หลุมพรางร้อยรัก [รีอัพเดท]

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

“ไม่หรอกเจ้าค่ะ” ไป๋อวี้หลันรีบจับมือของนางเอาไว้ ก่อนจะส่งยิ้มไปให้ ดวงตาอบอุ่นของอิ่นมู่ทำให้หญิงสาวคิดถึงมารดาของตนยิ่งนัก

“ท่านแม่รับน้ำชาจากลูกสะใภ้ด้วยขอรับ” เสวียนหมิงเอ่ย พร้อมกับแตะแขนไป๋อวี้หลันเบาๆ ให้นางยกน้ำชามาจากอิ่นหลิงหลิง ซึ่งนางก็ทำตามโดยดี อิ่นมู่ยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะรับน้ำชาจากสะใภ้ของนางมาจิบ

“แม่ทำปิ่นเอาไว้ให้เจ้า ตอนแรกที่ลูกหมิงบอกว่าจะแต่งฮูหยิน แม่ไม่อยากจะเชื่อเลย เจ้าอาจจะไม่ชอบก็ได้เพราะมันไม่ได้มีค่าอะไรแต่แม่ก็ตั้งใจทำ”

อิ่นมู่หยิบปิ่นไม้เนื้อแข็งออกมาจากแขนเสื้อ ปิ่นอันนี้ถูกขัดจนเป็นเงาเนื้อไม้สีเข้ม ถูกแกะลวดลายเป็นรูปดอกอวี้หลันที่ปลายปิ่นอย่างสวยงาม บ่งบอกถึงความชำนาญของผู้ที่แกะสลักเป็นอย่างดี

“ดอกอวี้หลัน แม่ได้ยินว่าเจ้าชื่ออวี้หลัน แม่จึงแกะลงไปบนปิ่นให้เจ้า” อิ่นมู่เอ่ยแล้วยื่นให้นาง

“ท่านแม่อยากจะปักปิ่นนี้ให้ข้าหรือไม่เจ้าคะ” ไป๋อวี้หลันเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อิ่นมู่

                “ได้ ได้สิ” อิ่นมู่ยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะปักปิ่นนั้นลงไปบนเรือนผมของไป๋อวี้หลัน

                “ข้าดูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

                “สวย มันเหมาะกับเจ้ามาก” อิ่นมู่ร้องไห้ออกมา

                “ท่านแม่อย่าร้องไห้นะเจ้าคะ นี่เรื่องมงคลแท้ๆ” อิ่นหลิงหลิงเข้ามาช่วยมารดาซับน้ำตา

                “เอาละยกน้ำชาไปให้อาหญิงของเจ้าเร็วเข้า” อิ่นมู่เอ่ย

                “ไม่ได้สิ ต้องให้ผู้อาวุโสเฟิงก่อน” เสียงหวานของเหยียนหว่านเอ๋อเอ่ย

                “อ้อ นั่นสินะจากนี้ต้องเป็นตามลำดับอายุสินะ”

ไป๋อวี้หลันต้องเลิกคิ้ว เมื่อเสวียนหมิงแนะนำหญิงสาวคนหนึ่งว่าเป็นอาหญิงของเขา “อาหญิง” ไป๋อวี้หลันทวนก่อนจะเงยหน้ามองผู้ใหญ่ฝ่ายเขาที่นางยังไม่ได้คารวะน้ำชา พวกเขาต่างก็อายุน้อยกว่าเสวียนหมิงทั้งนั้นนี่นา

                “นี่ พวกเขาคือญาติข้างไหนหรือ มองแล้วทำไมพวกเขาอายุน้อยกว่าท่านทั้งนั้นเล่า” ไป๋อวี้หลันกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

                “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าคุ้นเคยกับเรื่องเหลือเชื่อจำได้หรือไม่ นี่ก็คือหนึ่งในเรื่องเหลือเชื่อนั้น” เสวียนหมิงกระซิบนางเสียงเบาเช่นกัน

                “ท่านอา ไป๋อวี้หลันขอรับ”

                “อาหมิงบอกข้าว่าเจ้ามาจากที่อื่นเหมือนกัน ฉันมาจากกรุงเทพแล้วเธอละ” เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ยถามด้วยใบหน้าตื่นเต้น

“เหมือนกันค่ะ” ไป๋อวี้หลันเองก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ “ได้ยินมาว่าคุณคือนักเดินทางข้ามกาลเวลาหรือคะ”

                “น้องเล็กค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้ยกน้ำชาก่อน”

เสียงอ่อนอกอ่อนใจของชายหนุ่มคนที่ยืนอยู่ถัดไปเล็กน้อย ทำให้ไป๋อวี้หลันมองเขาตาค้าง ชายหนุ่มผู้นี้ช่างมีใบหน้าที่งดงามยิ่งนัก รูปหน้าทั้งงดงามทั้งคมคายเกินกว่าจะปรากฏบนใบหน้าของบุรุษเช่นเขา เห็นแล้วทำเอานางทดท้อใจ

พอนางหันกลับมามองเสวียนหมิง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเองก็จัดอยู่ในบุคคลที่งดงามเช่นเดียวกัน จนนางแทบจะคอตก

…บุรุษแคว้นนี้ช่างทำให้หญิงสาวอย่างนางเป็นทุกข์เหลือเกิน

                “ข้าเองก็เคยเป็นอย่างเจ้า” เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ย “พวกเขาสวยจนผู้หญิงอย่างเราๆ อายเลยใช่ไหม”

                “ค่ะ” ไป๋อวี้หลันพยักหน้าแรงอย่างเห็นด้วย

                “หลันเอ๋อ นี่ท่านอาเขย ส่วนคนนั้นท่านลุงใหญ่” เสวียนหมิงแนะนำไปยังบุรุษทั้งสองคนที่นั่งถัดจากเหยียนหว่านเอ๋อ

                การยกน้ำชาผ่านไปอย่างชื่นมื่น บรรยากาศครอบครัวอันแสนอบอุ่นตรงหน้า ทำเอาไป๋อวี้หลันอดที่จะคิดถึงบ้านไม่ได้ แน่นอนว่าเสวียนหมิงสังเกตเห็นตั้งแต่ที่นางเงียบลงไปแล้ว เหยียนหว่านเอ๋อเองก็เช่นกัน นางเข้าใจไป๋อวี้หลันดี เพราะนางเองก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

 

ในขณะที่ทุกคนในหอสูงของจ้าววังเมฆาอัคคีกำลังต้อนรับการมาของฮูหยินจ้าววังอยู่นั้น จั่วจินเหิงที่เพิ่งจะแยกกันกับเหล่ายมทูตของวังเมฆาอัคคีทั้งสี่ก็เดินกลับเข้าไปยังห้องพักของตน

เขาเดินเข้าไปด้านในด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ เสียงสนทนากันดังออกมาทำให้เขาชะงักเท้าไปเล็กน้อย ตั้งแต่วันที่เขารับไป๋ซู่ซินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลไป๋ นางก็ซ่อนตัวอยู่ในเรือนพักของเขามาโดยตลอด

ความจริงเขาจะพานางไปไว้ที่อื่นก็ได้ ทว่าเขากลับเกรงว่าคนของตระกูลไป๋จะหานางจนพบ และพาตัวนางกลับไป นั่นอาจจะทำให้มีผลต่อแผนการทั้งหมดของเสวียนหมิงได้ เขาจึงจำเป็นจะต้องมั่นใจว่านางจะหลบซ่อนตัวจากไป๋เล่อหรานได้สักพัก

“ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ” ไป๋ซู่ซินหันกลับมามองเขา เมื่อหลิงฉีสาวใช้ที่เขาส่งมาดูแลนางส่งสัญญาณให้

หลิงฉีมองทั้งสองคนยิ้มๆ ก่อนจะผละออกไป แน่นอนว่าทุกคนที่นี่คิดว่าไป๋ซู่ซินคือผู้หญิงของเขา เพราะร้อยวันพันปีเขาไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีใดเลย การที่เขาพาหญิงสาวเข้ามาอยู่ในเรือนพักในวังเมฆาอัคคีเช่นนี้ มีหรือทุกคนจะไม่ให้ความสนใจ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าปริปากเอ่ยถามเท่านั้นเอง นั่นก็เพราะนิสัยของเขากับเสวียนหมิงไม่ได้ต่างกันนัก นั่นก็คือไม่ชอบให้ใครตั้งคำถาม

เรือนพักของจั่วจินเหิงไม่ได้กว้างขวางนัก ทว่ามันเงียบสงบ และไม่มีคนในพรรคกล้าเข้ามารบกวน เนื่องจากเขาเป็นคนที่ชื่นชอบความสงบเงียบ ปกติจะมีเพียงสาวใช้เข้ามาทำความสะอาดเท่านั้น คนอื่นไม่กล้าย่างกรายเข้ามาใกล้ แต่ตอนนี้ห้องของเขากลับมีไป๋ซู่ซินเข้ามาเพิ่ม ทำให้เขารู้สึกอึดอัด และไม่อยากจะกลับเข้ามาหากไม่จำเป็น

“ข้าจะพักผ่อนสักพักแล้วก็จะออกไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับเดินตรงเข้าไปด้านใน ตอนนี้ห้องนอนของเขาถูกแบ่งเป็นสองส่วน หน้าเตียงนอนของเขามีฉากกั้นวางอยู่ ส่วนนั้นเป็นของไป๋ซู่ซิน ส่วนตัวเขาเองนอนอยู่ที่เก้าอี้ยาวที่วางอยู่ด้านนอกฉากกั้น

“เช่นนั้นข้าจะ...”

                “นั่นอะไร” จั่วจินเหิงขมวดคิ้วเข้ม เขามองไปยังกองเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าไป๋ซู่ซิน

                “เอ่อ...” นางอ้ำอึ้ง “ข้าเห็นว่าหลิงฉีกำลังจะนำเสื้อผ้าของท่านไปซัก แล้วก็เห็นว่าบางตัวมีรอยขาด ดังนั้นข้าจึงนำมาซ่อม ถ้าท่านไม่ชอบข้าจะให้หลิงฉี...”

                “ข้าไม่ได้พาเจ้ามาที่นี่เพื่อทำงาน เรื่องพวกนี้มีสาวใช้คอยทำอยู่แล้ว”

                “ข้าเพียงแต่เห็นว่าตัวเองน่าจะทำประโยชน์อะไรให้ท่านได้บ้าง”  ไป๋ซู่ซินหน้าเสีย นางมองใบหน้าเรียบเฉยของจั่วจินเหิงแล้วอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ นางกลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ

                “ตอนบ่ายข้าว่าง จะพาออกไปเดินเล่นหลังหุบเขา แต่เจ้าจะยังไปพบกับฮูหยินจ้าววังไม่ได้ในตอนนี้”

พูดจบก็เดินหายเข้าไปด้านในเพื่อเปลี่ยนชุด ไป๋ซู่ซินยังคงยืนงงอยู่กับที่นางยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาพูดอะไรออกมา จนกระทั่งผ่านไปหลายอึดใจนางจึงยิ้มออกมา “เมื่อสักครู่ท่านเอ่ยถึงฮูหยินจ้าววัง หมายถึงอวี้เอ๋อหรือเจ้าคะ”

                “ใช่”

                “นางเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ตกใจมากหรือไม่”

                “ข้าไม่รู้ แต่ถึงจะตกใจท่านจ้าววังก็จะดูแลนางเอง”

เสียงที่ตอบกลับมาของเขายังคงเรียบเฉย แต่กระนั้นไป๋ซู่ซินก็ยังยินดีที่เขาตอบนาง ไม่เหมือนแรกๆ ที่นางมาถึงที่นี่ เขาไม่ค่อยชอบพูด ทั้งยังชอบหายไปครั้งละนานๆ บางครั้งถึงกับไม่ยอมกลับมานอนที่ห้องด้วยซ้ำ

และนั่นทำให้นางเป็นกังวลว่านางอาจทำให้เขาลำบากใจ นางเคยขอให้เขาพานางกลับไปส่งที่เมืองเลี่ยอู่ แต่เขากลับปฏิเสธและหลังจากนั้นเขาก็กลับมาที่ห้องทุกวันทั้งยังคุยกับนางมากขึ้น

                “ท่านต้องการล้างหน้าหรือไม่เจ้าคะ”

                “ดีเหมือนกัน แต่เจ้าไม่ต้องไปเองให้หลิงฉีไป ให้นางยกสำรับเข้ามาด้วย” เสียงเขาตอบกลับมาจากด้านใน

                “เจ้าค่ะ” ไป๋ซู่ซินเดินออกมาจากเรือน เพื่อมองหาหลิงฉีที่นั่งรอรับคำสั่งอยู่นอกเรือนอยู่แล้ว

จั่วจินเหิงมองไปรอบห้องแล้วถอนหายใจ ทุกอย่างในห้องของเขาเปลี่ยนไปหมด มันดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าเดิม สะอาดกว่าเดิม และกลิ่นภายในห้องก็คล้ายเปลี่ยนไป เขาจำได้ว่ามันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของไป๋ซู่ซิน แม้จะไม่คุ้นเคยกับหลายสิ่ง ตั้งแต่ที่ปล่อยให้นางเข้าใกล้เขา แต่กระนั้นเขากลับพบว่าเขาไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อย

               

“คิดถึงบ้านหรือ”

เสียงของเหยียนหว่านเอ๋อเอ่ยถาม ทำให้ไป๋อวี้หลันหันกลับมามอง หลังจากที่การต้อนรับสะใภ้คนใหม่เข้ามาในครอบครัว ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เสวียนหมิงมีงานในพรรคให้จัดการ ดังนั้นเหยียนหว่านเอ๋อจึงรับหน้าที่ดูแลไป๋อวี้หลัน ตอนนี้ทั้งสองยืนอยู่ที่ลานด้านนอกหอสูง ซึ่งอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของหุบเขาอัคคี

“เขาคงเล่าให้คุณฟังแล้วว่าฉันมาที่นี่ยังไง”

“พูดสำเนียงของคนที่นี่เถิด ที่นี่เราคือคนของอดีต ไม่ว่าจะอยากยอมรับหรือไม่ก็ปฏิเสธการเดินทาง ไม่สิ เจ้าไม่ได้เดินทาง เจ้ามาเพราะโชคชะตาต่างหาก”

“โชคชะตา นั่นสินะกำไลนั่นเขาบอกว่ามันเคยเป็นของท่าน”

“ใช่วงหนึ่งเป็นของข้า อีกวงเป็นของสามีข้า หนึ่งแตกหักหนึ่งสมบูรณ์”

“ตอนที่ข้าเจอครั้งแรกมันหัก แต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุมันกลับมาสวมอยู่ที่ข้อมือข้าทั้งสองวง ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าทำไม” ไป๋อวี้หลันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“หากจะถามข้า ข้าเองก็ให้คำตอบเจ้าไม่ได้หรอก แต่มีอย่างหนึ่งที่ข้าแนะนำเจ้าได้” เหยียนหว่านเอ๋อหันมาจ้องหน้าไป๋อวี้หลัน “ไม่มีใครปฏิเสธโชคชะตาของตัวเองได้ ทั้งยังไม่มีใครสามารถคาดเดา ดังนั้นที่เจ้าทำได้คือพยายามอยู่กับมัน”

“ความจริงเรื่องของข้ายังนับว่าเหลือเชื่อน้อยกว่าของท่าน” ไป๋อวี้หลันยิ้มให้เหยียนหว่านเอ๋อ

“ในเมื่อเราไม่สามารถฝืนโชคชะตา มิสู้สนุกไปกับมันไม่ดีกว่าหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ย “ว่าแต่ว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่นานแล้วหรือยัง”

“ยังไม่ถึงเดือน ข้าเจอกับเสวียนหมิงตอนที่เขาเดินทางไปยังเมืองเลี่ยอู่”

“เรียกซะยาว เรียกหมิงก็พอกระมัง ข้าเองก็เรียกเขาว่าอาหมิงง่ายดี ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่ยังไม่ถึงเดือน เช่นนั้นน่าจะยังไม่รู้จักสถานที่ต่างๆ ในเมืองหลวงดีกระมัง” เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ยอย่างใช้ความคิด

“ท่านอาหญิง พี่สะใภ้” อิ่นหลิงหลิงเดินเข้ามาสมทบกับพวกนาง

“หลิงหลิง เจ้ามาพอดีเลย”

อิ่นหลิงหลิงอดคิดไม่ได้ว่านางกำลังมีแผนอยู่ในใจกระมัง “ท่านอาหญิง ท่านมิใช่กำลังวางแผนเล่นสนุกอยู่กระมัง” อิ่นหลิงหลิงเอ่ยอย่างรู้ทัน

“หลานรักเจ้านี่รู้ใจข้าเสียจริง” เหยียนหว่านเอ๋อมองอิ่นหลิงหลิง ก่อนจะหันมามองไป๋อวี้หลัน

“อะไรหรือ” ไป๋อวี้หลันเองก็มองตามสายตาของนาง

“เปล่าหรอกข้าเพิ่งจะนึกขึ้นบางอย่างขึ้นได้ ข้ามีหลานชายที่อายุมากกว่าหลายปีอย่างอาหมิง แต่หลานสาวกลับอายุน้อยกว่าข้าเพียงสามปี หลานสะใภ้อายุน้อยกว่าหลานสาว สามีข้าอายุน้อยกว่าหลานชาย อีกทั้งเขายังอายุมากกว่าพี่ใหญ่ของข้าเสียอีก ส่วนเจ้าหลิงหลิง เจ้ากลับมีพี่สะใภ้ที่อายุน้อยกว่า โอ สวรรค์”

“ท่านอาหญิง อย่าเรียงลำดับอีกเลยเจ้าค่ะ ข้าเวียนหัว

“จะว่าไปความจริงข้าอายุยี่สิบสี่นะเจ้าคะ แต่ข้ากลับมาเป็นเด็กอายุสิบห้าอีกครั้งเท่านั้นเอง” ไป๋อวี้หลันเอ่ย

“จริงหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อตาโต ทั้งสามคนคุยกันไปหัวเราะกันไปเสียงดังลั่น ไม่รู้เลยว่าตอนนี้บุรุษทั้งสามกำลังยืนมองอยู่

“หย่วนหมิง เจ้าแน่ใจหรือว่าจะให้ฮูหยินกับน้องสาวอยู่ใกล้กับอาหญิงของเจ้า เจ้ามิใช่รู้แล้วหรือว่าอาหญิงของเจ้าน่าปวดหัวเพียงใด” สือเจี้ยนหาวเอ่ย ลางสังหรณ์เข้มข้นบางอย่างบอกเขาว่าตอนนี้เหยียนหว่านเอ๋อกำลังหาเรื่องเล่นสนุกอยู่

“ไม่หรอกขอรับ แม้ว่าท่านอาจะชอบเรื่องสนุก ทว่านางก็ไม่เคยทำเรื่องโง่งมสักครั้ง ตรงข้ามนางยังมีอำนาจชักนำคนรอบข้างนางให้คล้อยตามอย่างน่าประหลาด ข้าอยากจะให้หลิงหลิงเรียนรู้จากท่านอา นางเป็นคนหัวอ่อนเกินเกินไป ข้าอยากจะให้นางเข้มแข็งให้ได้อย่างท่านอา หลันเอ๋อนั้น…ข้าเพียงหวังว่านางจะมองออก แม้ท่านอาจะมาจากที่อื่น แต่นางก็สามารถอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขได้” เสวียนหมิงเอ่ยอย่างหมายมาด

“เอาเถิดเรื่องนี้พักเอาไว้ก่อน ตอนนี้เราสมควรออกไปกันได้แล้ว ที่นี่ปล่อยให้คนของเจ้าดูแลก็แล้วกัน เรายังต้องไปหาสาเหตุที่องุ่นอัคคีของเจ้าถูกขโมยไป” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยขึ้น

“นั่นสินะ คนของเจ้าบอกว่าได้ที่อยู่มาแล้ว ดังนั้นเราน่าจะลองไปดูเสียหน่อยว่าเขาคือใคร”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

1,779 ความคิดเห็น

  1. #1334 ViVi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 12:20
    รอต่อนะคะไรเตอร์ ดีใจกับไรเตอร์ด้วยที่เขาปิดไป ^^
    #1334
    0
  2. #1333 orrair (@orrair) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 01:19
    สนุกคร้าา ชอบตั้งแต่ลำนำจอมนางแหละ:อยากอวด เค้าซื้อลำนำจอมนางแล้วน้า จะรอของอาหมืงกับเจี้ยนหาวน้า
    #1333
    0
  3. #1331 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 10:17
    แฟนคลับเรื่องนี้แกร่งจริง
    #1331
    0
  4. #1330 แมวน้อยจีจี้ (@pinpy1999) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 19:00
    ให้ กำลังใจ ค่ะ ติดตามเรื่องนี้มานาน แต่เพิ่งมาเม้นท์ ขอโทษด้วยค่าาาาาา จริงจริง เรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของหัวใจเลย ติดตามมมมมต่อไปค่ะ รับรอง
    #1330
    0
  5. #1329 momo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 13:47
    รอต่อออออค่าาา
    #1329
    0
  6. #1328 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 13:24
    มันซับซ้อนจนไม่กล้าจิเดาแล้วสิ นับถือๆ
    #1328
    0
  7. #1327 Maya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 13:18
    เจอคำผิดนิดนึง ^^



    ข้าไม่ดี(ได้)รับความลำบากใดๆ



    รอตอนต่อไปจ้า

    #1327
    0
  8. #1326 ข้าน้อย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 12:43
    ใจคอหดหู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่งดีก็เป็นที่สนใจของทุกคน

    ให้กำลังใจ
    #1326
    0
  9. #1325 1964 (@leng1964) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 05:56
    สนุกมากค่ะ นางเอกจะโดนดักฉุดตอนกลับวังหรือเปล่านะ รอติดตามต่อนะค่ะ
    #1325
    0
  10. #1324 หมูน้อย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 22:08
    ว้าว...กำลังมันเลยเบื่อนายหมูตอนมากๆๆๆเลย จ้องแต่จะบ้ากามอย่าเดียว ขอบคุณค่ะไรท์
    #1324
    0
  11. #1322 ธิดาหิมะ (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 17:07
    สนุกค่ะ สู้ๆนะ ติดตามอยู่~ ^___^
    #1322
    0
  12. #1321 tweeny (@tweeny-witch) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 15:28
    อยู่หลังม่านกันเยอะจริง สู้เขานะอาหมิง
    #1321
    0
  13. #1320 ภัทร (@putterpt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 14:37
    สู้ๆนะคะ ยังไงของเเท้ก็ต้องดีกว่าของก็อป รอสอยอาหมิงอยู่น้า
    #1320
    0
  14. #1319 Prophet Doll (@prophetoui) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 12:52
    เริ่มรู้สึกถึงความเข้มข้น ขึ้นมาทุกขณะจิต .......... 





    รอตอนต่อไปนะคะ 



    #1319
    0
  15. #1318 วิปปี้วิปปี้ (@tawonfar) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 10:00
    อ๋องห้านี่ฉลาดเหมือนกันแฮะ นางเอกเราจะรอดไหมมม
    #1318
    0
  16. #1317 ขนมหวานนมสด (@mikilovesj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 09:59
    สู้ๆๆๆๆๆๆคร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1317
    0
  17. #1316 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 09:56
    หนุกมากกกกกก 
    #1316
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #1314 bakumanขนมthai (@0814310465) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 09:49
    อีกนิดๆ 555
    #1314
    0
  20. #1313 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 08:13
    สองสาวเจอกันแบบนี้เดี๋ยวได้มีเรื่องยุ่งตามมาอีกแน่
    #1313
    0
  21. #1312 โอปปาแจจุง (@hs9pcm) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 07:39
    ไม่เป็นไรจ้า สร้างผลงานดีมีคุณภาพ ให้อ่านอย่างนี้ เราชอบ เป็นกำลังใจให้น้า.....สู้ๆ
    #1312
    0
  22. #1310 blue bunny (@minerwa13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 06:28
    สะใจด้วยอีกคน 5555 ปิดเพจไปซะเลย คนพวกนี้แย่มากๆ มีแต่สมองไว้คิดเรื่องเลวๆอย่างเดียวจริงๆ (ขอโทษที่ใช้คำรุนแรงไปนิด ค่ะ แต่เกลียดจริงๆเลยคนพวกนี้อ่ะ) ปล. รออ่านเรื่องนี้เป็นรูปเล่มอีกรอบนะคะไรท์ ลำนำจอมนางไปซื้อมาเมื่องานหนังสือ...ทำไมเนื้อหาบางส่วนเปลี่ยนไปนิดหน่อยด้วยอ่ะ =[]= ปล.2 ไรท์ตีพิมพ์เมื่อไหร่จะรีบซื้อเรื่องนี้เลย 555 อีกเรื่องคือเรื่องของพี่ใหญ่เจี้ยนหาวจะตีพิมพ์ด้วยมั้ยคะ ถ้าพิมพ์จะซื้อนะ อิอิ ปล.3 ไรท์สู้ๆ เป็นกำลังใจให้เสมอ ^^
    #1310
    1
    • #1310-1 Naya (@1400700012251) (จากตอนที่ 26)
      24 เมษายน 2558 / 06:47
      ที่จริงก็ไม่ได้เห็นกับตานะคะเพราะเพจนั้นปิดตัวไปก่อน

      แต่พี่นักเขียนใจดีคนหนึ่งบอกมาค่ะแถมยังแนบลิงค์มาให้ด้วย

      เข้าไปดูไม่ทัน แต่ขนาดไม่เห็นกับตา

      แค่ได้ยินว่าแฟนคลับนิยายเราน่ารักแค่ไหน

      ยังอดซาบซึ้งและสะใจเล็กๆไม่ได้ หุหุ
      #1310-1
  23. #1309 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 05:42
    พระเอกเราเจอศึกกลายด้านจริงๆ หวังว่าพระนางจะช่วยกันให้ข้ามผ่านไปได้
    #1309
    0
  24. #1308 Lemita Zsan (@wannisachujit) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 02:10
    รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ
    #1308
    0
  25. #1307 วิภาภรณ์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 01:49
    เข้ามาเช็คทุกวัน วันนี้โชคดีมากที่มาลงตอนใหม่ อ่านแล้วสงสารพระเอกเจอศึกหลายด้านมากจะไหวไหมเนี้ย

    เห็นลำนำจอมนางในแบบอีบุ็คแล้วโชคดีมากเลยสำหรับคนอยู่ ตปท
    #1307
    1
    • #1307-1 Naya (@1400700012251) (จากตอนที่ 26)
      24 เมษายน 2558 / 03:05
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ติดตาม ^__^
      #1307-1