[Fic Boku no hero Academia] เรื่องราวของฮีโร่สีรุ้ง | Oc

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,380 Views

  • 50 Comments

  • 249 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    239

    Overall
    3,380

ตอนที่ 9 : ||ตอนที่ 7 ฮีโร่ก็คือ ผู้ที่คอยทำลายสถานะการณ์ขับขันอยู่เสมอยังไงละ!!||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    22 เม.ย. 62






"ก็เพราะฉันเป็นนักเรียนสาขาฮีโร่ยังไงละ!"


นิจิโกะ Talk


     "นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย"

     "ว่าแต่แต่นี้เราอยู่ที่ไหนกัน?"

รอบๆจากที่ลองสังเกตดีๆแล้วน่าจะเป็นที่ไหนสักที่ใน USJ

อ่าจะบ้าตาย

เหมือนว่าเจ้าพวกนี้บุกมาเพราะออลไมท์...เหมือนว่าจะมีความแค้นกกับออลไมท์

เล่าย้อนไปพวกเราถูกวิลเลินที่เหมือนมีอัตลักษณ์วาปแยกพวกเราออกจากกัน

แต่ถ้าเราใช้อัตลักษณ์บาเรียตั้งแต่ตอนนั้นทุกคนคงไม่ต้องแยกกันแบบนี้หรอก

เรามันยังใช้ไม่ได้จริงๆ

เอาละตอนนี้ต้องลองไปตามหาคนอื่นๆก่อน

ฉันค่อยๆยันตัวขึ้นก่อนจะเริ่มเดินไปรอบๆ

ฉันใช้อัตลักษณ์ขึ้นมาที่สูงๆเพื่อจะสังเกตการณ์

แต่ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น

     "อ-อาจารย์ไอซาวะกำลังสู้กับพวกวิลเลินอยู่งั้นหรอ"

พวกอิสึกุก็กำลังสู้อยู่.....ทุกคนกำลังสู้อยู่

แล้วเราละควรจะทำยังไงดี...

จะไปช่วยใคร?

แล้วจู่ๆผู้ชายคนที่อยู่ตรงนํ้าพุก็หันมาตรงฉัน

ชิบแล้วจ๊ามันเห็นแล้ว

ฉันรีบสลายบาเรียแล้วลงไปซ้อนแถวๆพุ่มไม้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจารย์กำลังปะทะกับหัวหน้าของพวกมันแล้ว

แต่หัวหน้าของพวกมันเนี่ยคุ้นๆแหะ

เข้าไปใกล้ๆดีกว่า

ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมด เดินเข้าไปเพื่อให้ได้เห็นชัดมากกว่านี้

     "มะ...ไม่จริง"หลังจากที่ฉันเห็นคนที่กำลังสู้กับอาจารย์ไอซาวะชัดๆ

อะไรกัน....ทำไมต้องเป็นเขา

     "ชิการาคิ โทมูระคุง...."

เขาเป็นวิลเลินงั้นหรอ

อะไรกันนี่มันฝันร้ายใช่ไหม....ใครก็ได้ช่วยปลุกฉันที

ฉันทรุดลงเพราะช๊อกตอนนี้ร่างกายมันสั่นทำไงดีแรงให้ยืนยังทำไม่ได้เลย

ตุบ!

และเพราะเสียงทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นและต้องตกใจอีกรอบ

อาจารย์ไอซาวะ

ถูกเจ้าวิลเลินที่รูปร่างเหมือนสัตว์ประหลาดอัดอยู่โดยที่อาจารย์ทำอะไรไม่ได้เลย

     "อีเรเซอร์เฮดจะบอกอะไรให้นะ....เจ้านี่ถูกสร้างมาเพื่อต่อต้านสัญลักษณ์แห่งสันติภาพมนุษย์ดัดแปลง โนมุยังไงละ"

โนมุ!?

ดัดแปลงมาจากมนุษย์งั้นหรอ!

หึก!

อาจารย์ถูกหักแขน!

เราควรจะทำยังไงดีละเนี่ย?

แล้วเจ้าตัววาปก็โผล่มาข้างๆ ชิการาคิ โทมูระ

แล้วเหมือนจะคุยอะไรสักอย่างกัน

หลังจากนั้นชิการาคิก็ดูเครียดอย่างเห็นได้ชัด

แต่แล้วก็หันไปตรงแหล่งนํ้าทำให้ฉันหันไปมองทางนั้นด้วย

อิสึกุ ซึยุจัง มิเนตะ?

อย่าบอกนะว่าเขาคิดจะทำร้ายพวกอิสึกุ!?

ใครจะไปยอมกันละ!



     "ไม่ว่าจะเจออะไรก็จงปกป้องคนสำคัญเอาไว้ให้ได้นะนิจิโกะ"



ฉันรีบใช้อัตลักษณ์เพิ่มความเร็ววิ่งไปตรงที่พวกอิสึกุอยู่ 

ชิการาคิก็เคลื่อนที่มาแล้วดูเหมือนจะเล็งซึยุจังไว้

แต่ว่า....

     "ใครจะยอมให้นายทำร้ายเพื่อนของฉันกันห๊า!!!ชิการาคิ โทมูระ!"

ตุบ!!

ตึง!!

ฉันกระโดดถีบเขาไปเต็มๆทำให้เขากระเด็นไปอีกที่นึง

     "นิจิโกะจัง!?"หลังจากที่ตั้งหลักได้ฉันก็สร้างบาเรียหุ้มพวกอิสึกุไว้ทันที

     "ไม่เป็นอะไรใช่ไหมทั้งสามคน?"ฉันถามพวกเขา

     "ทำไมโอโซระถึงได้....รู้จักชื่อของมันกันละ!?"

     "ไว้จะเล่ารายละเอียดให้ฟังที่หลังนะ"ฉันพูดและหันไปยิ้มบางๆให้ทั้งสามคน

     "โอโซระ นิจิโกะ....ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?"ชิการาคิลุกขึ้นก่อนที่จะค่อยๆเดินมาทางนี่อีกครั้ง

     "ก็เพราะฉันเป็นนักเรียนสาขาฮีโร่ยังไงละ!"ฉันตอบเขาไป

ไม่เป็นไรถ้าพวกอิสึกุยังอยู่ในบาเรียก็ปลอดภัยแล้ว

ต่อไปก็ต้องช่วยอาจารย์ไอซาวะ

     "คิดไม่ถึงจริงๆว่าเธอจะอยู่ที่นี่....ให้พูดตามตรงก็ไม่อยากจะทำร้ายเธอเท่าไร...แต่ถ้ามาขัดขว้างละก็...."

     "คงต้องขอให้หลับไปสักพักละนะ!"

เขาเคลื่อนที่มาใกล้สุดๆและค่อยๆง่าหัดเพื่อว่าจะต่อยมาที่หน้าท้อง

แต่ใครจะยอมให้ทำแบบนั้นกันละ!

ฉันเตรียมตั้งการ์ดเพื่อมาบังหน้าท้องไว้

ช่วงวินาทีนี้เหมือนเวลาค่อยๆเดินไปอย่างเชี่องช้า

ตูม!!

แล้วก็ได้ยินเสียงแรงกระแทรกจากปะรตูทางเข้าทำให้ชิการาคิหันไปมองและมันเป็นจังหวะที่ทำให้ฉันถอยออกไปได้อย่างทันท่วงที

พอเว้นระยะห่างมาได้พอสมควรก็ค่อยหันไปมองทางประตูบ้าง

พอได้เห็นก็รู้สึกดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา

ออลไมท์!!

มาแล้วละ

และตอนที่พวกมันเผลอเลยรีบใช้บาเรียหุ้มอาจารย์ไอซาวะทันที

อย่างน้อยก็โล่งใจได้เปาะนึงแล้ว

     "อ่า....แบบนี้ก็ต้องเล่นต่อน่ะสิ..."


หลังจากที่ออลไมท์มาเขาก็ได้จัดการพวกวินเลินด้านหน้าไปหมดก่อนที่จะมาทางอาจารย์ไอซาวะนี่นอนโดยมีบาเรียฉันอุ้มไว้อยู่

ฉันรีบสลายบาเรียเพื่อให้ออลไมท์อุ้มอาจารย์ไอซาวะได้

ออลไมท์ดูโกรธสุดๆเมื่อได้เห็นอาจารย์ไอซาวะเป็นแบบนี้

ฉันก็โกรธตัวเองเหมือนกันค่ะ....ที่ทำอะไรไม่ได้เลย

และออลไมท์ก็เคลื่อนที่มาทางเราก่อนจะคว้าตัวพวกเราไป

เขาพามาห่างจากชิการาคิพอสมควร

     "ทุกคนไปทางเข้าซะ ฝากไอซาวะคุงด้วย"

     "รับทราบค่ะ!"ฉันพูดพร้อมใช้บาเรียหุ้มอาจารย์ไว้อีกรอบ

     "ไปกันเถอะ!"ฉันบังคับบาเรียและรีบไปที่ประตูทางเข้าทันทีโดยที่มิเนตะซึยุจังและอิสึกุตามมา

ออลไมท์พยายามเข้านะคะ

หลังจากที่พาอาจารย์ไอซาวะมาได้สักพักก็ลองหันไปมองด้านหลังก็ต้องตกใจเจ้าพวกนั้นไม่สิโนมุตัวนั้นมันบีบแผลของออลไมท์โดยมีไอวาปนั้นช่วยอยู่

บ้าเอยมันดันรู้จุดอ่อนของออลไมท์ซะด้วย....แปลว่าต้องสืบมาอย่างดีเลยสินะ

แล้วจู่ๆอิสึกุก็วิ่งไปทางออลไมท์

เขาคิดจะทำอะไรกันน่ะ!?

     "อิสึกุจะไปไหน!?"

     "นิจิโกะจังฝากอาจารย์ไอซาวะด้วยนะ!"เขาตะโกนและวิ่งต่อไป

อิสึกุเนี่ยนับวันยิ่งบ้าบิ่นขึ้นแหะ

แต่เราก็เข้าใจละนะว่าฮีโร่ที่ตนเองชื่นชอบถูกทำร้ายต่อหน้าเนี่ยมันรู้สึกยังไง

พยายามเข้านะอิสึกุ!ฉันจะรีบไปช่วยอีกแรง

ฉันรีบบังคับบาเรียให้เคลื่อนที่เร็วขึ้นเพื่อจะรีบพาอาจารย์ไอซาวะไปที่ปลอดภัย



หลังจากที่ส่งตัวอาจารย์ไอซาวะให้พวกโอชาโกะจังแล้วฉันก็แอบเนียนออกมาเพื่อไปหาออลไมท์

พอมาถึงก็ต้องตกใจเพราะออลโมท์โดนอัดใส่กำแพงอย่างไม่น่าเชื่อ

พอทุกคนเห็นฉันมาก็หันหวับมาทันทีพร้อมคำด่านานา

     "ยัยบ้า!!มาทำไมฮะมันอันตรายนะเว๊ย!!"ด่ามาคนแรกเลยนะคัตสึกิ

     "นิจิโกะจัง.."อิสึกุก็หันมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

     "นิจิโกะมันอันตรายรีบกลับไปเถอะ!"โชโตะคุงพูด

     "ไม่ละยังไงก็ขออยู่เถอะฉันคิดว่าฉันมีประโยชน์นะ!"

ฉันยังคงดึงดันจะอยู่

แล้วดูเหมือนว่าเจ้าพวกนั้นจะเข้ามาฉันเลยรีบกระโดดไปขว้างพวกคัตสึกิทันที

     "ทำบ้าอะไรของเธออี--"ขณะที่คัตสึกิกำลังพูด

ออลไมท์ไม่รอช้ารีบเข้าไปสู้กับเจ้าโนมุนั้นทันที

พวกเขาต่อยกันซึ่งๆหน้าทำให้มีแรงลมออกมา

ฉันรีบสร้างบาเรียเพื่อปกป้องทุกคนจากแรงลมอย่างทันที

     "อัดกันแบบซึ่งๆหน้าเลยงั้นหรอ!"

     "ส-สุดยอด"

พวกเราดูออลไมท์สู้อย่างกล้าๆกลัวๆพวกเขาสู้กันได้อย่างสูสี

สังเกตจากข้างนอกก็รู้ได้เลยว่าแรงลมที่ถูกสร้างจากกการต่อสู้ของทั้งสองมันรุนแรงมาก


     "ฮีโร่ก็คือ....ผู้ที่คอยทำลายสถานะการณ์ขับขันอยู่เสมอยังไงละ!!"


และสุดท้ายออลไมท์ก็อัดเจ้าโนมุนั้นขึ้นไปบนฟ้าอย่างสวยงาม

สุดยอดจริงๆออลไมท์


     "สมัยก่อนเคย 5 หมัดก็เอาอยู่แล้วแท้ๆแต่ตอนนี้ดันชกไปเกิน 300 หมัดซะได้"

รู้สึกตื้นตันจนอย่างจะร้องไห้ออกมาเลยละค่ะ

     "เอายังไงต่อละวิลเลิน"ออลไมท์หันไปหาพวกชิการาคิ

ดูเหมือนออลไมท์ใกล้จะกลับร่างแล้ว

     "มาตัดสินแพ้ชนะกันได้แล้ว"

เอาละอย่างน้อยตอนนี้เจ้าโนมุนั้นก็ไปแล้วแค่พวกชิการาคิเราน่าจะพอรับมือได้มั่งแหละ

แต่ออลไมท์ดูเหมือนจะขยับไม่ไหวแล้วถ้าเจ้าพวกเราเข้ามาโจมตีอีกครั้งละก่อน....

แต่ไม่เป็นไรจากตรงนี้เราสร้างบาเรียได้สบาย

     "เจ้าพวกนั้น!"หลังจากได้ยินเสียงคิริชิมะพูดฉันก็หันไปทางเขา

ดูเหมือนพวกที่เหลือจะพอขยับไว้แล้วเอายังไงดีละ

งั้นสลายบาเรียนี่ก่อนแล้วกัน ระดับพวกเขาคงเอาอยู่อยู่แล้วละ

ฉันสลายบาเรียพร้อมหันกลับไปทางออลไมท์ทันที

อิสึกุที่ยืนอยู่ข้างๆก็น่าจะพอรู้แล้วเหมือนกันว่าออลไมท์เกินขีดจำกัดแล้ว

และชิการาคิก็เข้ามาจริงๆ

แย่ละ

ฉันรีบสร้างบาเรียตรงออลไมท์แต่ก็ต้องตกใจ

อิสึกุเคลื่อนที่โดยใช้อัตลักษณ์ตัวเองและเข้าไปขว้างพวกนั้น

อ๊ากกทำอะไรบ้าบิ่นสุดๆ

หลังจากที่สร้างบาเรียให้ออลไมท์เสร็จแล้วช่วงวินาทีนั้นฉันก็รีบเตรียมสร้างบาเรียป้องกันอิสึกุทันที

ชิการาคิใช้อัตลักษณ์วาปของเจ้านั้นเอื้อมมือเพื่อจะไปแตะที่อิสึกุ

แต่บาเรียเราต้องใช้เวลาเร็วสุดก็ 0.05 วินาทีหลังจากสร้างบาเรียครั้งก่อนถึงจะสร้างบาเรียครั้งต่อไปได้

ขอให้ทันทีเถอะ!

แล้วดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเราจู่ๆก็เหมือนมีลูกกระสุนยิงมาที่มือของชิการาคิ

ทำให้อิสึกุรอดมาอย่างฉิดเฉียด

ฝีมือโปรฮีโร่คนอื่นแน่ๆ พวกเขามาแล้ว!

     "หัวหน้าของ 1-A อิดะ เท็นยะ กลับมาแล้วครับ!!"

สุดยอดเสียงดังมาถึงนี่เลย

แล้วโปรฮีโร่ก็ปะทะกลับพวกวิลเลิน

     "เกมโอเวอร์ซะแล้วสิกลับกันเลยไหม แล้วค่อยมาใหม่คุโรกิริ"

ไม่ทันพูดจบเขาก็ถูกโปรฮีโร่ยิงใส่รัวๆแถมเจ้าวาปนั้นก็โดนอาจารย์หมายเลข 13 ดูดด้วยอัตลักษณ์

     "ชิการาคิ โทมูระ!!"ด้วยความตกใจเลยเผลอเข้าไปใกล้แล้วเรียกชื่อเขา

ก่อนที่เขาจะวาปไปก็มองมาที่ฉันสายตานั้นไม่ได้จะสื่ออะไรเป็นพิเศษ

แต่เราจากนี้เราก็คงต้องเป็นศัตรูกันแล้วนะ

ชิการาคิ โทมูระคุง

.
.
.

หลังจากที่สถานร์การสงบลงฉันก็ถูกหามมาห้องพยาบาลอีกคนเพราะรู้สึกหน้ามืด

มันคงเป็นผลจากที่ใช้อัตลักษณ์ถี่เกินไปสินะ

ตอนนี้ค่อนข้างเย็นแล้วรู้เพราะท้องฟ้าที่ถูกย้อมไปด้วยสีส้ม

รู้สึกเหมือนว่าเราจะหลับไปนานเหมือนกันสินะ

ฉันค่อยๆลุกขึ้น

     "อ่าวฟื้นแล้วหรอ"รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลเดินมาถาม

     "ค่ะ"

     "ยังไงก็ดื่มนํ้าก่อนสิ"รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลยื่นแก้วนํ้าให้

     "ค่ะขอบคุณมากนะคะ"ฉันรับมันมาแล้วค่อยๆดื่ม

เตียงสองเตียงข้างๆมีอิสึกุกับออลไมท์นอนอยู่สภาพนี่ก็สุดๆ

แล้วจู่ๆก็มีคนเปิดประตูเข้ามา

     "ซึกะอุจิคุงเธอก็มาด้วยเหรอ"เหมือนว่าออลไมท์จะรู้จักคนที่เปิดประตูเข้ามา

     "ออลไมท์จะดีหรอครับที่ให้คนเห็นในร่างนี้!"อิสึกุพูดขึ้น

     "อื้อไม่เป็นไรหรอก ทำไมน่ะหรอ เพราะเขาคือเพื่อนสนิทของฉันที่เป็นตำรวจสึกะอุจิ นาโอมาสะคุงยังไงละ"

นี่ก็เป็นคนที่รู้เรื่องร่างนี้ออลไมท์สินะ

     "อะไรล่ะนั่นการแนะนำตัวแบบนั้น"

     "แต่ว่าก็ต้องขอโทษที่ต้องรีบขอรายละเอียดเกี่ยวกับวิลเลิน--"

     "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนนะ!"

     "ที่สำคัญพวกนักเรียนปลอดภัยกันรึเปล่าแล้วไอซาวะแล้วก็หมายเลข 13 เป็นยังไงบ้าง"

     "นอกจากเด็กทั้งสองคนนั้นแล้วทุกคนมีแผลถลอกนิดหน่อย"

     "ส่วนอาจารย์ทั้งสองคนนั้นตอนนี้อาการทรงตัวแล้วละ"

ค่อยยังชั่ว

ทุกคนปลอดภัยดี

     "ถ้าไม่ได้ฮีโร่ทั้งสามคนเสี่ยงชีวิติช่วยไว้ละก็พวกเด็กๆอาจจะไม่รอดแล้วก็ได้"

     "เธอพูดผิดไปอย่างนึงนะซึกะอุจิคุง"ออลไมท์พูดแย้ง

     "พวกนักเรียนก็ต่อสู้โดยเอาชีวิตเข้าแลกเหมือนกัน"

     "พวกวิลเลินดันทำเรื่องบ้าๆลงไปซะได้"

     "ห้องเรียนนี้แข็งแกร่ง พวกเขาต้องเป็นฮีโร่ที่เก่งกาจได้แน่ๆ"

     "เรื่องนั้นฉันมั่นใจเลยละ"


เราจะต้องใช้ประการณ์ครั้งนี้ให้เป็นประโยชน์ต่ออนาคตให้ได้

เลยละ


หลังจากที่อิสึกุอาการดูโอเคแล้วรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลก็ปล่อยพวกเรากลับบ้าน

     "งั้นก็ขอบคุณมากเลยนะครับ/นะคะ"พวกเราบอกลารีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล

     "อื้อกลับบ้านดีๆนะ"

ระหว่างทางเดินพอิสึกุก็พูดเรื่องหลายเรื่องทั้งเรื่องที่ไม่คิดว่าฉันจะรู้เรื่องอีกร่างของออลไมท์ฉันเลยเล่าเหตุการณ์ตอนที่รู้เรื่องคราวๆให้เขาฟัง

พวกเราเดินคุยกันไปเรื่อยๆจนถึงหน้าโรงเรียน

พอมาถึงเราก็เจอโอชาโกะจังกับอิดะคุงยืนรออยู่

     "เดกุคุง นิจิโกะจัง!"

งือออดีใจอุสาห์รอเรายันมืดขนาดนี้

ฉันเดินไปหาพวกเขาแล้วก็กอดโอชาโกะจังไปด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง

หลังจากนั้นพวกเราทั้งสี่คนก็เดินคุยกันไปเรื่อยๆ

พอมาถึงหน้าบ้านฉันเข้าไปก่อนจะหยุดที่หน้าประตูเหมือนว่าน้ามิโฮะจะกลับมาแล้ว

คงชักถามเรื่องที่เกิดขึ้นแน่ๆเลย

เราคงต้องเล่าตั้งแต่ต้นยันจบเลยละมั้ง

แต่ยังไงก็ดีแล้วละที่วันนี้ไม่มีใครบาดเจ็บ

เอาเถอะรีบเข้าไปกินข้าวเย็นดีกว่าหิวจะแย่แล้ว

ฉันค่อยๆเปิดประตูและพูดว่า...


     "กลับมาแล้วค่า"

.
.
.


-----จบภาค 1-----


ไรต์ Talk

จบไปแล้วภาคแรกหลังจากที่ไม่ได้อัพมานานที่ไรต์ไม่ได้อัพบ่อยเพราะมีติวแต่ตอนนี้ติวจบแล้วเย่!

ไรต์คงไม่ได้อัพบ่อยเมื่อตอนแรกๆแล้วแต่จะพยายามอัพตอนละยาวๆ

ส่วนเรื่องความรักตอนนี้ไรต์คิดว่าน่าจะได้พระเอกแล้วแต่คงยังไม่เน้นไปที่เรื่องรักมากเท่าไรแต่มีโมเม้นแน่นอนค่ะ


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #50 NP0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 13:55

    รอโมเม้นของโชจังน้าาาาา อยากให้กลับมาเรียกแบบนี้อีกจังเลยยย

    #50
    0
  2. #47 Amujan (@e782546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:11
    อยากให้เอาตัวของคู่จิ้นของยูเมะจังในอนิเมะจังเลย
    #47
    0
  3. #46 Kaimook252 (@Kaimook252) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 16:20
    จะรอse2ครับ
    #46
    0
  4. #45 BARIGIN (@BARIGIN) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 02:18

    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ =w=

    #45
    0
  5. #44 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 14:21
    ขัดใจกับน้องอ่ะ ตอนไอซาวะบอกให้ใช้อัตลักษณ์ น้องบอกถึงไอซาวะไม่บอกน้องก็จะใช้ แต่น้องก็ไม่ใช้อ่ะคือ? 😂 ดูเหมือนไม่ใช่น้องไม่มีสติอ่ะ เหมือนน้องโ-่ (ขออภัยในคำหยาบค่ะ ขัดใจจริงๆ 😔)
    #44
    3
    • #44-1 •Sayuri• (@1379568) (จากตอนที่ 9)
      4 เมษายน 2562 / 17:00
      มันเหมือนจะขัดแย้งกันสินะคะเดี๋ยวไรต์ลองปรับดูแล้วกัน
      #44-1
    • #44-3 •Sayuri• (@1379568) (จากตอนที่ 9)
      4 เมษายน 2562 / 18:07
      ไม่เป็นไรค่าถ้าคิดว่ามันแย้งหรือตะหงิดใจก็คอมเม้นบอกหรือติได้ค่ะไรต์จะนำไปปรับปรุงค่ะ
      #44-3