{NIELONG} TEDDY BEAR | #คุณองติดสัมผัส

ตอนที่ 9 : สัมผัสที่ 07 : เห็นงานเป็นลม ดื่มนมตราหมี [ 150 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

| TEDDY BEAR |

DANIEL x SEONGWOO

#คุณองติดสัมผัส

 

 

 






CHAPTER

07









            เช้านี้หลังจากที่เผ่นหนีจากผีเด็กมาได้ องซองอูเข้าออฟฟิศด้วยสติที่มีเพียงสามสิบเปอร์เซ็นหรือบางทีอาจจะน้อยกว่านั้น



            ถึงแม้สติจะมีไม่ครบร้อย ซึ่งปกติทำงานแต่ละทีก็ไม่ค่อยจะมีครบร้อยอยู่แล้ว แต่เพราะองซองอูในวัยยี่สิบห้าเกิดมาเป็นคนฉลาดจึงทำงานไม่เคยพลาดซักครั้ง



            องซองอูกับการทำงานน่ะ เขาเชื่อว่าตัวเองคือผู้เชี่ยวชาญ แต่แจฮวานกลับบอกว่าเขาคือ หายนะ ซึ่งถ้าซองอูหน้าด้านซักหน่อยเขาคงจะถามต่อไปว่า แล้วหาเจอยัง



            โชคดีที่คังดงโฮหน้าด้านกว่าเขา หมอนั่นชิงถามคำถามนั้นออกไปซะก่อนและก็โดนแจฮวานย้อนด่ากลับมาว่า มุขควาย2019 มันเป็นการด่าเผื่ออนาคตที่ดูสมเหตุสมผลดี เพราะต่อให้เป็นปี 2020 คังดงโฮก็ยังจะเป็นคนที่เล่นมุขห่วยที่สุดแห่งปีที่ดีแต่ใช้กำลังบังคับให้เพื่อนหัวเราะนั่นแหละ



            “องซองอูมึงจะเอาแก้วกาแฟไปถ่ายเอกสารไม่ได้!!



            น้ำเสียงโวยวายของเพื่อนสนิทมาพร้อมกับฝ่ามือหนักๆที่ตามมาประเคนถึงที่ ทำเอาคนสติที่ไม่ค่อยจะมีอย่างเขาหัวแทบจุ่มเครื่องถ่ายเอกสาร



            “นี่มึงเป็นอะไรวะเนี่ย”



            เพื่อนตัวดีเดินถือปากกามาชี้หน้าด่าด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเขากำลังจะทำให้งานที่แจฮวานใช้ให้มาถ่ายเอกสารเสียหายด้วยการเอาแก้วกาแฟที่ถืออยู่ใส่เข้าไปในเครื่องด้วย



            “ไอ้สัเอ่อ คุณซองอูต้องมีสติกว่านี้นะครับ”



            จากที่ด่าเขาด้วยคำหยาบ ใช้รากศัพท์สมัยพ่อขุนรามขุดขึ้นมาด่า แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นอยู่ๆแจฮวานที่ดูเกรี้ยวกราดใส่ก็กลายเป็นคนสุภาพขึ้นมาจนน่าตกใจ



            ซองอูรีบหันกลับไปมองตามสายตาของเพื่อนสนิทก็เห็นท่านมินฮยอนของแจฮวานกำลังเดินผ่านมาพอดี



            “กูว่าแล้ว เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะครับเพื่อน”



            “คุณองซองอู ถ้าคุณทำตัวมีประโยชน์ไม่ได้ก็ไม่ควรทำให้คนอื่นล่มจม”



            แจฮวานสวนกลับทันทีที่เขาเอ่ยแซว แถมยังด่าด้วยถ้อยคำสุภาพซะจนคิดหนักว่าควรจะสำนึกผิดดีมั้ย เพราะซองอูไม่ค่อยเข้าใจศัพท์ของผู้ดีเท่าไหร่และเขาก็ไม่อยากจะตีความประโยคของแจฮวานที่ด่ามาเมื่อกี้ว่า ตัวถ่วงหรือรกโลก อะไรทำนองนั้น



            องซองอูมั่นใจว่าเขานี่แหละมีประโยชน์ที่สุดบนโลกใบนี้แล้ว



            “งั้นมึงก็ทำเองแล้วกัน”



            “คุณองซองอู คุณไม่เคยมีน้ำใจและไม่อ่อนโยนกับเพื่อนร่วมงานอ้าว คุณมินฮยอนสวัสดีครับ”



            ด่าเขาเสร็จก็ตบท้ายด้วยการหันไปโค้งทักทายหัวหน้าฝ่ายบุคคล



            ซองอูไม่มีคำจำกัดความให้แจฮวานคำอื่นเลยนอกจากคำว่า ตอแหล



            จริงๆแล้วแจฮวานน่ะไม่ได้ชอบหัวหน้ามินฮยอนเชิงชู้สาว เพื่อนเขาแค่ชื่นชมในฐานะคนทำงานและคิดว่าซักวันจะเอาเต้าไต่ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกให้ได้



            พนันได้เลยว่ากว่าจะถึงวันนั้นคงได้แก่ตายกันไปซะก่อน



            องซองอูกลอกตาเบื่อหน่ายกับสายตาชื่นชมของเพื่อนสนิทที่มองตาหัวหน้าแผนกบุคคลไปจนลับตา เขายกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบก่อนจะเดินหนีแจฮวานไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ก็โดนเพื่อนตัวดีคว้าคอเสื้อไว้ซะก่อน



            “เที่ยงนี้กูว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน โดยเฉพาะเรื่องรอยที่คอมึงเนี่ย”



            แจฮวานทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแต่มันก็สามารถทำให้คนที่กำลังง่วงสุดขีดเบิกตากว้างรีบยกมือขึ้นลูบบริเวณลำคอของตัวเองทันทีและต้องพบกับจุดจบของชีวิต



            ชิบหาย!!



            เอาล่ะหายนะในเช้าวันนี้คือองซองอูที่รีบมาทำงานจนลืมไปว่าที่คอของตัวเองมีรอยดูดรูปตัว D เด่นชัด ขนาดยืนมองที่หน้าบริษัทยังเห็น แต่ไอ้เด็กแดเนียลที่เป็นคนช่วยติดกระดุมให้เมื่อเช้าดันไม่ทักเขาซักคำ



            ให้ตายเถอะ ไอ้เด็กเวรเอ้ย!!

 








 

            ในช่วงพักเที่ยงของวันนี้คือช่วงที่องซองอูกินข้าวไม่อร่อย



            เขาได้แต่ใช้ช้อนเขี่ยข้าวในจานไปมา นั่งให้เพื่อนสนิททั้งสองซักไซ้ราวกับว่าเมื่อคืนเขาพึ่งไปก่อคดีวิ่งราวตากผ้า ขโมยกางเกงในมันมาดมยังไงอย่างนั้น ซึ่งองซองอูได้แต่ถอนหายใจขี้เกียจจะอธิบายรอบที่ร้อยเก้าสิบแล้วว่ารอยที่คอคือของน้องดัลนี่ที่เขาตามจีบอยู่



            ผีเด็กแดเนียลเชี่ยอะไรไม่มีทั้งนั้น!



            “อย่าให้กูรู้นะว่ามึงของขาดจนซื้อกินน่ะ”ดงโฮใช้ส้อมชี้หน้าขู่



            แน่นอนว่าเขาไม่กลัวคำขู่และกล้ายืนยันตรงนี้องซองอูไม่ได้ของขาดจนถึงขั้นซื้อกิน แต่ยอมรับว่าเคยของขาดจนถึงขั้นขึ้นขย่มหมีมาแล้ว หายนะสุดๆ



            “กูไม่ได้ของขาดเว้ย”



            “ถ้าโกหกขอให้แขนมึงหักแล้วชักเองไม่ได้”



            คังดงโฮคือเพื่อนเลว 2020



            “เอาจริงๆนะ กูถามแบบจริงจังนะ



            เขาวางช้อนลงแล้วเท้าข้อศอกบนโต๊ะประสานมือไว้ตรงหน้า จ้องเพื่อนสนิททั้งสองด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดขึ้นเพื่อเบี่ยงประเด็น



            “พวกมึงเคยโดนผีหลอกมั้ยวะ กูหมายถึงแบบผีหลอกที่หลอกจริงๆอ่ะ”



            ผีหลอกในความหมายขององซองอูวัยยี่สิบห้า หมายถึง หลอกให้ตายใจด้วยความใสซื่อก่อนจะกลายร่างเป็นเสือแล้วกินเขาทีหลัง น่าเจ็บใจชะมัด



            “ไม่นะ”นั่นคือคำตอบของแจฮวานที่กำลังระรานจานอาหารของเขาด้วยการส่งตะเกียบมาคีบหมูชิ้นไปจนเกือบหมด



            “กูเคย”



            “จริงหรอวะ ตื่นมาเป็นไง มึงโดนผีเอาหรือมึงเป็นฝ่ายเอาผี”



            ซองอูโพล่งออกไปแทบจะทันทีที่ได้ยินคำตอบของดงโฮ ขนาดมือดูจะเล็กลงไปมากเมื่อจับเข้าที่ต้นแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามเพื่อนสนิทแล้วเขย่าคล้ายต้องการจะหาพรรคพวกมาเข้าร่วมในแคมเปญเสียตัวให้ผี



            “เอาเชี่ยอะไรของมึง ช่วงนี้มึงหมกมุ่นนะไอ้เวร”



            “แล้วเป็นไง ผีหลอกอ่ะ เป็นไงๆๆ”



            เขาทำหน้าอ้อนวอนพร้อมพยักหน้ารัวๆ ให้ดงโฮเล่า ซองอูจะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป



            “กูโดนตอนไปห้องมึงอ่ะ เห็นเด็กผู้ชายเดินอยู่ในห้อง”



            ไม่



            ไม่ต้องการแบบนี้!!



            ต้องการให้ดงโฮเล่าว่าตกเป็นเมียผีมาเหมือนกันสิโว้ยยย



            “เชี่ย!!



            เคล้ง!!



            เสียงช้อนหล่นกระทบจานพร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทที่รีบสะบัดแขนออกจากมือเล็กอย่างรวดเร็ว ดงโฮรีบกระโดดออกจากโต๊ะอาหารถอยหลังออกไปตั้งหลักอยู่ห่างจากโต๊ะพอสมควร ใบหน้าหล่อนิดหน่อยของเพื่อนสนิทดูตื่นตระหนกพร้อมกับเบิกตากว้างจ้องมาที่เก้าอี้ว่างข้างๆเขา



            “ไอ้เชี่ย แจฮวานมึงเห็นใช่มั้ย เมื่อกี้อ่ะ”



            “อะไรๆๆๆๆๆ”



            ซองอูรีบหันซ้ายหันขวาเพื่อหาสิ่งผิดปกที่ทำให้เสืออย่างดงโฮดูหวาดกลัวจนปิดไม่มิด แต่พอหันกลับมาจ้องแจฮวานเพื่อขอคำอธิบายว่าสรุปแล้วเห็นอะไร คนเป็นเพื่อนกลับนั่งนิ่งเกร็งดูตกใจไม่แพ้กัน



            “ชัดเลย มึงถามกูว่าไงนะ เคยโดนผีหลอกหรือเปล่าใช่มั้ย”



            “



            “กูว่ากูมีประสบการณ์นั่นแล้วว่ะ เต็มตากูเลยแม่งเอ้ย!!



            แจฮวานสบถออกมาทำท่าจะลุกหนีเช่นกัน นั่นมันทำให้เขาเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ จนต้องรีบหันไปมองรอบๆตัวก็ไม่เห็นมีอะไรที่ดูผิดปกติ เพียงแค่รับรู้ถึงลมเย็นๆที่สัมผัสผิวแก้มเบาๆเท่านั้น



            “ใช่มั้ย มึงเห็นเหมือนกูใช่มั้--



            ดงโฮที่กำลังพูดด้วยท่าทีตื่นๆและยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำเพื่อนสนิทถึงกับผงะถอยห่างออกไปอีก คล้ายมีสิ่งที่น่าตกใจมากกว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ตาที่เบิกกว้างหนักอยู่แล้วถูกเหลือกขึ้นมากกว่าเดิมพร้อมกับชี้นิ้วมาที่เขาอย่างหวาดผวา



           

            “ไอ้เชี่ยยย ผีผู้ชายหอมแก้มมึง!!









            เหตุการณ์ความวุ่นวายในช่วงพักเที่ยงจบลงอย่างขมขื่น นั่นมันเป็นกลายเป็นเรื่องถกเถียงกันอย่างสนุกปากตลอดช่วงบ่ายภายในออฟฟิศว่าสรุปแล้วประเด็นที่คังดงโฮเป็นบ้ากับองซองอูถูกผีผู้ชายหอมแก้มอันไหนคือเรื่องจริง



            เขานึกอยากจะตะโกนด่าผีเด็กซะเดี๋ยวนั้น แต่มันก็ดูเหมือนจะตอกย้ำความบ้าของตัวเองเข้าไปใหญ่เพราะในเมื่อตะโกนไปเขามองไม่เห็นเด็กแดเนียลอยู่ดี ทั้งๆที่คนครึ่งโลกมองเห็น



            องซองอูจึงตัดสินใจทิ้งให้คังดงโฮกลายเป็นคนบ้าคนเดียวน่าจะดีกว่า



            ดังนั้นตลอดช่วงบ่ายเขาจึงก้มหน้าก้มตาหลับในเวลางาน ตั้งใจหลบสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้



            องซองอูอยากจะย้ำตรงนี้ว่าเขาไม่ใช่พวกชอบอู้



            ที่แอบหลับก็เพราะไม่อยากตอบคำถามว่าทำไมถึงถูกผีผู้ชายตามราวีแทนที่จะเป็นผีสาว มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่หากจะบอกว่าเขาขึ้นขย่มตุ๊กตาหมีจนโดนผีเด็กโผล่ออกมาปล้ำอะไรทำนองนั้น

 





 

            กว่าจะกลับมาถึงห้องก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่มกว่าๆ



            โชคดีหน่อยที่วันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็ว องซองอูจึงรีบตรงดิ่งกลับห้องทันที ปฏิเสธทุกคำชวนไปต่อหลังเลิกงาน



            แม้จะรู้สึกเสียดายที่สาวๆบัญชีอุตส่าห์เดินมาออดอ้อนถึงที่เพื่อให้องซองอูคนหล่อของแผนกไอทีพาไปเลี้ยงเหล้า แต่เขาก็เลือกที่จะปฏิเสธไปเพราะในหัวตอนนี้คิดคำด่าเด็กผีแดเนียลยัดไว้เต็มไปหมด ขนาดเดินเร็วยังไม่กล้ากลัวว่าคำด่าจะหล่นหาย



            เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะด่าเด็กแดเนียลให้ยาวกว่ากำแพงเมืองจีนให้ได้!



            ตึง!



            “แดเนียล!!



            ทันทีที่กระชากประตูเปิดออกอย่างเกรี้ยวกราดก็เห็นว่าเด็กผีร้ายกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ในปากคาบเยลลี่รูปหมีไว้ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยซะจนองซองอูลืมไปว่าเมื่อครู่เขาจะด่าเด็กแดเนียลด้วยประโยคไหนก่อน



            “พี่



            น้ำเสียงสั่นน้อยๆของเด็กผีวัยสิบเจ็ดทำเอาเขาลืมความเกรี้ยวกราดทิ้งไว้หน้าประตู รีบถลาเข้าไปในห้อง โยนกระเป๋าเอกสารทิ้งไว้แถวๆนั้นอย่างไม่ใยดี



            มือเล็กๆจับไหล่กว้างให้หันมาหาไล่สายตากลมใสคล้ายลูกแมวกวาดจ้องใบหน้าของเด็กผีร้ายที่กำลังตีหน้าเศร้าซะจนเขาใจหาย



            “เป็นอะไร”



            ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกเศร้าตาม



            อาจจะด้วยเพราะซองอูจินตนาการไม่ออกว่าการอยู่แบบไร้ตัวตนสำหรับคนบนโลกใบนี้มันต้องรู้สึกโดดเดี่ยวมากแค่ไหน แค่เขาเคยถูกเพื่อนสนิททิ้งให้กินข้าวคนเดียวในช่วงวันหยุดมันก็รู้สึกเศร้าจนแทบกลืนข้าวไม่ลง



            องซองอูไม่ชอบความรู้สึกนั้น



            และคิดว่าแดเนียลน่าจะไม่ชอบมันด้วย



            “คุณแดนเป็นอะไร”



            “พี่ซองอู ผม



            ขนาดทำหน้าเศร้าอยู่เด็กแดเนียลยังอุตส่าห์ยัดเยลลี่รูปหมีเข้าปาก เขาอยากจะด่าเด็กผีว่าให้เลือกซักอย่างระหว่างกินกับเศร้า แต่พอโดนแขนแข็งแรงรวบเข้าไปกอด ซองอูกลับลืมคำด่าพวกนั้นอีกแล้ว



            “เศร้ามากเลยหรอ ขอโทษที่วันนี้ทิ้งไว้คนเดียวนะ”



            องซองอูในวัยยี่สิบห้าเกิดมาเคยปลอบแค่หมาที่บ้านตอนทำหน้าเศร้าเพราะเขามีเรียนทั้งวัน ซองอูจำได้ว่าเขากลับบ้านมาและปลอบเจ้าหมาตัวโตแบบนั้นแล้วมันหายโกรธ



            มันก็น่าจะเป็นวิธีที่ใช้ได้กับแดเนียลแหละน่า



            “คุณลูกหมี



            แดเนียลเอ่ยชื่อนั้นออกมาทำให้องซองอูเผลอกวาดสายตาไปรอบๆห้องอย่างหวาดระแวงว่าเด็กนี่จะพาพรรคพวกผีโผล่ออกมาเพิ่มซักสามสี่ตัว เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะตัดสินใจสมัครเข้าไปในรายการผีแล้วเล่าความขมขื่นในชีวิตซะ



            “คุณลูกหมีทำไม คุณลูกหมีเป็นอะไรครับ”



            ไม่รู้หรอกว่าคุณลูกหมีคือใคร อาจจะเป็นแฟนหรือคนสำคัญในชีวิตของแดเนียล เขาทำได้แค่ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างเป็นเชิงปลอบประโลม ปล่อยให้เด็กผีที่กำลังเศร้าซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอ ลืมความตั้งใจที่จะกลับมาเกรี้ยวกราดใส่ไปซะสนิท



            แต่ก็นั่นแหละบรรยากาศเศร้าๆกัดกินความรู้สึกเขาได้เพียงนาทีกว่าๆเท่านั้น



            หลังจากเลยนาทีกว่าๆไปซองอูขมวดคิ้วยุ่งทันที รู้สึกว่าลมหายใจร้อนๆเริ่มคลอเคลียอยู่บริเวณต้นคอไล่ขึ้นมาหลังใบหู แถมเด็กแดเนียลยังกดจูบเม้มดูดเบาๆบริเวณลำคออีกด้วย



            ทำไมมันเริ่มแปลกๆแล้วล่ะ



            “เดี๋ยวนะคุณแดน



            “พี่ ผมคิดถึงคุณลูกหมีมากๆ”



            แดเนียลย้ำประโยคนั้น มันไม่ต่างอะไรกับการกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงขาดห้วงเพราะเด็กผีร้ายกำลังวุ่นวายกับการใช้ปลายจมูกคลอเคลียสูดดมเอากลิ่นกายหอมๆของพี่ลูกแมวเข้าเต็มปอด



            “คุณลูกหมีคือใคร ช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ยจะได้ปลอบถูก”



            เพราะแดเนียลกำลังเศร้า(มั้ง) องซองอูจึงไม่อยากทำร้ายจิตใจด้วยการผลักออก แม้จะรู้สึกแปลกๆมากก็ตามที



            “คุณลูกหมีคือเยลลี่ที่ผมกินเข้าไป”



            “ห๊ะ!!



            ไวกว่าเขาที่พยายามจะผลักออกคือเด็กแดเนียลที่ดันร่างบางๆกดลงบนโซฟาแล้วโถมตัวเข้ามาคร่อมทับและล็อคแขนทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวเรียบร้อย



            “คุณลูกหมีน่ะเป็นชื่อลูกแมวของผมด้วย ผมคิดถึง”แดเนียลอธิบาย



            ตอนนี้องซองอูกำลังงงไปหมด



            เขาไม่รู้จะตกใจกับคุณลูกหมีที่พึ่งจะค้นพบว่ามันคือลูกแมวหรือการที่เด็กแดเนียลเปลี่ยนสีหน้าเศร้าๆมากระตุกยิ้มร้ายใส่เขาก่อนดี



            นี่เขาถูกผีหลอกอีกแล้วงั้นสิ บ้าเอ้ย!!



            “เด็กผีเลว! นี่คือแผนมึงหรอ”



            “เปล่า ผมคิดถึงจริงๆ ยิ่งกินเยลลี่คุณหมีผมก็ยิ่งคิดถึง”



            “คุณลูกหมีเชี่ยอะไรวะ ที่บ้านมึงเรียกหมาแมวว่าคุณหรอ!!



            ซองอูไม่เข้าใจตรรกะการตั้งชื่อแมวว่าลูกหมีพอๆกับการเรียกแมวว่าคุณ



            “คุณลูกหมีเป็นแมวน่ารัก ไม่สมควรใช้คำหยาบด้วย”แดเนียลอธิบายแบบนั้น ซึ่งมันทำให้เขาแทบอยากจะฉีกเด็กนี่ออกเป็นชิ้นๆซะให้รู้แล้วรู้รอด



            “แดเนียลวันนี้มึงได้ตายรอบสองแน่ แม่งเอ้ย!!



            “ผมคิดถึงคุณลูกหมีจริงๆนะ แต่คิดไปคิดมาผมอาจจะคิดถึงพี่มากกว่าคุณลูกหมีอีกแหนะพี่ซองอู”



            องซองอูควรจับเด็กนี่ไปถ่วงน้ำซะ!



            “เอาความเสียใจหนึ่งนาทีของกูคืนมาเลยเด็กเลี้ยงแกะ!!



            เขาทวงถามความยุติธรรมที่อุตส่าห์อ่อนไหวตามแต่กลับโดนเด็กผีนี่หลอกซะได้ แต่ก็นั่นล่ะนอกจากจะไม่สำนึกแดเนียลยังส่งยิ้มแบบลูกหมามาให้เขาก่อนจะใช้สายตาคมๆสบประสานกับสายตาเขาตรงๆ



            “ผมคิดถึงพี่”



            “คิดถึงเหี้ยอะไร ทั้งหมดนี่คือแผนมึงหรอแล้วไหนจะเรื่องที่มึงบุกไปที่ออฟฟิศกูอีก มึงเคยตายมั้ยห๊ะ เด็กเวร!!



            “ผมก็แค่เหงา”



            ประโยคของไอ้เด็กลูกหมาทำเขาชะงักอีกรอบ เด็กนี่ทำให้เขาโมโหมากๆแล้วอยู่ๆก็ฉุดอารมณ์เขาให้กลับไปเศร้าอีกครั้งด้วยการบอกว่าเหงา



            คล้ายเขาถูกดึงเข้าไปในความว่างเปล่าภายในนัยน์ตาคู่คมนั่น ซองอูรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก แต่มันก็เพียงชั่วครู่นั่นแหละเขาถึงรู้ว่าตัวเองอาจจะถูกผีหลอกอีกครั้งเพราะประโยคที่แดเนียลกำลังพูดขึ้น



            “คุณลูกหมีน่ะชอบจูบของผม”



            “เดี๋ยวนะแดเนียลมึงคงไม่คิอื้อ!



            ริมฝีปากร้อนประกบเข้ามาทั้งๆที่เขายังถามคำถามไม่จบด้วยซ้ำ



            ไร้มารยาทชะมัด!



            แดเนียลค่อยๆไล่เล็มกลืนกินริมฝีปากบาง ดูดดึงสลับกับบดเบียดจูบเข้าหา เรียวลิ้นชื้นลากเลียชิมความหวานจากกลีบปากนุ่มก่อนจะชะงักชั่วครู่แล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องด้วยสีหน้าติดจะสงสัย



            แต่ตอนนี้องซองอูกำลังเป็นบ้าเพราะเขาตามเด็กผีนี่ไม่ทันซักอย่าง มันเหมือนเด็กผีเลี้ยงแกะสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อหลอกจูบเขา



            หรือทั้งหมดคือเรื่องจริงแต่เด็กนี่แค่อยากจูบเขา



            แล้วคนบ้าอะไรมันจะเรียกแมวว่าคุณลูกหมีกันวะ!



            “ไอ้เชี่ยนี่มึง



            แดเนียลที่ไม่ได้ฟังเขาลากลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองและขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด



            “นมรสสตอเบอรี่”



            ใบหน้าหล่อยิ้มกว้างอย่างชอบใจหลังจากวิเคราะห์รสจูบจากริมฝีปากบาง ยังไม่ทันได้ด่าแบบที่ตั้งใจไว้ว่าจะด่าแดเนียลให้ยาวกว่ากำแพงเมืองจีน คำด่าทุกคำก็ดันถูกเด็กแดเนียลกลืนกินด้วยการประกบจูบลงมาอีกครั้ง



            ครั้งนี้เรียวลิ้นชื้นถูกส่งเข้ามาทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน แดเนียลไล่ปลายลิ้นกวาดชิมนมรสสตอเบอรี่ที่เขาพึ่งจะกินเข้าไปตอนเดินขึ้นมาบนห้องอย่างชอบใจ ทั้งตวัดโลมเลียและดูดเรียวลิ้นเล็กแลกเปลี่ยนรสหวานพร้อมๆกับขยับปากวาดจูบเบียดชิดเข้ามาอย่างไม่รู้จักพอ



            “อื้อ!



            นี่มันไม่ใช่แผนที่เขาคิดไว้ว่าจะทำหลังจากกลับมาถึงห้องซักนิด



            ซองอูพยายามใช้มือดันไหล่กว้างไว้เพื่อประท้วงขออากาศหายใจ ร่างบางดิ้นรนเพื่อให้เด็กผีร้ายหยุดแต่ก็ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์ แดเนียลรุกจูบหนักขึ้น ปลายจมูกโด่งถูกกดลงมาบนแก้มในตอนที่ขยับริมฝีปากแนบชิดลงมาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง



            “อื้อ แดเนียล พะ-พอก่อน!



            แดเนียลคือเด็กเอาแต่ใจ



            นั่นคือสิ่งที่องซองอูพึ่งจะรู้หรืออาจจะรู้นานแล้วแค่ยังไม่แน่ใจ



            เขาเริ่มแน่ใจว่าแดเนียลเอาแต่ใจก็ตอนที่ริมฝีปากถูกครอบครองไปเกือบสองนาที สุดท้ายเด็กผีร้ายก็ยอมละจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง แถมยังจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเสียดายอีกต่างหาก ตอนนี้องซองอูไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหนเด็กผีร้ายนี่ถึงได้หัวเราะออกมาด้วยท่าทีเอ็นดูเขาแบบนั้น



            แต่องซองอูก็มั่นใจว่าเขากำลังทำหน้าเกรี้ยวกราดเอามากๆ และพร้อมจะด่าเด็กนี่ให้ยาวเท่ากำแพงเมืองจีนต่อกันซักสามรอบ!



            “แดเนียลไอ้เด็กผีสารเลว เด็กเหี้ย เด็กเลี้ยงแกะ ไอ้--



            จุ๊บ



            ริมฝีปากที่กำลังด่าถูกฉกฉวยไปด้วยการจุ๊บลงมาเบาๆอีกรอบ หน้าหล่อๆของเด็กวัยสิบเจ็ดยกยิ้มอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้น





            “จูบรสสตอเบอร์รี่ ชอบจัง”





            ประโยคที่มาพร้อมสายตาอบอุ่น




            อยู่ๆก็รู้สึกว่าหน้าเห่อร้อนขึ้นมาซะเฉยๆ




            เวรเอ้ย!!




            ไหนวะเรื่องที่ตั้งใจว่าจะด่าให้ยาวกว่ากำแพงเมืองจีน เอาเข้าจริงในหัวขององซองอูกลับถูกล้างสมองและแทนที่ด้วยจูบรสสตอเบอรี่ไปแล้ว





            องซองอูอยากจะบ้าตายชะมัด
























 LOADING...150%

ก็บอกแล้วว่าน้องเง๋า

อันนี้ไม่ใช่วิญญาณผีอย่างเดียว เป็นวิญญาณผั-- แค่กๆ

เด็กผีมันร้ายค่ะทั่น อิอิ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




เจอคำผิดสะกิดด้วย

รักกก






อย่าลืมเม้น เฟ้บ โหวต ให้ด้วย รักเด้อ

สกรีมแท็กทางทวิต #คุณองติดสัมผัส

ทุกคอมแม้นคือกำลังใจ

เอ็นจอยรีดดิ้ง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

1,470 ความคิดเห็น

  1. #1467 Note2545 (@lightgot7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 03:35
    ชอบ gifs ตอนจบมาก555
    #1467
    0
  2. #1438 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 09:14
    ผีหลอกที่แท้ทรู!! นว้องงงงง
    #1438
    0
  3. #1437 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:35
    แงงงง น้องเขาเหงาาาาาา
    #1437
    0
  4. #1391 kanomgene (@SKKRonDaM) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:03
    ฮือออออออออ พี่องงงงงงง โดนผีเด็กหลอกตลอดเลย งือออออ TT น่ารักโพดๆ จะบ้าตาย แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1391
    0
  5. #1386 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 10:12
    แง่งงงงง น่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #1386
    0
  6. #1375 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:22
    อยากโดนผีหลอกบ้าง แอร๊
    #1375
    0
  7. #1317 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:09
    นี่สิเขาถึงจะเรียกว่าผีหลอกของจริง แบบนี้ก็ฟินดี แต่ว่าแดนเป็นผีไปแล้วเนี่ยดิ...แล้วงี้จะเป็นยังไงต่ออ่ะถ้าเกิดองรักแดนขึ้นมาจริงๆ คิดแล้วรู้สึกเศร้า(;_;)
    #1317
    0
  8. #1289 เขร้สังคัง (@kamuisadist) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 15:56
    นั่งจ้องgifอ๋งนานเกือบนาที..
    #1289
    0
  9. #1184 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 06:45
    อ๋อ ผีหลอก...
    #1184
    0
  10. #1169 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 10:28
    ผีหลอกของจริง
    #1169
    0
  11. #1168 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 10:28
    น้องร้ายยยย5555555
    #1168
    0
  12. #1134 Real_CB (@warakamon-2012) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 16:10
    ฮืออออ เหงาหรอ หนู๋เหง๋าหล๋อลูก นังตัวดี๊5555555
    #1134
    0
  13. #1131 katziiez (@katziiez) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 12:38
    มาพิมพ์อีกทีเนื่องจากล๊อคอินหลุดค่ะ ฮื่ออออ ไม่รู้จะพิมพ์ได้แบบเดิมหรือเปล่า - -
    อ่ะ เริ่ม ... เหตุเกิดจากความเหงาอะไร ข้ออ้างก็บอกเถอะ เด็กผีนี่มันร้ายจริงๆค่ะหัวหน้า
    แต่เอาจริงๆก็แอบสงสารพี่องและผองเพื่อนเหมือนกันนะ คือเพื่อนนี่ขนหัวลุกกันทั้งหมดทั้งมวล
    พี่องกลับไม่เห็นไรเลย แต่ทุกอย่างมันก็มีเหตุผลของมัน หวังว่าผองเพื่อนจะไม่เทพี่องนะ อยู่ทีมล่าท้าผีด้วยกันก่อย
    โดนผีเด็กอ้อนรัวๆจนเสียหลักเลยเนอะพี่องไอทีคนแมนของเรา อิอิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ธันวาคม 2560 / 12:39
    #1131
    0
  14. #1004 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 09:39
    น้องน่ารักกกกกกกกกกกกกก
    #1004
    0
  15. #995 อึ๊บๆแฮ่ (@yuyeeyokyeah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 01:51
    โอ้ยยยยยยอมมมมม
    #995
    0
  16. #992 phamjsplus13 (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 03:42
    เด็กนี่มันร้ายยยนักกกกกก
    #992
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #972 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 19:52
    แดเนียลรูกกกกกก อยากได้มาไว้ในห้องเองบ้างๆ จะกอดฟัดทุกวันเลย ;-;
    #972
    0
  19. #965 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 13:17
    เจ้าเล่ห์มากเว่อ55555
    #965
    0
  20. #907 Seohee_Exo (@33546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:22
    อยากมีเนียลเป็นของตัวเอง ยอมเปนเมียพรี่แล้วววว
    #907
    0
  21. #906 viewsrq (@viewsrq) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 12:22
    อยากมีน้องเน่วเป็นของตัวเองฮื่อ
    #906
    0
  22. #905 ntknknk (@BenznK) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 23:29
    โกหกเก่งงงง แล้วรีดก็อินไปด้วยไร เหงามากสินะ กำลังอยากโอ๋เลยจ้า แล้วดูอิน้องทำ ไอเด็กเลี้ยงแกะะะ
    #905
    0
  23. #899 pschy (@ssaipran) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:35
    ยอมเด็กมันเถอะค่ะพรี่ พรี่ไม่น่าจะรอดได้อะค่ะ
    #899
    0
  24. #894 Vdarii/// (@03180318) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:24
    ร้ายจริงๆ
    #894
    0
  25. #893 หมายิ้มของพี่ (@meeyoono) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 12:19
    เด็กผีนี่มันร้ายย
    ปรับโหมดตามอ๋งไม่ทัน ว่าจะเกรี้ยวกราด เจอน้องตีหน้าเศร้าก็หงอตาม กำแพงเมืองจีนสร้างเท่าไหร่ก็ทลาย ฮือออ ทาสผีเด็กชัดๆ ฉันแพ้ให้เธอทุกทางจริงๆ
    #893
    0