[Fic Boku no hero Academia] เรื่องราวของฮีโร่สีรุ้ง | Oc

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,924 Views

  • 36 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    308

    Overall
    1,924

ตอนที่ 5 : ||ตอนที่ 3 เจอกันอีกครั้งและช่อดอกไม้ปริศนา||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    16 ม.ค. 62






"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"


นิจิโกะ Talk


เวลาผ่านไปอย่างไม่รอใครผ่านไปเรื่อยๆบ้างคนอาจคิดว่าช้าบ้างคนกับคิดว่าเร็ว

แต่สำหรับฉันมันน่าตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมกัน

เพราะวันนี้คือ...

....วันสอบเข้ายูเอย์!!!

เราใกล้จะได้เจอกันแล้วนะโชโตะคุง

     "ไปก่อนนะคะ"ฉันพูดบอกคุณน้า

     "โชคดีนะนิจิโกะอย่าลืมทุกสิ่งที่สอนนะ"คุณน้าโบกมือกลับ

     "ค่า"

หลังจากที่ฉันเดินออกจากบ้านรู้สึกว่าวันนี้คัตสึกิจะขอเดินไปคนเดียวเพราะตรงการสมาธิละมั้ง

ฉันเดินไปตามทางเรื่อยๆ

ตื่นเต้นง่าาา

ใจเต้นตลอดทางเลยฮืออออ

พอฉันเดินไปจนถึงหน้าโรงเรียนยูเอย์แล้ว ตอนนี้ผู้คนเริ่มถยอยมากันเรื่อยๆ

จนถึงเวลาสอบผู้คนเข้ามานั่งในห้องประชุม

ฉันเดินเข้ามานั่งอย่างเกร็งๆ

รู้สึกว่าหมายเลขเข้าสอบของฉันจะติดกับอิสึกุ

พอพูดถึงอิสึกุในช่วง10เดือนที่ผ่านมาเขาเหมือนจะทำอะไรสักอย่างเลยชอบพึมพำบ่อยๆแถมเวลาเรียนยังใช้ที่บีบมือบีบมืออีกสงสัยคงต้องการฝึกร่างกายล่ะมั้ง

      "อิสึกุคุงแล้วก็บาคุโกอรุสวัสดิ์!"ฉันทักทายพวกเขาทั้งสองคน

      "นิจิโกะจังอรุสวัสดิ์วันนี้มาพยายามด้วยกันนะ!"ดูท่ากำลังใจเต็มร้อยเลยแหะ

      "อืมมาพยายามด้วยกันนะ"ฉันพูดและค่อยๆนั่งลงข้างๆเขา

      "สวัสดีผู้เข้าสอบทุกคน!!"

แล้วโปรฮีโร่คนนั้นก็บ่นๆเรื่องการสอบให้ฟังหลังจากที่ฟังสรุปได้ว่า

ในการสอบมีเวลา10นาที มีสนามสอบด้วยกันเจ็ดสนาม

แต่เหมือนเขาจะกันให้คนที่มาจากที่เดียวกันอยู่สนามเดียวกันซึ่ง

อิสึกุอยู่สนาม B บาคุโกสนาม A ส่วนฉันสนาม C

      "ฮืออต้องแยกกันหรอเนี่ยย"

      "เหมือนจะอย่างงั้นนะ"อิสึกุพูด

คัตสึกิก็เงียบๆไม่พูดอะไรมากเท่าไร คงต้องการสมาธิ แต่ดูเถอะตอนสอบหมอนั้นคง.....ขอไม่พูดถึงแล้วกัน

และในสนามมีวิลเลินอยู่สามประเภทและมีจำนวนมาก

มีตั้งแต่ 1 คะแนนถึง 3 คะแนนตามลำดับความยากของแต่ละประเภท

แล้วให้พวกเราใช้อัตลักษณ์จัดการพวกมันแล้วเก็บคะแนนไปเรื่อยๆ

หึๆ ของง่ายๆตอนฝึกกับน้ามิโฮะหนักกว่านี้อีก

เลือดตาแถบกระเด็น....

แล้วก็ห้ามโจมตีใส่คนอื่นเด็ดขาด

      "ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ!"แล้วจู่ๆก็มีเด็กผู้ชายคนนึงยกมือขึ้นเหมือนต้องการถามอะไรสักอย่าง

      "ในเอกสารมีวิลเลินอยู่ 4 ชนิดนี่ครับ"เขาชี้ไปที่เอกสารของตน

...จะว่าไปก็จริงแหะ

       "ถ้าเป็นการตีพิมพ์ผิดพลาดถือเป็นเรื่องที่น่าอายสำหรับยูเอย์ที่เป็นโรงเรียนโรงเรียนอันดับ 1 เลยนะครับ"

ดูจากท่าทางคงจะเป็นคนที่จริงจังกับทุกๆเรื่องเลยนะ

และเขาก็บ่นอะไรสักอย่างต่อก่อนที่จะชี้มาทางอิสึกุแล้วบอกประมาณว่าเลิกพึมพำได้แล้ว

น่าสงสารอิสึกุจริงๆ

และดูเหมือนว่าประเถทที่ 4 จะเป็นแค่ตัวหลอกเพราะมีแค่ 0 คะแนนแนะนำให้หนีเวลาเจอทุกสนามมีแค่คัวเดียว

      "ขอบพระคุณมากครับ ขอโทษที่เสียมารยาทครับ!"

      "ที่ต้องพูดก็มีแค่นี้แหละและสุดท้ายของแนะนำคำขวัญประจำโรงเรียนให้เลยแล้วกัน"

      "วีรบุรุษในตำนานโปเลียน โนนาปาร์ดได้กล่าวเอาไว้ว่า....วีรบุรุษที่แท้จริง คือ ผู้ที่ก้าวข้ามความทุกข์ยากของตัวเองไปได้"

      "จงมุ่งไปข้างหน้าสะ!"

      "Plus Ultra!!"

      "ถ้าอย่างนั้นขอให้ทุกคนได้รับบททดสอบที่ดีนะ"โปรฮีโร่คนนั้นพูด

เอาล่ะต่อไปนี้จะเป็นของจริงแล้ว!

หลังจากนั้นฉันก็เปลี่ยนและนั่งรถไปสนามสอบ
สนามสอบของฉันคือ สนาม C

"เริ่มได้"

อ่าวไม่มีนับถ้อยหลัง!?

ไม่ทันไรทุกคนก็วิ่งเข้าไปกันหมดแล้ว

เราก็ต้องรีบแล้ววว

ฉันวิ่งเข้ามาก่อนจะเริ่มกำจัดวิลเลินไปที่ละตัวโดยสร้างบราเรียไว้ที่มือก่อนจะต่อยไปที่วินเลินและเพิ่มความเร็วเพื่อให้จัดการได้เร็วขึ้น

อัตลักษณ์ของฉันก็มีประโยชน์ดีนะเนี่ยต่อยแล้วไม่เจ็บเลย

บัก!

ตุบ!

ฉันวิ่งเข้าไปต่อยพวกวิลเลินไปเรื่อยๆจากที่คำนวณฉันน่าจะได้ราวๆ30คะแนนแล้ว

ไม่คิดว่ามันจะง่ายแบบนี้~

ฉันก็ยังคงกำจัดพวกวิลเลินต่อไปเรื่อยๆ

เริ่มเจ็บที่ข้อมือขึ้นมานิดๆแล้วแหะ คงใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วละมั้ง

พรึบ!

มาแล้วเจ้าตัว 0 คะแนน.!

       "เจ้านั้นมาแล้วหนีก่อนเถอะ!"แล้วคนในสนามก็พยายามหนีเจ้าวิลเลินนั้น

แต่เดี๋ยวนะตอนนี้เจ้านั้นกำลังจะต่อยไปที่พื้นแต่ตรงนั้นมันมีคนอยู่และคนๆนั้นดู...

เอ่ม.....เหมือนคนบ้าเลยแหะ

หมอนั้นทำท่าทางเหมือนคนบ้าเดินเซไปมา

แต่ก็ต้องช่วยเขาก่อนเดี๋ยวก็ได้แบนกันพอดี!

ฉันใช้อัตลักษณ์เพิ่มความเร็วก่อนจะวิ่งไปคว้าตัวหมอนั้นไว้ทันอย่างทันท่วงที

ตุบ!

      "นี่เป็นอะไรรึเปล่า"ฉันเขย่าตัวเบาๆ

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะสลบไปแล้ว-_-

ช่วยไม่ได้...

ฉันอุ้มเขาขึ้นบ่าก่อนที่จะใช้อัตลักษณ์กระโดดไปในที่โล่งๆเพื่อตั้งหลักก่อน

       "นายๆเป็นอะไรมากไหมเนี่ยย"ฉันตบหน้าเขาเบาๆ

กึก

       "อ่าวนี่ฉัน...."ฟื้นแล้วค่อยยังชั่ว

       "เหมือนกี๊นายสลบไปน่ะแล้วก็เกือบจะโดนเจ้า0คะแนนต่อยแล้วนะ"ฉันอธิบายสถานะการณ์ให้เขาฟัง

       "นี่เธอช่วยฉันงั้นหรอ!?"หมอนั้นพูดพร้อมลุกขึ้นมานั่ง

        "หมดเวลา!"

อ่าวหมดเวลาแล้วหรอเนี่ย

        "หมดเวลาแล้วแหะว่าแต่นายบาดเจ็บตรงไหนไหมเดี๋ยวจะพาไปส่งที่ห้องพยาบาล"

        "ไม่นะฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร.....แล้วก็ขอบคุณมากนะฉันคามินาริ เดนกิแล้วเธอล่ะ"เขาพูดพร้อมจะยื่นมือมา

         "อ่า ฉันโอโซระ นิจิโกะยินดีที่ได้รู้จักคามินาริ"ฉันพูดพร้อมจับมือเขา


และหลังจากนั้น


1 สัปดาห์ต่อมา

ฮือตอนนี้ฉันนั่งมุดตัวอยู่ในที่นอนอันแสนอบอุ่นพร้อมกับดูหนังไปพลางๆ

แต่ในใจก็ยังคงกังวลว่าจะสอบผ่านไหมเนี่ยยย...ดังตลอดทั้งอาทิตย์

ขอให้ผ่านเถอะค่ะ

แต่ทั้งอาทิตย์นี้ฉันก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องตลอดพอหลังจากกลับจากโรงเรียนอาจจะเป็นเพราะกังวลอะไรหลายๆอย่างด้วยเลยไม่อยากออกไปไหนเลย

ฮือออเมื่อไรจะได้ผลสอบบY-Y

       "นิจิโกะ!!"แล้วจู่ๆน้ามิโฮะก็เปิดประตูพรวดเข้ามา

       "นิจิโกะมันมาแล้ว!!จดหมายจากยูเอย์!"น้ามิโฮะพูดพร้อมยื่นซองจดหมายมาให้

        "เยสสสในที่สุดก็มาแล้วว"พอรับมาจากน้าปุปฉันก็รีบแกะซองทันที

พอเปิดซองได้แล้วก็มีมอนิเตอร์ขนาดจิ๋วฉายขึ้นมา

[ฉันมาอยู่บนหน้าจอแล้ว!!] 

         "ออลไมท์!?"เดี๋ยวนะทำไมออลไมท์ถึง....

[เอาล่ะเธอคงจะตกใจมากๆสินะที่ทำไมฉันถึงมาอยู่กับจดหมายที่ส่งมาจากยูเอย์...ที่ฉันมาที่เมืองนี้ก็เพราะจะมาเป็นอาจารย์ที่ยูเอย์น่ะ...จำได้ว่าเราเจอกันครั้งแรกก็ตอนที่สาวน้อยโอโซระไปช่วยหนุ่มน้อยมิโดริยะกับหนุ่มน้อยบาคุโกสินะ]

ฮะ!?ออลไมท์จะมาเป็นอาจารย์ที่ยูเอย์

ง่าาายิ่งตื่นเต้นไปอีก

[งั้นเรามาเข้าประเด็นกันเถอะคะแนนข้อเขียนของเธอผ่านส่วนคะแนนปฏิบัติได้30คะแนนซึ่งเป็นคะแนนที่เรียกได้ว่าดูดีเลยแต่เรายังมีคะแนนอีกช่องนึง...คือคะแนนช่วยเหลือ!]

คะแนนช่วยเหลือ!?

มันมีด้วยเหรอ!?

[ซึ่งจากการที่สาวน้อยโอโซระได้ช่วยเด็กผู้ชายคนนึงไว้...ทำให้ได้คะแนนช่วยเหลือ45คะแนน.....โอโซระ นิจิโกะคะแนนของเธอคือ 75 คะแนน!ซึ่งแน่นอนว่าผ่าน]

        "กรี๊ดดดดดฉันผ่านแล้ว!!"หลังจากได้ยินสิ่งออลไมท์พูดหัวสมองมันก็สะกดได้แค่คำว่าดีใจและร่างกายที่เผลอกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ

[ยินดีด้วยนะสาวน้อยโอโซระต่อไปนี้เธอจะได้เป็นนักเรียนของยูเอย์แล้ว!]

ฉันทำสำเร็จแล้วนะโชโตะคุง!

.
.
.
.

ฉันค่อยๆเปิดจดหมายที่ถูกส่งโดยคุณแม่มาอ่านในนั้นมีเนื้อความว่า


ถึงลูกสาวตัวแสบ

     แม่ได้ยินแล้วนะเรื่องที่ลูกสามารถสอบเข้ายูเอย์ได้ ยินดีด้วยนะจ้ะ!
ตอนเด็กที่แม่อายุเท่ากับนิจิโกะแม่ก็เคยเรียนที่ยูเอย์ด้วยนะแถมรู้รึเปล่าว่าออลไมท์เขาเป็นรุ่นพี่ของแม่เลยนะ! ตอนนั้นเขายังเป็นแค่เด็กผู้ชายที่มีความั่นใจเท่านั้นแต่ตอนนี้เขาดันเป็นฮีโร่อันดับ 1 ไปแล้วมันน่าตกใจสุดๆเลยล่ะแต่แม่ก็ยินดีกับเข้าที่สามารถทำความฝันได้สำเร็จแล้วได้ยินว่าเขาจะมาเป็นอาจารย์ของลูกด้วยนิแม่ว่าเขาต้องโชว์อะไรตลกๆมาให้ฮาแน่นอน555+

     ตอนนี้แม่อยู่ที่แคนดาที่นี่อากาศดีสุดๆเลยและแม่ก็ซื้อของขวัญที่สอบเข้ายูเอย์ได้ให้นิจิโกะด้วยนะหวังว่าลูกจะชอบ

โอโซระ คากุยะ

เอ๋คุณแม่เป็นรุ่นน้องออลไมท์หรอเนี่ยแอบตกใจนิดๆนะ

แต่มาดูกันดีกว่าว่าของขวัญของคุณแม่คืออะไรกันนะ~

ฉันลองล่วงดูในซองจดหมายก็สัมผัสได้ถึงสิ่งของชิ้นเล็กเลยยิบขึ้นมาดู
มันคือจี้รูปใบโคลเวอร์สี่แฉกตรงกลางมีอัญมณีสีขาวประดับอยู่ตรงกลาง

ใบโคลเวอร์สี่แยกเป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี...

ขอบคุณนะคะคุณแม่

.
.
.

ตึก

ตึก

      "สายแล้ว!!!!...ทำไมน้าไม่ปลุกเนี่ยยย"ฉันรีบลงจากบันไดอย่างรวดเร็วและยิบขนมปังคาบไว้ที่ปากใส่รองเท้าก่อนที่จะพูดว่า

      "ไปแล้วนะคะ!"

ฉันรีบวิ่งออกจากหันมองซ้ายมองขวา

ฮืออคัตสึกิก็ไปแล้ว

วันแรกก็ตื่นสายเลยหรอเนี่ยย

ขออนุญาตใช้อัตลักษณ์นะคะ!!!
.
.
.

       "แฮกๆๆ"ฉันหอบหายใจอยู่หน้าห้อง1-A

ประตูใหญ่โครตๆ ตื่นเต้นมากๆ แต่นี่มันสายมา 2 นาทีแล้ววว

        "ขอโทษที่มาสายนะคะ!!"ฉันเปิดประตูพรวดเข้าไป

พอเข้าไปก็เห็นเพื่อนๆนั่งที่ของตัวเองกับหมดแล้วแถมอาจารย์ประจำชั้นก็มาแล้วด้วยยย

อ๊ากกกฉันมาสายหรอเนี่ย ฮืออในสายตาเพื่อนๆฉันจะเป็นคนยังไงล่ะเนี่ยย

        "เธอมาสายนะ.....โอโซระ"อาจารย์พูด

        "พอดีตื่นสายน่ะค่ะ...ขอโทษด้วยนะคะ!"ฉันพูดก้มหัว

        "ชั้งเถอะไปนั่งที่ได้แล้ว"

ฉันก้มหัวให้ทั้งอาจารย์และเพื่อนๆก่อนจะเดินไปนั่งที่ที่ว่างอยู่

แต่พอมองไปรอบๆห้องฉันสังเกตเห็นคนๆนึงที่คุ้นเคยและคิดถึงที่สุด

โชโตะคุง!

เขาอยู่ที่นี่จริงๆด้วยฮือออ

ความพยายามของฉันสำเร็จแล้ว!!

แต่เมื่อกี๊เขาน่าจะเห็นฉันแล้วนิน่า.....แต่หน้านิ่งโครต!

เขาจะยังจำฉันได้ไหมเนี่ยฮือออ


ตั้งสติก่อนนิจิโกะเธอสติหลุดไปแล้ว


โชคดีนะที่อิสึกุกับคัตสึกิก็อยู่ด้วยอุ่นใจขึ้นหน่อยอย่างน้อยก็รู้จักสามคนแล้วถึงไม่รู้ว่าโชโตะคุงจะจำเราได้รึเปล่านะ.....

       "เอาล่ะถึงจะกะทันหันไปหน่อยแต่ใส่ชุดนี้แล้วไปลงสนามสะ"อาจารย์พูดพร้อมโชว์ชุด

อะไรวะคะเนี่ยยยยวันแรกก็ให้ฝึกเลยเรอะ

หลังจากที่ทุกคนไปเปลี่ยนเป็นชุดพละของโรงเรียนเรียบร้อยก็มารวมกันที่สนาม

       "ทดสอบอัตลักษณ์!?"

เห๊ยๆวันแรกก็เอางี้เลยหรอ

        "แล้วพิธีปฐมนิเทศกับชี้แจ้งรายละเอียดละคะ?"ผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักๆพูดขึ้น

        "ถ้าจะเป็นฮีโร่ละก็ไม่มีเวลาไปทำอะไรแบบนั้นหรอกนะ"อาจารย์พูด

        "จุดขายของยูเอย์คือโรงเรียนที่เป็นอิสระ"

        "ซึ่งแน่นอนว่าฝั้งอาจารย์เองก็เช่นกัน.....พวกเธอเองก็เคยทำมาแล้วตอนม.ต้นใช่ไหมล่ะ?"

        "การทดสอบสมรรถภาพร่างกายโดยห้ามใช้อัตลักษณ์น่ะ"อาจารย์พูดพร้อมโชว์โทรศัพท์

ก่อนที่อาจารย์จะพูดเกี่ยวกับการห้ามใช้อัตลักษณ์บลาๆ

        "ตอนสอบเข้าภาคปฏิบัติคนที่ได้อันดับสูงสุดคือบาคุโกใช่ไหม?"แล้วทุกคนก็หันหน้าไปมองคัตสึกิ.....

        "ตอนอยู่ม.ต้นขว้างลูกซอฟต์บอลได้กี่เมตร?"อาจารย์ถามคัตสึกิ

        "67เมตรครับ"

        "งั้นคราวนี้ลองขว้างใหม่โดยใช้อัตลักษณ์ของเธอสะ...อยากทำยังไงก็ตามใจแต่อย่าออกจากวงก็แล้วกัน"

เหอะๆเชื่อว่าหมอนั้นจะต้องขว้างพร้อมอุทานคำแปลกๆแน่นอน

        "นี่คัตสึกิเวลาขว้างอย่าอุทานคำแปลกๆนะ!"ฉันตะโกนเตือนหมอนั้นอย่างน้อยวันแรกก็รักษาภาพลักษณ์หน่อยเถอะ

แต่ทำไมทุกคนต้องกันมามองฉันด้วยง่ะ...

         "เฮอะ!รู้แล้วน่านิจิโกะ!.."อืมๆลืมบอกไปตั้งแต่ตอนนั้นที่คัตสึกิตอนวินเลินจับครั้งนั้นหมอนั้นก็จะเรียกฉันนิจิโกะตลอดมา....แรกๆก็แปลกใจแต่ตอนนี้ชินแล้วล่ะ

         "ไปตายสะ!!!!!!!"และแล้วหมอนั้นก็ใช้ระเบิดไปพร้อมกับขว้างลูกซอฟต์บอล....ยังไม่ทันขาดคำบอกแล้วว่าอย่าอุทานคำแปลกๆ....

         "705!?เมตร จริงหรอเนี่ย!?"คนด้านหลังพูดแต่เสียงนี้คุ้นๆนะ

แต่หมอนั้นทำได้ดีกว่าที่คิดแหะ

         "ใช้อัตลักษณ์ได้เต็มที่สมกับเป็นแผนกฮีโร่!"

แล้วอาจารย์ก็พึมพำอะไรสักอย่างก่อนที่จะพูดว่า...

         "ดีล่ะงั้นถ้าคนที่ได้คะแนนรวมตํ่าสุดจากแปดการทดสอบฉันจะถือว่าไม่มีแววและจะจัดการลบรายชื่อออกจากฐานนักเรียนเลยแล้วกัน"

         "ห๊าาา!?"

อะไรเนี่ยวันแรกก็โหดเยี่ยงนี้แล้วตายๆ หรือว่าเราดันโชคร้ายได้ครูประจำชั้นโหด

         "จะทำยังไงกับนักเรียนก็เป็นสิทธิ์ของฉัน....ยินดีต้อนรับนี่แหละแผนกฮีโร่ของม.ปลายยูเอย์"แล้วอาจารย์ก็ทำหน้าโหดๆ

แล้วผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆก็ประท้วงสุดใจแต่ก็ถูกอาจารย์ตอกกับมาสะที่จริงถ้าตอนนี้หัวร้อนอยู่ฉันก็อาจจะประท้วงอีกคนแน่ๆ

แล้วอาจารย์ก็เทศเรื่องต่างๆว่า 3 ปีนี้จะต้องทุ่มทุกอย่างกับการฝึก

         "จงมุ่งไปข้างหน้าซะ Plus Ultra!ยังไงล่ะ"

         "ทุ่มพลังทั้งหมดที่มีแล้วก้ามข้ามมาให้ได้สะ"

ฮืออออหนูยังไม่พร้อมเลยค่ะอาจารย์

         "งั้นที่ว่าการสาธิตจบเพียงเท่านี้....ของจริงมันจะเริ่มจากต่อไปนี้ไปแหละ"

แล้วอาจารย์ก็เริ่มเรียกชื่อที่ละคู่เพื่อไปวิ่ง 50 เมตร

         "นี่ๆใช่โอโซระใช่ไหม"แล้วจู่ๆก็มีคนมาสกิดด้านหลัง

         "คามินารินินายก็ได้อยู่ห้องนี้หรอ!"ฉันหันไปก็เจอกับคามินาริคนที่ฉันช่วยไว้ตอนสอบ

         "อ่าเรื่องเมื่อตอนนั้นขอบคุณอีกรอบนะ...หลังจากนี้ฝากตัวด้วยนะ"

         "อืมทางนี้ก็เช่นกันจ้ะ"ฉันพูดและยิ้มให้เขาบางๆ

ตอนนี้รู้จัก 4 คนแล้วค่อยอุ่นใจขึ้นมาหน่อยแต่หลังจากนี้ต้องทำความรู้จักให้ครบทุกคนเลย

เพราะการสร้างมิตรเป็นเรื่องที่ดีคุณแม่เคยพูดไว้แบบนั้น

ว่าแต่โชโตะคุงอยู่ไหนกันนะ

ฉันหันซ้านหันขวาไปมา อะ!เจอแล้วฉันหันไปมองเขาแปปนึงก่อนที่เขาจะหันาทางฉันทำให้เราได้สบตากันอย่างจัง

เขามีสีหน้าตกใจนิดๆก็จะเปลี่ยนสีหน้าอย่างไวและหลบสายตาไป

ฉันที่ทำอะไรไม่ถูกก็เลยได้แต่ยิ้มบางๆไปเท่านั้น

ทำไมเขาต้องหลบหน้าด้วยนะ

ไม่เข้าใจจริงๆ

หลังจากนั้นก็ถึงตาฉันที่ต้องไปวิ่ง

      "โอโซระ เนื่องจากเธอเป็นเศษเลยต้องวิ่งคนเดียวนะ"อาจารย์อย่าตอกยํ้าสิคะหนูรู้ตัวดี

[เตรียมตัว....ระวัง.....ไป!]

หลังจากสัญญาฉันก็ใช้อัตลักษณ์เพิ่มความเร็วตัวเองและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

[3.15วิ]

เป็นเวลาที่ดีพอดูเลย~~

และหลังจากนั้นก็ทดสอบไปอีกหลายอย่างซึ่งฉันก็ทำได้ดีบ้างน้อยบ้างไปจนถึงขว้างลูกซอฟต์บอล

เด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักเหมือนว่าจะใช้อัตลักษณ์แล้วขว้างลูกบอลไป

แล้วอาจารย์ก็โชว์ผล

        "อินฟินิตี้!?"

ผู้หญิงคนนั้นสุดยอดเลยแหะ

       "สุดยอดยัยนั้นได้อินฟินิตี้เลย!"

และหลังจากนั้นก็ถึงตาอิสึกุ

       "มิโดริยะคุงถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะแย่เอานะ"ผู้ชายที่ชื่ออีดะพูดขึ้นจะว่าไป

อิสึกุคุงไร้อัตลักษณ์นิน่า

       "มันก็แน่อยู่แล้วก็เจ้านั้นคือไอกระจอกที่ไร้อัตลักษณ์นิ!"คัตสึกิพูดขึ้น

       "ไร้อัตลักษณ์?นี่นายไม่รู้เลยหรอว่าเขาทำอะไรไว้ตอนเข้าสอบน่ะ"อีดะคุงพูด

เดี๋ยวก่อนนะตอนสอบเข้าอิสึกุตอนคะแนนช่วยเหลือ 60 คะแนนหรือว่า....

แล้วอิสึกุก็เตรียมจะขว้างแต่จู่ๆมันก็วื่ดไปสะงั้น

        "ฉันเป็นคนลบอัตลักษณ์ของเธอเองแหละ"อาจารย์ขึ้นทำให้เรียกความสนใจจากทุกคนได้อย่างดี

แต่เหมือนอาจารย์จะเป็นคนลบอัตลักษณ์ของอิสึกุ อัตลักษณ์ของอาจารย์ที่น่าสนใจจังนะ

        "ว่าก็ว่าเถอะการสอบนั่นมันไร้เหตุผลสิ้นดี"เวลาอาจารย์ใช้อัตลักษณ์นี่ดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

อืมๆแต่ถ้าใช้บ่อยๆตาน่าจะแห้งนะ

        "ถึงปล่อยให้มีคนอย่างเธอเข้ามาเรียนได้นะ"อาจารย์ใจเย็น

แต่คุ้นมากจริงๆ....นึกออกแล้ว!

         "อ๋อจำได้แล้วเขาคือ อีเรเซอร์เฮด!"จำได้ว่าคุณน้าเคยพูดถึงอยู่
เขามีแว่นกันลมสีเหลือง

         "อีเรเซอร์เฮด...ไม่จะรู้จักเลย"เพื่อนๆพูด งั้นก็อธิบายให้เขาฟังหน่อยแล้วกันนะ

          "อีเรเซอร์เฮดน่ะเป็นฮีโร่ที่อยู่ด้านหลังน่ะค่ะแล้วก็ดูเหมือนว่าเขาจะเกลียดการของสื่อเลยไม่ค่อยมีใครจะรู้จักเท่าไร"ฉันอธิบาย

          "เธอนี่รอบรู้จังนะ"ผู้ชายหัวแดงๆพูด

          "พอดีเคยได้ยินจากคุณน้าน่ะค่ะ"

          "โอโซระจังสินะฉันอาซุย สึยุเรียกสึยุจังก็ได้"สึยุจังน่ารักจังเลย~~ได้เพื่อนใหม่แล้ว~~

          "เรียกนิจิโกะเถอะนะสึยุจัง ^•^"ฉันพูดส่วนสึยุจังก็พยักหน้า

และหันไปมองอิสึกุต่อ

          "เท่าที่เห็นเธอยังควบคุมอัตลักษณ์ของตัวเองไม่ได้เลยสินะ"

          "คิดจะทำให้ตัวเองหมด แล้วรอให้ใครสักคนมาช่วยอีกรึไง"

          "ผ-ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นสักหน่อย.."อิสึกุพยายามพูด

ก่อนที่อาจารย์จะใช้เชือกดึงอิสึกุเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับพูดอะไรสักอย่าง

แหมะ!

แล้วจู่ๆก็เหมือนมีใครมาสกิดข้างหลัง สัมผัสมือแบบนี้น่าจะเป็นผู้ชาย

ใครอีกคะ?

แต่ไม่ทันที่จะหันไป ก็มีเสียงกระซิบจากด้านหลัง

        "เย็นนี้มาเจอกันที่สวนข้างโรงเรียนหน่อยสิ"เสียงกระซิบเบาๆจากด้านหลังซึ่งแน่นอนฉันจำเสียงแบบนี้ได้ดีเขาคือ.....โชโตะคุง

เสียงทุ้มขึ้นมากเลย แถมดูเป็นผู้ใหญ่คิดด้วย

         "โชโตะคุง!?คือ---"ฉันที่กำลังจะพูดแต่เขาก็พูดแทรกสะก่อน

         "แล้วก็อย่าไปยิ้มให้ใครมากนักนะ..."หลังจากที่เขาพูดจบก็เดินออกไป

ฉันช็อคไปสักพักก่อนจะตั้งใจสติได้....

เมื่อกี๊มันอะไรกันนนน

แต่อย่างน้อยก็ดีใจที่เขายังไม่ลืมเรา....

ขอบคุณที่ยังไม่ลืมฉันนะ...โชโตะคุง


            "เห๊ยเดกุนี่มันหมายความว่ายังไงฮะ!!"แต่จู่ๆเสียงของคัตสึกิก็ทำให้สติฉันกับคืนมากก่อนที่จะหันไปมองทางเขา

ทว่าหลังจากที่ดูเหมือนอิสึกุจะใช้อัตลักษณ์ขว้างไปได้พอๆกับคัตสึกิ

แต่อัตลักษณ์ของเขาน่าจะเป็นประเภทเสริมพลังแต่ดันทำให้ร่างกายบาดเจ็บ แต่เห็นแล้วเจ็บแทนเลยจริงๆ

และอิสึกุคุงเนี่ยมีอัตลักษณ์น่าสนใจมากๆ

แต่ไม่ทันไรคัตสึกิเหมือนจะหัวร้อนเลยวิ่งเข้าไปเพื่อน่าจะหาเรื่องอิสึกุ

ฉันที่เป็นคนห้ามจำเป็นของทั้งสองคนนี้เลยพูดให้หมอนั้นใจเย็น

              "นี่คัตสึกิใจเย็นก่อนนน"ฉันพยายามจะพูดให้เขาใจเย็นแต่เหมือนจะไม่เป็นผล

คัตสึกิเหมือนจะไม่ฟังและอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม

แล้วจู่ๆก็มีคล้ายๆเชือกจับกุมหรือก็คือเชือกจับกุมเขามากันคัตสึกิไว้

ไม่ต้องเดาว่าใคร....

อาจารย์นี่เองงง

อัตลักษณ์อาจารย์นี่สุดยอดจริงๆๆ


         "เสียเวลากันมาเยอะแล้วคนต่อไปเตรียมตัวด้วยล่ะ"อาจารย์พูดก่อนที่จะยกเลิกใช้อัตลักษณ์

         "อิสึกุนิ้วไม่เป็นอะไรใช่ไหม"ฉันพูดพร้อมเข้าไปดูพร้อมกับเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆ

                  
และหลังจากนั้นพวกเราก็ทดสอบต่างๆไปเรื่อยๆ
จนครบ

          "งั้นขอประกาศผลเลยแล้วกันนะ"อาจารย์พูดพร้อมกับโชว์ผลให้ดู

ที่ 5 งั้นหรอ โอเครเลย~

แต่ว่าอิสึกุได้ที่21!?

ม่ายยยย 

           "ส่วนเรื่องที่จะคัดชื่ออกฉันโกหกนะ"

อาจารย์ทำไมทำแบบนี้คะะะ!?
 
           "มีแต่ต้องทำแบบนี้เท่านั้นแหละถึงจะดึงพลังของพวกเธอจนถึงขีดสุด"อาจารย์พูดได้หน้าตายมากค่ะ

           "ห๊าาาา!!"แล้วบางส่วนของห้องก็ผสานเสียงกันเพราะพึ่งหายช็อค

           "มันก็ต้องเป็นเรื่องโกหกอยู่แล้วนี่คะ แค่คิดดูสักหน่อยก็น่าจะรู้แล้วแท้ๆ"ผู้หญิงดูท่าทางมีความรู้พูดขึ้น

แต่ฉันไม่รู้นิน่าาา

และฉันยังใช้พลังไปไม่เต็มที่เลยนะเพราะถ้าใช้หมดได้หมดแรงกันพอดี

แล้วก็มีเสียงๆต่างมากมายคุยกันแต่คนที่น่าช็อคมากสุดนี่ก็น่าจะอิสึกุนะ

            "เอาล่ะพอแค่นี้ กลับไปที่ห้องเรียนจะมีเอกสารประกอบการเรียนว่างไว้ให้อยู่"อาจารย์พูดพร้อมกับเดินออกไปอย่างหน้าตาเฉย

เอ่ม.....โน่คอมเม้นแล้วกันค่ะ

หลังจากนั้นพวกเราก็เปลี่ยนชุดแล้วกลับไปห้องเรียนที่นั่งของฉันเป็นที่นั่งหลังสุดต้องมุมห้องด้านหน้าคือผู้หณิงหน้าตาน่ารักคนนึง

            "เอ๋!?จำได้ว่ายิบมาแล้วนินามันหายไปไหนเนี่ย"ผู้หน้าตาน่ารักคนนั้นพูด

ท่าทางจะมีเรื่องเดือดร้อนแน่ๆเลย ลองเข้าไปถามหน่อยดีกว่า

ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะลองทัก


            "คือว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า"ฉันเข้าไปถาม

            "คือว่าปากกาฉันมันหายน่ะทั้งๆที่เมื่อเช้าจัดมาอย่างดีเลยนะ"

            "งั้นเอาของฉันไปสิ!"ฉันพูดและเดินไปยิบปากกาแท่งใหม่ที่พึ่งซื้อมาแล้วยื่นให้เธอคนนั้น

            "ม-มันจะดีหรอแท่งใหม่สะด้วย"เธอมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก็น่ารักดีนะ

            "อืมเอาไปเลยนะถือว่าเป็นของขวัญที่เราไดรู้จักกัน...เอ่อ"

            "อุราระกะ โอชาโกะน่ะ!เรียกว่าโอชาโกะก็ได้นะ"โอชาโกะพูดพร้อมรับปากกาด้ามนั้นไป

            "งั้นยินดีที่ได้รู้จักนะโอชาโกะจังฉันโอโซระ นิจิโกะเรียกนิจิโกะนะ"

            "นิจิโกะจังหลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ"โฮชาโกะจังพูดพร้อมยิ้มออกมาก

สว่างมากกและน่ารักมักมาก

            "อืม!"

หลังจากนั้นฉันก็ได้เพื่อนคนใหม่แล้วก็มีโอกาศได้คุยกับอีดะคุงด้วยเขาเป็นคนที่ดูจริงจังกับทุกเรื่องเป็นคนที่จะขาดไม่ได้เลยล่ะนะ




และช่วงเวลาที่ฉันรอคอยให้มาถึงที่สุดก็มาถึง

ฉันก้าวขาไปตามถนนเพื่อจะไปสถานที่ที่นัดไว้

พอฉันไปถึงก็เจอกับเขาที่ยืนรอ

            "โชโตะคุง!"ฉันเรียกชื่อเขาอย่างดีใจ และรีบเดินไปหาเขา

เราจะได้คุยกันแบบเต็มแล้ว สิ่งที่อยากพูดกับเขามาตลอดห้าปีในที่สุดก็จะได้พูดสักที

ดีใจจังนะ><

และโชโตะคุงก็หันมาตามเสียงเรียกของฉันก่อนที่เขาจะยิ้มบางๆและพูดว่า

            "กำลังรออยู่เลย...นิจิโกะ"
.
.
.
.
.
.
.

-------------------------------

จบไปแล้วกับอีกตอนรู้สึกว่าตอนนี้จะยาวเป็นพิเศษ
ตอนนี้ไรต์ก็ยังรู้สึกตันๆแต่จะพยายามเขียนออกมาเรื่อยๆค่ะ

สามารถแนะนำฉากที่ให้อยากมีได้นะคะ

และช่วงนี้ไรท์อาจจะไม่ค่อยได้อัพแล้วเพราะตัวไรท์ใกล้จะสอบจะสะสางงานให้เรียบร้อยก่อน

ยังไงก็อย่าพึ่งลืมกันน่า


สปอยตอนต่อไป

 ฉันเดินกลับบ้านมาปกติแถมมันนี้ยังเป็นวันที่ดีมากๆเพราะได้เจอโชโตะคุงด้วยพวกเราแลกเมล์กับไลน์ไว้เรียบร้อยแล้วแต่เสียดายที่บ้านเขาดันอยู่คนละทางกับบ้านฉันเลย Y-Y

อ่าในที่สุดก็ถึงบ้านแล้ว

ฉันที่กำลังจะเปิดรั่วบ้านก็ต้องประหลาดใจเพราะมีช่อดอกไม้วางอยู่ที่หน้าบ้าน

ฉันก้มลงก่อนจะยิบขึ้นมาดู

ไม่ได้เขียนคนส่งแต่เขียนผู้รับ....แต่ผู้รับคือฉัน!?

ใครส่งมากันนะ

มีคำถามมากมายเข้ามาในหัวแต่มันคงไม่น่าตกใจเท่าช่อดอกไม้ที่ถูกส่งมาเพราะ......

ช่อดอกไม้นี้คือ...ดอกฮิกันบานะสีขาวและท่ามกลางดอกฮิกนับานะสีขาวก็มีดอกฮิกันบานะสีแดงอยู่ตรงกลางเพียงดอกเดียว

ใครเป็นคนส่งมันมากัน!?







ดอกฮิกันบานะสีขาวมีความหมายว่า: ที่ฉันปรารถนานั้นมีเพียงคุณคนเดียว/ ฉันเฝ้ารอวันที่เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ดอกฮิกันบานะสีแดงมีความหมายว่า: ความคลั่งไคล้/ อิสรภาพ/ การกลับมาพบกันใหม่/ มีเพียงคุณเท่านั้นที่ฉันคิดถึง





ขอบคุณที่มาจาก:ฮิกันบานะ- ANNGLE TH
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #22 nongfeenlylove (@nongfeenlylove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:40

    คัตจางงงง

    #22
    1
    • #22-1 (@1379568) (จากตอนที่ 5)
      20 มกราคม 2562 / 19:52
      คัตจังสุดหัวร้อน555
      #22-1
  2. #21 songcgay943 (@songcgay943) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:51
    ชัดเลยโชโตะผัวเราเอง55555555 เด่นมากดอกไม้ดูไม่ออกรึ
    #21
    2
    • #21-1 (@1379568) (จากตอนที่ 5)
      16 มกราคม 2562 / 19:06
      อาจจะใช่ก็ได้น่า5555
      #21-1
  3. #20 ท่านคาร์ล (@Yumin1993) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:27
    โทมูระ(?)
    #20
    1
    • #20-1 (@1379568) (จากตอนที่ 5)
      16 มกราคม 2562 / 17:10
      อาจจะใช่ก็ได้นะคะ><
      #20-1
  4. #19 Franne'e (@oawfa446) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:17

    โทโดโรกิส่งแน่นอนลล์(?) ฟันธงง!!

    #19
    1
    • #19-1 (@1379568) (จากตอนที่ 5)
      16 มกราคม 2562 / 17:09
      55555+
      #19-1
  5. #18 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:45
    ไรท์ชื่อ'ออลไมท์'ผิดนะคะ
    #18
    1
  6. #17 fayyoloyolo55 (@fayyoloyolo55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:14
    รู้แล้วว่าใครส่งมาอิอิ-.,-
    #17
    1
    • #17-1 (@1379568) (จากตอนที่ 5)
      16 มกราคม 2562 / 17:11
      ขอให้เดาถูกนะคะ><555
      #17-1