{NIELONG} TEDDY BEAR | #คุณองติดสัมผัส

ตอนที่ 4 : สัมผัสที่ 03 : ไม่เห็นโลงศพ ไปผิดศาลา [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    26 ส.ค. 60

| TEDDY BEAR |

DANIEL x SEONGWOO

#คุณองติดสัมผัส

 

 

 



CHAPTER

03

 

 






 

            องซองอูคิดว่าเขาอาจจะกำลังสิ้นอายุขัยในวัยยี่สิบห้าปี



            นี่มันเรื่องบ้าประเภทไหนเขาเองก็ยังไม่ได้จัดหมวดหมู่ แต่ที่รู้ๆตอนนี้กำลังเจอปัญหาใหญ่ หลังจากที่โวยวายพังข้าวของในห้องให้นิติบุคคลอพาร์ทเม้นท์ขึ้นมาด่าเล่นแล้วก็ยังโดนมองเหยียดใส่หาว่าบ้าเพราะมีลักษณะเถียงกับตัวเองคนเดียวทั้งๆที่เขาโวยใส่ไอ้เด็กลูกหมาที่พึ่งสารภาพว่าย่ำยีความแมนของเขา



            หงุดหงิดจนมองข้ามคำว่าผีไปแล้วด้วยซ้ำ



            “กูว่ามึงไม่ใช่ผี!!



            นั่นเป็นทฤษฎีใหม่ที่คนฉลาดอย่างองซองอูแผนกไอทีพึ่งจะค้นพบเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว



            ผีเชี่ยอะไรแตะเนื้อต้องตัวเขาซะจนแดงทั่วคอได้ขนาดนี้วะ ไม่เชื่ออ่ะ!!



            “ความจริงแล้วมึงเป็นโจรใช่มั้ย สารภาพมา!!



            เขาเท้าเอวชี้หน้าเด็กผีอยู่อีกฟากของเตียงกำลังหลบหมอนของเขาที่พยายามจะไล่ฟาดเพื่อเอาเลือดหัวไอ้เด็กโจรผีโรคจิตมาล้างเท้าตามจำนวนรอยดูดที่คอ



            “ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะตอบพี่ว่าผมไม่ใช่ผีอ่ะ แต่ผมเป็นผีจริงๆพี่”



            “ตอแหล เดี๋ยวมึงเจอกูแน่”



            ซองอูทิ้งหมอนที่ถือขู่แล้วเปลี่ยนไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเข้าเฟสบุ๊คเพื่อพิสูจน์ว่าเด็กนี่ไม่ใช่ผีร้ายแต่เป็นโจรโรคจิตที่ตามติดชีวิตคนหล่อๆอย่างองซองอูเพื่อดูว่าเกิดมาแล้วใช้ชีวิตยังไงถึงได้ดูหล่อและคูลในเวลาเดียวกันแบบนี้



            มันต้องปีนขึ้นห้องเขาที่อยู่ชั้นสิบสองจากทางระเบียงแน่ๆ เขามั่นใจ



            ผีที่ไหนไม่มีบนโลกหรอก!



            โทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาจ่อตรงหน้า เขาไล่สายตาจ้องหน้าจอครู่หนึ่งตัดสินใจเปิดไลฟ์เฟสบุ๊คเพื่อหาสักขีพยานว่าเขาไม่ได้เห็นหน้าหล่อๆของเด็กผีร้ายคนเดียว



            “พวกมึงบอกกูทีว่ากูไม่ได้อยู่คนเดียว”ซองอูพูดขึ้นพร้อมแพลนกล้องไปหาเด็กผีที่ตอนนี้กำลังกลิ้งอยู่บนเตียงข้ามฟากกลับมาหาเขา ขนาดอยู่ในกล้องเขายังเห็นเด็กนี่ตัวเป็นๆเลย



            “พี่ทำอะไรอ่ะ”



            “แน่จริงมึงขยับเข้ามาในกล้องสิ คนเค้าจะได้เห็นมิจฉาชีพอย่างมึงชัดๆ”



            หันไปสั่งใส่ไอ้ลูกหมาที่ยืนมองหน้าเขาพร้อมกับขมวดคิ้วแสดงออกว่าไม่เข้าใจแต่ก็ยังอุตส่าห์เชื่อฟัง ร่างสูงๆของเด็กนั่นเดินเข้ามายืนซ้อนหลังเขาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอไล่อ่านคอมเม้นที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดด้วยสีหน้าที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย



            “เขาด่าพี่ว่าบ้าอ่ะ คุยคนเดียว”ในจังหวะที่เด็กนี่หันมาฟ้องหลังจากอ่านคอมเม้น ระยะห่างที่ไอ้ลูกหมาชะโงกหน้าผ่านซอกคอเขามาจากด้านหลังทำเอาปลายจมูกโด่งๆเฉียดแก้มเขาไป ซองอูผงะถอยห่างออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียหน้า



            ขยับออกมากเดี๋ยวไอ้ลูกหมาจะหาว่าป๊อด



            “พวกมันไม่เห็นมึงกันหรอวะ ไม่จริงอ่ะ”ซองอูหันไปสนใจหน้าจออีกครั้งพยายามไม่โฟกัสเรื่องแก้มที่กำลังจะแนบกันอยู่แล้ว



            จำเป็นต้องใกล้กันขนาดนี้หรอ



            “ก็บอกแล้วผมไม่ใช่คน”



            “อย่ามาตอแหล! หลบ!



            ซองอูดึงแขนเด็กตัวใหญ่ดันให้ไปยืนข้างหลัง แล้วยื่นหน้าเข้าไปอ่านคอมเม้นบ้าง ตากลมๆไล่อ่านคอมเม้นจากคนที่เข้ามาดูไลฟ์ที่ค่อนข้างเยอะ ประมาณยี่สิบคนเห็นจะได้




           

แจฮวานศิษย์อาจารย์มิน

                   เมื่อคืนมึงสายควันหรอ ถึงได้คุยคนเดียว

                        อาการข้างเคียงสินะ

                        มันจะดูเมาๆหลอนๆหน่อยมั้ยเพื่อน

 


อยากเป็นของเสือ เหยื่อต้องเด็ด

                   เป็นเหี้ยอะไร

                        เปิดไลฟ์มาคุยคนเดียว

                        เหงาหรอ เบื่อมือข้างขวาก็หาผัวซักคนมั้ย

 




            คอมเม้นของเพื่อนสนิททำเอาเขาขมวดคิ้วทันที แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนแต่สมองก็ยังสั่งให้เขาหลอกตัวเองว่าที่ผ่านมาเด็กนี่เป็นมิจฉาชีพไม่ใช่ผีอะไรทั้งนั้น และบางทีกล้องมันอาจจะสั่นจนเบลอเลยไม่เห็นไอ้ลูกหมาที่ตอนนี้เปลี่ยนมาวางคางเกยไว้ที่ไหล่เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่งๆให้ความร่วมมือในการไลฟ์เป็นอย่างดี



            “นี่พวกมึงไม่เห็นมันหรอ เด็กที่ยืนอยู่ข้างๆกูอ่ะ”

 




แจฮวานศิษย์อาจารย์มิน

                   เด็กที่ไหนก็เห็นหน้าเลวๆของมึงแค่คนเดียวเนี่ย


 



            “เห็นสิ ไม่ต้องมาแกล้งกูเลยสัส กูจะโกรธพว--



            เขาพยายามจะเถียง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่ออยู่ๆก็รับรู้ถึงแรงกอดรัดจากด้านหลัง พอก้มลงมองที่เอวก็เห็นว่าเด็กตัวโตข้างๆตีเนียนเอื้อมมือมาโอบรั้งเอวเขาเข้าไปชิดกับแผ่นอกแล้วซบหน้าเข้ามาที่ต้นคอกดจมูกสูดดมเอากลิ่นหอมจากตัวเขาอีกต่างหาก



            ไอ้เหี้ยยยยยยยยย!    



            “สบู่กลิ่นอะไรวะพี่ หอมว่ะ”



            จบด้วยการดูดเบาๆที่ต้นคอแถมยังกระชับกอดแน่นขึ้นอีก



            สาบานเลยว่าตอนนี้ซองอูไม่ได้สนใจไลฟ์เฟสอีกต่อไป มันอึ้งเกินกว่าจะเถียงกับตัวเองต่อว่าควรฆ่าเด็กนี่ด้วยวิธีไหนให้ทรมานมากที่สุด



            “ไอ้เด็กผีเหี้ย มึงดูดคอกูอีกแล้วหรอ สารชั่ว!!”เขาทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่ใยดีก่อนจะผลักเด็กนี่ลงบนเตียงแล้วตามไปคร่อมคว้าหมอนมากดใบหน้าหล่อด้วยความเดือดดาล



            แม่งเอ้ย!!

 








 

22.45 .


            กว่าเหตุการณ์ฆาตกรรมอำพรางผีมันจะสงบลงได้ก็ตอนที่เด็กผีร้ายยกมือขึ้นเหนือหัวเป็นเชิงยอมแพ้ แต่พอเขาทำท่าจะหยุดก็โดนคว้าเอวกดลงกับเตียงแล้วโดนจู่โจมหอมแก้มอย่างรวดเร็ว



            เพราะดวงดาวสามดวงที่แก้มข้างซ้ายตอนที่เขาโวยวายมันน่าย่ำยีเกินไป



            นั่นคือเหตุผลของไอ้ลูกหมาที่ทำเอาเขาโมโหมากกว่าเดิม



            ซองอูจึงประกาศสงครามประทุษร้ายเด็กผีอีกครั้ง จนกระทั่งโดนหัวหน้าโทรตามงานเพราะเมลล์ที่ส่งไปเปิดไฟล์ไม่ได้ เขาจึงจำเป็นต้องขอเวลานอกเพื่อส่งงานให้พี่ซองอุนหัวหน้าแผนกไอที



            และกว่าเหตุการณ์มันจะสงบลงได้จริงๆก็ตอนที่เด็กผีร้ายยอมออกปากว่าจะเป็นคนเคลียร์ข้าวของที่กระจัดกระจายในห้องให้เหมือนเดิม



            ซึ่งซองอูไม่ได้เอาเปรียบเด็กผีแต่คิดว่ามันดูเป็นข้อตกลงที่แฟร์ดีเหมือนกัน



            เขาเป็นคนโวยวายทำลายข้าวของ ส่วนเด็กผีเป็นคนเก็บ



            ไม่แฟร์ตรงไหน ใครกล้ามีปัญหา



            ซองอูจึงใช้โอกาสตอนที่เด็กผีร้ายเก็บข้าวของเข้าที่ให้ไปอาบน้ำทำจิตใจให้สงบ พอกลับออกมาอีกที ข้าวของกระจัดกระจายก็กลับมาเป็นระเบียบตามเดิม



            และองซองอูก็ค้นพบว่าอย่างน้อยเขาน่าจะใช้ประโยชน์จากผีเด็กได้



            เพราะฉะนั้นท่านองซองอูญาณทิพย์จึงตัดสินใจว่าจะลองญาติดีกับผีร้าย ยอมคุยดีๆดูด้วยซักครั้งเพื่อแลกกับการหลอกเอาผีเด็กมาเลี้ยงเป็นกุมารแล้วกดขี่ข่มเหงใช้งานมันหนักๆ ทนไม่ได้เดี๋ยวผีร้ายก็ไปผุดไปเกิดเองอ่ะ



            องซองอูจิตสัมผัส ใช้เวลาเค้นประวัติผีอยู่ราวยี่สิบนาทีกว่าๆ



            หลังจากที่ถามไถ่รายละเอียดที่จำเป็นก็จับใจความได้ว่า เด็กนี่ตายตอนอายุ 17 ไม่แน่ใจชื่อจริงของตัวเอง จำได้แค่คร่าวๆว่าอาจจะชื่อแดเนียล พอถามถึงความหลังซองอูสังเกตว่าแววตาคู่คมดูหม่นหมองลงไปนิดหน่อย



            เขารู้สึกใจหายทุกครั้งที่แดเนียลทำหน้าเศร้าตอนพูดเรื่องตาย



            แต่ก็นั่นแหละองซองอูไม่ใช่คนดี



            เพราะฉะนั้นเขาต้องการที่จะเสือกมากกว่ารู้สึกเศร้าตาม



            ซองอูตอนนี้นอนหันหัวมาทางปลายเตียงเหยียดขาไปทางหัวเตียง นอนคว่ำเกยคางไว้บนหมอนแล้วใช้ผ้าห่มคลุมโปงโผล่ออกมาแค่เสี้ยวหน้าเพื่อกระพริบตามองไอ้เด็กผีที่เอาแต่หัวเราะการ์ตูนในทีวีอย่างบ้าคลั่ง



            “นี่แดเนียล”



            “ครับ ?”



            เด็กผีร้ายที่นั่งพิงปลายเตียงอยู่ห่างจากเขาไปแค่ช่วงตัวหันมาขานตอบแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่ามีอะไรด้วยใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ ซองอูชะงักนิดหน่อยก่อนจะฝังหน้าลงไปกับหมอนมากกว่าเดิมเพื่อซ่อนใบหน้าที่รู้สึกเห่อร้อนแปลกๆ



            เอาจริงๆก็ไม่ชินนักหรอกนี่มีเด็กนี่นั่งอยู่ใกล้ๆแบบนี้



            รู้สึกหัวใจจะวายเพราะรอยยิ้มสดใสของมันเนี่ยแหละ



            “ไม่ต้องขยับมาใกล้ได้มะ มึงจะหาโอกาสสิงกูแล้วเอาร่างหล่อๆของกูไปหลอกฟันหญิงล่ะสิ กูรู้ทัน”



            “ถ้าร่างของพี่หลอกฟังผู้หญิงได้ พี่คงไม่ลำบากช่วยตัวเองทุกวันหรอกครับ”



            เหมือนโดนเอามีดปักอก



            “มึงดูถูกความหล่อของกูมากไปละดัลนีแอล”ซองอูจงใจเรียกชื่อเด็กนี่ด้วยสำเนียงอังกฤษกระแดะกระดกลิ้นม้วนกลับเข้าไปในลำคอจนผีร้ายหลุดหัวเราะออกมา



            “พี่น่ารักอ่ะ”



            แดเนียลหยุดหัวเราะแล้วชมเขาขึ้นมาซะเฉยๆ อยู่ๆก็รู้สึกหัวใจกระตุกเพราะสายตาไอ้ลูกหมาที่กำลังจ้องมาเต็มไปด้วยเสน่ห์แบบเด็กวัยกำลังโต ทั้งซุกซนและดูสงบนิ่งในเวลาเดียวกัน



            มันดูน่าค้นหาซะจนอยากจะรู้ว่าก่อนตายแดเนียลใช้ชีวิตยังไงกัน



            “พอเลิกจ้อง เลิกชมกูด้วยก่อนที่กูจะจับมึงถ่วงน้ำ เอาล่ะกูมีคำถาม...”เขาพาวกเข้าเรื่องมันดื้อๆแบบนี้แหละ ก่อนที่ไอ้ลูกหมาจะเกิดคลั่งจับเขากดเตียงอีกครั้ง



            ซองอูเหนื่อยเกินกว่าจะโวยวายแล้ว



            “อ่าห้ะ ถามมาเลยผมพร้อม”



            ลูกหมาตัวโตขยับตัวนั่งหลังตรงแล้วหันหน้ามาสนใจในสิ่งที่เขากำลังจะพูด มันดูเหมือนเด็กกำลังตั้งใจฟังอาจารย์สอนซะมากกว่า



            ซองอูไม่เข้าใจฟิลนั้นหรอก



            เพราะเกิดมาก็ไม่เคยตั้งใจฟังคำสั่งสอนของใครทั้งนั้น เกิดมาแล้วเก่งเลยไม่รู้หรอ



            เมื่อเห็นเด็กนี่เตรียมพร้อม เขาจึงกระพริบตาปริบๆลังเลนิดหน่อยว่าควรถามดีหรือไม่ เผื่อไอ้ลูกหมาโกรธที่เขาเซ้าซี้แล้วเสกเก้าอี้เข้าท้อง มันจะดูไม่เหมือนคนมีลูกเก้าเดือนหรอวะ



            “มึงบอกกูว่าตายตอนอายุ 17 ใช่มะ”



            สุดท้ายเขาก็ถามออกไป ครั้งนี้เด็กนี่ไม่ได้ทำหน้าเศร้าให้เขารู้สึกผิด แต่กลับคลี่ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบหงึกหงัก คล้ายลูกหมาตัวโตๆที่กำลังเชื่อฟังคำสั่งเจ้านาย



            “ถ้างั้นตอนนี้มึงอายุเท่าไหร่วะ”



            แดเนียลทำท่าคิดหนัก นิ้วมือถูกยกขึ้นมานับจนหมดไปหนึ่งข้างและอีกข้างถูกยกขึ้นมาเพิ่มก่อนจะสิ้นสุดลงที่นิ้วสุดท้ายคือนิ้วก้อย และฝ่ามือใหญ่ๆก็ถูกยกขึ้นมาโชว์ตรงหน้าเขาทั้งสองข้าง



            “จากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็สิบปีแล้วอ่ะพี่”



            ตากลมๆเบิกกว้างขึ้น เขานึกเสียใจอยู่นิดหน่อยที่ถามคำถามนี้ แม้แดเนียลจะไม่ได้มีทีท่าว่าจะเศร้ากับมัน แต่ซองอูกลับคิดว่าแดเนียลจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง กินนอนแบบไหน และรู้สึกเดียวดายแค่ไหนที่ต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมายที่ไม่สามารถมองเห็นเขา



            จะเหงามากแค่ไหนกันนะ



            “จริงดิ อยู่แบบนี้มาสิบปีแล้วหรอ”



            เด็กผีร้ายพยักหน้าแทนคำตอบ แดเนียลเกาแก้มแก้เขินเมื่อถูกเขามองด้วยสายตาเหลือเชื่อ ซองอูจึงจำเป็นต้องมุดออกมาจากผ้าห่มแล้วใช้มือเท้าคางจ้องหน้าอีกฝ่าย



            “งั้นแสดงว่าตอนนี้อายุ 27 ดิ เรียกแดเนียลเฉยๆไม่ได้แล้วหรอ”



            “ผมอายุ 17 ไม่เกี่ยวกับตอนที่เป็นผีดิพี่ ผีไม่มีอายุ”



            “ไม่ได้อ่ะ ไม่สุภาพ งั้นต้องเรียกคุณแดนงี้หรอ”



            ซองอูเอียงคอมองเด็กผีร้ายที่พึ่งจะค้นพบว่าอายุมากกว่าเขา แต่ทันทีที่เขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกแดเนียลก็หูแดงขึ้นมาซะเฉยๆ แถมยังหลบตาหันกลับไปจ้องหน้าจอทีวีซะอย่างนั้น



            “เดี๋ยวๆ อย่าบอกนะว่ามึงเขิน เขินอะไรวะ”



            การเรียกคุณแดนด้วยท่าทีน่ารักแบบฉบับลูกแมวขององซองอูกำลังฆ่าแดเนียลที่ตายแล้วก็ต้องลุกขึ้นมาตายอีกรอบ



            “ผมไม่ได้เขิน”



            “ก็เห็นอยู่ว่าหูแดง คุณแดนโกหกไม่เนียนนะครับ”



            “ผมไม่ได้เขิน แต่แค่ไม่ชอบที่พี่ทำหน้าอ่อยผมพร้อมเรียกคุณแดนแบบนั้นอ่ะ มันทำให้ผมรู้สึก



            “



            “อยากจูบ”




            ช็อค!!




            ซองอูนึกสงสัยว่าตัวเองทำหน้าแบบไหนตอนเรียกเด็กนี่วะ หรือเขาเผลอทำหน้าเหมือนตอนที่กำลังดูหนังโป๊



            เชี่ยเอ้ย!



            เด็กแดเนียลหันมาจ้องหน้าตรงๆอีกครั้งด้วยสายตาที่ดูอันตรายชะมัด เขาจึงจำเป็นต้องหดตัวเข้าไปในผ้าห่มคลุมโปงแล้วฝังหน้าซุกหมอนเหมือนเดิม



            ไม่ได้กลัวโดนจูบ แค่ข้างนอกแอร์มันเย็นเฉยๆ



            “กูมีอีกคำถาม”รีบเปลี่ยนเรื่องทันที ซองอูพูดด้วยเสียงอู้อี้ ไม่กล้าหันไปสบตาไอ้ลูกหมาด้วยซ้ำกลัวโดนปล้ำด้วยสายตา



            “ถ้าถามบ่อยขนาดนี้ผมจะคิดคำถามละจูบนะ”



            “พ่องงสิแดน งกนะ กูแค่สงสัยอ่ะ ทำไมใจร้าย”



            เขาตัดสินใจลุกขึ้นมานั่งดีๆ ครั้งนี้ตั้งใจว่าจะจริงจังแล้ว



            ไม่ว่าจะคิดให้ตายยังไงซองอูก็ยังหาเหตุผลมาสนับสนุนไม่ได้ว่าทำไมไอ้ลูกหมาถึงแตะเนื้อต้องตัวเขาเป็นว่าเล่นได้ขนาดนี้ทั้งๆที่ยืนยันนักหนาว่าตัวเองเป็นผี



            “รีบถามเร็วๆสิพี่จะเที่ยงคืนแล้วเนี่ย”แดเนียลเริ่มเร่ง



            “ทำไมมึงถึงสัมผัสตัวกูได้อ่ะ ทั้งๆที่มึงเป็นแค่ผีป่ะวะ”



            คำถามนั้นทำเอาแดเนียลชะงักไป ลูกหมาตัวโตทำหน้าคิดหนักพร้อมกับขมวดคิ้วจนดูเหมือนมันจะพันกันยุ่งเหยิงไปหมด นัยน์ตาคมกริบหันมาจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เด็กนี่จะลุกขึ้นยืนทั้งๆที่ไม่ได้ละสายตาจากเขา



            พอถูกจ้องมากๆเข้า มันเหมือนถูกดูดเข้าไปในโลกของแดเนียล ยอมรับตรงๆว่าตาคู่คมของเด็กนี่สวยจนน่าหลงใหลเผลอจ้องตอบสายตาไปแค่เสี้ยววินาที พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกประชิดตัว พร้อมๆกับริมฝีปากของไอ้ลูกหมาที่ประกบเข้ามา



            “อื้อ!!



            เมื่อเรียกสติกลับมาได้ซองอูพยายามจะดิ้นแต่ก็โดนกดท้ายทอยบดจูบเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม แดเนียลไล่ขบเม้มกลีบปากเขารุนแรงจนเผลอส่งเสียงออกมา



            “อ๊ะ



            ไอ้ลูกหมาชิงจังหวะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาโลมเลียกอบโกยเอาความหวานจากปลายลิ้นเขาอยู่เกือบหนึ่งนาทีเต็ม



            ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนลาง



            ซองอูกระพริบตาถี่ๆ เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ เขายังคงเห็นใบหน้าหล่อๆของเด็กนี่อยู่ในตำแหน่งเดิม ริมฝีปากยังคงแตะกันอยู่เหมือนเดิม



            แต่ที่แปลกไปจากเดิมคือเขาไม่สามารถรับรู้ถึงสัมผัสของไอ้ลูกหมาอีกต่อไป



            “ที่ผมจูบพี่ได้





            “….






          “เพราะเมื่อคืนผมปล้ำพี่ ผมเลยสามารถแตะต้องตัวพี่ได้หนึ่งวันเต็ม”







            จบประโยคของแดเนียลพร้อมๆกับเข็มนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาเที่ยงคืน.

 

           

           

 

    















/หน้าคุณองหลังจากน้องพูดจบ

555555555555555555555555555555555



LOADING...100%

มาแบบครบร้อยบ้างแล้วแต่อารมณ์จะอัพเด้อ

ก็บอกแล้วว่าน้องมันเป็นผี ไม่มีอะไร แกอ่ะคิดม๊ากกกก

คุณแดนก็ยังรุกพี่เค้าแรงมากเวอร์ 

แต่เอาจริงๆอยากย่ำยีคุณองพอๆกับน้องมันอ่ะ คุณเค้าน่ารักเด้อ

อิอิ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




ขอบคุณทุกคอมเม้นทั้งในนี้และทวิตเตอร์ 

ตามอ่านตลอด ซอมเบิ่งอยู่เด้อ

ฝากติดตามด้วยจ่ะ







 อย่าลืมเม้น เฟ้บ โหวต ให้ด้วย รักเด้อ

สกรีมแท็กทางทวิต #คุณองติดสัมผัส

ทุกคอมแม้นคือกำลังใจ

เอ็นจอยรีดดิ้ง 


       

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

1,470 ความคิดเห็น

  1. #1463 Note2545 (@lightgot7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:24
    ปล้ำไปเลยหมั่นใส้อิพี่อง55555
    #1463
    0
  2. #1432 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:39
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด คือคิดไม่ดีมากๆ555555555
    #1432
    0
  3. #1425 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 23:13
    อิพี่หาเรื่องให้โดนเพื่อนด่าโดยใช่เหตุ แต่ไอ่ประโยคสุดท้ายพร้อมรูปนี่มัน... ลอยเข้ามาหัวละฮาหนักเลย ได้ถึงอารมณ์มาก〒▽〒
    #1425
    0
  4. #1388 tawwannn (@tawwannn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 09:24
    ปล้ำวนไปจ้า ชอบๆ55555555
    #1388
    0
  5. #1382 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:44
    อยากรู้น้องแดนตายยังไง ตอนนี่ยังมีร่างอยู่ไหม สิบปีแล้วอะ 😭😭
    #1382
    0
  6. #1372 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 09:07
    สัมผัสอีกค่าาา
    #1372
    0
  7. #1362 kanomgene (@SKKRonDaM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 17:50
    ง้าาาาาาาาา ค่ดน่ารักเลยค่ะ ถ้าร่วมเล่มจะซื้ออ่ะ บอกเลย TT
    #1362
    0
  8. #1354 Babybozo (@babybozo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 07:37
    คือเห็นได้ปกติ แต่สัมผัสกันไม่ได้ ต้องปล้ำสินะ โถ่ น้อง
    #1354
    0
  9. #1348 the grl n her sunflower (@p_loveken) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 22:08
    ไปค่ะ ไปให้น้องปล่ำต่อ !!!
    #1348
    0
  10. #1331 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:48
    งั้นก็ปล้ำต่อเลยจร้าาาา
    #1331
    0
  11. #1179 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 17:24
    ต้องปล้ำพี่อ๋งสินะ งั้นปล้ำอีก 55555
    #1179
    0
  12. #1160 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 04:36
    ปล้ำอีกได้ไหม
    #1160
    0
  13. #1159 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 04:36
    ขำ5555555555555555
    #1159
    0
  14. #1125 katziiez (@katziiez) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 01:09
    น่ะ มีคอนดิชั่นเพิ่มเติมอีกล่ะ แสดงว่าอย่างนี้ต้องเหนื่อยหน่อยแหละนะคุณอง อยากให้สู้ค่ะ
    ดูสิ ขนาดน้องย้ำขนาดนี้ยังไม่เชื่ออีกว่าน้องเป็นผี จะไลฟ์ให้โดนเพื่อนด่าฟรีทำไมคนเรา -*-
    โอ้ย เขินตามผีเด็กเลย คุณแดนมางี้ ใจหวิวเลยครัช ฮื่ออออ อยากรู้เหมือนองเลยว่าตอนเด็กนี่ยังอยู่
    ใช้ชีวิตยังไงบ้าง แล้วทำไมถึงได้จากโลกนี้ไปเร็วจัง : (
    #1125
    0
  15. #1117 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:14
    เขินนนนนนนน
    #1117
    0
  16. #1092 HhSawitri (@sawitri1673) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 17:24
    ต้องปล้ำกันถึงจะสัมผัสกันได้โว้ววววว
    #1092
    0
  17. #1069 jimshix (@why_qky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:05
    เรียกคุณแดนเราก็เขินตามอะ มันกร๊าวใจ คุณอย่างงั้นคุณแดนอย่างงี้ ให้ตายเถอะค่ะ อยากรู้ว่าเวลาเที่ยงคืนนี้เกี่ยวอะไรกันมั้ยนอกจากการที่คุณแดนดูดพลังมาจากคุณองอย่างโซฮะโซฮอต
    #1069
    0
  18. #989 phamjsplus13 (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 03:09
    ขำมีมสุด ฮือ55555555555555
    #989
    0
  19. #980 P'lu N'hun (@1330800294900) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 14:25
    ถ้าอยากให้แดนสัมผัสตัวได้อ๋งๆต้องโดนปล้ำบ่อยๆนะ555555
    #980
    0
  20. #968 ebhJalamii (@kamonwan111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 15:15
    ไม่อะไรแต่ขำตอนจบไง ขำมีมสุด555555555555555555555
    #968
    0
  21. #961 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:03
    สงสารแดนนนนน เป็นอะไรถึงตายล่ะเนี่ย แล้วเกี่ยวอะไรกับหมี..
    #961
    0
  22. #958 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:29
    คือมีไรกันทีก็จะสัมผัสกันได้แค่1วันงี้อ่อแล้วพอครบก็จะทำไม่ได้ อย่างงี้ก็ต้องทำทุกวันดิ555555-,.-
    #958
    0
  23. #898 ntknknk (@BenznK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:32
    แล้วคือแบบความรู้สึกกำลังมา ตัดช็อตมาที่มีมคุณองค่ะ... เอาฮาอีกแล้วววว ไม่ขำก็ไม่ได้อีก55555
    #898
    0
  24. #883 rumdump (@tunahayato) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    รูปพี่องตอนท้ายตัดอารมณ์มากอ่ะ ลั่น55555 / อยากรู้ว่าแดนตายยังไงงงง
    #883
    0
  25. #825 cotton🤢 (@17032003) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 20:43
    น่ากลัวกว่าผี ก็ไอ่รูปพี่องคนหล่อตอนท้ายนี้แหละ!! ฮืออ ตกใจ555555
    #825
    0