[Fic Boku no hero Academia] เรื่องราวของฮีโร่สีรุ้ง | Oc

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,406 Views

  • 50 Comments

  • 252 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    265

    Overall
    3,406

ตอนที่ 7 : ||ตอนที่ 5 การเลือกหัวหน้าห้องและเหตุการณ์แปลกๆ||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    25 พ.ค. 62





"อร่อยสุดๆเลยย"


นิจิโกะ Talk

หลังจากที่ฉันกลับบ้านมาไม่แม้จะเห็นเจ้าคัตสึกิเลยคงหมกอยู่แต่ในห้องทำไมกันน่ายังทำใจไม่ได้รึไง

ครืด~

ครืด~

เหมือนจะมีเมลเข้าแหะ

ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เมลจ-จากโชโตะคุง!?


Shouto:เท้าดีขึ้นรึยัง?

Nijiko:ดีขึ้นแล้วล่ะ.....ขอบใจที่เป็นห่วงนะ!

เขาอ่านแล้วแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร

อืม.....

.
.
.


          "ทำไมเธอถึงยังยิ้มได้อยู่ล่ะ......ทั้งที่กำลังเศร้าแบบนั้นแท้ๆ"

          "ตายด้านไปรึยังนะถึงยิ้มทั้งๆที่เกิดเรื่องแบบนั้นแต่ทำไงได้ก็เด็กขนาดนั้นเจอแบบนั้นคงช็อคมากจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง


          "เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว!"

         
          "ไม่ว่าเราจะเจออะไรก็ต้องยิ้มแล้วผ่านมันไปให้ได้นะ!"



           "เฮือก!"ฉันสะดุ้งขึ้นมา รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะแค่ฝันไป

เสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเพราะตกใจในเรื่องฝัน.....


           "ฝันบ้าอะไรเนี่ย...."ฉันพึมพำ


มือที่เต็มไปด้วยเหงื่อยกขึ้นมาลูบบนใบหน้าเบาๆร่างกายที่สั่นอย่างไม่มีเหตุผลลมหายใจที่เข้าออกอย่างไม่เป็นจังหวะ...


ทำไม....


เหมือนว่าเราเคยได้ยินคำพูดพวกนี้มาก่อน......



.......


วันต่อมา

ติ๊กๆ

ติ๊กๆ

เสียงนาฬิกาที่ปลุกฉันทำให้ต้องค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ก่อนที่จะกดปิดเสียงและค่อยๆลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องนํ้าพร้อมกับหยิบแปรงสีฟันแล้วค่อยๆแปรงฟัน

หลังจากอะไรต่ออะไรเรียบร้อยก็ออกจากบ้านเพื่อมาหาคนที่ยืนรออยู่

ฉันขบเม้นปากตัวเองเบาๆก็จะทักทายคนตรงหน้าเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

         "อรุสวัสดิ์คัตสึกิ!"ฉันเดินเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกวัน

         "เออไปกันได้แล้วช้ามากแล้ว!"คัตสึกิเดินนำหน้าอย่างปกติ...คำพูดที่ไม่ต่างจากทุกวัน

เราเดินไปโรงเรียนด้วยกันจนเคยมีคนถามนะว่าพวกเราเป็นแฟนกันหรอ

ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่คัตสึกิคงคิดแค่เป็นเพื่อนกับฉันเท่านั้นแหละ

เราเดินกันมาจนถึงโรงเรียนก็พบนักข่าวมากมายและมากมายอยู่หน้าโรงเรียน

มีคำถามผุดขึ้นมาในหัวฉันว่าพวกเขามาทำอะไรกัน

แล้วก็มีนักข่าวคนนึงเดินมาถามฉันว่า

          "นี่!คาบเรียนของออลไมท์เป็นยังไงบ้าง"

          "เอ่อ....ก็ดีนะคะสอนเข้าใจดี....ขอตัวนะคะ"ฉันพูดไปนิดหน่อยก็รีบเดินเข้าโรงเรียนทันที

แม้ๆคัตสึกิรอกันหน่อยก็ได้

ฉันบ่นในใจและเดินตามเขามาเงียบๆแต่ทำไมวันนี้เขาดูสงบแปลกๆกันนะเมื่อวานที่แพ้อิสึกุยังช็อกไม่หายรึไง

พอถึงห้องก็แยกย้ายกันไปนั่งที่

ยังพอเหลือเวลาอยู่...

ไหนๆก็ลองดูดวงจากแอปที่พึ่งโหลดมาดีกว่า

ฉันกดเข้าไปที่แอปก่อนที่กดทำนายดวงของวันนี้

[ดวงของคุณวันนี้ คุณมีดวงที่จะได้เจอคนๆนึงนี่คุณเคยช่วยเขาไว้!]

คนที่เคยช่วยไว้?

ฉันเคยช่วยใครไว้ด้วยหรอ...

งั้นลองดูคำทำนายของช่วงนี้หน่อยแล้วกัน

[และคนใกล้ตัวคุณอาจเจออันตรายได้]

เจออันตราย.......งั้นหรอ...แอบหวั่นนะเนี่ย

           "นิจิโกะจังอรุณสวัสดิ์!"อิสึกุที่พึ่งมาเข้ามาทักทาย

           "อรุณสวัสดิ์อิสึกุวันนี้ก็มาพยายามด้วยกันนะ!"ฉันทักทายเขา

           "อืม!"เฮ้อหนุ่มน้อยความพยายามเต็มร้อยนี่มองกี่ทีก็น่าเอ็นดู

และอาจารย์ก็เข้ามาซึ่งแน่นอนว่าทุกคนแยกย้ายไปนั่งที่อย่างรวดเร็ว

           "ฝึกต่อสู้เมื่อวานเหนื่อยหน่อยนะ....ฉันดูวิดิโอกับผลคะแนนแล้ว"

           "บาคุโกเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว ทั้งๆที่มีฝีมือขนาดนั้นแท้ๆ"อาจารย์ไอซาวะเอ็ดเจ้าคัตสึกิ

แล้วอาจารย์ก็พูดถึงมิโดริยะ....เป็นคำบ่นผสมชมเชย...

            "แล้วก็โอโซระ...."

อาจารย์เรียกฉันด้วยหรอ...!?....อาจารย์คะอย่าด่าเยอะนะสำนึกไม่ทัน

            "เธอน่ะมีฝีมือมากพอสมควรทั้งการต่อสู้แบบประชิดแต่ยังขาดสติอยู่ค่อนข้างมากไปปรับปรุงด้วยล่ะ"

             "ค่ะ"

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกอาจารย์แค่ติเรื่องสติไม่ได้ว่าอะไรมากมาย

ฮือออแต่เรื่องขาดสติ...มันก็เรื่องจริงนั้นแหละT-T

             "งั้นมาเข้าประเด็นหลักในโฮมรูมวันนี้กัน....โทษทีที่บอกช้าไปหน่อยแต่ฉันอยากให้พวกเธอ..."

ทำอะไรคะ คงไม่ทดสอบอีกนะ!

             "มาเลือกหัวหน้าห้องกัน"

ปกติสุดๆ!

เฮ้อแต่ก็ยังดีนะที่ไม่ใช่อย่างอื่น

             "หัวหน้าห้องอยากทำครับให้ผมทำเถอะ!"

             "ผมด้วย"

             "หนูก็อยากเป็นค่ะ"

แล้วก็มีคนเสนอตัวมากมายแต่ฉันขอผ่านเถอะ

             "เงียบๆกันหน่อยได้ไหม!"แล้วอีดะคุงก็ตะโกนขึ้นจะว่าไปนิสัยของเขาที่เป็นคนตรงไปตรงมาก็เหมาะกับการเป็นหัวหน้าห้องอยู่นะ

             "นี่เป็นงานที่ต้องใช้ความรับผิดชอบสูงซึ่งต้องนำคนหมู่มาก....ไม่ใช่ชองที่คนอยากจะเป็นก็เป็นได้สักหน่อย"

แล้วอีดะคุงก็พูดต่อประมาณว่าให้โหวตจะดีที่สุด

ผลโหวตก็ออกมาว่า

อิสึกุ 3

ยาโอโมโมะ 2

อีดะ 1

ส่วนคนอื่นๆไม่มีเสียงโหวต

ซึ่งฉันก็โหวตให้อีดะคุงเพราะว่านิสัยของเขาเหมาะสุดแล้วไง

            "ผมงั้นหรอ!?"
    
            "ใครมันโหวตให้อิสึกุกันฟะ!"

แล้วอีดะคุงก็แอบเสียใจไม่น้อยที่ไม่ได้เป็น

            "น่าๆอีดะคุงถึงจะน่าเสียดายคะแนนที่ฉันโหวตให้ก็เถอะแต่ยังไงนิสัยของอีดะคุงก็น่าจะช่วยแนะนำอิสึกุได้เยอะเพราะงั้นช่วยแนะนำอิสึกุด้วยนะ"ฉันพูดแล้วดูเหมือนว่าทุกคนก็ตกใจสิ่งที่ฉันพูดนิดๆ

             "โอโซระคุงเธอนี่....ฉันจะไม่ลืมคำพูดนั้นและจะช่วยมิโดริยะอย่างเต็มที่!"อย่างน้อยก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นล่ะนะ

และสรุปได้ว่าอิสึกุได้เป็นหัวหน้าห้องและยาโอโรสุเป็นรอง

แล้วก็ถึงพักเที่ยงฉัน อีดะคุง โอชาโกะและอิสึกุก็มาโรงอาหารด้วยกัน

               "คนเยอะเหมือนเดิมเลยนะ!"

วันนี้ฉันกิน....


 

ออมเล็ตนั้นเองจ๊าาา

และที่นี่ทำอร่อยมากกกก

              "อร่อยสุดๆเลย"

              "ข้าวสวยอร่อยจังนะ!"โอชาโกะจังพูด

              "ฉันว่าที่นี่ก็อร่อยทุกอย่างนะ"

              "นั่นสินะฮิฮิ//คิคิ"พวกเราหัวเราะพร้อมกัน

ก็ผู้หญิงด้วยกันนี่น่า 

หน้าอิสึกุแบบว่าไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆนั้นแหละ

               "พอต้องมาเป็นหัวหน้าห้องจริงๆก็คิดว่าจะไหวรึเปล่านะ"อิสึกุคุงพูด

               "ไหวสิ"

               "ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันช่วยแนะนำเอง"

 ทุกคนพูดปลอบใจแต่ฉันก็ยังสนใจกับการกินอยู่เลยไม่ได้พูดอะไร

แล้วอีดะคุงก็พูดเชิงแนะนำให้อิสึกุ

               "อีดะคุงก็อยากเป็นหัวหน้าห้องไม่ใช่หรอ"โอชาโกะจังถาม

               "อยากเป็นกับเหมาะสมมันคนล่ะเรื่องกันนะ....ผมก็แค่ทำตามสิ่งที่คิดว่าถูกต้องก็แค่นั้น"
    
                " 'ผม'หรอ!?"พวกเราอุทานกันมาพร้อมๆกัน

อีดะคุงปกติจะใช้คำแทนตัวเองว่าฉันนิน่า

                "คิดว่าสักพักแล้วล่ะ..อีดะคุงนี่เป็นลูกคุณหนูใช่ไหม?"โอชาโกะถามพร้อมใบหน้าที่มุมปาดมีข้าวติดอยู่

น่ารักกกก

                 "ที่เปลี่ยนคำเรียกตัวเองเพราะไม่อยากถูกเรียกแบบนั้นนั่นแหละ"

อีดะคุงเป็นลูกคุณหนูด้วยยย

ความรู้ใหม่

                  "ใช่แล้วตระกูลฉันน่ะเป็นตระกูลฮีโร่ที่สืบทอดกันมาหลายต่อหลายรุ่น!.....ฉันเป็นลูกชายคนรองน่ะ"

คล้ายๆเราเลยแหะ

                  "รู้จักเทอร์เบอฮีโร่อินจิเนียมกันรึเปล่าล่ะ"คุ้นๆนะแต่จำไม่ได้

แต่ดูเหมือนอิสึกุจะรู้แล้วอธิบายมาซะละเอียด

ลืมไปก็อิสึกุคือสารานุกรมฮีโร่เคลื่อนที่นิเนอะ

                   "คนๆนั้นคือพี่ชายของฉันเองแหละ!"อีดะคุงพูดและทำท่าภูมิใจ

คงจะชอบพี่ชายมากๆเลยสินะ

แล้วอีดะคุงก็พูดประมาณว่าไอดอลคือพี่ชายของตนเลยทำให้อยากเป็นฮีโร่และเขาก็ยิ้มออกมา

เขายิ้มออกมาครั้งแรกเลยนะเนี่ย

กริ๊งงงงง

แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นน่าเป็นเสียงสัญญาเตือนภัย

[ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสามได้ถูกฝ่าเข้ามาแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนอพยกไปนอกอาคารด้วยค่ะ]

เอ๋มีคนบุกเข้ามางั้นหรอ!?

แล้วพวกเราก็รีบมุ่งหน้าไปที่ประตูทางออกแต่ก็เจอกับคนมากมาย

โดนอัดเรียบร้อยค่ะ

               "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!?"โดนเบียดจนจะล้มแล้วว

วันนี้ฉันดวงซวยสินะเลยเจอเรื่องแบบนี้

บัก

ตุบ

และจู่ๆอีดะคุงก็ลอยขึ้นไปก่อนที่จะกลิ้งไปที่หน้าประตูและตะโกนว่า

                "ทุกคนไม่ต้องห่วงนะ! แค่พวกนักข่าวเท่านั้นแหละครับ ไม่จำเป็นต้องแตกตื่นอะไรเลยครับ! ที่นี่คือยูเอย์ เรามาทำตัวให้เหมาะสมกับคนระดับสูงกันเถอะครับ!"

อะไรกันแค่พวกนักข่าวเองหรอ....อีดะคุงสุดยอดจริงๆเอาใจไปเลย!



                "เอาล่ะหัวหน้าห้องเริ่มกันเลย"

                "'ง-งั้นขอเลือกหัวหน้าฝ่ายอื่นๆเลยนะครับ...แต่ก่อนอื่นขอพูดอะไรหน่อยนะ หัวหน้าห้องน่ะยังไงผมว่าให้อีดะ เท็นยะคุงเป็นดีกว่านะครับ!"


แล้วอิสึกุก็พูดแนวๆว่าอีดะคุงเหมาะสมกว่าตนเอง....อืมเขาก็เหมาะสมจริงๆนั้นแหละนะ

และสรุปว่าอีดะคุงก็ได้เป็นหัวหน้าห้องสมใจ

ดีจังนะ....พ่อหนุ่มทางออกฉุกเฉิก

.
.
.
.

วันนี้ฉันเดินกลับบ้านคนเดียวเพราะต้องการไปซื้อหนังสือ

และตอนนี้ฉันก็ซื้อหนังสือเสร็จเรียบร้อยและมาที่สวนสาธารณะเพื่อมานั่งเล่น

เฮ้อที่นี่อากาศดีๆจังนะต่างกับตอนเที่ยงเลยย

ฉันเดินไปที่ม้านั่งและค่อยๆนั่งลง

ตั้งแต่ที่ฉันเข้ายูเอย์มาก็มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นมากมายและมากมาย

แน่นอนว่าในอนาคตต้องมีเรื่องเกิดขึ้นอีกแน่นอน

ฉันจะต้องมีสติคิดให้ดีมากกว่านี้ไมงั้นการที่เราขาดสติอาจจะทำให้เกิด....

อันตรายแก่เราและคนอื่นๆได้เพราะงั้น

เราจะแข็งแกร่งขึ้นให้ได้....และต้องปกป้องทุกๆคนแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต

เพราะมันคือความหมายที่ฉันว่าเป็นฮีโร่

เอาล่ะงั้นวันนี้รีบกลับไปขอคำแนะนำจากคุณน้าดีกว่า

หลังจากที่ฉันคิดได้ก็ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าพร้อมกับก้าวเท้าเดินเพื่อจะกลับบ้าน

         "เกะกะชิบหลบไป!"แล้วดูเหมือนว่าเหตุการณ์วุ่นวายของวันนี้ยังไม่จบ

จู่ๆมีวิลเลินที่วิ่งมาจากด้านหลังผลักฉัน

และแน่นอนว่าฉันก็ต้องหลับตาเพื่อรอรับความเจ็บปวด

ตุบ!

แต่มันไม่ค่อยเจ็บเท่าไร

รู้สึกเหมือนทับคนอยู่เลยแหะ

พอค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นตัวเองทับคนๆนึงอยู่

และรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

          "ขอโทษนะคะพอดีเมื่อกี๊...."ฉันที่กำลังกล่าวขอโทษก็ต้องประหลาดใจและชะงักไปเพราะคนที่ฉันได้ล้มทับได้เมื่อครู่

ดวงตาสีแดงที่แสดงความเศร้าและน่ากลัวออกมาในเวลาเดียวกันผมสีฟ้าที่ยุ่งเยิงฮู้ดสีดำทีทำให้เขาไม่ค่อยเป็นจุดสังเกตและใบหน้าที่แตก

ทำไมเหมือนว่าเราเคยเจอคนๆนี้มาก่อนโดยเฉพาะดวงตาสีแดงนั้น

           "เธอไม่เป็นไรนะ"ฉันเปลี่ยนคำพูดแบบฉับพลัน

           "เธอคือ.....โอโซระ นิจิโกะใช่ไหม"เขาถามกับท่าทีที่ตกใจไม่แพ้กัน

           "ก็ใช่นะ....ว่าแต่เธอรู้ชื่อฉัน--ไม่สิเธอคือชิการาคิ โทมูระคุงใช่ไหม?"

ฉันนึกออกแล้วเขาคือผู็ชายที่ฉันเคยช่วยไว้ตอนอยู่ป.5

           "อือ"เขาตอบเพียงสั้นๆ

อย่างน้อยก็ทำอะไรเป็นการขอโทษเขาหน่อยแล้วกันนะ

ฉันที่กำลังคิดว่าจะทำยังดีหันไปสังเกตร้านซอฟครีมหน้านึง

งั้นซื้อให้เขาเป็นคำขอโทษแล้วกัน

            "ชิการาคิคุงรออยู่ตรงนี้แปปนึงนะ"ฉันพูดโพร้อมกับวิ่งไปที่ร้านซอฟครีมเพื่อซื้อมัน

และฉันซื้อให้ตัวเองหนึ่งอันด้วยเพราะก็อยากกินเหมือนกัน

แรกๆกะว่าจะลดนํ้าหนักนะแต่ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน....

ฉันเดินไปที่ๆบอกให้เขารออยู่และเขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น

           "ชิการาคิคุงนี่สำหรับคำขอบคุณและก็ขอโทษที่ล้มทับนะฉันดวงค่อนข้างซวยน่ะวันนี้"

เขาไม่พูดอะไรแต่ก็รับมันไป

ฉันและเขานั่งลงที่สนมหญ้าเขาค่อยๆกินมันแต่เหมือนจะค่อนข้างพอใจนะ

          "ชิการาคิคุงเนี่ยตัวสูงขึ้นเยอะเลยนะตอนที่เจอกันครั้งแรกเรายังสูงพอๆกันอยู่เลย"ฉันพูดทำลายบรรยากาศที่เงียบแต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร

แต่แอปนั้นทำนายได้ตรงดีนะ

ที่ฉันจะได้เจอกับคนที่เคยช่วยไว้

ก็ได้เจอจริง

          "ชิการาคิอาศัยอยู่กับใครหรอ?"ฉันถามเขา

          "....."

เขาไม่ตอบนั่งก้มหน้าหลังจากที่กินเสร็จและ

          "ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรแหะๆ"ฉันพูดก่อนจะค่อยๆกินซอฟครีม

งื้ออออร่อย

 ฉันที่กินไปเรื่อยๆจนเกือบจะหมดแต่ชิการาคิคุงก็ยังคงนั่งอยู่ข้างๆไม่ได้ลุกไปไหน

และกินเสร็จเรียบร้อย

           "หึ....มันติดปากน่ะ"เขาที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมา

ที่มุมปากและปาดซอฟครีมที่น่าจะติดที่มุมปากของฉันไป

ใบหน้าเขามีรอยยิ้มติดตลกทำให้อายมากกกกก

และเนื่องจากที่นิ้วของเขาสัมผัสกับมุมปากของฉันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่านิ้วของเขาค่อนข้างซาก

            "ข-ขอบคุณนะ"

และแน่นอนว่าเด็กสาวธรรมดาอย่างฉันจู่ๆก็มีผู้ชายมาเช็ดปากให้มันก็ต้อง

เขินน่ะสิ!!

+///+

            "....งั้นฉันไปก่อนนะโอโซระ นิจิโกะ...ขอบคุณสำหรับซอฟครีม"

เขาพูดและค่อยๆลุกไป

แต่ปากของฉันมันก็ขยับไปเองก่อนที่จะพูดว่า...

             "เรียกนิจิโกะก็ได้นะชิการาคิคุง!"ฉันตะโกนไม่ดังมากแต่เขาน่าจะได้ยิน....

เฮ้อเจอกันสองครั้งก็ให้ผู้ชายคนอื่นเรียกชื่อจริงแล้วเธอนี่มันสุดยอดจริงๆนิจิโกะ

แต่ถ้าเป็นเขาคงไม่เป็นไร...


ฉันกลับบ้านมาเรียบร้อยแล้ว

คนปกติหลังจากเลิกเรียนพอกลับบ้านมาก็ต้องเล่นเกมส์หรือไม่ก็ทำอะไรที่ผ่อนคลายซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

การที่ฉันได้ย้ายมาอยู่กับคุณน้าก็ต้องฝึกหนักในหลายๆด้านคุณน้าเคยบอกว่าอัตลักษณ์ของฉันมันมีสิ่งที่แตกต่างซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจในคำพูดนั้น

อัตลักษณ์ของฉันก็แค่สร้างสายรุ้งได้ก็เท่านั้นเองอัตลักษณ์เพิ่มความเร็วกับบาเรียก็ได้จากคุณแม่และคุณพ่อ

ฉันเคยคิดน่ะว่าที่ตัวเองเป็นคนโลกสวยเวลาอยู่กับคนอื่นได้แต่พออยู่คนเดียวก็ชอบคิดเรื่องแปลกๆ

แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีนะเพราะเราจะได้ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน

เรามาพูดถึงคนรอบตัวกันดีกว่า

เริ่มจากโชโตะคุง

เขาในตอนเด็กเขาถูกฝึกอย่างหนักมากและมากจากที่ฉันได้ยินจากคุณแม่ครอบครัวของเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันคุณแม่ของเขาเหมือนจะเป็นอะไรสักอย่างหรือกลัวอะไรสักอย่างเลยซาดนํ้าใส่เขาซึ่งฉันก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอก แต่ยังโชคดีที่คุณพ่อของเขายังให้เขามาเล่นกับฉันอยู่ถึงอาจจะไม่ได้บ่อยแต่ชีวิตของโชโตะคุงวัยเด็กของโชโตะคุงก็ได้มีเพื่อนเล่นกับเขาบ้าง เขามีพี่ชายหนึ่งไม่ก็สองพี่สาวหนึ่งฉันรู้จักแค่พี่สาวของเขาคือ โทโดโรกิ ฟุยูมิ ถึงอย่างนั้นหลังจากที่แม่ของเขาสาดนํ้าใส่เขาทำให้เกิดแผลเป็นบนหน้าที่มันไม่มีวันลบออกและเขาก็ยังไม่ได้เจอแม่ของเขาอีกเลยซึ่งตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาได้เจอกันรึยังนะ 

เขาเรียกได้ว่าเป็นคนที่น่าสงสารคนนึง

แต่ทั้งชีวิตคงไม่เจอแต่เรื่องร้ายๆหรอกเดี๋ยวอีกไม่ช้าเขาก็คงได้เจอเรื่องดีๆมั่งแหละ

เพราะงั้นอยากให้เขาก้าวข้ามมันไปในเรื่องที่เลวร้ายต่างๆไปได้


และการที่ฉันเข้ายูเอย์มาได้มันเป็นเรื่องดีอีกเรื่องนึงได้ทั้งเพื่อนใหม่อะไรใหม่ๆเต็มไปหมด

ฉันอยากจะเป็นคนที่แข็งแกร่งเหมือนคุณแม่ที่เคยเป็นฮีโร่มาก่อนถึงตอนนี้จะไม่ได้เป็นแล้วเพราะต้องการพัก

ฮีโร่ที่ฉันอยากเป็นไม่ใช่แค่ช่วยคนอื่นแต่ต้องทำให้ปลอดภัยให้ได้มากที่สุดถึงอัตลักษณ์ของตัวฉันอาจไม่ได้อยู่ในแนวหน้า

แต่ในสักวันฉันจะพัฒนาอัตลักษณ์ของตัวเองให้แกร่งขึ้นและขึ้นไปอยู่แนวหน้าให้ได้



เฮ้อเอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ก่อนขอปั้นการบ้านก่อนแล้วกัน

นิจิโกะลุกขึ้นก่อนที่จะวางโทรศัพท์สีหวานไว้บนเตียงนอน

เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอเหมือนทุกวันเช็กว่ามีการบ้านอะไรบ้าง

และเริ่มลงมือทำมัน

.
.


---------------------


ตอนหน้าจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วไรต์จะพยายามจะฉากต่อสู้ให้ดีที่สุด
ครั้งนี้ไม่มีสปอยเนื้อเรื่องแต่จะเปิดข้อมูลเกี่ยวกับตัวนิจิโกะเพื่อให้อ่านได้เข้าใจมากขึ้น

-นิจิโกะเก่งศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวเพราะโดนสอนตั้งแต่เด็กๆ

-นิจิโกะตอนเด็กๆฝึกหนักอยู่พอตัวแต่ไม่ถึงขั้นโทโดโรกิ

-นิจิโกะเคยเรียกโทโดโรกิว่าโชจังแต่มันน่าอายเลยเลิกเรียกไป

-บาคุโกเคยติวเข้มเส้นตายในคืนวันก่อนสอบเข้ายูเอย์ให้แต่นิจิโกะได้แต่บ่นในใจว่า'อย่างงี้ฆ่าตรูเถอะ'

-โทโดโรกิชอบลูบหัวนิจิโกะแต่นี่ก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน

-ดอกไม้ที่นิจิโกะชอบคือดอกทานตะวัน

แค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ

ไรต์ยังแต่งไปเรื่อยๆเพื่อหาประสบการณ์ไป ถ้าบรรยายไม่ดีหรือยังไงแนะนำหรือติได้นะคะ



B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #35 tmk604 (@tmk604) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 16:50

    ผมชอบมากเลยสนุกมากเลยครับ
    #35
    0
  2. #34 Raindize (@Raindize) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:33

    นึกว่าจะทิ้งสะแล้วสนุกมากค่าาาา
    #34
    0