DAY6 #babribearfic

ตอนที่ 1 : [OS] YOU (Youngk x Sungjin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 พ.ค. 61

หมายเหตุ : นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสถานที่ในชีวิตจริงแต่อย่างใด 




  (1)YOU 


เปลือกตาสีอ่อนกระพริบไหว คนบนเตียงกว้างได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ซองจินดันตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างมืดสลัว เขามองทุกอย่างให้เต็มตาอีกครั้ง เบื้องหน้าคือวิวของสระว่ายน้ำยามค่ำคืน ไม้ประดับราคาแพงบวกกับแสงไฟหลากสีผสมกลมกลืนกันเป็นความสวยงามที่ยากจะละสายตา มองต่อไปอีกนิดเป็นพุ่มมืดดำของต้นไม้ใหญ่ก่อนจะถึงทะเลกว้างเบื้องหน้า คนบนเตียงดื่มด่ำกับความงามของทิวทัศน์ราคาแพงหูฉี่จนเกือบลืมไปแล้วว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

 

คล้ายกับว่ากำลังถูกจับตามอง  เพียงไม่กี่นาทีหลังจากที่ตื่นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ไหล่ที่ลู่ลงแต่เดิมอยู่แล้วนั้นสั่นไหวอย่างหวาดกลัว ซองจินกระชับผ้าห่มสีขาวหนาหนักไว้แน่นคล้ายว่ามันคือสิ่งกำบังชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ เสียงเคาะประตูเงียบไปโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเคาะเพื่อให้รู้ว่าจะเข้ามา หรือเคาะเพื่อขออนุญาต เขาไม่ได้เปล่งเสียงใดๆออกไป ได้แต่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

 

 ร่างกายของซองจินเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งเสื้อผ้าติดตัวแม้เพียงสักชิ้น น้ำตารื้นเมื่อสติครบถ้วนสมบูรณ์ มันเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้

กลุ่มคนมาใหม่หยุดยืนที่ปลายเตียง รองเท้าหนังวาววับสีดำสนิทปรากฏตรงหน้า

 

พวกคุณ เป็นใคร  เสียงแหบระโหยถูกเปล่งออกไปอย่างสงสัย เขาค่อยๆกระเถิบตัวหนีจนแทบจะชิดหัวเตียงเพื่อหลีกเลี่ยงชายใส่สูทสีดำสามคนเบื้องหน้า หนึ่งในนั้นที่ไม่ได้ใส่แว่นดำจ้องมองเขาด้วยสายตาไร้ความรู้สึก

 

ชายคนนั้นวางบางสิ่งบางอย่างลงตรงหน้า

กรุณาใส่ชุดที่ผมเตรียมไว้ให้...หนึ่งทุ่มตรงผมจะมารับเมื่อแจ้งธุระเสร็จสิ้นคนตัวสูงเตรียมจะออกไปจากห้องโดยเลือกจะเพิกเฉยต่อสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

 

จะพาไปไหน..

“......”

ถ้าคุณไม่ยอมบอก ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นทั้งๆที่หวาดกลัวแต่ก็จำเป็นต้องต่อรอง เพราะเขาไม่รู้อะไรเลยแม้กระทั่งว่าที่ตัวเองนอนอยู่นี่คือที่ไหน

 

คุณซองจินไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะสร้างเงื่อนไขใดๆได้...หวังว่าคุณจะตรงเวลานะครับ ไม่อย่างนั้นเราทั้งคู่จะเดือดร้อน

 

ชายกลุ่มนั้นเดินออกไปแล้ว ซองจินทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากชันเข่าขึ้นแล้วกอดมันไว้เงียบๆ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

เขาอยากกลับบ้าน ถึงแม้มันแทบจะเรียกไม่ได้ว่าบ้านแต่เขาก็คิดถึง อยากโทรหาคุณน้า แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรติดตัวสักชิ้นทั้งกระเป๋าเงินทั้งโทรศัพท์

นาฬิการาคาแพงตรงพนังห้องบอกเวลาหกโมงครึ่ง เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วที่เขาจะต้องจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ซองจินกระเถิบตัวเข้ามาหาถุงกระดาษตรงปลายเตียง ข้างในเป็นเสื้อผ้าเนื้อดีกับชั้นในสีขาว รองเท้าและของจำเป็นอื่นๆ

 

ซองจินจัดการธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ทันเวลาหนึ่งทุ่มตรงที่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าจะมารับ ลองมานึกดูอีกทีถ้าได้ออกไปจากห้องนี้ เขาตั้งใจจะแอบถามคนอื่นดูว่าที่นี่คือที่ไหน ดีไม่ดีอาจมีทางให้หนีก็ได้ 

 

แต่ความหวังอันน้อยนิดเหมือนจะมอดลงไปทันตาเห็น ที่ว่าจะมารับไม่ได้ไปที่ไหนไกลๆหรอกหรอ เขาถูกผู้ชายชุดดำคนนั้นพาออกมาจากห้องเพียงแค่ไม่เท่าไหร่ ห้องอาหารกับบรรยากาศสุดหรูปรากฏอยู่เบื้องหน้า ซองจินสับสนไปหมด อยากจะถามทุกข้อสงสัยที่มีแต่พอสบกับตาคมของอีกคนที่นั่งรอที่โต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้ว กลับหมดสิ้นคำพูดเอาเสียดื้อๆ ดวงตาคมทรงพลังเหมือนจะแผดเผาให้เขาหลอมละลายลงตรงนี้

 

นั่งลงสิ

 

ชุดเข้ากับนายอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่ถึงยังไงฉันก็ชอบตอนนายเปลือยมากกว่าอยู่ดี

 

นี่คุณ!!

ซองจินผุดลุกขึ้นอย่างโมโห ผู้ชายคนนี้เห็นเขาเป็นอะไร หรือเห็นเป็นของเล่นพรรค์นั้นที่จะทำอย่างไรด้วยก็ได้งั้นหรือ

เขาระบายลมหายใจแรงๆอย่างระงับอารมณ์ที่คุกรุ่น โมโหมากจนน้ำตาคลอหน่วย อยากจะเข้าไปชกใบหน้าหล่อๆนั่นให้หัน  สมกับที่มาพูดจาดูถูกเขาแบบนี้ 

 

กริยาต่อต้านและพร้อมจะสู้ถูกแสดงออกมาอย่างหมดสิ้น แต่ชายชุดดำสี่ห้าคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลยังคงยืนสงบนิ่งไม่ไหวติง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนพวกนั้นเพียงแค่ยืนรอฟังคำสั่งอย่างใจเย็น

 

คุณจับผมมาทำไม

เขาข่มเสียงไม่ให้สั่นแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม เบื้องหน้าคืออาหารชั้นเลิศหน้าตาน่าทาน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากจะสำรอก!

 

หืมมม เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ของทุกอย่างมันก็มีราคาค่างวดด้วยกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่นายหรอก ซองจิน

 

คุณกำลังพูดอะไรผมไม่เข้าใจ  ซองจินแน่ใจแล้วว่าน้ำเสียงของเขาเป็นปกติ แต่รางสังหรบางอย่างกลับทำให้รู้สึกวูบไหวอยู่ในอก

 

ฉันพอใจนาย เลยเสนอราคาให้ผู้หญิงคนนั้น  จะให้เล่าถึงตอนที่เราตกลงราคาด้วยไม๊ ฉันพูดให้ฟังได้นะถ้านายอยากรู้คนตรงหน้านั่งไขว่ห้างพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ รอยยิ้มร้ายกาจแบบนั้นให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีวันลืม

 

คุณมันเลว สารเลว!

 

ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันเสียเงินซื้อนายมา ไม่ได้ลักพาตัวมาอย่างที่เข้าใจ เพราะฉะนั้นถ้ารู้สถานะตัวเองดีแล้วก็หยุดยั่วโมโหฉันซะ

 

ตลอดมื้ออาหารคนตัวสูงทานอาหารค่ำไปจิบไวน์ราคาแพงไปอย่างสุนทรีย์ ผิดกับอีกคนที่ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลไปเรื่อยๆอย่างเงียบเชียบ โดยไม่คิดจะเช็ดมันออก เหมือนเป็นสงครามประสาทว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกัน

 

แล้วในที่สุดมือหนาก็โยนผ้าเช็ดปากลงโต๊ะทั้งที่อาหารยังไม่พร่องไปเท่าไหร่ เขาเดินเข้ามาหาซองจินที่นั่งเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

มานี่!แรงกระชากที่ข้อแขนทำให้ซองจินจำเป็นต้องรีบลุกตาม แขนขาวขึ้นเป็นสีแดงปื้น  เขาเวทนาตัวเองจับใจแต่ก็ทำได้แค่ปล่อยให้อีกคนลากไปโดยไม่รู้ที่หมาย ทั้งๆที่ไม่อยากยอมแต่เหมือนทุกอย่างก็กำลังบังคับให้เขาต้องยอมจำนน

 

คนตัวขาวถูกพามายังอีกห้องที่ไม่ใช่ห้องเดิมที่เคยอยู่ ทั้งกลิ่นและบรรยากาศก็พอจะเดาออกว่าเป็นห้องของใครไปไม่ได้นอกจากคนใจร้ายตรงหน้า

ทันทีที่ประตูปิดเขาถูกบดจูบรุนแรงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ซองจินพยายามดันคนตัวหนาให้ถอยออกไปแต่นอกจากจะไม่เป็นผลข้อมือเขากลับถูกรวบไว้ไม่ให้ต่อต้านอะไรได้อีก

 

อื้อ เจ็บ

 

อึก หยุด..

 

เขาเจ็บจนน้ำตาไหล ถูกรุกรานอุกอาจโดยคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ โดนกระทำตามอำเภอใจอย่างไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่น้อย หัวใจโดนเหยียบย่ำจนเจ็บไปหมด ไม่มีคนให้ขอความช่วยเหลือ ไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อรอง และเดี๋ยวอีกไม่นานซองจินก็คงจะไม่เหลืออะไรเลยแม้กระทั่งตัวของตัวเอง

 

หยุดดิ้นแล้วฟังให้ดี  ฉันจ่ายเงินซื้อนายมาเพราะต้องการเรื่องแบบนี้  ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทะนุถนอม  เข้าใจหรือเปล่า

 

เขาต้องพยักหน้าแล้วตอบว่าเข้าใจอย่างนั้นหรือ ถึงจะถูกซื้อมาเป็นของเล่นแก้เบื่อ แต่อย่างน้อยจะพูดจาถนอมน้ำใจกันสักนิดไม่ได้เลยหรือไง

ซองจินปล่อยน้ำตาให้ไหลลงอย่างหมดหวังตอนที่ฝ่ามืออุ่นร้อนของอีกคนสอดเข้ามาใต้เสื้อ นิ้วแกร่งลากผ่านตุ่มไตสีชมพู คนตัวเล็กกว่าสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่เรียกรอยยิ้มพึงใจจากคนที่กำลังสนุก

 

ฉันชื่อยองเค...พูดสิว่านายเป็นของฉัน

เสียงทุ้มกระซิบหยอกล้อที่ใบหูนิ่ม ซองจินลืมตาขึ้นมาเผชิญกับความโหดร้ายตรงหน้า กล้ำกลืนพูดประโยคที่จะต้องทำให้วินาทีถัดจากนี้ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

 

ผมเป็นของคุณเป็นของยองเคเสียงเบาหวิวเปล่งออกมาเรียกความพอใจให้อีกฝ่ายเป็นอย่างมาก ร่างที่สั่นน้อยๆนั่นถูกช้อนตัวตรงไปที่เตียงกว้าง แผ่นหลังสัมผัสผืนผ้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นของยองเค ให้ความรู้สึกคล้ายกับโดนโอบรัดเอาไว้แต่ก็เหมือนจะถูกปลดเปลื้องไปในคราวเดียวกัน

 

ผิวสีน้ำนมโดนเปิดเผยให้เห็นจนหมดทุกตารางนิ้ว สายตาคมที่มองมายังตัวเขาเหมือนมีดที่กรีดลงไปทีละแผล ยองเคขึ้นทาบทับอีกฝ่ายโดยไม่รู้เลยว่า ใครบางคนกำลังจะขาดใจแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

...

 

มีชีวิตมีลมหายใจ แต่ถูกกระทำเหมือนเช่นตุ๊กตา หัวใจของคุณมีไหม เป็นสีดำ สีอะไร

หรือไม่เคยมีเลย

 

...

 

 

Fin.

 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #11 สายตาสั้น (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:31

    ฮือออ ซองเค กลายเป็น อั้นจิน เฉยเบยยย ????????

    แต่ช่างประไร ทุกอย่างโอนอ่อนได้เสมอ

    และเราก็อยากอ่าน NCแหละไรท์ ขอแบบรุนแรง เกรี้ยวกราด หนักหน่วงง โฮกกก พลีสส~~~

    #11
    0
  2. #7 kt_8542 (@kt_8542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:29
    <p>งืออออ ยองเคเท่มากๆๆๆ แต่ช่วยถนอมซองจินหน่อยสิลู๊ก</p>
    #7
    0
  3. #4 Farzhies (Semi-Hiatus) (@farzhies) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 11:26
    ฮือออ ร้ายอ่ะ แบดอ่ะ ชอบคุณยองเคที่แบดๆ แบบนี้ แต่ก็ปวดใจแทนพซจ ฮื้อ ยังไงก็อ่อนโยนกับเขาหน่อยนะคะ---
    #4
    0
  4. #3 Rupingchan (@Rupingchan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:03
    โอ้โหววววววววววววววววว

    โว้ยยยยยยยย บอกสิว่านายเป็นของฉัน โอ้โหว ใจหนูบางไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ทำไมคุณยองเคถึงได้เท่สลัดแบบนี้ โอ๊ย ใจฉัน

    ฉันต้องชิปอั้นจินแล้วใช่ไหม ช่างซองเคแม่งละ 5555555

    ฮืออ อยากจูบตัวขาวๆ บ้าง
    #3
    0
  5. #2 เมียยองฮยอน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 18:10
    โอ้โหเลย ทำหน้ามักเกิ้ลไม่ได้แล้ว กลั้นยิ้มไม่ไหวแล้ว อ๊ากกกกกกกกก



    ไม่คิดว่าพล๊อตแว้นที่ขอจะน่ารักแบบนี้ ฮือออ ภาพพี่อั้นเด็กแว้นนี่แบบ โอ๊ยย ยอมเป็นสก๊อยให้เลย /เอาขาแนบท่อรอ



    ฮือ อยากอ่านอีกอะค่ะ ทำไงดี อยากอ่านเอ็มเลคอีก 5555555555



    ขอบคุณนะคะ :)
    #2
    0
  6. #1 poison_Ivy97 (@Poison_Ivy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 15:10
    โอโหหห เสี่ยอั้นคนจริงว่ะ ถึงแว้นก็รักจริง 5555555
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1
    0