คัดลอกลิงก์เเล้ว

THIS IS A MY DREAM BUT NOT A JUST DREAM

โดย MONKEY BEA

การที่เราได้พบใครสักคนมันเป็นสิ่งที่พิเศษแม้เขาจะเป็นแค่วิญญาณรอวันสลายไปก็ได้

ยอดวิวรวม

31

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


31

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 เม.ย. 62 / 14:20 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นี่คือความฝันของฉัน  แต่ไม่ใช่แค่ฝัน

ช่วงเวลาสั้นๆที่ฉันได้พบคุณมันช่างวิเศษ................

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 3 เม.ย. 62 / 14:20

บันทึกเป็น Favorite


คุณเคยฝันหรือเปล่า…..

มันแค่ฝันทำไมมันเหมือนจริง……..

 ตอนนี้ได้มีงานเลี้ยงเล็กๆที่บ้านของโจ้ ทุกคนต่างพากันสนุกสนานเฮฮ่าปาร์ตี้กันยกใหญ่

“ออยๆเป็นอะไรไป”โจ้เพื่อนชายคนสนิทของออยได้เข้ามาถาม โจ้เห็นออยนั่งเศร้าอยู่คนเดียวได้สักพักแล้ว

“ไม่นะ”เธอก็แค่ขี้เกียจเดินเท่านั้นแหละไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น เธอมีความสุขดีแต่ความขี้เกียจมันฉุดให้เธอนั่งเท่านั้น

“ออยเป็นผีแล้ว”อยู่ดีๆอ้อก็วิ่งมาแตะที่ตัวของออยแล้วก็รีบวิ่งหนี ไม่ใช่แค่อ้อคนเดียวทุกคนเลยต่างหากต่างพากันวิ่งส่วนออยก็วิ่งไล่ทุกคน

“ขี้โกง”ออยวิ่งไล่จับทุกคนอย่างสนุกสนาน งานเลี้ยงวันนี้ช่างสนุกดาวเต็มท้องฟ้าไปหมด เธอชอบ วิ่งได้ไม่นานทุกคนก็พากันหมดแรงต่างพากันหยุดเล่น บางคนก็ไปเต้นต่ออย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แต่บางคนก็ไปกินน้ำ บางคนก็ไปนอน

“โจ้ ไปนั่งเล่นตรงศาลาไหม”มันเป็นศาลาตั่งอยู่บนหน้าผาน่าจะสวย แต่ท่าทางจะมืดหน้าดูเลยทีเดียว

“ไม่เอาหรอก เขาจะนอนแล้ว”โจ้ปฏิเสธทันที มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งชักชวนโจ้ให้ดื่ม ถ้าไม่ดื่มถือว่าไม่แมน โจ้เลยจัดหนักทีเดียวและยังไม่ไหวอีกด้วย ออยก็ไม่อยากจะรบกวนโจ้เลยเดินไปคนเดียว เอ๋?? เธอเดินเข้ามาในศาลาที่ลมเย็น ตรงนั้น มีก้อนหินด้วย แค่ข้ามไปนิดเดียวเอง แต่ต้องระวังถ้าพลาดได้ตกหน้าผาแน่

“อึบ!!”สุดท้ายออยก็ก้าวผ่านมาได้ เธอนั่นลง ข้างล่างมองไม่เห็นเพราะมันมืดหูเธอได้ยินเสียงนกเสียงแมงและเสียงแมลงถ้าเธอเดาไม่ผิดนะ ทำไมตอนนี้ออยรู้สึกแปลกๆจัง เสียวสันหลังเป็นแบบนี้ตลอดแหละคงไม่มีอะไรออยพูดให้ตัวเองรู้สึกดี ดาวทำไมสวยจัง แต่ตอนนี้ออยเริ่มจะง่วงนอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว….คงต้องกลับแล้วแหละ

“เฮ้ย!!”ออยตกใจอย่างแรงเมื่อหันหลังกลับมาไม่เห็นศาลาที่จะข้ามไป เธอเห็นแต่ความมืดมิด เธอมองไม่เห็นตรงที่จะข้ามด้วยซ้ำ สมองเธอสั่งขาไม่ให้ทำงาน ถ้าข้ามไปแล้วพลาดเธอตายแน่

“อย่าฆ่าตัวตาย”อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ทำให้ออยแทบจะเป็นลมล้มไปตั่งแต่ตอนนั้นออยรับรู้ได้ว่าโดนแล้ว เจ้าที่แรงทำไมไม่มีใครบอกเธอ

“มันบาป”ยังมีต่ออีกหรอเนี้ย อุส่าห์กำลังจะคิดว่าหูฟาดไป

 “ชีวิตเรามีค่ามากกว่านั้น”ออยงงใครจะฆ่าตัวตายเธอหาทางข้ามไม่เจอต่างหากแล้วทำไมมันมืดจัง เธอจะตายเพราะก้าวผิดนี้แหะ

“นายเป็นใคร”เสียงผู้ชายชัดมาก สายลมเบาๆพัดผ่านตัวออยไป อะไรกันนี่มันคืออะไร ผีเดินผ่านเธอหรือยังไงกัน

“อย่าฆ่าตัวตาย มันไม่ดี”มีแสงสีขาวสว่างขึ้นมาเล็กน้อย เธอเห็นศาลาเลืองลางแต่ที่ดีกว่านั้นเธอเห็นทางที่จะข้ามไปศาลาแล้ว เธอค่อยๆข้ามไปช้าๆอย่างระมัดระวัง

“เฮ้อ~~”เธอถอนหายใจยกใหญ่ไม่ตายแล้ว เธอมองไปข้างๆเธอเห็นขา เหมือนขาคน เธอไม่กล้าที่จะมองต่อเลยทีเดียว เธอต้องท่องคถาอะไรดีที่ไล่ผี เธอสูดลมหายใจเข้า มือจับกันแน่ ก่อนจะวิ่งก็ขอดูหน่อยเถอะว่าผีหน้าตายังไง เพราะกลัวมาตลอดชีวิต หนึ่ง!! สอง!! สาม!!

“หล่อ!!!”ออยหันหน้าเพื่อจะไปดูหน้าผี เธอต้องกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวสิ แต่ทำไมเธอกลับพูดคำว่าหล่อ ออกมากัน ก็สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอมันไม่สามารถทำให้เธอตกใจจนต้องวิ่งหนีไป

“อย่าฆ่าตัวตาย”ผู้ชายที่นั่งอยู่ในศาลาพูดขึ้น หน้าขาวตัวขาว สูง ใส่ชุดสูทสีดำ แต่ทำสำคัญโครตหล่อวัวตายควายล้ม อปป้าชัดๆ

“นายเป็นผีหรอ”ออยถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ นี่หรอผี เธอกลัวมาตั่งแต่เกิด เธออยากตบสมองเธอจริงๆแต่ออยก็ไม่ควรถามคำถามแบบนี้เพราะรู้อยู่แก่ใจ

“ไม่ ผมเป็นวิญญาณ”เขาปฎิเสธตัวเองว่าเป็นผีออกไป เพราะจะทำให้เขาดูดีขึ้นไปอีก

“กะ..ก็เหมือนกันไหม”ออยไม่น่าถามออกไป ถึงผีจะหล่อลากไส้แต่ก็เป็นผีอยู่ดี อย่างนี้จะไม่ฆ่าเธอหรอ แต่ออยไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรแค่รู้สึกระแวงเท่านั้น ความหล่อของเขาครอบงำแล้ว

“อย่าฆ่าตัวตายเลย”

“ก็ไม่ได้จะฆ่า”ออยตอบออกไป เดินไปใกล้ๆผี เอ้ย!! วิญญาณผู้ชายคนนั้น

“ไม่กลัวผมหรอ”วิญญาณผู้ชายคนนั้นถามออกไป สายตาจ้องไปที่ออย

“นายไม่น่ากลัว”ออยแปลกใจที่ตัวเองไม่กลัว เธอกลัวสิ่งที่หล่อที่สุดได้ไง ถ้ารู้ว่าผีหล่อขนาดนี้ไม่กลัวตั่งนานแล้ว

……..

“นายชื่ออะไร”ออยถามออกไปมันสมควรไหม แต่เธอเป็นคนที่อยากรู้เรื่องของคนอื่นอยู่แล้วไม่แปลกที่จะถามออกไป

“ผมชื่อเคนจิ”เคนจิตอบออกไป ม

“เป็นคนญี่ปุ่นหรอ ทำไมถึงตายที่นี้ละ”ออยถามออกไป สายตาจ้องที่เคนจิหน้าตาไม่เหมือนญี่ปุ่นแม้แต่น้อย

“เปล่าผมเป็นคนเกาหลี ส่วนชื่อต้องถามแม่ของผม แต่ผมไม่ได้ตายที่นี้และผมไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี้ทำไม”พอตายก็มาอยู่ที่นี้ และเหมือนเขากำลังรอบางอย่าง

“ออย!!นอนได้แล้ว”เสียงอ้อเพื่อนสามของเธอเองเรียกเธอมาแต่ไกลเลย

“เอ่อ..ฉะ..ฉัน ชื่อออย อายุสิบห้า”ไม่รู้ออยจะแนะนำตัวทำไมแต่ก็ตามมารยาท ครูสอนไว้ และเธอยังไหว้เคนจิอีก บ้าไปแล้ว เด็กดีเกินไปแล้วนะ

“ผมอายุน่าจะยี่สิบสองหรือเปล่า ผมลืม”

“ออย เร็วๆ!!”เสียงอ้อดังยิ่งกว่าเดิม จนออยรีบวิ่งออกจากศาลาทันที ก่อนจะไปหันหน้ามามองเคนจิที่หนึ่งเนื่องจากความหล่อของเขา

เช้าวันต่อมา

 ออยยังอยู่ที่นี้ต่างจากคนอื่นที่เริ่มกลับบ้านกันแล้วแต่ก็มีบางส่วนที่อยากเที่ยวต่อ เธอก็เป็นหนึ่งในนั่นที่อยู่ที่นี้ต่อ ตอนนี้ออยต้องรู้เรื่องของเคน

“เอ๋ะ!! นี่ใคร”ออยหยิบนิตยาสารฉบับหนึ่งขึ้นมาดูอย่างตกใจ และถามเพื่อนสาวของตัวเอง

“ก็นักธุรกิจไง แกไม่รู้หรือยังไงกันเขาออกจะหล่อ”อ้อตอบออกไป แต่อ้อก็พูดเหมือนเสียดาย       

“เขาตายแล้วใช่ไหม”ออยถามออกไปคนที่อยู่ปกนิตยาสารนี้หน้าเหมือนเคนจิ

“ใช่นะสิ เขาตายไปประมาณห้าปีที่แล้วหรือเปล่า น่าจะถูกลอบยิงนะที่เกาหลีนู้นแหละก่อนแต่งงาน”อ้อนก็มีข้อมูลไม่มากสักเท่าไหร่

………..”จะใช่เคนจิหรือเปล่านะ

“แกก็เอาไปอ่านสิ ในนี้คงมีอะไรหลายๆอย่างที่แกอยากรู้”ข่าวออกจะใหญ่ออกไปมุดรูอยู่ที่ไหน

“อือ”ออยหยิบมันขึ้นมาแต่เธอยังไม่เปิดอ่านหรอกนะเธอรีบออกจากบ้านแล้วไปที่ศาลาทันที

“เคนจิ นายอยู่ไหม”ออยทำตัวเหมือนคนบ้าทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็นผีเธอก็ยังจะอยากรู้จักเขาอีก

 เมื่อไม่มีอะไรตอบรับออยคิดว่าเคนจิอาจจะออกมาตอนกลางวันไม่ได้หรือเปล่ามันอาจจะเป็นความเชื่อผิดๆของเธอก็ได้

 ออยนั่งลงพื้นในศาลาทันทีเธอเริ่มเปิดนิตยาสารทันที มันมีเรื่องราวแล้วประวัติของเคนจิแต่ก็ไม่ได้ละเอียดอะไรมาก

“ห้ะ!!ลอบยิงโดยเจ้าสาว”ออยร้องอย่างตกใจเมื่ออ่านถึงบรรทัดที่ทำให้เธอตกใจ คนที่สั่งฆ่าเคนจิก็คือเจ้าสาวของเขาเอง มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในนี้มันบอกแค่นี้

 ตอนนี้ฟ้ามืดเป็นที่เรียบร้อยเธอเก็บความสนสัยเอาไว้ในใจของเธอทั้งวัน

“ออยจะไปศาลาหรอ”ฟ้าเพื่อนสาวของออยอีกคนถามขึ้นมา

“ใช่”

“ไปด้วยสิ”ฟ้าก็ชอบบรรยากาศของมันแต่ไม่มีอากาสได้ไปสักทีเนื่องจากไม่กล้าไปคนเดียว

“เอ่อ..พอดีฉันแบบเศร้าๆอยากอยู่คนเดียว”ออยลีกเลี่ยงที่จะให้ฟ้าไปด้วย

“งั้นฉันไปนอนก็ได้”ฟ้าขึ้นไปชั้นสองทันที คิดในใจทำไมออยทำตัวแปลกๆเนื่องจากออยเป็นคนกลัวที่จะอยู่คนเดียว กล้าไปศาลานั้นตอนมืดค่ำได้ไงกัน

“เคนจิ”ออยเดินเข้ามาในศาลาที่มืด ศาลานี้ค่อนข้างมืดและห่างจากบ้านออยเลือกที่จะไม่เปิดไฟแต่เธอกับถือเทียนมาด้วยพร้อมจุดมันก่อนออกจากบ้าน

“เธอไม่กลัวฉันหรือไง”เคนจิที่กำลังนั่งอยู่ถามขึ้น เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำ โอ้ย!!ขาวมาก เขเอาชุดนี้มาจากไหนนี้ไม่ใช่ชุดนี้นิครั้งแรกที่เจอกันไม่ใช่ชุดนี้

“ไม่และนายเอาชุดมาจากไหนกัน”เคนจินี่หน้าค้นหาจริงๆ

“ญาติผมคงทำบุญให้”เคนจิเชื่ออย่างงั้น

“เอาเนี้ยออยวางนิตยาสารตรงหน้าเคนจิ

“ผม??”เคนจิเห็นรูปตัวเองในหน้านิตยาสาร

“ใช่ ถามหน่อยเถอะฉันเห็นหน้าได้ยังไงกันและนายจับสิ่งของได้ไง”ผีทำได้ด้วยหรอ

“ผมสามารถจับสิ่งของได้ ส่วนที่เห็นผมได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกันคนอื่นไม่เห็นผมเลย”เคนจิก็แปลกใจทีแรก

“นายรู้ใช่ไหมใครฆ่านาย”ออยถามออกไป เคนจิจัดได้ว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่โครตหล่อ ออยยอมรับว่าใจเต้นแรงกับเคนจิ เธอจะตกหลุมรักผีไม่ได้นะ

“รู้สิ”เคนจิรู้ดี

“ช่วยบอกได้ไหม”ออยรู้ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวแต่เธอก็อยากรู้ใจจะขาดแล้ว

“เธอฆ่าผมเนื่องจากเธอมีคนใหม่และต้องการหุบสมบัติขิงผม”เคนจิไม่ต้องการที่จะปิดบังนานๆทีมีคนคุยด้วยเขาเหงามากๆ

“นายยังรักเธอใช่ไหม”

“ไม่หรอก ผมไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วตอนนี้ ความรู้สึกผมมันจบลงตั่งแต่เธอยิงผมแล้ว”เคนจิยิ้มออกมากับชีวิตที่เศร้าๆของเขาเอง

“ไม่เป็นไรนะ”ออยจับมือของเคนจิแปลกอีกแล้วเธอจับมือเขาได้

“หึ”เคนจิยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า เธอกำลังเป็นเด็กที่ใสซื่อ แต่ความรู้สึกบางอย่างที่มันเลื่อนหายออกจากใจเขามันกำลังจะกลับมา

“ฉันไปแล้วนะ นายไปที่อื่นไม่ได้หรือไง”ออยถามออกไปพร้อมหยิบนิตยาสารแล้วลุกขึ้นยืน

“ไม่ ฉันอยู่ได้เฉพาะที่นี้และเธอเห็นฉันได้เฉพาะกลางคืน”แต่เขาเห็นเธอได้ตลอดเวลาถ้าเธออยู่ในระยะสายตาของศาลานี้

“แกคิดว่าออยมันทำตัวแปลกไหม”ฟ้าถามเพื่อนอีกคน

“อือ หลายวันที่ผ่านมาออยมักไปอยู่ที่ศาลาและเหมือนคุยกับใคร”อ้อตอบออกไป ออยเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว

“ฉันไปนั่งเล่นที่ศาลานะไปแล้ว”ออยรีบวิ่งออกไป

“ฉันว่าออยโดนแล้วแหละ ฉันเชื่อว่ามีผี”มันอาจหลอกออยไปฆ่าทิ้ง ตัวตายตัวแทนนะรู้จักไหม

“ฉันก็คิดเหมือนกัน”

“กรี้ด!!/กรี้ด!!”ทั้งสองรีบวิ่งกลับไปห้องใครห้องมันทันที

“เคนจิ ทำอะไรอยู่”ออยวิ่งมาตรงศาลาเหมือนเดิมเธอเอาเทียนพร้อมจุดมาด้วย

“ดึกแล้วนะ”เคนจิยิ้มออกไป รอยยิ้มเคนจิก็เหมือนมีดสามารถฆ่าออยได้ 

 ตั่งแต่ที่เขาและเธอเจอกันก็หลายวันผ่านมาแล้ว ตอนกลางคืนออยมาที่นี้ตลอดไม่มีวันไหนที่เธอไม่มาเพราะไม่เห็นหน้าของเคนจิแล้วนอนไม่หลับ

“ผมมีเรื่องจะบอก”

“ฉันก็มีเรื่องจะบอกนายเหมือนกัน”ออยก็มีเรื่องด้วยที่หน้าเศร้าสำหรับเธอ

“งั้นเธอพูดก่อนเลย”

“คืออย่างนี้นะ ฉันต้องกลับมาแล้วคงไม่ได้อยู่ที่นี้แต่ฉันจะมาหานายบ่อยๆ”ออยพูดพร้อมก้มหน้าลง

“ผมกำลังจะได้ไปเกิด ผมก็ไม่ได้อยู่ที่นี้แล้วพรุ่งนี้ไม่มีผมแล้ว”เคนจิจับที่ไหล่ของออย

“ดีใจด้วยนะ”ออยควรดีใจแต่ทำไมน้ำตาเธอถึงจะไหลเธอรู้สึกเจ็บปวด

“อือ”เคนจิรู้ว่าออยกำลังเศร้า เขาก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอหรอก

“ฉันรักนาย”ออยพูดขึ้นเธอก้มหน้าลงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเธอค่อยๆหยดลงที่พื้นเธอพูดความในใจออกไปเพราะไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว

“ผม..ไม่รู้สิจะพูดว่ารักมันก็ใกล้เคียง”เคนจิจับที่ใบหน้าของออยพร้อมเช็ดน้ำตาให้กับเธออย่างอ่อนโยน เธอทำให้เขามีความรู้สึกอีกครั้งหลังจากที่ตาย

“ฮือๆๆๆๆ”ออยกอดเคนจิแน่นพร้อมร้องไห้ออกมา ขอแค่กอดเท่านั้น….

……….”เคนจิกอดออยตอบอย่างอ่อนโยนพร้อมลูบหลังให้เธอเบาๆ

“ฉันไม่อยากจากนายไป”ทุกอย่างมันเจ็บปวดเหลือเกิน

“ผมก็ไม่อยากจากไปเหมือนกัน”อยากหยุดเวลาเอาวันตรงนี้

………..”ทำไมกันเวลาแค่ไม่กี่วันทำให้เธอรู้สึกรักและผูกพันกับเคนจิขนาดนี้เลยหรอ รู้ตัวอีกทีก็ขาดคำไปไม่ได้แล้ว

“นอนซะ คืนนี้อยู่กับผม”คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้ว

……..”ออยหลับตาลง ตื่นขึ้นมาจะไม่มีเขาอีกแล้ว

“เราได้เจอกันอีกแน่”เคนจิพูดออกไป ตอนนี้ออยหลับแล้ว และใกล้หมดเวลาของเขาที่อยู่ที่นี้แล้ว

 เคนจิดีใจที่ไดเจอออยเธอเหมือนนางฟ้าที่มอบความรู้สึกก่อนที่เขาจะจากไป ในชีวิตนี้เขาอาจจะสูญเสียทุกอย่างไปแต่อย่างน้อยก็มีออยที่มอบความสุขให้เขา เราได้เจอกันแน่เคนจิหวังว่าอย่างงั้นแล้วหัวใจของเขาก็ฝากไว้กับเธอเรียบร้อย

“ผมรักคุณ”เคนจิพูดพร้อมค่อยๆหายไปอย่างช้าๆน้ำตาเขาไหลริน ออยที่นอนหลับอย่างไม่รู้ตัวว่าเคนจิกำลังจากไป

เช้าวันต่อมา

“ออย มานอนที่นี้ได้ไง”อ้อที่เห็นออยนินอยู่รีบวิ่งไปหาทันทีคิดว่าออยเป็นอะไร

“อือ”ออยค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆความรู้สึกแรกที่เธอรู้คือเคนจิไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว

“ออยเป็นอะไรไหม”

“ไม่ ฉันแค่ง่วงแล้วเผลอหลับไปเท่านั้น”ออยลุกขึ้นยืน

“อือ งั้นรีบไปเก็บของได้แล้วจะออกเดินทางแล้ว”อ้อค่อยโล่งใจขึ้นมาที คิดว่าผีเอาออยไปอยู่ด้วยแล้ว

“อือ”ออยยิ้มแล้วเดินเข้าบ้านไป

“เก็บของกันเสร็จไม่ลืมอะไรแล้วนะ”โจ้ ลูกเจ้าของบ้านพูดขึ้น

“แกคิดว่าออยเป็นไร”ฟ้าสะกิดอ้อที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ฉันก็จะถามแกอยู่เหมือนกัน”ออนทำตัวเหมือนเศร้าๆตั่งแต่เมื่อเช้าแล้ว เหมือนคนไร้วิญญาณเลยทุกวันออยจะนิ้มหัวเราะแต่วันนี้แปลกไป

“งั้นเอาของไปขึ้นรถได้แล้ว”

 ออยเดินออกไปจากตัวบ้านสายตาเธอจ้องมองที่ศาลาตอนนี้ไม่มีเคนจิอยู่แล้ว แล้วศาลานั่นมันจะมีความหมายกับเธอยังไงกัน เธอกั้นน้ำตาเอาไว้แล้วเดินขึ้นรถไป

“ฉันรักนาย หวังว่าเราจะเจอกัน”รถตู้เคลื่อนตัวออกจากบ้านไปจนลับสายตา

 ครั้งนี้ถึงรักของเธอจะไม่สมหวังเพราะเราต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอไม่เคยเสียใจที่ได้รักเคนได้รู้จักเคนจิ รักของเธอที่มีให้เขาไม่มีวันลืมเลื่อนตลอดกาล

สิบแปดปีผ่านไป

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมานานแต่ออยกลับไม่เคยลืมเคนจิและดีใจที่ไม่ลืมมันอาจจะเจ็บปวดแต่เธอก็มีความสุขเธอไม่เคยจะสนใจผู้ชายคนไหนหวังในใจลึกว่าเคนจิจะกลับมา ตอนนี้ก็ผ่านมาสิบแปดปี อายุของออยก็เข้าเลคสามแล้วแหละ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ออยทำงานอยู่ที่เกาหลี

“โอ้ยยย!!”ออยที่เดินไปด้วยคิดเรื่ออดีตไปด้วยจนชนกับรถจักรยานจนล้ม

“เฮ้ย!! ป้า เดินไม่ดูหรือไงว่านี่มันทางจักรยาน”เด็กหนุ่มพูดขึ้นดีนะเขาหลบทันเห็นไหมเขาล้มเลย

“เคนจิ”ออยพูดออกมาเบาๆถึงแม้เวลาจะผ่านไปเป็นสิบปีแต่ออยก็ไม่เคยจะลืมหน้าเคนจิ แต่เด็กที่อยู่ตรงหน้าเธอหน้าตาเหมือนเคนจิ

“ผมไปโรงเรียสายใครจะรับผิดชอบ”เด็กหนุ่มพูด

“อายุเท่าไหร่”ออยถามออกไปใจเธอโครตเต้นแรง

“สิบแปด ผมยังเด็กจ่ายค่าทำขวัญให้ผมด้วย”

“เคนจิ นายนี่เอง”เวลาผ่านมาสิบแปดปีพอดีเท่ากับตอนที่เคนจิกลับไปเกิด หึ สุดท้ายเราก็ได้เจอกัน

“ป้า พูด..ถะ..ถึง..อื้อ”ออยประกลบจูบทันทีอย่างคิดถึงเด็กหนุ่มอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก นั่นมันจูบแรกของเขานะ

“หึ นายหนีฉันไม่พ้นหรอก”

“ป้า ผมจะฟ้องป้าให้หมดตัวเลย”กล้าดียังไงมาทำกับเขาแบบนี้

“หึ”ออยยิ้มออกไป ยังไงเคนจิก็ไม่หลุดมือเธอไป

 สุดท้ายนี่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะไม่ยอมให้เคนจิทิ้งเธอไปอีก อาจจะถามเธอมั่นใจได้ยังไงว่านี่คือเคนจิ แค่หน้าตาเหมือนกัน มันมีอะไรมากกว่านั่ นสัญชาตญาณของเธอเองมันบอกว่านี่คือเคนจิ เธอพร้อมจะกำรับเด็กดื้อแล้ว ……..

.

จบ!!


---------------------------------------------

ข/อหัวใจและคอมเม้นรัวๆจร้า...เรื่องสั้นเรื่องแรก อิอิ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MONKEY BEA จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น