เสวียนชิง [璇清] โหลด E-BOOK ฟรี

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

เสวียนชิงหัวเราะก่อนหรี่ดวงตาลง มือเล็กหยิบกระบี่ทั้งสองขึ้นจากนั้นโยนหงส์สุริยาไปด้านหลัง ตงเฉินรับเอาไว้ในทันที “ข้าไม่เอาหงส์สุริยา”

“ฝากไว้ที่เจ้าก่อน หากให้ใครเห็นอาจโดนสงสัย”

ลู่อินเทียนไม่เพียงมอบมังกรสุริยันให้แม่นางน้อยผู้นี้ แต่กลับกล้าฝากหงส์สุริยันอีกเล่มเอาไว้ที่นางอีกด้วย!!!

เหวินจินจูเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

“ฟังข้าให้ดี” เสวียนชิงกล่าวเสียงเย็นเยียบ “ข้าไว้ชีวิตเจ้าเพราะไม่ต้องการให้เรื่องยุ่งยาก แต่หากเจ้ากล้าก่อเรื่อง ข้าจะจับเจ้าโยนออกไปให้คนตระกูลฟู่” เอ่ยจบก็สกัดวรยุทธ์ของเหวินจินจูเอาไว้ ทั้งยังป้อนยาสลายกำลังให้อีกฝ่ายกิน

ตงเฉินก้าวเข้ามาช่วยแก้มัดให้เหวินจินจู หญิงสาวเงยหน้ามองอดีตคู่หมายของตนด้วยดวงตาหลากหลาย “เหตุใดท่านช่วยข้า” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า” เขาบอกนางเสียงเรียบ

“แต่ท่าน”

“ข้าเพียงต้องการตัดปัญหาและความยุ่งยากที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า” พูดจบก็เหลือบมองเสวียนชิงที่เดินไปนั่งลงโดยไม่รู้ตัว

เหวินจินจูมองตามสายตาของเขา ก่อนจะมองแผ่นหลังเฉยชาของโฉมสะคราญ ซึ่งทั่วทั้งร่างเปล่งประกายแห่งความเยือกเย็นออกมา “นางเป็นใคร”

เสวียนชิงชะงักกับคำถามนั้นของเหวินจินจู “ตงเฉิน มานั่งนี่” นางชี้ลงเก้าอี้ข้างกายโดยไม่หันหลังกลับไปมอง

เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มก้าวเข้ามาทันที โดยไม่รอให้นางต้องเอ่ยซ้ำ เรียกรอยยิ้มจางๆ ออกมาจากริมฝีปากอิ่ม นางหุบยิ้มเมื่อเขาเดินมานั่งลงข้างกาย

“จะจากไปเลยหรือไม่” เสวียนชิงถามเสียงเรียบ

ตงเฉินมองไปยังเหวินจินจูที่กำลังลุกขึ้นมา เขารินชาแล้วส่งให้เสวียนชิงจากนั้นค่อยรินให้ตัวเอง “รอให้สงบกว่านี้”

“ต่างกันตรงไหน”

“ข้าไม่อยากให้พวกเขาตามไล่ล่าเรา เจ้าจะรู้สึกรำคาญได้”

“ผู้ใดกล้า”

เหวินจินจูฟังบทสนทนานั้นแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นางเดินมานั่งลงฝั่งตรงกันข้ามหญิงสาวอีกคน ก่อนจะรินน้ำชาขึ้นดื่ม ทางเลือกของนางมีไม่มาก เพราะรู้ว่าวรยุทธ์ของตนถูกสกัดเอาไว้ จะหนีก็หนีไม่ได้ จะจากไปยิ่งไม่มีทาง เพราะคงโดนคนตระกูลฟู่จับตัวได้ในทันที

“ตอนนี้หงส์สุริยามังกรสุริยันปรากฏ ชาวยุทธ์ทั่วทั้งยุทธภพต้องพลิกแผ่นดินตามหานาง”

“นั่นไม่ใช่เรื่องของเรา”

“แต่ข้าไม่อาจปัดความรับผิดชอบ กระบี่ทั้งสองจะอย่างไรก็สมบัติของตระกูลลู่ ในตอนนั้นหากข้าเพิกเฉยต่อการหมั้นหมาย…” พูดยังไม่ทันจบประโยคสาบเสื้อของเขาก็ถูกมือเล็กยื่นออกมาคว้าเอาไว้

“อย่าพูดถึงการหมั้นหมายต่อหน้าข้า หาไม่ข้าจะฆ่านางเสีย!

ประโยคนั้นทำให้เหวินจินจูสะดุ้ง นางนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะกลอกตา

“เสี่ยวชิง มีเหตุผลหน่อย”

“เรื่องที่เกิดขึ้นนั้น ท่านไม่อาจแบกรับทั้งหมด แต่แรกความโลภของคนตระกูลเหวินก็ทำให้กระบี่ทั้งสองแยกจาก หากไม่หลงกลผู้อื่นนางไหนเลยจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้น หากว่านางไม่ได้คิดครอบครองสิ่งที่ไม่ใช่ของตน”

“แต่…”

“ข้าขอเตือน” เสวียนชิงยื่นหน้าเข้าไปหาเขา “หากท่านกล้าแบกรับความผิดที่ไม่ใช่ของตัวเองละก็”

ปราณไร้รูปกระเพื่อมไหวขึ้นอีกครั้ง ตรึงร่างของเหวินจินจูเอาไว้ แม้แต่จะหายใจอีกฝ่ายยังทำไม่ได้ ดังนั้นจึงได้แต่อ้าปากใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำ

“เสี่ยวชิงปล่อยนางเร็วเข้า” ตงเฉินขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้จะแบกรับ เพียงไม่ต้องการให้พวกเขาโยงหงส์สุริยาไปหาเจ้า ในเมื่อข้ามอบมังกรสุริยันให้เจ้า ข้าจึงไม่อาจปล่อยหงส์สุริยาเอาไว้ในยุทธภพ”

คำพูดรัวเร็วของเขาทำให้เสวียนชิงชะงัก ปราณไร้รูปหายวับไปในอากาศ เหวินจินจูรีบสูดอากาศเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

ตงเฉินกุมมือของเสวียนชิงเอาไว้แน่น “ข้าไม่อยากให้พวกเขาไปยุ่งกับเจ้า ข้ากลัว” เขาสบตากับหญิงสาวนิ่ง ก่อนมองนางเอื้อมมือไปดึงกระบี่ทั้งสองมาวางเคียงข้างกัน

“ได้ยินมาว่าเป็นกระบี่คู่หยินหยาง ในอดีตคนตระกูลลู่จึงเลือกคู่ครองและมอบกระบี่เป็นของหมั้นหมาย นายท่านตระกูลลู่เป็นสหายกับตระกูลเหวินมานาน”

กล่าวจบก็ปรายตามองเหวินจินจู “เขาหมั้นหมายบุตรสาวตระกูลเหวินเอาไว้ให้บุตรชาย ก่อนหลบเร้นกายเข้าไปในป่าไผ่ วางค่ายกลเอาไว้ไม่ออกมาพบผู้ใด”

“ใช่” ตงเฉินพยักหน้า “ข้าคิดจะยกกระบี่ทั้งสองให้ตระกูลเหวินเพื่อทดแทนที่ข้าไม่อาจแต่งนาง สตรีใดเล่าจะยอมใช้ชีวิตอยู่ในป่าไผ่อันเงียบเหงา ข้ารู้สึกผิดเพราะแต่แรกไม่คิดจะออกมาจากที่นั่น”

เหวินจินจูหันขวับไปมองชายหนุ่มที่บอกกล่าวประโยตนั้นเสียงเรียบ เรื่องนี้นางไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ

“เรื่องนี้นายท่านตระกูลเหวินบิดาของเจ้ารับรู้แล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมองเหวินจินจู “เพียงแต่เขาไม่อาจยอมรับได้ เขายังคงยืนยันให้ข้ารั้งอยู่ที่ตระกูลเหวิน เพื่อให้ข้าได้มีโอกาสอยู่กับเจ้าเผื่อว่าข้าจะเปลี่ยนใจ ข้าไหนเลยจะคิดว่าเจ้าจะลงมือ”

เหวินจินจูสะท้านไปทั้งร่าง เรื่องหลังจากนั้นไม่ต้องบอกนางย่อมตระหนักดี นางร่วมมือกันกับเส้าเซี่ยหลอกล่อลู่อินเทียนไปยังหุบเขาสูง ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหุบเขาอัคคี ล่อลวงเขาว่าจะพาไปชมจุดที่สวยที่สุด จากนั้นก็วางยาพิษในน้ำชา ก่อนแย่งกระบี่มาแล้วผลักอีกฝ่ายลงไปยังหุบผา

วันนั้นนางไหนเลยจะคาดว่าแม้จะถูกพิษ ลู่อินเทียนยังคงสามารถดึงมังกรสุริยันไปจากมือของนางได้

มองเห็นมือที่กำแน่นของเหวินจินจู เสวียนชิงพลันแค่นหัวเราะ นางยกสองแขนกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเรียบเฉย “ถึงวันนี้เจ้าได้ในสิ่งที่ปรารถนาแล้วหรือไม่ หนึ่งชีวิตของคู่หมาย แลกกับความรักที่เจ้าไม่เคยได้มาครอบครองตั้งแต่แรก”

เหวินจินจูกัดปากก่อนเงยหน้าขึ้นมองเสวียนชิง

“เขาหลอกใช้เจ้าเพียงเพราะมังกรสุริยันและหงส์สุริยา หลังจากมั่นใจว่าไม่อาจลอบเข้าไปในหุบเขาอัคคีเพื่อค้นหามังกรสุริยัน เจ้าไหนเลยจะคิดว่าเขาต้องการฆ่าคนปิดปาก คืนเดียวตระกูลเหวินทั้งตระกูลสูญสิ้น เคียดแค้นชิงชังผู้อื่นมิสู้โทษการกระทำของเจ้าเอง”

“เจ้า!” เหวินจินจูถลึงตามองเสวียนชิงอย่างเคียดแค้น

“ข้าพูดผิดเช่นนั้นหรือ เจ้าคงไม่คิดสินะว่าเวรกรรมจะตามทันเจ้ารวดเร็วถึงเพียงนี้ คิดเอาชีวิตและแย่งชิงของผู้อื่น แต่ตัวเจ้าเองก็มีชะตากรรมไม่ต่างกัน”

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เรื่องเหล่านี้ไม่มีใครรู้ แม้แต่ชาวยุทธ์เองก็ไม่อาจสืบสาว แต่เจ้ากลับ…”

“คุณหนูเหวิน” ตงเฉินเหลือบสายตามองเหวินจินจูนิ่ง “อย่าได้ล้ำเส้น” เขาเตือนนางเสียงเครียด

เหวินจินจูขมวดคิ้วมองเขา ก่อนละสายตามามองเสวียนชิงที่ยังคงมองนางด้วยดวงตาเรียบเฉย เห็นชัดว่าสตรีตรงหน้านางนั้นไม่ธรรมดา อีกทั้งตงเฉินเองก็ดูเหมือนกำลังทำทุกอย่างเพื่อปกป้องอีกฝ่าย

“ท่านเป็นคู่หมายของข้า แต่ตอนนี้กลับมาพร้อมกับคนรัก มิคิดว่า…”

พูดไม่ทันจบประโยคกรงเล็บของเสวียนชิงก็ยื่นออกมากุมลำคอของหญิงสาวเอาไว้ ความเจ็บปวดแล่นลามออกมา นางดิ้นรนพยายามขัดขืน แต่ไหนเลยจะทำได้

“ลองพูดว่าเขาเป็นคู่หมายของเจ้าอีกเพียงครั้งเดียว ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”

เหวินจินจูพยายามฝืนยิ้มอย่างเยาะหยัน นางเหลือบสายตามองคิ้วเข้มของลู่อินเทียนที่ขมวดมุ่น มือใหญ่ยื่นออกมาแตะที่ข้อมือของหญิงสาวอีกคน จากนั้นนางก็ตระหนักแล้วว่าชีวิตนางยังคงมีประโยชน์อยู่ หาไม่คนทั้งสองจะช่วยนางเอาไว้ทำไม

“ไม่ว่าอย่างไรความจริงข้อนี้ก็ไม่อาจเปลี่ยน”

เสวียนชิงยิ้มที่มุมปาก ดึงมือที่กุมลำคอของเหวินจินจูให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ “คิดแย่งของกับข้า นับว่าเจ้ากล้าดี!” เสียงเย็นเยียบของเสวียนชิงทำให้เหวินจินจูสะท้านเยือก

ตงเฉินรั้งมือกลับจากคราแรกกลัวว่าเสวียนชิงจะลงมือฆ่าคน มาบัดนี้ใบหน้าของเขากลับปรากฏแววแห่งความไม่พอใจ

“แม่นางเหวิน ข้าไว้ชีวิตเจ้าเพราะเห็นใจที่เจ้าถูกหลอกใช้จนสูญเสียทุกสิ่ง ข้าเตือนแล้วว่าอย่าล้ำเส้น เรื่องในอดีตข้าถือว่าทุกอย่างสิ้นสุดลงไป นับจากวันที่เจ้าคิดสังหารข้าแล้ว หากยังอยากมีชีวิตอยู่อย่ายั่วโมโหนาง เพราะแม้นางไม่ลงมือเอง ขอเพียงนางเอ่ยปากข้าจะทำตามที่นางร้องขอทันที”

เหวินจินจูหน้าซีด เสวียนชิงปล่อยมือก่อนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยดวงตาน่ากลัว “ข้าไหนเลยต้องการชีวิตนาง มิสู้โยนให้ตระกูลฟู่…”

“เจ้ากล้า!

“มีอะไรไม่กล้า”

“เอาสิหากเจ้ากล้า ข้าจะเปิดโปงทั้งเจ้าและเขาให้หมด”

เสวียนชิงยิ้มก่อนยื่นหน้าเข้าไปหาอีกฝ่าย “ตัดลิ้น ตัดมือ ควักลูกตา จากนั้นก็โยนออกไป เพียงเท่านี้เจ้าจะใช้วิธีใดเปิดโปงข้ากับเขา” น้ำเสียงเย็นเยียบนั้นไหนเลยจะมีประกายของการล้อเล่น!!!

“มาคิดดูอีกที” เสวียนชิงยิ้มเย็น มือเล็กล้วงเข้าไปในอกเสื้อ “ข้ามียาดีที่เคยใช้สอบสวนเชลย ยานี้ข้าเพิ่งได้มาจากหุบเขามังกรหลับ หากจะลองใช้ดูย่อมไม่นับว่าเสียหาย ได้ยินมาว่ากินเข้าไปแล้วจะเจ็บปวดทรมานจนอยู่มิสู้ตาย”

เหวินจินจูลุกขึ้นก่อนถอยกรูดไปยังประตู แต่นางยังไปไม่ถึงบางอย่างก็ถูกซัดออกมากระแทกขาของนางเสียก่อน เมื่อหันไปมองจึงพบว่าเป็นถ้วยชาซึ่งเคยอยู่ในมือตงเฉิน

นางพยายามคลานไปยังหน้าประตู แต่พอยื่นมือออกไปสติของนางกลับดับวูบลง พร้อมกับเสียงกระซิบน่าหวาดหวั่นของเสวียนชิง “คิดหนีจากเงื้อมมือข้า ต่อให้เจ้าวรยุทธ์ล้ำเลิศเท่าเทียมกับฟู่จิ้งอันก็นับว่าไม่ง่าย”

มองดูร่างหมดสติของเหวินจินจูถูกยัดเข้าไปใต้เตียง เสวียนชิงพลันถอนหายใจออกมา “เสียเวลามามากแล้ว ข้าอยากไปจากที่นี่”

“เช่นนั้นอีกสองวันเถิด”

“ท่านจะทำอย่างไรกับนาง”

“แต่แรกก็ไม่ได้คิดอยากได้ชีวิตนาง ผลกรรมนางที่สูญเสียครอบครัวเพราะเส้าเซี่ย ก็นับว่าเพียงพอแล้ว”

“คิดจะช่วยนางเช่นนั้นหรือ” เสวียนชิงหรี่ดวงตาลง

“ไม่หรอก” ตงเฉินปฏิเสธ “แต่จะให้สังหารนางก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น”

หญิงสาวพยักหน้า “เช่นนั้นมอบเส้าเซี่ยให้นาง แลกกับการให้นางหายตัวไปจากยุทธภพเสีย จะอย่างไรนางยอมหลบซ่อนมาหลายปีเพื่อล่อให้เขาปรากฏตัว”

ตงเฉินครุ่นคิดเงียบๆ “คงต้องหาทางหลอกล่อชาวยุทธ์ให้ไปจากที่นี่ให้มากที่สุดหากจะพาเส้าเซี่ยออกมา”

“ยากเย็นตรงไหนกัน”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองนาง “เจ้าจะช่วยหรือ” เขายิ้ม

เสวียนชิงถลึงตาใส่เขาก่อนเดินกลับไปนั่งลง “จบเรื่องจะได้ไปที่ป่าไผ่เสียที”

“ป่าไผ่หรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหญิงสาว “เจ้าอยากไปบ้านของข้าหรือ”

“บ้านท่านก็คือวังเมฆาอัคคี ข้าเพียงอยากไปคารวะหลุมศพนายท่านและฮูหยินลู่”

ตงเฉินยิ้มกว้างก่อนเดินไปนั่งข้างกายนาง “ท่านพ่อกับท่านแม่ต้องชอบเจ้าอย่างแน่นอน”

“อย่ามาหลอกข้า พวกเขาจากไปหลายปีแล้วจะรับรู้ได้อย่างไรกัน” เสวียนชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “จริงหรือ ท่านว่าพวกเขาจะชอบข้าจริงๆ หรือ”

ตงเฉินยิ้มกว้างก่อนรั้งมือนางมากุมไว้ “แน่นอน ข้าชอบเจ้าถึงเพียงนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ต้องชอบเจ้าเช่นกัน”

ในที่สุดนางก็ยิ้มออก “ข้าก็ชอบท่าน”

ตงเฉินชะงักพร้อมกับมองดวงตาคู่งามที่ส่องประกายวิบวับ เขาไม่แน่ใจว่าความหมายของสิ่งที่ทั้งสองพูด จะแปลไปในทิศทางเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เสียใจ ขอเพียงนางอยู่ข้างกายเขาไร้ทุกข์กังวล เขาย่อมไม่หวังสิ่งใดไปมากกว่านั้น

 

รุ่งเช้าวันต่อมาเสวียนชิงต้องประหลาดใจเล็กน้อย ความวุ่นวายและเสียงโหวกเหวกทำให้นางหันไปกำชับเหวินจินจูให้อยู่แต่ในห้อง การข่มขู่เพียงเล็กน้อยของนางเมื่อวาน บวกกับข้อแลกเปลี่ยนที่นางและตงเฉินเสนอจะมอบเส้าเซี่ยให้อีกฝ่าย ดูเหมือนจะได้ผลไม่น้อย เพราะเหวินจินจูยอมร่วมมือแต่โดยดี

“เกิดอะไรขึ้น” เสวียนชิงเอ่ยถามพ่อบ้านตระกูลฟู่ที่กำลังเดินตรงมายิงทิศทางที่นางอยู่

“มีคนพบสตรีแซ่เหวินพร้อมกับหงส์สุริยาขอรับ ตอนนี้หลายคนออกไปช่วยนายท่านไล่ล่าแล้ว”

“ที่ไหนหรือ”

“นอกเมืองหานตานขอรับ ดูเหมือนนางจะพยายามหนีออกจากเมืองหานตาน คนของเราเห็นรถม้าผิดสังเกตจึงไล่ตามไป ไม่คิดว่านางจะไหวตัวทันก่อนหลบหนีเข้าไปในป่าสน”

“ท่านพ่อบ้าน” ฟู่หย่าจือเดินเข้ามาสมทบ นางยิ้มให้เสวียนชิงราวกับเมื่อวานไม่ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกันมาก่อน ซึ่งนั่นทำให้เสวียนชิงยิ่งระแวดระวังมากกว่าเดิม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #35 Parichat Srichan (@36443644) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 07:39

    ชอบนางเอกมากๆเลยค่ะ
    #35
    0
  2. #34 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 01:01

    ชอบนางเอกสไตล์นี้มาก ๆ สองสามตอนนี้อ่านแล้วสนุกจริง ๆ

    หวังว่าจะไม่มีมาม่าแซมมาให้เสียความรู้สึก หรือพระเอกจะ

    ทำเสียเรื่อง น่าจะหายซื่อได้แล้วนะ ตั้งแต่เสียกระบี่หงส์สุริยา

    ไปแล้วครั้งหนึ่ง ขอบคุณ


    #34
    0
  3. #33 Aki_Aki (@Amamiya_Mika) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 22:19

    สนุกมากค่ะ ยิ่งอ่านยอ่งชอบนางเอก มาอัพบ่อยๆนะ
    #33
    0
  4. #31 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:42
    ตบเข่าฉาด มันต้องอย่างนี้ อย่ามามีคุณธรรมกะคนผิดแล้วตัวเองยุ่งยาก เด็ดขาดมาก
    #31
    1
    • #31-1 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 15)
      12 กันยายน 2561 / 01:03
      ขอกดLIKE
      #31-1
  5. #30 Aemy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:38

    ยิ่งอ่านยิ่งชอบนางเอก

    #30
    0