{NIELONG} TEDDY BEAR | #คุณองติดสัมผัส

ตอนที่ 7 : สัมผัสที่ 06 : ทำไมไม่อ่อนโยน [ 100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

| TEDDY BEAR |

DANIEL x SEONGWOO

#คุณองติดสัมผัส

 

 

 




CHAPTER

06



 



 

            องซองอูคือผู้ชายวัยยี่สิบห้าที่ตื่นขึ้นมานั่งโงนเงนทะเลาะกับแรงโน้มถ่วงของโลกอย่างหนัก เขาเอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกและหอบเอาร่างที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงของตัวเองลุกจากเตียงทั้งๆที่ไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ



            นั่นมันไม่ใช่เรื่องน่าอัศจรรย์ใจอะไรตราบใดที่ก้าวเข้าสู่วัยทำงาน



            ซองอูน่ะมักจะตื่นขึ้นมาทะเลาะกับนาฬิกาปลุกทุกเช้าก่อนจะกลิ้งไปบนเตียงสามรอบถ้วนแล้วจึงลุกขึ้นนั่งทะเลาะกับเปลือกตาของตัวเองเพราะมันหนักเกินกว่าจะยกให้เปิดขึ้นรับแสงได้ สุดท้ายก็ต้องเดินเข้าห้องน้ำทั้งๆที่หลับตาอยู่แบบนั้นทุกเช้า



            ที่เห็นว่าตื่นมาทะเลาะกับทุกสิ่งทุกอย่างในตอนเช้าแบบนั้นมันไม่ใช่เพราะขี้เกียจตื่นไปทำงาน แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะว่าองซองอูคือหัวหน้านักเลงแก๊งค์นักฆ่าพญายมขย่มปฐพีที่เกิดมาเพื่อเอาชนะทุกอย่างบนโลกใบนี้ต่างหาก!



            แต่เดี๋ยวนะ



            แก๊งค์นักฆ่าพญายมขย่มปฐพี



            แค่เพียงนึกถึงชื่อแก๊งค์สมัยอนุบาลมันก็เริ่มมีภาพหนึ่งผุดเข้ามาในหัวแทนที่จะเป็นภาพแห่งความภาคภูมิใจในตอนเป็นแบดบอยพาแก๊งค์ไปตัดยางเพื่อนผู้หญิงแต่เปล่าเลย



          “อ๊ะ คะ--คุณแดน อื้มมม”



            เชี่ย



          “อ๊าาา คุณแดน อึก”



            ชิบหาย!!



            ภาพใบหน้าหล่อของเด็กวัยสิบเจ็ดตอนกัดปากครางต่ำขยับสะโพกต่อเนื่องในช่องทาง ทั้งเหงื่อที่ผุดซึมบนใบหน้าหล่อเหลา ไหนจะซิกแพคแน่นๆ องซองอูกำลังคิดว่ามันเซ็กซ--



            เหี้ย!



            “พี่ทำไมหน้าแดงอ่ะ ไม่สบายหรอ”     



            อยู่ๆองซองอูก็เลิกทะเลาะกับเปลือกตาตัวเอง เขาเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นตรงหน้า



            “เชี่ย!



            ใบหน้าหล่อของเด็กผีร้ายอยู่ห่างแค่เพียงระยะหายใจรดกัน ด้วยส่วนสูงที่ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ทำให้ในตอนที่ลืมตาขึ้นมาเผลอสบสายตากับเด็กแดเนียลที่กำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน มันคล้ายดวงตาคู่คมคู่นั้นตอกย้ำภาพในหัวของเขาชัดเจนขึ้นไปอีก



            เขาต้องถูกเด็กแดเนียลล้างสมองแล้วแน่ๆ



            และอีกไม่นานเขาจะถูกพาขึ้นไปไปแพร่พันธุ์ที่ดาวอังคาร!!



            ว่าแต่ที่ดาวอังคารจะมีหนังโป๊ให้ดูมั้ยวะ



            “พี่ต้องไม่สบายแน่ๆ”



            ยังไม่ได้คำตอบสำหรับคำถามที่ว่าบนดาวอังคารจะมีหนังโป๊หรือไม่ เด็กแดเนียลที่คิดไปเองว่าเขาไม่สบายก็ก้าวเข้ามาใกล้จนเขาตัดสินใจว่าจะไม่อยากรู้เรื่องหนังโป๊ที่ดาวอังคาร แล้วก็ได้



            “กูสบายดี ถอยออกไป”



            ซองอูนึกเกลียดสมองตัวเองในตอนเช้าที่สั่งให้เขาเอนตัวออกห่างแต่ไม่ได้สั่งให้ก้าวขาขยับหนี นั่นทำให้เด็กผีร้ายจับข้อมือไว้แล้วกระชากเข้าไปหาโอบเอวรั้งไว้ก่อนจะแนบหน้าผากตัวเองลงมากับหน้าผากเขา



            “เนี่ยพี่กำลังจะตัวร้อน ไม่สบายแน่ๆ”



            มากไปกว่าหน้าผากที่สัมผัสกันนั่นคือปลายจมูกและรวมไปถึงริมฝีปากที่แตะโดนปากเขาบางเบาในตอนที่ไอ้ลูกหมาขยับปากพูด



            โอเค



            แตะตัวได้ขนาดนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าวันนี้เขาอาจจะถูกเด็กนี่ลวนลามมากว่าหนึ่งครั้ง



            และเขาก็ควรที่จะขัดขืนมันด้วย



            ซองอูรวบรวมแรงที่มีอยู่นิดหน่อยผลักแดเนียลออกหลังจากค้างท่าวัดไข้ของไอ้ลูกหมาได้ประมาณหนึ่งนาทีเต็ม



            “ไม่สบายเหี้ยอะไรวะ”



            เกิดมายี่สิบห้าปีก็พึ่งจะเคยด่าคำว่าเหี้ยด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวลราวกับกระซิบบอกรักขนาดนี้ เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปกว่าครึ่งและมันก็ยืนยันทฤษฎีของเด็กแดเนียลได้เป็นอย่างดีว่าที่แตะตัวได้เพราะดูดพลังไปตอนปล้ำเขา



            แต่ดูเหมือนทฤษฎีพวกนั้นจะไม่น่าตกใจเท่าเมื่อคืนเขาเสียตัวจริงๆ



            องซองอูเสียตัวให้ไอ้ลูกหมา!!



            นั่นมันบ้าชะมัด รู้สึกอยากจะกัดลิ้นให้ตายไปซะถ้าไม่กลัวเจ็บ แม่งเอ้ย!



            “วันนี้พี่ไม่สบาย พี่ควรจะนอนพักอยู่ที่ห้องกับผม”



            แดเนียลเสนอความเห็นและมันคงจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะเลือกทำตาม หากให้เลือกระหว่างป่วยตายกับนอนหายใจร่วมห้องกับเด็กผีร้ายนี่ องซองอูก็จะไม่เลือกซักอย่างอยู่ดีนั่นแหละ



            “กูสบายดีและกูจะไปทำงาน ถอยไปเกะกะ”



            “ทำไมพี่ดื้อ”



            ไอ้ลูกหมายืนขมวดคิ้วขวางทางทำหน้าไม่พอใจใส่เขา ใบหน้าหล่อๆนั่นติดจะงอแงซะด้วยซ้ำที่เขาไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง



            “อย่าใช้ศัพท์คำว่าดื้อกับกู ขนลุกชิบหาย แล้วก็ไม่ต้องตามมาด้วยจะอาบน้ำ”



            องซองอูที่อยู่ในสถานะของเหลวตอนนี้เดินแบบคนไม่มีจุดศูนย์ถ่วงผ่านเด็กผีไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาตัวเองให้รู้สึกสดชื่น แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี ตอนนี้เขาก็ยังดูง่วงอยู่ตลอดเวลา ไม่เรี่ยวแรงจะต่อสู้กับอะไรก็ตามแต่แม้กระทั่งงานเหมือนเดิม



            ถ้าทำได้ก็อยากจะนอนอยู่เฉยๆแล้วมีเงินใช้อ่ะ



            “ถ้าพี่ป่วยก็ต้องกินข้าวแล้วก็กินยานะ”



            ได้ยินเสียงเด็กแดเนียลตะโกนบอกเขาจากข้างนอกและได้ยินเสียงเปิดทีวีดังตามมา อย่างน้อยก็มั่นใจในระดับหนึ่งว่าแดเนียลจะไม่ตามเข้ามาในนี้ด้วย



            “โอเค รู้แล้วน่า”



            ซองอูบอกปัดเพื่อตัดรำคาญก่อนจะถอดเสื้อบอลทีมโปรดออกแต่สายตามันดันเหลือบเห็นรอยแดงเป็นจ้ำเต็มตัวไปหมด คิ้วเข้มขมวดชิดกันทันทีก่อนที่จะก้มลงสำรวจร่างกายอีกครั้งและพบว่าร่องรอยอารยธรรมบนตัวเขามันชัดเจนแต่ก็ดูจะชัดไม่เท่ากับรอยบนคอ



            ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สองเท้าขยับเข้าไปใกล้กระจกแล้วเอียงคอเช็ครอยแดงเด่นชัดที่ดูเหมือนว่าเจ้าของรอยจะตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเมื่อคืน



            อักษรภาษาอังกฤษถูกสร้างจากการขบเม้มดูดดุนบนต้นคอของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า



            มันคือตัว D ที่อาจจะย่อมาจาก



            Death



            ไปตายอีกรอบซะไอ้ลูกหมา!!



            “ไอ้เด็กเวร!!



            องซองอูวิ่งออกมาจากห้องน้ำอย่างเกรี้ยวกราด แต่คนที่ถูกด่ากลับเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้พร้อมถามกลับด้วยท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น



            “เห็นแล้วหรอพี่ ตัว D ที่คอพี่โคตรเท่ห์เลย”



            “ยังมีหน้ามาถาม รอยเดียวกูยังพอแปะพาสเตอร์ได้ แต่มึงเล่นใหญ่ขนาดนี้กูไม่ต้องใส่เฝือกไปทำงานเลยหรอ เชี่ยเอ้ย!!



            เขาอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอเด็กผี อยู่ดีๆแดเนียลก็ทำหน้าสำนึกผิดใส่ รอยยิ้มสดใสหุบยิ้มลงคล้ายลูกหมาที่กำลังถูกเจ้าของดุจนซองอูรู้สึกผิดที่พูดไม่ดีกับเด็กนี่ แต่มันก็เสี้ยววินาทีเท่านั้นแหละ



            “ผมขอโทษที่ไม่อ่อนโยน”



            ประโยคนั้นทำเขาแทบเสียสติ ซองอูค้นพบว่าตัวเองเกลียดสายตาที่อยากทะนุถนอมเขาของเด็กแดเนียลมากกว่าเกลียดรัฐบาลที่พยายามไล่แบนเว็ปโป๊ซะอีก



            ไอ้สัส เกลียดประโยคขอโทษของมันด้วย!



            “มึงอย่าทำเหมือนกูสูงร้อยหกสิบห้าและหน้าหวานเหมือนเด็กม.ปลายวัยกำลังโตได้มั้ย เกรงใจความแมนบนหน้ากูด้วย ขอโทษซะกูนึกว่ากูท้อง ไอ้เชี่ย!



            องซองอูเคยมั่นใจในใบหน้าหล่อๆพร้อมกับส่วนสูงร้อยแปดสิบเซ็นของตัวเอง แต่พออยู่กับเด็กผีแดเนียล ทุกอย่างกลับดูกระทัดรัดเหมาะมือไอ้ลูกหมาไปซะหมด ซึ่งมันน่าโมโหเอามากๆ 



            คนที่เติบโตมาด้วยความแมนอย่างเขากลับต้องมาถูกเด็กผีนี่ย่ำยีซะไม่เหลือชิ้นดี



            “ต่อให้พี่หล่อแค่ไหน ในสายตาผมพี่ก็แมวอยู่ดีอ่ะ”



            “กูเสือ ไม่แมวดิ ใช้ใจมึงมองดีๆดัลนี่ของพี่อง”



            เด็กแดเนียลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองเท้าค่อยๆก้าวเข้ามาหาเขา สีหน้าและแววตาที่เหมือนลูกหมาในตอนแรกมันเปลี่ยนไป มีเพียงสายตาที่ใช้มองเขาแบบเดียวกับเมื่อคืน



            สายตาพราวระยับกับการกระตุกมุมปากยิ้มชั่ว



            “เลิกคิดว่าส่วนสูงเกือบร้อยแปดสิบเซ็นกับหน้าหล่อๆของพี่มันจะทำให้พี่ดูเป็นเสือซักทีเถอะ ต่อให้พี่สูงสองเมตรไว้หนวดไว้เคราแต่ถ้าในสายตาผมพี่คือแมว



            สองเท้าที่กำลังเดินเข้ามาหาหยุดชะงักลงตรงหน้าเขา ซองอูกำลังคิดว่าควรจะต่อยเด็กนี่ดีหรือไม่ แต่มันก็สายไปเมื่อใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาหอมแก้มข้างซ้ายของเขาในตำแหน่งของกลุ่มดาวสามดวงพอดิบพอดีแล้วเลื่อนมากดจูบลงที่ริมฝีปากเบาๆอีกหนึ่งครั้ง






            “พี่ก็เป็นได้แค่พี่ลูกแมวของผมนั่นแหละพี่ซองอู”





            ก็องซองอูไม่ได้อยากเป็นพี่ลูกแมวไง



            แม้จะไม่อยากยอมรับกับตำแหน่งพี่ลูกแมวที่ถูกยัดเยียดให้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ไปกว่าการยืนจ้องหน้าหล่อๆของเด็กแดเนียลที่กำลังทำหน้าจริงจังกับการพยายามเถียงว่าเขาควรเป็นพี่ลูกแมวมากกว่าเป็นเสือ



            “จะอะไรก็ช่างเหอะ ตอนนี้ปล่อยก่อน กูจะสายเนี่ย”



            เขาพยายามดันร่างของไอ้ลูกหมาออก ก็อย่างที่บอกนั่นแหละพลังส่วนหนึ่งถูกถ่ายโอนไปให้แดเนียลโดยที่เขาไม่เต็มใจจากวิธีอะไรก็ตามที่เขาไม่อยากจะนึกถึง ซองอูจึงทำได้แค่ถอนหายใจออกมาเมื่อผลักร่างไอ้ลูกหมาออกไปไม่สำเร็จ



            “ฟังนะคุณแดน วันนี้กูต้องไปทำงาน ปล่อยก่อน”ซองอูเริ่มเกลี้ยกล่อม นอกจากมันจะไม่ได้ผลแล้วเด็กผีร้ายที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงยังจับข้อมือเขาไว้แน่นกว่าเดิมอีก



            “พี่ไม่ไปทำงานไม่ได้หรอ ผมเหงาอ่ะ”



            น้ำเสียงอ้อนๆมาพร้อมกับการดึงองซองอูที่ยืนอยู่เข้าไปหา แขนแข็งแรงตวัดโอบกอดรอบเอวและเด็กแดเนียลที่นั่งอยู่บนเตียงก็แนบใบหน้าซุกเข้ามาที่แผ่นอกของเขา ทั้งยังกดจูบที่ตรงอกข้างซ้ายเบาๆด้วย



            บทจะอ้อนไอ้ลูกหมาก็เล่นซะเขาตั้งตัวไม่ทัน



            แดเนียลน่ะเกิดมาพร้อมกับลุคแฟนเด็กที่ใครเห็นก็ต้องอยากขายบ้าน ขายรถเพื่อมาดูแลเลี้ยงดูส่งเสียค่าเทอมให้ แต่หนึ่งในนั้นต้องไม่ใช่เขาที่จะยอมสละเงินเดือนค่าเหล้าไปกับการเลี้ยงดูเด็กผีร้ายแน่



            นี่ขนาดเด็กนี่เป็นผี ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าถ้าแดเนียลยังมีชีวิตดีอยู่ จะมีผู้หญิงซักกี่คนกันที่หลงจนหัวปักหัวปรำเพราะลูกอ้อนที่มาพร้อมหน้าลูกหมาน่าเอ็นดู



            หากซองอูเกิดเป็นผู้หญิง เขาคงตายไปพร้อมๆกับเสียงอ้อนๆนี่แล้ว



            แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้หญิง และที่รู้สึกอยากจะระเบิดตัวเองตายในไม่ช้า ไม่ใช่เพราะว่าเขิน มันเป็นเพราะเขากำลังจะไปทำงานสายในอีกสิบห้านาทีข้างหน้านี้ต่างหาก



            “มึงที่เหงากับกูที่ไม่มีอันจะกิน ระดับความเศร้ามันต่างกันนะเว้ย ปล่อยจะอาบน้ำ”



            “ก็วันนี้ผมอยากอยู่กับพี่”



            องซองอูรู้ว่าตัวเองตัวบางกว่าไอ้ลูกหมาก็ตอนที่ถูกแดเนียลกอดรัดร่างไว้ในอ้อมแขนนี่แหละ แถมเด็กผียังถูศีรษะไปมากับอกเขาคล้ายหมาตัวโตๆที่พยายามจะอ้อนเจ้าของในตอนเช้าอีกด้วย



            ซึ่งถ้าแดเนียลเป็นหมา องซองอูคงจะติดคุกข้อหาทารุณกรรมสัตว์ไปแล้ว



            แต่อย่างน้อยๆเขาก็ยินดีกับข้อหานั้นมากกว่าการพรากผีผู้เยาว์นั่นแหละ



            ทำไมชีวิตในวัยยี่สิบห้าปีของเขามันถึงได้น่าเศร้าขนาดนี้กัน



            คิดแล้วก็อยากจะลองเกิดแล้วโตมาในตอนอายุยี่สิบหกปีเลย อย่างน้อยๆเขาก็ไม่ต้องติดเอฟวิชาเอกและไม่ต้องเจอเด็กผีนี่ด้วย



            “ไอ้เชี่ยคุณแดน ปล่อย มึงทำกูสายเนี่ย!!



            “ทำไมพี่ไม่อ่อนโยนกับผมอ่ะ”



            พอโดนตะคอกใส่เด็กผีร้ายก็เงยหน้าขึ้นมามอง เกยคางไว้บนอกจ้องเขาด้วยสายตาตัดพ้อและต่อว่าจนซองอูสำนึกผิดแทบไม่ทัน



            “เออ ขอโทษที่ไม่อ่อนโยน”



            “รับผิดชอบสิด้วยจูบของพี่สิ”



            “ห๊ะ!



            องซองอูคิดว่าตัวเองหูฝาดแต่เปล่าเลย



            “จูบอ่ะ จูบก่อนเดี๋ยวปล่อย”



            โอเค ชัดเจนและตรงประเด็น



            ในตอนนี้ซองอูเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ที่ไม่อ่อนโยน



            เด็กแดเนียลร้ายยิ่งกว่าผีทุกชนิดบนโลกที่เขาเคยรู้จักมา และมันจะต้องถูกจารึกไว้ว่าผีเด็กวัยสิบเจ็ดน่ะไม่สมควรเป็นผีเร่ร่อนเหงาๆอยู่แบบนี้



            ความจริงเขาอยากจะบอกยมบาลมารับเด็กนี่ไปผุดไปเกิดซักที แต่ก็ไม่มีวิธีติดต่อ มันทำให้องซองอูในวัยยี่สิบห้ามีคำถามผุดขึ้นมาในหัวว่าที่นรกจะมีศูนย์คอลเซ็นเตอร์มั้ยนะ เขาจะได้จบปัญญาเรื่องเด็กแดเนียลบ่นเหงาซักที



            “จูบแล้วปล่อยนะ”ถามหยั่งเชิงดู ไม่ได้คิดจะจูบจริงๆ แค่คิดว่ากำลังจะลองเอาหมัดกระแทกปากเด็กผีร้ายนี่แทน



            “ลองจูบก่อนดิ เดี๋ยวจะบอกอีกที”



            “ก่อนหน้านี้มึงไม่--



            ไม่มีโอกาสได้พูดจบซะด้วยซ้ำ เด็กผีร้ายประคองใบหน้ารั้งเขาเข้าไปรับจูบ ริมฝีปากร้อนกดลงมาพร้อมกับดูดคลึง ไล่บดเบียดกลีบปาก ความอุ่นวาบในตอนที่แดเนียลเม้มดูดปากล่างของเขาจนเกิดเสียงจูบดังชัดก้องอยู่ในหัว



            ซองอูกำลังสติแตก



            เขาไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดจนถึงขั้นถูกดึงให้ลงไปนั่งคร่อมตักเด็กแดเนียลที่นั่งอยู่บนเตียง ริมฝีปากร้อนยังคงไล่เล็ม บดขยี้จูบลงมาโดยไม่ได้ใช้ลิ้นรุกล้ำ แดเนียลเพียงแค่ขยับปากวาดจูบที่ร้อนแรงไม่ได้ต่างจากการสอดแทรกลิ้นเข้ามาเลยซักนิด



            เด็กสิบเจ็ดกับความช่ำชองในการจูบทำเอาซองอูนึกน้อยใจที่เกิดมายี่สิบห้าปีแต่เขากลับทำได้แค่เป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนซะจนหายใจแทบไม่ทัน



            “อื้ออพะพอ ก่อนที่กูจะเสียตัวอีกรอบ!



            ไอ้ลูกหมายอมละจูบออกอย่างว่าง่ายและกระตุกยิ้มมุมปาก



            เขาเกลียดรอยยิ้มชั่วๆนี่พอๆกับความใจเริงของตัวเองจริงๆ ทั้งๆที่คีพลุคคูลมาโดยตลอด การที่เสียตัวแค่ครั้งเดียวทำไมเขาถึงกลายเป็นคนใจง่ายขนาดนี้กัน



            ซองอูจะโทษว่าเป็นเพราะเขายังไม่ได้สติดีก็แล้วกัน



            “นั่งอยู่ท่านี้ต่ออีกครึ่งนาที รับรองพี่ไม่ได้ไปทำงานแน่อ่ะ”



            รีบผละลุกขึ้นจากตักของเด็กแดเนียลรวดเร็วซะจนเกือบเซแล้วล้มเอาหน้ากระแทกกับขอบเตียงและตายไปอย่างน่าสมเพช



            “กูสายเพราะมึงเนี่ย แม่ง! วันนี้มึงไม่ต้องเสือกตามกูอีกนะ เบื่อขี้หน้า”



            “จริงๆผมตามพี่ไปได้ทุกที่นะ แต่พี่ไม่เห็นผมอ่ะ”



            “



            อยู่ๆเด็กนี่ก็พูดขึ้นในตอนที่เขากำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ มันจึงจำเป็นต้องหยุดแล้วนิ่งฟังว่าเด็กนี่จะมีข้อมูลอะไรมาเซอร์ไพรส์ให้เขารู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายอีก



            “พี่จะเห็นผมก็ต่อเมื่ออยู่ใกล้ๆกับตุ๊กตาหมีเท่านั้นแหละ”



            คนฟังถึงกับขมวดคิ้วกับคำสารภาพของแดเนียล แต่เขาไม่มีเวลามากพอที่จะถามเพราะฉะนั้นองซองอูเลยเลือกที่จะเก็บมันไว้ในหัวและจัดแยกประเภทคำถามไว้ค่อนกลับมาซักไซ้ทีหลัง



            เขาต้องเลือกที่จะใช้เวลาที่เหลือไปกับการอาบน้ำแต่งตัวและไปให้ถึงที่ทำงาน ทำทั้งหมดนั่นภายในเวลาสิบนาที



            ให้ตายเถอะ!





            เอาล่ะ องซองอูได้ข้อสรุปในเช้านี้ว่าจะแอบกลับมาเผาตุ๊กตาหมีที่ทำหน้าที่คล้ายตุ๊กตายางนี่ทิ้งซะ





            สัญญาเลย.
















 LOADING...100%

อ่ะ ใครที่สงสัยว่าทำไมข้างนอกพี่ลูกแมวไม่เห็นคุณแดน

ทฤษฎีความลึกลับของผีเด็กมาอย่างละข้อ

กว่าจะรู้ทั้งหมดพี่เค้าคงเสียตัวจนเหนื่อย 5555555555555555



ปล. ถ้าคุณองหาเบอร์คอลเซ็นเตอร์ติดต่อยมบาลได้แล้วบอกด้วยนะคะ

จะพรีออร์เดอร์ผีเด็กวัยสิบเจ็ดซักสิบคน หยักได้ค่ะ บอกแค่นี้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


จำลองเหตุการณ์ตอนคุณองอยู่กับน้องดัลนี่

อิอิ











เจอคำผิดสะกิดด้วย 

อย่าลืมเม้น เฟ้บ โหวต ให้ด้วย รักเด้อ

สกรีมแท็กทางทวิต #คุณองติดสัมผัส

ทุกคอมแม้นคือกำลังใจ

เอ็นจอยรีดดิ้ง 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

1,470 ความคิดเห็น

  1. #1465 Note2545 (@lightgot7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:59
    อย่าเผาาาาาา(ಥ_ಥ)
    #1465
    0
  2. #1435 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 09:16
    แงงงง เขินนนนนน
    #1435
    0
  3. #1428 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:11
    นี่แหละ... หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู//-//

    ก็เกือบดีถ้าแกไม่ตํ่าตมบอกว่าเป็น ตุ๊กตายาง TvT ยังวกไปได้!!
    #1428
    1
    • #1428-1 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 7)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 00:11
      *พี่แก
      #1428-1
  4. #1385 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 09:59
    อย่าเผาตุ๊กตาาาา 555555
    #1385
    0
  5. #1374 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:02
    อย่าเผาน้องงง
    #1374
    0
  6. #1365 kanomgene (@SKKRonDaM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:10
    กลัวใจเล็กน้อย ถ้าผูกพันธ์กันแล้วพี่องจะยังอยากส่งคุณแดนไปให้ยมบาลอยู่ไหมจ้ะ
    #1365
    0
  7. #1182 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 08:59
    งื้อ คุณดัลลลล ทำไมขี้อ้อน ><
    #1182
    0
  8. #1166 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 05:54
    งื้อออ ดาเนียลลลล
    #1166
    0
  9. #1129 katziiez (@katziiez) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 10:50
    โอ้ย ต้อพ้อมากเว่อ ต่างคนต่างก็ต้องการความอ่อนโยนเด้อ หัวใจพี่รับไม่ไหวแล้ว แง
    เฉลยคอนดิชั่นมาอีกอย่างนึงแล้วสินะ แล้วที่บอกว่าจะเอาตุ๊กตาหมีไปเผานี่ทำใจได้หรอ ถามจริง
    พี่ลูกแมวตัดใจทำไม่ได้หรอก เดี๋ยวก็คิดถึงผีเด็กอยู่ดีแหละ น้องอ้อนขนาดนี้แล้ว พี่องถือว่าใจแข็งพอตัวนะ
    อ่ะรีบไปทำงานรีบกลับมาหาเด็กเนอะ น้องเหงาาาา
    #1129
    0
  10. #1095 HhSawitri (@sawitri1673) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 18:26
    งุ้ยยยเหมียวว
    #1095
    0
  11. #970 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 17:27
    อ่อนโยนกับน้องหน่อยเดี๋ยวน้องน้อยใจน้า~
    #970
    0
  12. #964 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:40
    เด็กผีนี่มีนร้ายนะคะคุณกิตติ-/////-
    #964
    0
  13. #902 ntknknk (@BenznK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:58
    การอ้อนของคุณแดนทำเราจะบ้าละเนี่ย ทำไมคุณองใจแข็งได้ขนาดนี้ ทำไมไม่อ่อนโยนกับน้องเลย หลงแล้วเด้อ
    #902
    0
  14. #889 Rosemary (@nunnie-dek-d) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 14:12
    อืมมม แกฉันเขินว่ะ 555555
    #889
    0
  15. #885 need2sleep (@need2sleep) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 01:43
    ดัลนี่น่ารักก
    #885
    0
  16. #726 ลำไส้ใหญ่ (@ploythip17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 13:32
    ชอบบบบ องแอบใจอ่อนหลายครั่ง
    #726
    0
  17. #722 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 13:02
    เขาเรียกฉวยโอกาสสสส งานไปไม่ทันเเล้วเเน่ๆ 
    ฮ่าความย้ำอายุคุณอ๋ง55555
    #722
    0
  18. #713 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 06:57
    ผีเด็กนี่ร้ายจังโว้ย5555555 ฮือออ ขอพรีด้วยคนค่ะ อยากได้ผีเด็กคังแดเนียลเป็นเป็นแฟน ฮรึกส์;_____;
    #713
    0
  19. #711 fanpaaat (@fanpaaat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:31
    เขิงขำพรื่อ;_;
    #711
    0
  20. #706 Rain'Run (@peemmoddang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 11:41
    เด็กผีนี่มันร้ายนะคะคุณกิตติฮืออออ
    #706
    0
  21. #705 NOMAGE1940 (@NOMAGE1940) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 01:13
    อยากมีเด็กผีเปงแฟน
    #705
    0
  22. #704 KourSong (@tanita19) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:56
    งือออ คุณแดนทำไมไม่อ่อนโยน
    #704
    0
  23. #703 tawanchay92 (@tawanchay92) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:23
    โอ้ยยยย ฟินเกินไปปปป ไม่อ่อนโยนนน
    #703
    0
  24. วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:02
    โอ้ยยยองซองอูวัยยร่สิบห้าปี555555
    #702
    0
  25. #701 nantakan0912 (@nantakan0912) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:19
    ทำไมไม่อ่อนโยนนน ทำไมคุณแดนต้องอยู่กับหมีล่ะะ
    #701
    0