{NIELONG} TEDDY BEAR | #คุณองติดสัมผัส

ตอนที่ 11 : สัมผัสที่ 08 : คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่น่ารอด [ 110 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    24 ม.ค. 61

| TEDDY BEAR |

DANIEL x SEONGWOO

#คุณองติดสัมผัส

 

 



 



CHAPTER

08










 

 

            ในโลกใบนี้คนทั่วไปมักจะเห็นด้วยกับประโยคที่ว่า



            การได้กินเด็กจะเป็นอมตะ



          องซองอูในวัยยี่สิบห้าอยากแสดงให้โลกได้เห็นว่าเขาต่อต้านกับประโยคที่ว่านั้น การมีแดเนียลอยู่ข้างๆมันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า กินเด็กแล้วเป็นอมตะ นั่นคือภาพลวงตาชัดๆ



            การกินเด็กไม่ได้เป็นอมตะ แต่ทำให้เป็นบ้าต่างหาก



            โดยเฉพาะเด็กผีอย่างแดเนียล



            แดเนียลคือเด็กเหี้ยตั้งแต่ปัจจุบันและอาจจะเหี้ยไปจนถึงปี 2050 หรือบางทีซองอูอาจจะแก่ตายไปแล้วแต่แดเนียลก็ยังเป็นผีเด็กที่เหี้ยอยู่   



            องซองอูพึ่งจะค้นพบความจริงหลายอย่างเกี่ยวกับแดเนียลหลังจากที่ทดลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันผ่านมาราวๆสองอาทิตย์ ซึ่งเขาได้ทำการสรุปเป็นแผนผังไว้ในหัวและตั้งชื่อมันว่า สิ่งมหัศจรรย์ที่เขาไม่ควรจะค้นพบเกี่ยวกับไอ้ลูกหมา



            ไม่อยากจะเล่านักหรอกว่าตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาในแต่ละวันต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง โดยเฉพาะการรับมือกับเด็กผีที่มีทฤษฎีการปรากฏตัวไม่ซ้ำกันซักวันและแต่ละอย่างนั้นมันล้วนทำให้อายุขัยสั้นลงเรื่อยๆ จนคิดว่าเขาน่าจะตายตอนอายุยี่สิบหก



            ช่างเป็นช่วงชีวิตวัยยี่สิบห้าที่น่าหดหู่ชะมัด



            แต่ก็นั่นแหละหากโชคชะตากำหนดให้เขาตายในปีหน้า เชื่อเถอะว่าแจฮวานจะตามไปจิกหัวเขาขึ้นมาจากนรกเพื่อบังคับปั่นงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยตาย



            ขนาดวันนี้เป็นวันหยุดเพื่อนตัวดียังโทรมาเร่งงานแถมยังบ่นใส่เรื่องหัวหน้าฝ่ายบุคคลยอมไปต่อหลังเลิกงานกับสาวๆฝ่ายบัญชีเมื่อวานจนมันทำให้ลัทธิฮวังมินฮยอนต้องเสื่อมเสียเนื่องจากเจ้าของลัทธิลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับสีกา



            แจฮวานถึงขั้นขู่ว่าจะยุบศาสนาฮวังมินฮยอนทิ้งไปซะหากมินฮยอนไม่กลับห้อง



            คงจะดีอยู่หรอกหากมินฮยอนมารับรู้เรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วยตัวเอง แจฮวานจะได้ไม่ต้องยกสายโทรศัพท์มาบ่นใส่เขาจนพอใจแล้ววางไปพร้อมบอกว่าพรุ่งนี้ลัทธิฮวังจะกลับมารุ่งเรืองเหมือนเดิม



            องซองอูถึงกับงงไปหมด

 




            ดังนั้นวันนี้ทั้งวันองซองอูจึงได้แต่นั่งปั่นงานไม่มีเวลากระดิกตัวไปไหน มีบ้างที่ลุกไปทะเลาะกับแดเนียลที่คอยก่อกวนเขา แถมเด็กผียังเปิดโคนันล่อจนซองอูต้องขนกองเอกสารไปนั่งทำหน้าที่โต๊ะกระจกหน้าทีวีโดยมีเด็กผีนอนเหยียดตัวอยู่บนโซฟา



            หากแตะต้องตัวกันซองอูคงรู้สึกถึงมือใหญ่กำลังลูบหัวเขาเล่นไปด้วยขณะที่สายตาคมยังคงจดจ่ออยู่ที่จอทีวี



            เด็กแดเนียลทำให้เขากลายเป็นลูกแมวไปแล้ว



            “ถามจริงปกติมึงนอนลูบหัวแฟนตอนดูทีวีงี้ปกติปะ ถ้าปกติกูจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนหมา”วางปากกาก่อนจะหันไปหาร่างสูงของเด็กวัยสิบเจ็ดทำตัวเป็นเจ้าของห้องมากกว่าเขาที่ดูเหมือนคนใช้เข้าไปทุกที



            “แล้วพี่อยากเป็นแฟนผมหรืออยากเป็นหมาล่ะ”



            แดเนียลใช้ศอกยันตัวลุกขึ้นมาสบตากับเขาพร้อมยกยิ้มกวนประสาทซะจนซองอูนึกอยากจะโยนกองเอกสารพวกนี้ใส่ให้ทับเด็กผีตายอีกซักร้อยรอบ



            “ถ้าให้เป็นแฟนกับมึงกูยอมเป็นหมา”



            “อยากเป็นหมาจริงหรอ ที่ถามไม่ใช่เพราะเขินที่ผมลูบหัวนะ”



            องซองอูตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเกลียดสีหน้าเจ้าเล่ห์หรือรอยยิ้มร้ายๆนี่ก่อนดี



            “เขินบ้าอะไรวะ กูไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ”



            “อยากรู้สึกปะล่ะ ยอมให้ปล้ำดิ”



            ตั้งแต่โดนเด็กผีสัมผัสตัวได้ครั้งล่าสุดเมื่ออาทิตย์ก่อนเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ องซองอูก็ได้เรียนรู้ว่าตุ๊กตาหมีไม่ใช่ตุ๊กตายาง แม้จะอยากแค่ไหนเขาก็จะไม่ขย่มมันอีก จะไม่มีการเสียตัวครั้งที่สามสี่ห้าเกิดขึ้นอีกแน่ๆ เขามั่นใจ!



            ถึงจะยังสงสัยอยู่ก็เถอะว่าทำไมต้องเป็นตุ๊กตาหมีและถ้าอยู่ๆเขาเกิดอยากมีอะไรกับโซฟาขึ้นมาเด็กผีแดเนียลจะสามารถแตะต้องตัวเขาได้หรือไม่



            องซองอูได้แค่สงสัย เขาเข็ดเกินไปที่จะใช้คำว่าทดลองกับแดเนียลแล้ว



            “เอาจริงๆนะคุณแดนกูสงสัยว่ะ”



            แม้จะไม่อยากถามแต่การถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กว่าเด็กช่างสงสัยคือเด็กฉลาด มันทำให้องซองอูทนการรบเร้าของความอยากรู้ไม่ได้จนต้องตัดสินใจหันไปหาแดเนียล



            เขานั่งขัดสมาธิ ขยับเข้าไปเกยคางบนพื้นที่ว่างของโซฟาตรงบริเวณช่วงหน้าท้องของเด็กผีแล้วช้อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าหล่อ ซึ่งแดเนียลก็จ้องเขาเพื่อรอคำถามเช่นกัน



            “คือมันต้องมีอะไรกันอย่างเดียวหรอวะถึงจะสามารถแตะตัวได้อ่ะ”



            นั่นคือสิ่งที่เขาสงสัยแต่ไม่ได้หมายความว่าหากรู้แล้วอยากจะลองทำหรอกนะ



            “จริงๆก็มีวิธีอื่นอ่ะ”



            คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาซองอูตาโต



            “วิธีไหนอ่ะ ?”



            “พี่ลองเอาน้ำป้ายตาดูดิ รับรองแตะตัวผมได้ชัวร์”



            จริงๆองซองอูไม่ใช่คนหลงกลใครง่ายๆ แต่พอสบสายตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์พร้อมสีหน้าใสซื่อแบบลูกหมาของแดเนียลแล้วเขากลับเชื่อคำพูดของเด็กผีร้ายอย่างสนิทใจ



            ตอนนี้ก็เช่นกัน



            “น้ำอะไรวะ”



            “น้ำรักของผมหลังจากที่ปล้ำพี่อ่ะ”



            “ไอ้เหี้ย มึงแม่ง!!



            แดเนียลหัวเราะชอบใจที่แกล้งเขาได้สำเร็จ และนี่คืออีกหนึ่งสิ่งไม่มีชีวิตที่ทำให้งานของเขาห่างไกลคำว่าเสร็จออกไปทุกขณะ ซองอูจึงตระหนักว่าเขาควรรีบทำงานให้เสร็จแล้วหนีออกไปกินเหล้า ทิ้งเด็กนี่ให้เหงาตายอยู่ในห้องไปซะ



            เขามัวมาทำตัวไร้สาระอะไรอยู่วะเนี่ย



            “วันนี้มึงแกล้งกูหลายรอบละนะ จำไว้เลย ไม่คุยกับมึงแล้ว”



            “ขอโทษ โอ๋ๆนะ ไม่แกล้งแล้วครับ”



            “ไม่ต้องเลย มึงแม่งจัญไร!!



            เด็กผีร้ายพยามจะง้อ ร่างสูงขยับลงมานั่งซ้อนข้างหลัง ลมเย็นๆสัมผัสกับช่วงเอวทำให้ซองอูต้องก้มลงไปมองก็เห็นว่าแดเนียลกำลังกอดเอวเขาอยู่ และสัมผัสบางเบาที่แก้มเมื่อครู่ทำให้รู้ว่าเด็กนี่พึ่งจะยื่นหน้ามาหอมแก้มพร้อมเกยคางไว้บนไหล่เขาด้วย



            มีเสี้ยวความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวอยู่ๆซองอูรู้สึกอยากให้แดเนียลสัมผัสตัวเขาได้



            “ดีกันเร็ว สัญญาไม่แกล้งแล้ว”



            “กูก็อุตส่าห์ตั้งใจฟังมึงเนี่ย เสียเวลาชิบหาย”



            “ก็มันมีวิธีเดียวอ่ะ วิธีอื่นยังไม่ได้หามาลองกับพี่เลย”



            “กวนตีน”



            ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆก็รู้สึกเกร็ง แม้จะสัมผัสตัวกันไม่ได้แต่ซองอูก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้แดเนียลกำลังกอดเขาจากข้างหลังอยู่นั่นยิ่งทำให้เขาทำตัวไม่ถูกไปกันใหญ่



            ถึงจะสัมผัสไม่ได้แต่ก็รู้ว่ามีอยู่



            “ไม่แกล้งแล้วจริงๆ สัญญาเลย”



            แดเนียลทำตัวเป็นเด็กๆยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า เขาเหลือบมองนิดหน่อย ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะยอมดีด้วยกลับโดนหอมแก้มมาอีกรอบเป็นเชิงกดดันให้รีบเกี่ยวก้อยคืนดี



            สุดท้ายก็ยอมทำตัวเป็นเด็กๆเกี่ยวก้อยกับเด็กผียอมคืนดีด้วย ทำเอาแดเนียลยิ้มกว้างแล้วโน้มใบหน้าลงมากดจูบที่ต้นคอแล้วละออกไป



            “พี่น่ารัก”



            “น่ารักเชี่ยอะไรล่ะ ปล่อยดิจะทำงาน”



            เขาขยับออกจากอ้อมแขน ลนลานหยิบปากกาขึ้นมาก้มตาก้มตาทำงาน ไม่แน่ใจว่าเด็กแดเนียลกำลังมองอยู่หรือไม่แต่ตอนนี้องซองอูรู้สึกหน้าร้อนจนแทบระเบิดอยู่แล้ว



            ทุกอย่างที่แดเนียลสัมผัสเขามันก็แค่ลมเย็นๆที่พัดเข้ามา แต่ดันส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเป็นอย่างมาก



            โคตรเหลือเชื่อเลย

           





            เกือบยี่สิบนาทีที่นั่งทำงานโดยมีเด็กแดเนียลคอยกวนอยู่ใกล้ๆ ไหนจะนอนเล่นหัวบ้าง ขอมือไปจับบ้างทั้งๆที่ไม่สามารถสัมผัสกันได้แต่เขาก็ยอมยื่นมือให้เจ้าลูกหมาที่นอนอยู่บนโซฟาจับไว้พร้อมๆกับทำงานไปด้วย



            จนกระทั่งโทรศัพท์ที่ถูกกองงานทับอยู่สั่นขึ้นนั่นแหละแดเนียลถึงยอมปล่อยให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายจากคังดงโฮ ซึ่งถ้าเป็นแจฮวานองซองอูจะยอมโยนโทรศัพท์ทิ้งออกนอกระเบียงไปซะแม้ว่าจะยังผ่อนไม่หมดก็ตาม



            “มีไร”



            (มึงเช็คเมลล์ด้วยนะ ข้อมูลที่ฝ่ายครีเอทีฟส่งมา กูส่งให้แล้ว)



            “ข้อมูลที่ต้องอัพขึ้นเว็ปไซต์ฉลองสิบปีบริษัทอ่ะนะ ทำไมเร็ววะ”



            (กูเอาตัวเข้าแลกมา)



            “ไอ้สัส แค่มึงไปยืนจ้องทีมครีเอทีฟด้วยสีหน้าปกติกูว่าทั้งทีมก็สามัคคีทำงานส่งมึงแล้ว”



            (ไม่อยากคุยกับมึง แค่นี้นะ)



            ทันทีที่โดนตัดสายอย่างไร้เยื่อไยซองอูเบะปากใส่โทรศัพท์ก่อนจะโยนมันทิ้งไว้บนโซฟาแล้วหยิบคอมขึ้นมาเปิดเข้าเมลล์เพื่อเช็คงาน เมาส์ถูกเลื่อนไปที่ไฟล์ล่าสุด เขากดเปิดโฟล์เดอร์ขึ้นมาและไล่สายตาเช็คดูว่าไฟล์ที่ได้รับครบถ้วนหรือไม่พร้อมกับเปิดดูรูปที่ต้องใช้คร่าวๆ



            “พี่งานใกล้เสร็จยัง เบื่ออ่ะ”



            พอเห็นเขากลับมาสนใจงานจริงจังเจ้าลูกหมาก็เริ่มเรียกร้องความสนใจทันที



            “จะเสร็จแล้ว เบื่อก็เล่นกับตัวเองไปก่อนนะครับไอ้ลูกหมา”



            เขาบอกโดยไม่ได้หันไปมองหน้าเจ้าเด็กผีแดเนียลที่วันนี้ทั้งวันทำเป็นลูกหมาตัวติดเจ้าของจนแทบไม่ขยับไปไหน พอบอกไปแบบนั้นก็ได้ยินแหละว่าแดเนียลบ่นด้วยน้ำเสียงงอแงนิดหน่อยที่เขาไม่มีเวลาให้จนทำให้เด็กผีกลายเป็นเด็กโหยหาความรักความเมตตา



            แต่องซองอูก็ไม่ได้สนใจ เขายังคงไล่สายตากวาดเช็คข้อมูลคร่าวๆก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับรูปสุดท้ายที่ดูเหมือนจะเป็นรูปที่ถูกถ่ายในงานเลี้ยงฉลองบริษัท



            ซองอูไม่รู้ว่ารูปถ่ายเมื่อปีไหนเป็นปัจจุบันหรือไม่ นั่นมันไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเท่ากับภาพของเด็กหนุ่มในชุดสูทที่ยืนอยู่ข้างๆผู้บริหารบริษัท ใบหน้าหล่อแสนคุ้นตาทำเอาเขาต้องกดซูมไปที่ภาพนั้น



            ทันทีที่ภาพถูกขยายให้ชัดเจนขึ้นตรงหน้าองซองอูถึงกับชะงักเบิกตากว้าง รีบหันกลับไปใช้สายตาไล่จ้องใบหน้าหล่อๆของเด็กวัยสิบเจ็ดที่นอนอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม



            นี่มัน



            “คุณแดน”



            “ครับ?”





            “คนในรูปทำไมหน้าเหมือนมึงเลยวะ”





            ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ



            เด็กผีแดเนียลกับคนในรูปเหมือนกันจนเกินไป



            ยิ่งมองรูปสลับกับหน้าผีเด็กที่เอาแต่จ้องหน้าจอทีวีใกล้ๆแล้วซองอูแทบจะแยกไม่ออกว่าทั้งคู่ต่างกันตรงจุดไหน



            “คุณแดนนี่มึงชัดๆเลยเนี่ย ดูดิๆๆ”



            ชี้ที่หน้าจอพร้อมกับหันไปดึงแขนเด็กผีให้ลุกขึ้นมาสนใจรูปที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอม แต่เด็กแดเนียลกลับไม่ได้มีอารมณ์ตื่นเต้นร่วมกับเขาเลยแม้แต่นิด ร่างสูงๆของเด็กวัยสิบเจ็ดเพียงแค่โงหัวขึ้นมามองครู่หนึ่งแล้วทิ้งตัวลงไปนอนดูทีวีตามเดิม



            นี่มันชีวิตใครกันแน่วะเนี่ย



            ทำไมเขาต้องตื่นเต้นนำหน้าเด็กนี่ไปไกล เหมือนตัวเองจะได้เป็นเมียของเจ้าของบริษัทขนาดนี้กัน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นองซองอูจะใช้อำนาจเมียของท่านประธานไล่คิมแจฮวานที่ชอบโทรตามงานยิกๆออกไปซะ



            “ไม่เห็นเหมือนเลย”



            นั่นคือประโยคแรกของเจ้าของใบหน้าที่พึ่งจะถูกถ่ายเอกสารเอาไปแปะไว้ในรูปร่วมเฟรมกับประธานบริษัท แถมเด็กผีแดเนียลไม่มีท่าทีตื่นเต้นใดๆด้วยซ้ำ



            “ไม่เหมือนได้ไง ลุกมาดูดีๆเร็ว”



            “ไม่เหมือนเหอะ หน้าผมดูเหมือนคนรวยหรอ”



            แดเนียลบอกแบบนั้น มันทำให้เขาต้องกลับมานั่งพิจารณารูปอีกรอบ



            ก็จริงอย่างที่เด็กผีบอก



            คนในรูปดูดีมีชาติตระกูล นิสัยรวย แถมยังยืนถ่ายรูปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนคนกลุ้มใจเพราะไม่รู้ว่าจะเอาเงินไปใช้ยังไงให้หมดในชาตินี้ซะขนาดนั้น ในขณะที่เด็กแดเนียลเป็นแค่ผีเร่ร่อนสิงตุ๊กตาหมีทำหน้าที่เป็นตุ๊กตายาง โดนเขาสาปแช่งให้ตายวันละหลายรอบอยู่ทุกวันแบบนี้



            องซองอูจะเชื่อก็ได้ว่าคนในรูปกับแดเนียลไม่เหมือนกัน



            “แต่มันเป็นไปได้หรอวะที่จะมีคนหน้าตาเหมือนกันอยู่บนโลกอ่ะ”



            “อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละพี่”



            ซองอูพยักหน้าเห็นด้วยอีกครั้งและแอบชื่นชมอยู่ในใจว่าอย่างน้อยๆแดเนียลก็เริ่มเข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้มากขึ้น



            แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นแหละ



            เพราะหลังจากนั้นเด็กผีร้ายก็ยันตัวลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้าเขาและพูดประโยคถัดไปเพื่อพังคำชื่นชมของเขาลงแทบไม่เหลือชิ้นดี



            “ขนาดพี่ยังเป็นเมียผีอย่างผมได้เลย ทำไมจะมีคนหน้าเหมือนผมไม่ได้อ่ะ”



            อืม



            ไปสู่สุขติเถอะแดเนียล



            หรือถ้าไล่ในใจขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมไป องซองอูคนนี้ก็จะยอมทนต่อไป เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเมื่อเขายังไม่มีเงินจะไปเช่าห้องใหม่ในตอนนี้



            องซองอูตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกเบอร์ล่าสุดซึ่งเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทอย่างคังดงโฮทันที เขาไม่สามารถปล่อยให้ความสงสัยรบกวนจิตใจของตัวเองได้แน่ๆ



            อย่างน้อยๆซองอูก็อยากจะรู้ประวัติก่อนตายของเด็กผีนี่จะได้ไปบอกญาติโยมมาเชิญวิญญาณให้กลับไปอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ จำได้ว่าซองอูเคยบอกให้แดเนียลไปอยู่ที่ชอบๆอยู่เหมือนกันและคำตอบที่ได้จากแดเนียลคืออยากเข้ามาอยู่ในใจเขา



            มุขเสี่ยวๆแบบนี้น่าจะตายไปพร้อมๆกับเด็กผีร้ายนี่ซะ!



            (เออ ว่า?)



            รอสายไม่นานปลายสายก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ



            “กูมีเรื่องสงสัยนิดหน่อยว่ะ”



            (มึงจะสงสัยอะไรนักหนาเนี่ย แค่ทำๆไปไม่ต้องสงสัยมากได้มั้ยวะ)



            หงุดหงิดอะไรขนาดนั้นอ่ะ อุตส่าห์จั่วหัวเรื่องบทสนทนาว่าสงสัยนิดหน่อยก็ยังโดนด่าสวนมาเหมือนเขาพึ่งจะบินไปขอนางเอกหนังโป๊คนโปรดของดงโฮแต่งงานที่ญี่ปุ่นอย่างนั้นแหละ



            “มึงฟังกูก่อนดิคืองี้นะเว้ย ในรูปหมู่ผู้บริหารอ่ะคนข้างๆคือใครวะ”



            (ข้างไหนล่ะวะ ซ้ายหรือขวา นี่มึงทำงานไงไม่รู้จักศึกษาบอร์ดบริหาร)



            องซองอูจะจำไว้ว่าคังดงโฮคือคนขี้หงุดหงิดในทุกๆปี พ.ศ.



            “การรู้จักบอร์ดบริหารมันทำให้งานกูเสร็จเร็วมั้ยล่ะ ถ้าใช่จะได้นั่งจำ”



            (กูอัดเสียงไว้หมดแล้ว มึงเตรียมตัวโดนไล่ออกได้เลย)



            อยากจะตะโกนคำว่าเลวจากห้องตัวเองให้ดังไปถึงคอนโดนของคังดงโฮที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าเวลาไปกินเหล้าเมาทีไรเขาไม่ได้รับความเห็นใจในการขับรถมาส่งที่ห้องจากคังดงโฮเลย แม้จะเคยด่าว่าไร้น้ำใจไปประมาณล้านครั้งแต่เพื่อนสนิทก็ไม่ได้สำนึก



            “แค่มึงบอกกูมาว่ารูปที่มึงส่งมาอ่ะ ข้างๆประธานบริษัทคือใคร”



            (ตั้งใจฟังนะ กูพูดรอบเดียวเพราะมันเสียเวลาดูหนังโป๊!)



            ดงโฮยังคงพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ พอเห็นว่าปลายสายกำลังจะเข้าเรื่องซองอูรีบหันขวับไปมองเด็กผีแดเนียลพร้อมลดโทรศัพท์ลงกดเปิดลำโพงให้อีกหนึ่งชีวิตร่วมห้องได้ยินด้วย



            “ว่ามา”



            (เห็นว่างานครั้งนั้นท่านประธานพาลูกชายไปเปิดตัวทายาทคนที่ 10 ของตระกูล จากรูปคนที่ยืนอยู่ข้างๆยังเด็กอยู่กูก็ว่าน่าจะเป็นลูกเขานั่นแหละ กูรู้แค่นี้)



            ทันทีที่ดงโฮบอกข้อมูลมา เขารีบเปิดกูเกิ้ลเสิร์จประวัติของประธานบริษัทอย่างรวดเร็ว ใช้สายตาไล่อ่านข้อมูลบนหน้าจอคร่าวๆสำหรับข้อมูลที่ไม่ได้สำคัญ ก่อนจะไปสะดุดกับจำนวนบุตรที่ข้อมูลขึ้นว่ามีลูกชายเป็นทายาทเพียงคนเดียวและไม่มีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมไปมากกว่านั้น



            หรือว่า



            “ถ้างั้นก็--



            (ไรอีก)



            “กูว่าลูกชายประธานบริษัทอยู่กับกูว่ะ”



            ไม่รอให้ปลายสายเป็นคนวางไปก่อนแต่ซองอูชิงกดตัดสายเพื่อนสนิทไปซะดื้อๆ สมาร์ทโฟนที่อยู่ในมือเมื่อครู่ถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดีอีกครั้ง



            สายตาเรียวรีหันไปจ้องใบหน้าหล่อของเด็กวัยสิบเจ็ดพร้อมกับคำถามมากมายที่กำลังแล่นเข้าสู่ระบบประมวลผลในสมอง



            แม้ว่าเด็กนี่จะยังจำไม่ได้ก็ตาม มันจะต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับแดเนียล เป็นไปไม่ได้แน่ๆที่จะมีคนหน้าเหมือนกันอยู่บนโลกนี้โดยที่ไม่ใช่แฝด อีกอย่างข้อมูลระบุว่าท่านประธานมีลูกชายเพียงคนเดียวอีกด้วย



            แดเนียลจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับประธานบริษัทแน่ๆ



            องซองอูเองเริ่มขมวดคิ้วใช้สายตากวาดจ้องโครงหน้าของเด็กตรงหน้าอีกครั้ง ในหัวกำลังเร่งประมวลผลอย่างหนัก



            หากท่านประธานได้เจอกับเด็กผีที่มีความเป็นไปได้ว่าน่าจะเป็นลูกชายประธานบริษัท ไม่อยากจะคิดเลยว่าผลตอบแทนที่เขาได้รับมันจะคุ้มค่าขนาดไหน เขาน่าจะบินไปใช้เงินซื้อคอนโดที่ดูไบแล้วนั่งเครื่องบินไปกลับจากคอนโดมาที่ทำงานได้อย่างสบาย



            “พี่



            เมื่อถูกจ้องมากเข้า เด็กผีร้ายเริ่มยันตัวลุกขึ้นกึ่งนอนกึ่งนั่งถอยหลังชิดมุมโซฟาพร้อมกับจ้องเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ



            “แดเนียล”



            องซองอูยอมรับว่าตัวเองเป็นคนบ้าบิ่น



            และที่สำคัญเขาเห็นแก่เงินด้วยนะ



            ดังนั้นองซองอูตัดสินใจแล้ว



            “ปล้ำกู”



            “ห๊ะ!!





            “ปล้ำกูเดี๋ยวนี้แดเนียล”



























 LOADING...110%

ความเห็นแก่เงินของพี่ลูกแมวนี้ 55555555555555

พี่เค้าสั่งมาขนาดนี้ คุณผีเด็กว่าไง ?


ฟิคจัลไลทำดาโลกมั่ยจัม 

ต้องจัลไลแบบเล่นใหญ่ยิ่งกว่าเทือกเขาหิมาลัยอีกเด้อ

มันมีสตอรี่ ทำเป็นเล่นไป

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


หายไปนานสามชาติ

กลับมาอัพแล้วเด้อ






เจอคำผิดสะกิดด้วย

อย่าลืมเม้น เฟ้บ โหวต ให้ด้วย รักเด้อ

สกรีมแท็กทางทวิต #คุณองติดสัมผัส

ทุกคอมเม้นคือกำลังใจ

เอ็นจอยรีดดิ้ง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

1,470 ความคิดเห็น

  1. #1470 S-mee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:35

    โคตรค้างเลยอ่ะแก????????????

    #1470
    0
  2. #1460 LittleChild Tomoyamomo (@tomoyamomo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:47

    บ้าบอมาก แผนอะไรของแกเนี่ยซองอู ขำพรืดเลย555555555

    #1460
    0
  3. #1459 Merlinn12 (@Merlinn12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:06
    พึ่งเคยรู้สึกค้างขนาดนี้ พี่ต๋า…รอนะต้ะ สู้ๆ ไอเลิฟยู!! อ่านทุกเรื่องเลย
    #1459
    0
  4. #1458 snmf (@snmf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:50
    คือสะเด่ามากเด้อ
    #1458
    0
  5. #1457 snmf (@snmf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:50
    ก็คือ~~~สนุกอะแงงงติดเฉยเลยงุมมมรอพี่มาอัพนะ💕
    #1457
    0
  6. #1455 Park.Cheelover101 (@Cinnamonfly_yuu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 18:40

    ยังเจ้ามาเช็คทุกวันเลย55555คิดถุงนะคะ

    #1455
    0
  7. #1452 Park.Cheelover101 (@Cinnamonfly_yuu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:17

    รอเสมอนะคะ คิดถึ้งงง

    #1452
    0
  8. #1448 0006715115 (@0006715115) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:00
    รออออออมาต่อไวๆนะคะ
    #1448
    0
  9. #1446 ooh_ponee_kim (@ooh_ponee_kim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:02
    กลับมาอ่านรอบที่ล้านแปด ไรท์รีบมาอัพเถอะ ¡_¡
    #1446
    0
  10. #1444 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 20:25
    เดี๋ยวๆๆ55555555
    #1444
    0
  11. #1441 Oop_warintorn (@Oop_warintorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:52
    ขอกันเเบบนี้ก็ยังไงอยู่น้าาาา รอน้าาาา
    #1441
    0
  12. #1440 Ongfilm_sw (@Ongfilm_sw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:19
    รีบมาต่อนาจาาา
    #1440
    0
  13. #1439 DIF I.F. (@millseKanbara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 09:50
    ขอกันดื้อๆงี้เลยนะ?5555555 ถอวววววอิพี่เอ้ยย
    #1439
    0
  14. #1421 Kaimook2405 (@Kaimook2405) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 12:06
    เรารออ่านอยู่น้าา
    #1421
    0
  15. #1420 BlacXTsukI (@blacxtsuki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 08:19

    กลับม๊า กลับมาปล้ำพี่ก๊อนนน


    #1420
    0
  16. #1419 nielong_1025 (@nielong_1025) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 22:02
    มีความหวังจิ๊ดนึง เป็นกลจ.ให้นะคะะ
    #1419
    0
  17. #1418 เกว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 17:20

    รอร๊อรอ รออย่างมีความหวังนิสๆ ไรท์มาอัพพพ แงงงง

    #1418
    0
  18. #1416 monnnnnn (@monnnnnn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 17:06
    เพิ่งมาตามอ่านและ อัพทีไรท์ พลีสสส
    #1416
    0
  19. #1415 Biblio,phile:P (@book_jang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:18
    ฮืออออออ เราเพิ่งมาตามอ่าน มาต่อกันเถอะค่ะะ อยากรู้ๆมากๆๆๆ มีคนที่รออ่านอยู่นะงับบ
    #1415
    0
  20. #1414 shirono_Rin (@shirono_Rin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:26
    ไรท์มาต่ออออ ชอบมากเลยขำเกือบทุกตอนเรยยย
    #1414
    0
  21. #1413 noonafy (@noonafy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:41
    55555555555 พี่ว้อยยยย ใจเย็นๆ
    #1413
    0
  22. #1412 en9ing (@en9ing) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 09:33
    ชอบมากกก
    #1412
    0
  23. #1411 Sirintra2560 (@Sirintra2560) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:10
    โฮกกก ไรท์จ๋าา มาอัพเถอะค่ะ กราบบ//กราบท่าเบญจาง
    #1411
    0
  24. #1409 หนูน้ย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 20:22

    ไรท์มาต่อน้าาาาา อยากรู้ข้อมูลต่อๆไปให้มากกว่านี้อ่าาาา ดั้ย~~~~โปรดเถิด

    #1409
    0
  25. #1408 Jannphanie (@Jannphanie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 17:29
    มาต่อน่ะะไรท์ สนุกมากกกเลยยย
    #1408
    0