DAY6 #babribearfic

ตอนที่ 2 : [OS] ME (Youngk x Sungjin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    7 พ.ค. 61


(2) ME

 

คุณยองเคของชายชุดดำหลายสิบคนบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้ลุกออกจากเตียงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ ซองจินตื่นขึ้นมาต้อนรับเช้าวันใหม่เพียงลำพังเหมือนเช่นทุกที เขาไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องเดิมอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น วันที่ซองจินรู้สึกเหมือนโดนพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมด เขาคนเดิมได้ตายไปนานแล้ว สถานะในตอนนี้กลายเป็นสินค้าราคาแพงอย่างสมบูรณ์แบบ

 

ทิวทัศน์ยามเช้าที่มองจากชั้นบนลงไปสวยงามพอที่จะทำให้อารมณ์ของคนบนเตียงผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง ผ่านมาเป็นเดือนๆแล้ว ซองจินยังไม่ได้สัมผัสน้ำทะเลเลยแม้แต่ปลายเล็บ ไม่ใช่เพราะยองเคไม่อนุญาตแต่เขาไม่เคยขอออกไปเองต่างหาก เพราะทุกทีเวลาจะไปไหนก็ต้องมีหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างเทอรี่กับลูกน้องอีกสองสามคนตามไปด้วยทุกครั้ง  พอเป็นแบบนี้นึกแล้วก็หาความสนุกไม่ค่อยจะเจอ  ซองจินพยายามปรับเปลี่ยนในหลายๆอย่าง ทำตัวให้น่ารัก ไม่ดื้อ เพื่อให้ยองเคพอใจ บางทีเขาอาจจะขอออกไปเดินเที่ยวเล่นตามลำพังได้บ้าง ไม่ใช่จะไปไหนก็มีคนของยองเคติดแจด้วยทุกทีแบบนี้ 

 

พอนึกถึงใครคนนั้นปากอิ่มก็เบ้ขึ้นด้วยท่าทางน่ารักแต่คนทำกลับไม่รู้ตัว ซองจินลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปอาบน้ำ ความเจ็บขัดเล็กๆนั่นไม่ใช่ปัญหาที่ทำให้เขาต้องหยุดอยู่กับที่ แต่เป็นเพราะสิ่งค้างคาอุ่นร้อนที่ไหลลงมาตามช่วงขานั่นต่างหากเป็นตัวหยุดเขาเอาไว้

ทั้งๆที่ยอมรับชะตาชีวิตทั้งหมดไว้แล้ว ยอมที่จะละทิ้งทุกอย่าง ทั้งเพื่อนฝูง ทั้งอาชีพ สัญญากับตัวเองว่าจะเข้มแข็งแต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังคงร้องไห้  ผู้ชายคนนั้นทำไมถึงได้ใจร้ายนัก

ด้วยเพราะเคยขอร้องให้อีกฝ่ายใส่ใจถึงเรื่องนี้ มันค่อนข้างลำบากที่จะต้องตื่นขึ้นมาจัดการอะไรต่อมิอะไรในทุกๆเช้า ไม่นับการที่ต้องลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ครั้งแรกๆเขาพอทำใจได้แต่ช่วงหลังมานี่ซองจินกลับรู้สึกว่าตัวเองก็แทบไม่ต่างอะไรกับคนบริการ

 

เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่กำลังดำเนินอยู่มันไม่มีแม้แต่เพียงเศษเสี้ยวของความรัก แต่ก็ยังแอบหวังว่าอย่างน้อยยองเคอาจจะนึกสงสาร  

ไม่ต้องรักก็ได้ แค่สงสารกันบ้างก็พอ

ซองจินใช้เวลาในห้องน้ำอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วลงมากินอาหารเช้าที่แม่บ้านเป็นคนเตรียมให้ ช่วงนี้เขาค่อนข้างเบื่ออาหารเลยได้แต่พยายามฝืนกินไปได้สองสามคำก็อิ่ม ความที่ไม่รู้จะไปไหนเลยได้แต่พาตัวเองไปนั่งในห้องนั่งเล่นที่ติดกระจกใสรอบด้านมองออกไปเห็นหาดทรายสีขาวสะอาด เรียกว่าเวลาเหงาๆก็มีน้ำทะเล หาดทราย ต้นไม้ใบหญ้านี่แหละที่พอทำให้สบายใจขึ้นมาได้บ้าง เขานั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยรู้ตัวอีกทียองเคก็มานั่งอยู่ข้างๆแล้ว

อาหารไม่ถูกปากรึไง ทำไมกินไปนิดเดียว

……..

 เขยิบมานี่ 

ซองจินไม่ได้ตอบคำถามแต่ก็ยอมทำตามที่ยองเคบอกอย่างว่าง่ายไม่อิดออด ดวงตาสวยไม่แม้แต่จะหันไปมองคนมาใหม่ เขายังคงโกรธเรื่องเมื่อเช้าอยู่

อะ..

ต้นคอขาวถูกคว้าให้หันมารับจูบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว กลีบปากสีสดนิ่มนวลยังคงเป็นที่ถูกใจอยู่เสมอ ยองเคละจูบออกมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาแต่ก็สวยหวาน แก้มเป็นสีแดงเรื่อ แววตาฉ่ำน้ำดูออดอ้อนจนอยากจะทำอะไรๆมันตรงนี้เสียเลย

 

ริมฝีปากอุ่นแนบลงหยอกล้อบริเวณซอกคอ คนในอ้อมกอดเหมือนจะต่อต้านนิดๆแต่ก็ไม่แสดงท่าทีขัดขืนออกมาให้เขาต้องรำคาญ ยองเคกดจูบแนบลึกลงอีกครั้งอย่างชอบใจ ช่วงหลังมานี่ซองจินน่ารักขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงเจ้าตัวจะอยากต่อต้านหรือคิดหลีกหนีเขายังไงมันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

 

คืนนี้เตรียมตัวให้พร้อม เพื่อนของฉันอยากเจอนาย

ซองจินชะงักค้าง หัวใจเต้นรัวเพราะหวาดหวั่น  ลึกๆแล้วเขากลัวคำว่า อยากเจอของคนตรงหน้าจนแทบทำอะไรไม่ถูก ยองเคหมายความว่ายังไง เพื่อนคนนั้นเป็นใครแล้วทำไมต้องอยากเจอเขาด้วย แววตาตระหนกแสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด

เจฮยองสนใจนาย...อย่าทำให้ฉันต้องขายหน้าล่ะ

 

เจ้าของคำพูดเมื่อครู่พูดธุระเสร็จแล้วก็ผละออกจากห้องนั่งเล่นไป ไม่ทันเห็นทำนบน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างยากที่จะปิดกลั้นของอีกคน ช่วงไหล่สั่นเทาดูน่าสงสาร ซองจินยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้อย่างไม่อายใคร

ความหวังของเขาไม่เคยสมปารถนา ความเห็นใจ ความเมตตาสงสาร เขาไม่เคยได้รับมัน แล้วนับประสาอะไรกับความรัก ผู้ชายคนนั้นเห็นเขาเป็นแค่สินค้าอย่างแท้จริง พอเริ่มเบื่อก็คงอยากจะขายต่อไปให้พ้นๆ

 

เขาอ่อนแอจนพาลโกรธแม้กระทั่งตัวเอง ไหนว่าจะเข้มแข็งและยอมรับความจริง สินค้าก็คือสินค้า  ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ซองจินพร่ำบอกตัวเองมาตลอด แล้วตอนนี้เขากำลังเรียกร้องอะไรอยู่ ความรักจากผู้ชายไร้หัวใจแบบนั้นน่ะหรือ

 

น่าขำสิ้นดี

…………………………….

 

 

ต่อให้รู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหนแต่ซองจินก็จำต้องจัดการตัวเองไว้ให้เรียบร้อยตั้งแต่ช่วงเย็น จริงๆก็พอรู้ชะตากรรมตัวเองดีว่าเดี๋ยวต้องเจอกับอะไร  เขาไม่อยากที่จะร้องไห้ ไม่อยากอ่อนแออีกต่อไปแล้ว ในจิตใจเบื้องลึกไม่เคยยอมรับเลยว่ามันมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับคนใจร้ายคนนั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะไม่มีวันให้ยองเคได้รับรู้

 

หลังจากนั้นไม่นาน  เทอรี่เป็นคนมาตามให้ลงไปร่วมโต๊ะอาหารแต่ซองจินกลับปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายกลัวว่าจะทำให้เสียบรรยากาศ เขาฝากขออนุญาตยองเคว่าขอพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยอาการน่าจะดีขึ้นและขอโทษที่เสียมารยาท ประตูปิดสนิทอีกครั้งและเทอรี่กำลังลงไปแจ้งข่าว ร่างขาวทรุดตัวลงที่พื้นข้างเตียง เขาเปราะบางเกินกว่าจะกล้าไปเผชิญหน้าในตอนนี้ สินค้าอย่างเขากำลังจะโดนเปลี่ยนมือในเร็ววันนี้แล้ว ซองจินคงต้องแตกสลายหากอยู่ท่ามกลางคนพวกนั้น

 

ก๊อกๆ

“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา...ได้โปรด

เสียงกระซิบแผ่วเบาคงส่งไปไม่ถึงคนอีกฝากประตู

 

ผู้ชายร่างสูงโปร่งมองตรงมาที่เขา

 

นายโอเคหรือเปล่า เห็นเทอรี่บอกว่าไม่สบาย

 

ไม่ต้องกลัวฉันหรอก แต่ว่าลุกขึ้นก่อนดีไม๊ นั่งกอดเข่าแบบนั้นนานๆจะปวดหลังเอานะ

 

ถึงจะผิดจากที่คิดไว้ไปมากแต่ซองจินก็ยอมยันตัวลุกขึ้นมาแต่โดยดี เขาช้อนตาสำรวจคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยไว้ใจ

ฉันเจฮยอง แต่เรียกเจเฉยๆจะดีกว่า

 

คุณจะซื้อผมต่อจากผู้ชายคนนั้นหรอ

“........”

 

คนมาใหม่มองสบตาซองจินนิ่งงันด้วยไม่คิดว่าจะโดนถามตรงๆแบบนี้

 

ถ้าฉันตอบว่าใช่

ได้โปรดพาผมไปจากที่นี่  แล้วผมจะยอมคุณทุกอย่าง

แววตาหวานเชื่อมเหมือนลูกกวางสั่นระริก ซองจินเจ็บปวดเกินกว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก แค่เห็นหน้ายองเคเขาก็รู้สึกร้าวรานไปหมด ทั้งรักทั้งเกลียด

 

นายรู้หรอว่าถ้าไปกับฉันแล้วต้องเจอกับอะไรบ้าง รู้หรอว่าถ้าออกไปจากที่นี่ตัวนายเองจะต้องอยู่ในสถานะไหน แล้วที่สำคัญ...คนที่นายต้องนอนด้วยจะไม่ได้มีแค่ยองเคอีกต่อไป  ทำได้รึปล่าว

 

นั่นสินะ เขาจะทำได้ไหม ทั้งๆที่คนไร้หัวใจแบบนั้นไม่เคยจะเป็นห่วงหรือหวงเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมซองจินถึงอยากให้ร่างกายที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายนี้เป็นของยองเคเพียงคนเดียวด้วย  เขาคงจะเสียใจจนสติไม่ดีไปแล้วแน่ๆ

ซองจินไม่ได้ตอบ ทำเพียงหลุบสายตาลงเพราะไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อ ชายหนุ่มตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมของเจทำให้เขายิ่งตัวสั่นระยะห่างระหว่างกันเริ่มหมดลงทุกที

 

ถอดเสื้อผ้าซะสิ ฉันจะได้รู้ว่าสมควรพานายกลับไปด้วยรึเปล่า

 

อยู่ดีๆก็เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ซองจินปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างยากเย็นในความรู้สึก เขาฝืนทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแม้จะต้องอวดร่างเปลือยให้คนที่นั่งรออยู่บนเตียงได้เห็น วันนี้เขาคือสินค้าทดลองแล้วถ้าเขาทำได้ไม่ดี คุณเจก็จะไม่ซื้อ และไม่รู้ว่าวันต่อไปข้างหน้าซองจินจะต้องถูกให้คนอื่นๆทดลองอีกมากน้อยแค่ไหน แค่คิดเขาก็รู้สึกมวนท้องไปหมด

 

ฝ่ามือใหญ่จับให้เขาเอนลงกับเตียง ทันทีที่หลังสัมผัสผืนผ้าซองจินมีความรู้สึกอยากจะหลับตาลงแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย เขาเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่จะต้องรู้สึกอะไรๆอยู่ฝ่ายเดียว เหนื่อยที่จะต้องเสียใจ เหนื่อยที่ต้องไปรักคนที่ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนอื่นอย่างยองเค

 

ร้องไห้ทำไม

 

คุณเจ...ผม ผม ได้โปรด..ทำอย่างที่คุณอยากทำ ผมแค่...

จะให้ทำทั้งๆที่นายร้องไห้แบบนี้น่ะหรอ ฉันไม่ชอบฝืนใจใคร

แต่ผมทำได้..

ชู่ววว นิ่งซะ ฉันจะกอดนายไว้แบบนี้ ตานายสวยนะ ถ้ายิ้มบ่อยๆคงจะดีกว่าเอาแต่ร้องไห้แบบนี้แน่

 

เจโอบกอดร่างของคนบนเตียงผ่านผ้าห่มเนื้อหนา หัวทุยนั่นซบลงที่ไหล่เขาแล้วสะอื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แค่นี้ก็รู้แล้วว่าซองจินเจ็บปวดมากขนาดไหน ส่วนไอ้เพื่อนตัวดีตัวต้นเหตุไม่รู้ว่าจะคิดอะไรได้บ้างหรือเปล่า  เขาเดาใจมันไม่ถูก ปกติยองเคก็ไม่สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆอะไรแบบนี้เท่าไหร่นัก เห็นมันต้องบริหารโรงแรมหลายที่ก็เหนื่อยจนแทบต้องแยกร่างอยู่แล้ว ผู้หญิงก็มีบ้าง แต่ก็ไม่เห็นจะทันจำหน้ากันได้เลยสักคน สำหรับซองจินเลยดูเป็นเรื่องยากที่จะเดาว่ายองเคมันคิดอะไรอยู่  

ซื้อคนๆหนึ่งมาด้วยเงินก็ว่าแย่แล้วแถมยังทำตัวคลุมเครือแบบนี้  เดือดร้อนเจที่ต้องยอมเล่นไปตามน้ำถึงได้รู้อะไรมากกว่าที่เคยพยายามเค้นเอากับไอ้เพื่อนตัวดี


เจลูบกลุ่มผมนิ่มแผ่วเบา คนในอ้อมกอดเริ่มสะอื้นน้อยลงแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเสียที ใบหน้าหล่อแต่ก็น่ารัก ยิ่งดวงตาโตสวยนั่น แค่เห็นครั้งแรกเขาก็ใจอ่อนยวบ

จริงๆเจเริ่มระแคะระคายเพื่อนตัวเองมาสักพักแล้ว เลยถามจากเทอรี่ถึงได้รู้ว่ายองเคมันแอบไปซื้อแมวมาเลี้ยงไว้โดยไม่ยอมบอก เขาทำงานด้วยกันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้ว่ามีบางอย่างแปลกไป โมโหใส่ลูกน้องบ่อยขึ้น กระสับกระส่ายแปลกๆ ทั้งที่ช่วงนี้เรื่องงานก็ไม่ได้มีอะไรให้หนักใจเท่าไหร่ พอจี้ถามเจ้าตัวถึงยอมบอกเรื่องซองจินและถ้าเขาไม่เอ่ยปากว่าอยากเจอก็คงไม่ได้มาเห็นกับตาแบบนี้หรอก

 

เจคิดๆดูแล้วก็ส่ายหน้า เรื่องความรักจริงๆแล้วเขาก็แย่พอกับมันนั่นแหละ ตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดยังไม่วายหาทางช่วยมันอีก พอมาปลอบอีกคนไว้แบบนี้ถึงได้ปะติดปะต่ออะไรบางอย่างได้ถูก ถ้าสิ่งที่เขาคิดไว้มันไม่ผิดล่ะก็นะ...

 

หยุดร้องไห้หรือยัง ไหล่ฉันเปียกไปหมดแล้ว

เจเอ่ยติดตลก ซองจินรีบผละออกจากอ้อมแขนแล้วเช็ดหน้าเช็ดตา

ขอโทษครับ

 

ถามอะไรหน่อยได้รึเปล่า กับยองเค...นายรู้สึกยังไงกับมัน

เจฮยองเอ่ยถาม เขามองซองจินที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมองหน้าคนพูดและแน่นอนว่าไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากสีเรื่อนั่น

 

โดนจับมาไว้แบบนี้เป็นฉันฉันก็คงจะโกรธเกลียดมันเหมือนกัน ขอโทษที่ถามนะ ถ้านายไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไร

 ได้ผลแฮะ! ซองจินเงยหน้ามาสบตาเขาชั่วอึดใจ แววตาดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบเหมือนเดิม

เอาล่ะ ฉันจะกลับแล้ว นายเองก็พักผ่อนเถอะเจเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงนุ่มก็รั้งเขาเอาไว้

คุณจะยังซื้อผมอยู่ไม๊ ถ้าคุณไม่ซื้อ ยองเคคงจะไม่พอใจปลายประโยคเอ่ยแผ่วเบาคล้ายจะพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่าแต่เจก็ยังได้ยินอยู่ดี เขาเผลอยิ้มมุมปากออกมาก่อนจะรีบตีสีหน้าเรียบนิ่ง

 

จริงๆฉันไม่ค่อยชอบฝืนใจใคร ตอนนายร้องไห้ฉันก็หมดอารมณ์ไปแล้ว

ไม่เหมือนไอ้ยองเค มันคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกจำเลยรักหรือไงก็ไม่รู้

 

อันนี้เขาคิดในใจน่ะนะ

 

เจแอบแกล้งคนน่ารักจนเจ้าตัวหน้าซีดเผือด ก่อนจะเดินออกมาจากห้องจริงๆ เขาก้าวลงจากบันไดตรงมาที่โซฟาหรูด้านล่าง

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้ ยองเคนั่งจิบวิสกี้ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ตรงนี้พอดี หางตามันเห็นแล้วแหละว่าเขากำลังเดินเข้าไปหา

 

ไง กินไม่ชวนเพื่อนเลยนะ

ทำไมลงมาไว หรือว่าไม่ถูกใจ

หึ ถูกใจสิ หน้าสวยตาสวย ผิวขาวจับเต็มไม้เต็มมือแบบนั้นกูต้องชอบอยู่แล้ว แถมยังเชื่องอีกต่างหากนะ น่ารักโคตรๆ แต่ร้องเยอะไปหน่อย กูเลย...

 

ปึ้ง!!

 

กูเลยยังไม่ทันได้ทำอะไรเมียมึงเลยโว้ยยย 

เขาอยากจะตะโกนใส่หน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด

 

เสียงแก้ววิสกี้กระทบกับโต๊ะขัดจังหวะก่อนจะทันได้พูดจบ คิดว่าแก้วน่าจะแตกแน่ แต่พอเงยหน้ามองเพื่อนถึงได้รู้ว่าเส้นเลือดตรงขมับมันน่าจะแตกก่อน

 

ปากแข็งจังเลยไอ่ห่า!

 

“เรื่องลูกแมว เอ้ย!เรื่องซองจินน่ะ มีอะไรจะอธิบายอีกไม๊”

“จะให้พูดอะไร ก็บอกไปหมดแล้วว่ากูซื้อเขามา” ยองเคมองเพื่อนตาขวางกระดกเครื่องดื่มเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า  เจเลยคิดว่าเขาคงต้องรีบพูดให้ทุกอย่างมันกระจ่างก่อนที่ไอ้ตัวต้นเรื่องจะเมาไปเสียก่อน

“ฟังให้ดีนะ  ซองจินเข้าใจว่าตัวเขาเองถูกบังคับให้ต้องนอนกับกูแล้วยังเข้าใจผิดไปว่ากูจะซื้อเขาต่อจากมึงอีก ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าต้องไปอธิบายเรื่องนี้กับใคร”

ยองเควางแก้วในมือลงแล้วขมวดคิ้ว 

“เทอรี่มารายงานกูว่ามึงถามเรื่องซองจิน  แล้วมึงก็รบเร้าว่าอยากจะเจอเขาแบบนี้ไม่เรียกว่าสนใจหรือไง”

เจฮยองยกมือขึ้นนวดบริเวณขมับ  ผู้บริหารโรงแรมสุดหรูมูลค่าหลายพันล้านตรงหน้าเขาฝ่าฟันปัญหาน้อยใหญ่ร่วมกันกับเขามานับครั้งไม่ถ้วนจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ยองเคก็ใช้ความสุขุมเยือกเย็นจัดการกับปัญหาได้อย่างชาญฉลาด  แต่ไม่คิดเลยว่าพอมาถึงเรื่องแบบนี้

“แล้วมึงก็ทำใจป๋าอยากจะแบ่งปันให้กูงั้นสิ  ถามจริงๆเถอะ มึงไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดนั้นทำไมซองจินถึงดูหวาดกลัว เขาดูเปราะบางพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อเลยมึงรู้หรือเปล่า”

เจทำเสียงจริงจัง ใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีแววล้อเล่นทำให้อีกคนจำต้องปริปากพูดทุกอย่างออกมา

 

“กูแค่ไม่รู้ต้องทำยังไง…. กูฝืนใจเขา แล้วก็ทำแบบนั้นมาเรื่อยๆจากอาทิตย์ เป็นเดือน จากเดือนเป็นอีกหลายๆเดือน  แววตาที่มึงบอกว่าสวยแต่เขามองกูเหมือนกูเป็นปีศาจ ซึ่งกูก็เป็นแบบนั้นจริงๆนั่นล่ะ แต่ซองจินก็เป็นผู้ชายไง กูซื้อเขามาก็เพราะเรื่องอย่างว่าตั้งแต่แรกอยู่แล้วไม่ได้คิดจะอ่อนโยนอะไรด้วยเหมือนตอนคบผู้หญิง  พอมึงบอกว่าอยากเจอซองจินกูก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ถ้าเพื่อนอยากได้กูก็ให้ได้”

“มึงไม่คิดว่าทำแบบนี้จะใจร้ายกับเขาไปหน่อยหรอวะ  บอกตรงๆว่ากูสงสาร  แล้วที่สำคัญเลยคือกูไม่ได้จะอะไรกับเด็กมึงสักนิด เฮ้ออ ปวดหัว” เจเหนื่อยใจเกินกว่าจะต่อสู้กับคนปากแข็งตรงหน้านี้อีก เขาเลยขอตัวกลับก่อนแม้ลึกๆจะเป็นห่วงทั้งเพื่อนทั้งเด็กเพื่อนก็ตาม แต่เจรู้ดีว่ายองเคไม่ใช่คนโง่ เขาพูดมามากขนาดนี้แล้ว  ถึงแม้ในตอนต้นมันจะทำใจป๋าไม่เข้าเรื่องไปบ้างแต่ตอนนี้อะไรๆน่าจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น  เขาหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น 

ยองเคมองตามหลังเพื่อนที่เดินออกไปไกลแล้ว  เทอรี่กำลังตามออกไปส่ง ร่างหนาเอนหลังลงกับโซฟาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ

 

             “คิดจะยืนอยู่ตรงนั้นไปถึงเมื่อไหร่”

 





FIN.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #8 kt_8542 (@kt_8542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:46
    <p>สงสารซองจินนน
    ยองเคค่ะ เลิกปากแข็งเถอะค่าาาาาา</p>
    #8
    0
  2. #5 Rupingchan (@Rupingchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:40
    ซองจินมายืนตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหน อ่านแล้วสงสาร แต่ก็อยากให้ขยี้อีก ฮือ ทำไมเป็นคนที่น่าขยี้ขนาดนี้

    เจ็บจัง ถ้ายองเครัก ก็ทำดีๆ กับเขาหน่อยสิ!
    #5
    0