ากลับดีใจและมีความสุข" ผู้เป็นนายโมโห​ บ่าวไพร่จึงรีบรายงาน

 

" ท่านแม่ทัพมาเจ้าค่ะ" รายงานไปก็ยิ้มไป​ คนงามของตระกูล​ฉีมีแววตาตื่นเต้นดีใจรีบลุกขึ้นเพื่อไปหาคนที่ตนหลงรักมานาน

 

พอย่างเท้าไปยังไม่ถึงบานประตู​ร่างสูงๆของท่านแม่ทัพก็ก้าวเข้ามา​ นำกำยานให้คนสนิทของอนุฉีไปจุดพร้อมบอกกล่าวให้ตื่นเต้นทั้งบ่าวและนาย

 

"เจ้านำกำยานนี้ไปจุดตรงมุมหัวนอนนะ​  กำยานนี้เป็นกำยานนำพาให้กำหนัด​  ข้าจะเสพสุขกับนายของเจ้าทั้งคืน" เอ่ยนิ่งๆ

 

"เจ้าค่ะ" บ่าวแสนจะดีใจ

 

ส่วนผู้เป็นนายย่อมไม่ต้องพูดถึง​ ความดีใจจนแทบจะลอยได้อยู่แล้ว​ 

 

"ท่านแม่ทัพ​ ข้าดีใจนักที่ท่านจะร่วมเสพสุขกับข้า   ข้านั้นรอท่านมานานหลายเดือนแล้ว​ อยากให้ท่านทำให้ข้าสมหวังเสียที" ฉีจินเยวี่ยนเอ่ยอย่างไม่มีความอับอายแล้ว

 

"ได้สิ​ อนุฉี"   แววตาวาววับ

 

เมื่อบ่าวไพร่ออกจากตัวเรือนไปเรียบร้อยแล้วนั้น​ ฤทธิ์​ยากำหนัดผสมผสาน​กับกำยานลวงจิต​ จึงออกฤทธิ์​อย่างรุนแรง

 

คนงามของตระกูล​ฉีร้อนรนยิ่ง​  จึงถอดเสื้อผ้าอาภรณ์​จนกายงดงามล่อนจ้อน​ แววตาฉ่ำปรือและเย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง

 

มือสวยๆไล้ไปตามบ่าแกร่งไล่ตามลงไปที่แก่นกายอันแข็งแกร่ง​ที่ตื่นผงกหัวตอบรับมือน้อยๆอันนุ่มนิ่ม

 

จากนั้นอนุคนงามก็ครางเสียงกระเส่าเมื่อร่างสูงกระชากเข้ามากอดจูบลูบไล้

 

  การเสพสังวาส​ ระหว่าง​ท่านแม่ทัพหยางอี้และอนุคนใหม่ก็ร้อนแรงและเสพสังวาส​กันทั้งคืน! 

 

 

 

 

เสียงปิดประตู​เบาๆท่ามกลางเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ดังลอดออกมา​ทำให้ร่างสูงหันไปมองประตู​นิ่งๆก่อนจะยกมุมปากขึ้น

 

"เรียบร้อย​ดีแล้วใช่หรือไม่" ร่างสูงถาม

 

"ขอรับ​  ตื่นมาก็ไม่มีผู้ใดรู้ตัวแน่นอน​ขอรับ" คนสนิทในมุมมืดรายงาน

 

"เงา1สายที่เฝ้าอยู่ไปแล้วใช่หรือไม่" ถามเสียงนิ่งๆ

 

"ไปแล้วขอรับ​   เข้าจวนท่านเสนาธิการทหาร​ ขอรับ" รายงานความละเอียด

 

"ดียิ่ง​  ข้าจะกลับเรือนแล้วยามอิ๋นข้าถึงจะมาอีกครั้ง​  เจ้าตรวจตราให้ดี​นะ​ "  สั่งการก่อนหายวับไปท่ามกลางความรัตติกาล!!!! 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


นิยายเรื่องนี้มี E-book นะคะ  มีตอนพิเศษให้ 3 ตอนค่ะ  ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนพิสูจน์อักษร  ฝากดวยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น