{NIELONG} TEDDY BEAR | #คุณองติดสัมผัส

ตอนที่ 3 : สัมผัสที่ 02 : รักแท้ก็เหมือนผี รู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    30 ก.ย. 60

| TEDDY BEAR |

DANIEL x SEONGWOO

#คุณองติดสัมผัส

 

 


 

CHAPTER

02

 

 

 


            อย่างแรกเลย



            องซองอูในวัยยี่สิบห้าไม่เคยคิดว่าการช่วยตัวเองกับตุ๊กตาหมีจะทำให้ชีวิตพบเจอกับความหายนะ



            ทุกคนจะต้องรุมประณามเขา



            เด็กทั้งโลกจะต้องรุมด่าที่เขาย่ำยีตุ๊กตาสุดแสนจะมีค่าของน้องๆ



            แล้วสุดท้ายท่านองซองอูก็จะอยู่ไม่ได้ในสังคมจะถูกขับไล่ออกไปตะเวนหาดาวดวงใหม่และใช้ชีวิตอยู่ในกาแล็คซี่อื่นแบบเง๋าๆ



            บัดซบชะมัด



            ดังนั้นเขาจึงจำใจลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวัน เอาจริงๆก็ไม่ได้เช้าเท่าไหร่ เพราะรู้สึกตัวอีกทีก็ปาไปบ่ายสามกว่าๆ อย่างแรกที่ทำหลังจากที่ตื่นลืมตาคือการนั่งคุกเข่าขอขมาน้องหมี



            เชื่อแล้วว่าเฮี้ยนจริง



            พอขึ้นวันใหม่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม



            หมายถึงเขาเนี่ยที่ยังคงจำเรื่องราวเหตุการณ์อะไรไม่ได้เช่นเดิม แต่ที่จำได้ติดตาคือใบหน้าหล่อๆของเด็กหนุ่มที่น่าจะอายุน้อยกว่าเขาราวสี่ถึงห้าปี



            ซองอูก็แค่รู้สึกอยู่ลึกๆว่าเขาอาจจะเสียตัวให้เด็กนั่น



            ทุกครั้งที่รู้สึกแบบนั้นมันเหมือนกับเขายอมรับว่าตัวเองมีขาที่สามงอกออกมาบนหัว มันฟังดูบ้าสิ้นดี แต่พอนึกถึงใบหน้าของอีฝ่ายตอนโน้มเข้ามาใกล้แล้วทาบทับริมฝีปากลงมาบน



            เชี่ย!



            รีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไป แม้จะยังพิสูจน์ไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ท่านองซองอูคนนี้จะไม่ยอมให้ไอ้หมีเหี้ยนี่เข้ามาครอบงำจิตใจจนต้องใฝ่ต่ำไปปล้ำเด็กผู้ชายหรอกตราบใดที่เขาคือองซองอูผู้ชายคูลๆของแผนกไอที



            ต้องมีเมียเท่านั้นเว้ย!



            ปลุกใจตัวเองเสร็จก็หันไปจ้องหน้าคาดโทษไอ้ตัวปัญหา เขาอยากจะยกเท้าถีบตุ๊กตาเหี้ยนี่แต่พอกลับมาคิดดูดีๆก็เลือกที่จะพนมมือขึ้นมากราบไหว้ตุ๊กตาหมีแบบเบญจางคประดิษฐ์สามครั้งอย่างนอบน้อม


 

            ซองอูตัดสินใจจบปัญหากับตุ๊กตาเหี้ย คิดว่าน่าจะเลิกแล้วต่อกัน เขาจึงลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปหาอะไรยัดใส่ท้อง จึงค่อยขึ้นมาจัดการประกาศขายตุ๊กตาผีสิงนี่ทีหลัง



            จริงๆเขาคิดว่าควรไปประกาศขายมันในเว็ปซื้อขายตุ๊กตายาง



            หมีเหี้ยอะไรวะแค่เห็นหน้าก็อยากเสียตัว สรุปนี่มันเฮี้ยนหรือxวะ แม่ง!



            ทันทีที่ก้าวมายืนหน้ากระจกในห้องน้ำมันเป็นอีกครั้งที่ต้องถอนหายใจยาวกว่าสะพานพระรามแปดต่อด้วยกำแพงเมืองจีน



            รอยดูดบนคอเมื่ออาทิตย์ที่แล้วพึ่งจะจางไป แล้วนี่ยังมีรอยใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกสามถึงสี่รอยตอกย้ำว่าเมื่อคืนเขาโดนขืนใจ อยากจะยืนร้องไห้แต่ก็หิวเกินไป จึงทำได้แค่หยิบแปรงสีฟันบีบโฟมล้างหน้าใส่แล้วยัดเข้าปาก



            แค่กๆๆ



            รสชาติของโฟมล้างหน้ามันแปลกๆนิดหน่อย เมื่อสำนึกได้ว่าบนแปรงสีฟันคือโฟมล้างหน้าจึงจำเป็นต้องก้มลงไปบ้วนน้ำล้างปาก แม้จะรู้สึกเสียของอยู่นิดหน่อยก็เถอะ



            “ตื่นแล้วหรอพี่ ผมสั่งข้าวมาให้แล้วนะ”



            “อือ ขอบใจ”



            “เมื่อคืนหลับสบายมั้ย”



            “สบายเหี้ยอะไรล่ะ ตื่นมาปวดไปทั้งตัวเนี่ย”



            เดี๋ยว



            บทสนทนาที่โต้ตอบระหว่างกันอยู่ดูปกติธรรมดา แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดมาจนอายุยี่สิบห้าปีเขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เปล่าเปลี่ยวนิดหน่อย มีบ้างบ่อยๆที่แอบช่วยตัวเอง



            เพราะฉะนั้นมันจึงทำให้ซองอูถึงกับชะงักเผลอกลืนน้ำที่กำลังอมเพื่อบ้วนปากลงไปในท้องด้วยความตกใจ



            เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน



            ใครวะ !?!



            เขารีบหันขวับกลับไปมองร่างสูงๆคุ้นตาของเด็กหนุ่มที่เดินผ่านเขาไปยืนฉี่ที่ชักโครก แผ่นหลังของคนแปลกหน้าทำเอาตาเรียวรีที่ยังไม่ตื่นดีเบิกกว้างขึ้นจนคิดว่าชาตินี้มันคงกว้างมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว



            ซองอูถอยหลังชิดขอบอ่างล้างหน้าทันที



            “นะนี่มึง



            ทันทีที่อีกฝ่ายหันหน้ามา



            กลิ่นกายอบอุ่นแสนคุ้นเคยทำเอาหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับว่ามันจะระเบิดออกมา



            นี่มัน



            “ผมออกไปรอข้างนอกนะพี่”



            จบประโยคเด็กนี่ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา แขนแข็งแรงโอบรอบเอวรั้งเข้าไปหาก่อนจะใช้สายตาคมจดจ้องมาที่ไฝเล็กๆสามจุดบนแก้มข้างซ้ายมันดูคล้ายกลุ่มดาวสามดวงบนแก้มเนียนซะมากกว่า คนตรงหน้าคลี่ยิ้มบางๆและประทับริมฝีปากลงมาบนกลุ่มดาวนั่นอย่างรวดเร็ว



            หัวใจของเขาคล้ายหยุดเต้นไปชั่วขณะ



            เด็กแปลกหน้าเอื้อมมือมาขยี้หัวยุ่งๆของเขาก่อนจะเดินผ่านหน้าไป ราวกับนี่คือเรื่องปกติที่ทำเป็นประจำจนคุ้นชิน แต่ยกเว้นองซองอูที่ยังคงอยู่ในอาการช็อค



            ซองอูกำลังช็อค



            ผ่านไปหนึ่งนาทีเต็มก็ยังช็อคอยู่



            และผ่านไปเกือบห้านาทีตอนนี้องซองอูไม่ได้ช็อคแต่ตายไปแล้ว





            ว็อทเดอะฟัคคคคคคค!!






            “ไอ้เหี้ย หลวงพ่อกูอยู่ไหน!!



            เขาวิ่งพรวดพราดออกจากห้องน้ำทันทีหลังจากที่ใช้เวลาประมวลผลไปเกือบห้านาทีเต็ม ซองอูกระโดดขึ้นเตียงรื้อค้นปัดป่ายหาสร้อยพระที่คาดว่าคงจะถอดทิ้งไว้ที่ไหนซักแห่งบนเตียงอย่างลนลานและตื่นตระหนก



            ไม่กล้าแม้กระทั่งจะมองไปรอบๆห้องด้วยซ้ำ เพราะกลัวจะรับความจริงไม่ได้



            มันคล้ายกันเกินไป



            ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง หรือแม้กระทั่งสัมผัส



            มันคล้ายคนที่เขามักจะฝันถึงอยู่ทุกคืนมากเกินไป



            ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงฝันเห็นใครก็ตามที่เขาไม่รู้จัก และมันยิ่งหนักเข้าไปใหญ่เมื่อใครก็ตามที่ว่านั่นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา



            ตัวเป็นๆด้วย



            ซองอูนึกโมโหตัวเองนิดหน่อยที่ตอนบวชไม่ตั้งใจสวดมนต์ ทำให้ในหัวมีเพียงแค่บทสวดนะโมตัสสะที่อุตส่าห์ท่องในใจมาสามสิบรอบเห็นจะได้แต่ร่างสูงของเด็กผู้ชาย นอกจากจะไม่สำนึกกลัวแล้วยังทำตัวปกติ ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องหน้าเขาที่กำลังโวยวายเหมือนคนบ้าอยู่บนเตียง



            “พี่ซองอู”



            “ไอ้เหี้ยอย่าเรียกกูจะลืมบทสวด นะโมตัสสะ ภะคะวะ



            “พี่ซองอูครับ”



            “บอกว่าอย่าเรียกไงวะ!



            ตัดสินใจลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเด็กเวรนี่พอรู้ตัวอีกทีก็โดนอีกฝ่ายเข้ามาประชิดตัวรวบขาทั้งสองข้างของเขาที่ยืนโวยวายอยู่บนผืนเตียงแล้วออกแรงดึงจนล้มลงบนเตียง ยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำร่างสูงตรงหน้าก็ตามมาคร่อมทับใช้เข่ากดขาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี



            “พี่ฟังผมก่อนดิ”เด็กตรงหน้าพยายามส่งสายตาเว้าวอน และพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆนิดหน่อยพาให้หัวใจกระตุกจนต้องยอมหยุดดิ้นขึ้นมาซะเฉยๆ



            ทำไมกูดูใจง่ายจังวะ



            “งั้นมึงตอบให้กูชื่นใจก่อนว่ามึงเป็นคน”



            ใบหน้าหล่ออยู่ห่างแค่คืบดูชะงักไป ก่อนที่ประกายตาซุกซนเหมือนลูกหมาของเด็กตรงหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมอง จนเขาเองรู้สึกใจหายตามไปด้วย



            แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้นที่เขาเห็นมันเพราะหลังจากนั้นเด็กนี่ก็คลี่ยิ้มตาหยีส่งมาให้พร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆแล้วตอบเขา



            “ไม่อ่ะ ผมไม่ใช่คน”



            อือ ขอบคุณ



            ชื่นใจขึ้นเยอะ



            ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยย!!

 









18.30 .         


            โอเค มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด เขาอาจจะกำลังฝัน



            ใช่กำลังฝัน



            ฝันเหี้ยอะไรล่ะ



            เด็กตรงหน้านี่มันผีร้ายชัดๆ



            เกิดมายี่สิบห้าปีและไม่เคยเชื่อเรื่องผีมาก่อน ซองอูจำได้เขาเคยพูดว่าถ้าเจอผีจะลองขอมีอะไรด้วยซักครั้ง ซึ่งพอเอาเข้าจริงก็ทำได้แค่นั่งหลบอยู่มุมห้องปล่อยให้เด็กผีนอนกลิ้งอยู่บนเตียงเล่นกระพริบตาเปลี่ยนช่องทีวีได้เองอย่างสบายใจ



            แต่คนที่หัวใจจะวายตายคือผู้ชายวัยยี่สิบห้าที่ยังไม่มีเมียอย่างองซองอู



            ไม่ใช่ว่าชินที่ต้องมารับรู้การมีตัวตนของอีกคน แต่เขาไม่มีที่จะไปและยังทำใจไม่ได้ด้วยที่จะต้องทิ้งบรรดานางเอกเอวีในโปสเตอร์ที่ติดอยู่เต็มห้องแบบนี้



            มันเสียดายโปสเตอร์มากกว่ากลัวผีเด็กอ่ะ



            “พี่



            “เชี่ย! มึงจะเรียกทำไมตกใจหมด”



            ความจริงแล้วซองอูนั่งกินข้าวกระเพราไก่ในกล่องมาตั้งบ่ายสี่โมงแล้วจนตอนนี้หกโมงกว่าๆ ก็ยังยัดมันลงท้องไม่หมดทั้งๆที่หิวแทบตายแต่กลับกินอะไรไม่ลง มีคำถามมากมายในหัวที่เขาไม่สามารถกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดที่สามารถฟังแล้วรู้เรื่องได้



            ซองอูไม่รู้ว่าควรจะเริ่มทำความเข้าใจจากตรงไหน



            เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก



            ทุกอย่างมันถาโถมซัดเข้ามาใส่จนไม่รู้ว่าอะไรคือเรื่องจริง เขาจึงเลือกที่จะนั่งโง่ๆเขี่ยข้าวกล่องไปมาอย่างเลื่อนลอยและสับสน



            ก่อนหน้านั้นเขาแอบปาข้าวสวยที่ปลุกเสกโดยการท่องนะโมสามจบใส่ผีร้ายบนเตียง ซึ่งเด็กนั่นก็ไม่ได้ระคายเคืองผิวซักนิด แค่หันมายิ้มตาหยีให้ เขาจึงลองแอบอมน้ำไว้ในปากแล้วพ่นใส่ไปอีกรอบ



            แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล



            วิธีปราบผีในละครที่เคยดูตอนเด็กๆล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ



            ซองอูเสียใจ



            ถึงจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาเกือบสามชั่วโมงแต่บรรยากาศรอบตัวก็ไม่ได้ลดความวังเวงลงซักนิด ต่อให้เด็กผีร้ายจะดูหล่อจนน่าอิจฉา ไม่ได้มาให้เห็นแบบเวอร์ชั่นผีไทยที่ควักตับไต ไส้ทะลัก หน้าเละ สมองไหลก็เถอะ



            ใครมันจะไปทำใจได้วะ อยู่ๆเด็กนี่ก็สารภาพออกมาว่าตัวเองไม่ใช่คน



            โคตรบั่นทอนกำลังใจในการผูกมิตร



            “ถ้าอิ่มแล้วก็เก็บดิพี่ นั่งอยู่แบบนั้นมาสองชั่วโมงแล้วนะ”



            “เสือก”



            เขาตอกกลับอย่างลืมตัว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคู่สนทนาไม่ใช่คนธรรมดาก็แทบจะลุกขึ้นนั่งคุกเข่าก้มกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ ซองอูเงยหน้าขึ้นสบตากับผีร้ายบนเตียงก่อนจะเห็นเด็กนั่นคลี่ยิ้มแบบลูกหมาดีใจส่งมาให้



            ยอมรับก็ได้ว่าเด็กมันหล่อ



            แต่ก็น้อยกว่าองซองอูแผนกไอทีอ่ะ



            ซองอูส่งยิ้มตอบกลับเหมือนโดนบังคับให้ยิ้ม ปากก็ยิ้มเจื่อนๆแต่สีหน้าเหมือนคนกำลังจะบ้าตายดันปิดไม่มิด



            “พี่กลัวผมหรอ”เด็กผีร้ายที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมานั่งคว้าเอาหมอนมากอดแล้วจ้องหน้าเขาแบบจริงจัง ตาคมกริบแต่ติดจะอ้อนอยู่หน่อยๆมันทำให้ซองอูหัวใจกระตุก



            เขาแค่รู้สึกว่าเด็กนี่เป็นผีประเภทไหนกันวะถึงไม่ได้มีความน่ากลัวเอาซะเลย



            “ก็เอออ่ะดิ ลองมึงเป็นกู อยู่ๆกูบอกตัวเองเป็นผีงี้ สาบานสิว่ามึงไม่กลัว”



            อีกครั้งที่ซองอูเห็นเด็กตรงหน้าฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวๆนั่น เขาแทบจะไม่ได้นับว่าอีกฝ่ายยิ้มให้เขาไปแล้วกี่รอบ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ซองอูรู้สึกชอบรอยยิ้มสดใสของผีร้ายนี่



            “ไม่กลัวอ่ะ เพราะพี่น่ารัก”



            ชิบหาย!



            โดนผีชม



            “ในสายตามึงกูดูเป็นผู้ชายตัวเล็กๆหรอ เกรงใจความสูงร้อยแปดสิบเซ็นของกูด้วย คนอย่างกูไม่คู่ควรกับคำว่าน่ารักเว้ย”



            พอถูกชมว่าน่ารักเข้าหน่อย เลือดนักเลงก็เริ่มเดือด เกิดมายี่สิบห้าปีจีบหญิงมาก็เยอะถึงจะไม่ติดก็เถอะ แต่พอโดนชมว่าน่ารักแบบนี้รู้สึกเสียศักดิ์ศรีชะมัด



            “ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากเรียกพี่ว่าตัวเล็กอ่ะ”



            จบประโยคด้วยสายตาอ้อนๆ



            ซองอูเอามือทาบอก อยู่ๆก็รู้สึก



            อยากจะต่อยผี



            เด็กผีร้ายย่ำยีความภาคภูมิใจกับส่วนสูงร้อยแปดสิบเซ็นของเขาไม่มีชิ้นดี โอเค เขาอาจจะดูตัวบางและไหล่แคบกว่า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผีเชี่ยนี่จะบังอาจมาเรียกเขาว่าตัวเล็กได้



            เล่นกับผี ผีจะเลียปาก



            เขาจึงตัดสินใจจะเลิกเถียงแล้วค่อยหาโอกาสจับผีเด็กลงหม้อแล้วเอาไปถ่วงน้ำทีหลัง



            “โอเค จบเรื่องของกูได้แล้ว เราควรมาเริ่มคุยเรื่องของมึง”



            ซองอูลุกขึ้นยืนแต่พอเด็กนี่หันกลับมาสนใจ เขาก็เปลี่ยนใจนั่งลงมุมห้องตามเดิม แถมถอยกลับไปติดมุมมากกว่าเดิมจนแทบจะหลอมละลายไปกับผนัง และมองไปที่เด็กแปลกหน้าอย่างวาดระแวง



            “อย่ามองหน้าได้มะ รู้สึกเหมือนมึงจ้องจะสิงกูอ่ะ”



            “ให้มองอะไร นมหรอ ?”



            พ่อมึงสิ



            เขาอยากจะด่า



            แต่ก็เกรงใจ กลัวผีร้ายกลายร่างมาแบบเวอร์ชั่นหน้าเละ



            “จะมองเหี้ยอะไรก็เรื่องของมึงเหอะ”



            แล้วเด็กนี่ก็เลื่อนสายตามาจ้องที่ริมฝีปากเขา ซึ่งมันทำให้ภาพใบหน้าหล่อของคนในจินตนาการตอนที่กำลังโน้มเข้ามาประกบปากจูบชัดขึ้นมาในหัว ความหอมหวานจากรสจูบมัน



            “เชี่ย!!



            “พูดไม่เพราะ”



            “มึงปั่นหัวกูหรอ!!”ลุกขึ้นชี้หน้าเด็กผีอย่างเอาเรื่อง ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ที่หน้ามันร้อนเพราะกำลังโกรธหรือรู้สึกอย่างอื่นกันแน่ แต่ซองอูมั่นใจว่าตัวเองกำลังโกรธ



            โกรธมากๆด้วย



            หน้าแดงเลยเนี่ย



            “ผมไม่ได้ปั่นแต่ผมปล้ำ”



            ช็อค!



            “รอยที่คอพี่ ผมเป็นคนทำ”



            ช็อคหนักกว่าเดิม



            “ทุกตารางนิ้วบนผิวขาวๆของพี่



            หยุดพูดนะเว้



            “ผมชิมมาหมดแล้ว”






            ตายดีกว่า   

            














LOADING...100%


คนน้องเป็นตัวอะไรไม่รู้แต่รู้ว่ารุกคนพี่แรงมากเด้อ

อ่านคอมเม้นการคาดเดาแต่ละคนแล้วบอกเลยว่าคุณเค้าพีคกว่านั้น

ก็บอกแล้วว่าคุณองติดสัมผัส อี้อี้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




ขอบคุณทุกคอมเม้นทั้งในนี้และทวิตเตอร์ 

ตามอ่านตลอด ซอมเบิ่งอยู่เด้อ

ฝากติดตามด้วยจ่ะ







 อย่าลืมเม้น เฟ้บ โหวต ให้ด้วย รักเด้อ

สกรีมแท็กทางทวิต #คุณองติดสัมผัส

ทุกคอมแม้นคือกำลังใจ

เอ็นจอยรีดดิ้ง 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

1,470 ความคิดเห็น

  1. #1462 Note2545 (@lightgot7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:16
    แงงงง น้องเปงผี สงสาร
    #1462
    0
  2. #1431 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:11
    เจอผีหล่อถือว่าโชคดีแล้ว5555555
    #1431
    0
  3. #1424 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:57
    ดูน้องเค้ากลัวอ่ะนะพี่นะ โห่ววว55555
    #1424
    0
  4. #1381 RamidaJumnongnit (@RamidaJumnongnit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:19
    ผีน่าเอ็นดูวววววว
    #1381
    0
  5. #1371 Mememememe (@10942) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 08:59
    อี๊ ผีน่าเอ็นดูมากค่ะ
    #1371
    0
  6. #1361 kanomgene (@SKKRonDaM) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 11:56
    ฮื้อออออ คือน่ารักมากเลยค่ะ คสพ ทนรอตอนที่คนพี่จะติดคุณน้องไม่ไหวเลย แง พี่องน่าร๊ากกกกก น้องผีแดนก็น่ารักก TT
    #1361
    0
  7. #1353 Babybozo (@babybozo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 07:30
    โอ้ยยย กรี๊ดดดด น้องงงงงงง
    #1353
    0
  8. #1347 the grl n her sunflower (@p_loveken) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 21:59
    ผีเด็กน่ารักอ่ะ เอ็นดูวววววว
    #1347
    0
  9. #1343 iamwater (@vayoisis) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 18:36
    นี่แคสเปอร์ปลอมตัวมาบ่นิ
    #1343
    0
  10. #1330 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:43
    วิธีปราบผีของพี่ตลกมากอ่ะ 555 ผีน่ารักขนาดนี้ ยอมๆไปเต๊อะ
    #1330
    0
  11. #1178 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 17:11
    เขินให้ตาย 5555
    #1178
    0
  12. #1158 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 04:17
    เขินน้อง
    #1158
    0
  13. #1157 _Itsbenzz (@_Itsbenzz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 04:17
    น้องปรากฏตัวได้ไงว๊าาา
    #1157
    0
  14. #1124 katziiez (@katziiez) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 00:59
    ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้วสินะ ... เอาจริงๆคือสะพรึงแทน ถึงพี่อ๋งจะโดนผีปล้ำมาแล้วก็เถอะ...
    แต่ถึงจะสะพรึงก็อดเขินแทนไม่ได้อีกเหมือนกัน ทำไมผีเด็กแลดูหลงพี่แบบหัวปักหัวปำขนาดนั้น
    ทุกอย่างมันต้องใช้เวลาแหละเนอะ ก็หวังว่าซองอูจะทำใจให้ชินกับการที่มีใครอีกคนมาอยู่ในห้องด้วยกันแบบนี้
    #1124
    0
  15. #1116 Lkim_หล่อลื่น (@ifn_l) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:05
    คุณผีตะไมอ่อนโยนนนน -////-
    #1116
    0
  16. #1091 HhSawitri (@sawitri1673) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 17:10
    ดีอะะะะะะะฟกเหหพะหหฟฟหรวงกกก5555
    #1091
    0
  17. #997 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:05
    เอ็นดูพี่แง้วๆเหมือนแมวเยยยT///T
    #997
    0
  18. #988 phamjsplus13 (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 02:55
    โอ้วมายกาดๆๆๆๆจาเปงลมมมฮืออออออ
    แล้วฮาผีเลียปากสุด ฮือ5555555
    #988
    0
  19. #959 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:37
    อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง คนน้องรุกแรงเว่อร์ ชอบบบบ
    #959
    0
  20. #955 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:17
    งื้ ออออ ผมชิมมาหมดแล้วววเขินเลยงื้ออออ-/////-
    #955
    0
  21. #897 ntknknk (@BenznK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 01:18
    สงสารพี่เขานะคะ555555 แต่น่าอิสสาที่มีแดเนียลเป็นของตัวเอง อึ้บไว้ค่ะพี่ต้องอึ้บ55555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 ธันวาคม 2560 / 11:07
    #897
    0
  22. #881 rumdump (@tunahayato) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 18:19
    โอ้ยยยยย ชอบบบ5555 ตลกอิพี่อง55555555555 แระน้องน่ารักอ่ะโคตรจะรุก 5555555
    #881
    0
  23. #721 Pi Pi Ploy za (@ploy_00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 12:28
    ผีเลียปากอะไรร น้องไม่ใช่หมาพี่องง
    #721
    0
  24. #717 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 02:06
    ใจชื่นขึ้นเป็นกองโอ้โหควรภูมิใจทำเรื่องที่เคยปฏิญาณเเต่เด็กสำเร็จเเล้วนิ
    ถ้าเจอผีจะจับปล้ำ
    สมพรปากเฮียอ๋งเลยยย
    #717
    0
  25. #708 fanpaaat (@fanpaaat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:56
    ชอบบบบบบบบบบบมากกกกกกกกกกอีเฮี๋ยยยยยยยยยอยากกกกกกกกำได้้้้ามืเัพก
    #708
    0