[Fic Boku no hero Academia] เรื่องราวของฮีโร่สีรุ้ง | Oc

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,359 Views

  • 50 Comments

  • 249 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    218

    Overall
    3,359

ตอนที่ 4 : ||ตอนที่ 2 เหตุการณ์สุดวุ่นวายกับนายคัตสึกิที่ผีเข้า||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    30 มี.ค. 62








"เจ้าบ้านั้นเอาอีกแล้ว.."


นิจิโกะ Talk

นี่ก็ผ่านมา 4 ปีหลังจากที่ฉันย้ายเข้ามาเรียนจะบอกว่าตอนนี้ฉันอยู่ ม.3 แล้วนะ

4 ปีที่ผ่านมาทำให้ฉันได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น

แต่มีเรื่องที่ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นคือฉันกับบาคุโกเริ่มคุยกันมากขึ้นในหลายๆเรื่องเพราะอาจจะบ้านติดกันเลย

ตอนนี้ฉันกับบาคุโกจะพูดว่าเพื่อนสนิทก็ได้ถึงในบ้างทีหมอนั้นอาจจะพูดไม่ดีหัวร้อนหรือยังไงแต่พออยู่ด้วยกันานๆฉันเลยชินกับมันไปแล้วแถมฉันก็สนิทกับคุณแม่กับคุณพ่อของบาคุโกมากๆเลย

ฉันชอบไปขอให้คุณแม่บาคุโกสอนทำอาหารบ่อยๆจนบ้างทีเจ้าบาคุโกมันก็บ่นว่าเธอมาบ้านฉันบ่อยไปไหมเนี่ยไปแล้ว

แต่เขาก็มีมุมน่ารักอยู่น่า

ถึงจะแทบไม่มีเลยก็เถอะ.....

และอิสึกุคุงฉันกับเขาสนิทกันโครตๆเรียกเพื่อนตายเลยก็ได้ฉันกับเขามีความชอบที่คล้ายๆกันทำให้เข้ากันได้ดีเลยทำให้ตอนนี้ฉันติ่งออลไมท์ไปอีกคนถึงจะไม่เท่าอิสึกุคุงก็เถอะตอนแรกเขาก็เกร็งๆ

แต่พอหลังๆเขาเริ่มทำตัวสบายๆเวลาอยู่กับฉันซึ่งมันก็ดีนะแถมอิสึกุคุงก็เรียนเก่งมากในบ้างทีก็ขอให้เขาช่วยติวให้

และอีกเรื่องนึง

เวลาบาคุโกหาเรื่องอิสึกุฉันต้องเป็นคนห้ามตลอด

จะมีสักวันไหมนะที่หมอนั้นเลิกหาเรื่องอิสึกุสักที

เหนื่อยแทนเขาเลยจริงๆ

และในแต่ละวันน้ามิโฮะก็จะฝึกฉันให้ใช้อัตลักษณ์ให้ดีมากขึ้นแต่ขอบอกว่าโหดมากกก

แต่อีกไม่นานก็ใกล้วันสอบเพื่อเข้ายูเอย์แล้วในช่วงนี้ฉันต้องพยายามมากขึ้นมากขึ้นมากๆ

และเรื่องที่ฉันจะเข้ายูเอย์ก็อิสึกุคุงไปแล้วด้วยนะแต่ไม่ได้บอกบาคุโก

ส่วนอิสึกุคุงตอบว่า

     "เรามาพยายามไปด้วยกันนะนิจิโกะจัง!!"

อย่างน้อยก็ยังมีอิสึกุที่ยังพอพึ่งได้นายชั้งเป็นคนดีจริงๆ

และวันนี้ก็ยังเหมือนทุกวันฉันเดินออกจากไปก่อนที่จะทักทายคนที่ยืนรอหน้าบ้าน

     "ไงจ๊ะบาคุโกคุง"ฉันทักทายเขาเหมือนปกติ

ทุกๆวันที่ต้องไปเรียนเขาจะมายืนรอฉันที่หน้าหบ้านเพื่อไปโรงเรียนด้วยกัน

     "ช้าจริงๆไปกันได้แล้ว"เห็นก็พูดแบบนี้ทุกวัน

     "ค่าๆคุณชายบาคุโก"

พวกเราเดินไปตามทางที่มีดอกซากุระร่วงโรยก่อนจะขึ้นรถไฟเพื่อไปโรงเรียนเหมือนทุกๆวันพอเราลงจากรถไฟก็เดินเท้าไปเรื่อยๆเพื่อเดินต่อไปถึงโรงเรียน

จะว่าไปฉันก็อยู่กับบาคุโกมา 4 ปีแล้วแต่ยังเรียกหมอนั้นด้วยนามสกุลอยู่เลย

เพื่อนๆถามว่าทำไมฉันถึงไม่เรียกบาคุโกว่าคัตสึกิ.....

แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันฉันคิดว่ายังคงไม่กล้าพอที่จะเรียกเขาแบบนั้นหรอกมั้ง.....แต่ไหนๆแล้วฉันลองขอเขาดูก็แล้วกันไม่รู้จะให้เรียกรึเปล่านะ

     "บาคุโก....เราอยู่ด้วยกันมา 4 ปีแล้วสินะ"ฉันพูดพร้อมมองดอกซากุระที่ร่วงโรยอไปตามสายลมอ่อนๆ

     "ก็ใช่"หมอนั้นตอบแบบไม่คิดอะไรมาก

     "ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้วนะ....นี่ฉันขอเรียกนายว่าคัตสึกิจะได้ไหม?"ฉันพูดด้วยสายตาจริงจัง

ฮืออเขาจะให้ไหมล่ะเนี่ยตั้งแต่รู้จักหมอนั้นมามีคนเรียกชื่อจริงหมอนั้นน้อยมากๆ(หรือเปล่า)

     "......"

     "ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรฉันเรียกบาคุโกเหมือนเดิมก็ได้"ฉันพูดและยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

     "....ก็ไม่ได้ห้ามสักหน่อย"

     "อ-เอ๋อ!?"อะไรนะเมื่อกี๊ฉันได้ยินถูกใช่ไหม

     "เยส!งั้นฉันขอเรียกนายว่าคัตสึกินะ......คัตสึกิหลังจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะ"ฉันพูดพร้อมยิ้มบางๆให้เขา

ดีใจจังในที่สุดก็ได้เรียกชื่อจริงหมอนั้นสักที

     "-///-....ตามใจ"

     "ปีนี้เราก็เตรียมตัวสำหรับเรียนต่อกันเถอะ"ฉันพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น

     "เออ"หมอนั้นพูดพร้อมรีบเดินต่อ

แม้ๆเขินก็บอกเถอะพ่อคุณ...

น่ารักจริงๆนะคัตสึกิ.....

หลังจากนั้นพวกเราก็มาถึงโรงเรียนตามปกติ

     "ตอนนี้พวกเธอก็อยู่ม.3กันแล้ว ถึงเวลาคิดเรื่องอนาคตอย่างจริงจังได้แล้วล่ะ"
 
     "เดี๋ยวอาจารย์จะแจกแบบสอบถามเส้นทางเรียนต่อให้นะ"

     "แต่ว่าพวกเธอน่ะ...ยังไงก็ไปต่อแผนกฮีโร่กันหมดห้องอยู่แล้วสินะ!"

พออาจารย์พูดจบทุกคนก็โชว์อัตลักษณ์ของตัวเองออกมายกเว้นฉัน คัตสึกิ อิสึกุและเพื่อนบางคน

ก็จริงที่ฉันจะไปต่อสาขาฮีโร่

     "อื้ม มีอัตลักษณ์แจ่มๆกันทั้งนั้น"

อาจารย์นี่เป็นพวกชอบอวยอัตลักษณ์นักเรียนมากสินะคะ

      "แต่อย่าเอาพลังมาใช้ในโรงเรียนแล้วกันนะ"

      "อาจารย์อย่ามาเหมารวมทุกคนแบบนั้นสิครับ"

คัตสึกิเอาอีกแล้วเบื่อจริงๆ

      "ผมไม่คิดจะจมปลักกับพวกอัตลักษณ์ไม่เอาถ่านแบบนี้หรอก"

เอ่ม...เอาที่สบายใจเลยค่ะ

      "ทำไมพูดแบบั้นวะ!"แล้วก็มีเสียงไม่พอใจเป็นอย่างมาก

      "พวกแกนี่น่าหนวกหูชะมัด สมกับเป็นตัวประกอบจริงๆ"

      "อ๋อถ้าจำไม่ผิดบาคุโกจะเข้าม.ปลายที่ยูเอย์สินะ"

      "ยูเอย์งั้นหรอ..โรงเรียนรัฐนั้นนะหรอ!"แล้วก็มีเสียงตกใจนิดหน่อย

      "โรงเรียนชั้นนำที่ค่าเฉลี่ยสอบปีนี้สอบติดแค่0.2เปอร์เซนต์เองอะนะ!!"

      "แถมอัตราสอบติดก็ตํ่าลงทุกปีด้วย"เพื่อนๆทุกคนดูตกใจมากๆ

ดูท่าทุกคนคงจะตกใจมากๆสินะ

แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้น่ะสิ....แต่ก็แอบกังวลนะ...ก็คนที่เข้าสอบต้องมีแต่พวกเก่งๆแน่เลย

      "เพราะมัวแต่แตกตื่นแบบนี้ไง ฉันถึงเรียกพวกแกว่าตัวประกอบ"

และคัตสึกิก็กระโดดขึ้นโต๊ะก่อนจะทำท่าทางอวดดี

ขอให้แม่งล้มหน้าควํ้าไปเลย...หมั่นไส้จริงๆ

      "ผลพรีเทสต์ฉันได้ A เพราะฉะนั้นในโรงเรียนนี้มีแค่ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้ายูเอย์!"

เหอะๆฉันก็ผลพรีเทสต์  A  เหมือนกันนะ

แล้วหมอนั้นก็บ่นอะไรสักอย่างก่อนที่อาจารย์จะพูดว่า

       "จะว่าไปมิโดริยะกับโอโซระก็เลือกเข้ายูเอย์เหมือนกันนี่น่า"

เหอะๆคราวนี้สนุกแน่งานนี้...ฉันยังไม่เคยบอกหรอกนะว่าตัวเองจะเข้ายูเอย์กับคัตสึกิอะนะ

แล้วคัตสึกิก็หันว่ามองค้อนฉันกับอิสึกุก่อนที่ทุกคนจะมองมาที่มิโดริยะ

อ่าวไม่มองฉันเรอะ...

      "หามิโดริยะนี่ไม่ไหวหรอก!แต่คุณโอโซระนี่น่าจะไหวอยู่นะ"แล้วทุกคนก็หัวเราะ

      "แค่เรียนเก่งอย่างเดียวเรียนสาขาฮีโร่ไม่ได้หรอกนะ555"

      "กฏแบบั้นไม่มีแล้วนะแต่แค่ไม่เคยมีใครลองตั้งหาก"อิสึกุพยายามพูด

น่ารำคาญจริงๆอีพวกนี้ดูถูกกันอยู่ได้

ไม่ทันที่จะพูดอะไรมากฉันรีบกระโดดไปหาอิสึกุพร้อมกับสร้างบาเรียป้องกันระเบิดของคัตสึกิอย่างทันท่วงที

Boom!!

      "เห๊ยยัยทวินเทลจะมาขวางทำไมฮะ!"

      "คัตสึกินายไม่มีสิทธิ์จะไปว่าเขานะยะ!มันเป็นความฝันของเขา"

      "แล้วเธอก็ด้วยจะเข้ายูเอย์ทำไมไม่บอกกันฮะ!"หมอนั้นถาม

      "ก็นายไม่เคยถามนิ!"ฉันตอบพร้อมบังอิสึกุไว้

      "ไอเดกุไอกระจอก!!คิดว่าคนไร้อัตลักษณ์อย่างแกจะสอบเข้าได้หรอวะสอบไว้เป็นที่ระลึกรึไง!"

      "พอได้แล้วถ้านายว่าอิสึกุต่อฉันจะไม่ยอมแล้วนะยะ!"นิสัยของคัตสึกินี่แก้ยังไงก็ไม่หายจริงๆ

      "มานั่งที่ได้แล้ว!"สุดท้ายอาจารย์ก็ห้ามศึกสำเร็จ

พวกเรากับมานั่งที่ของตัวเองหลังจากนั้นฉันกับคัตสึกิก็ไม่ได้คุยกันจนถึงเวลาเลิกเรียน

ปกติเวลาเลิกเรียนฉันไม่ได้กลับกับคัตสึกิหรอกนะเพราะเขาก็มีเพื่อนผู้ชายกลับด้วยอยู่แล้วตอนนี้ฉันนั่งกดโทรศัพท์อยู่มุมห้องซึ่งเป็นมุมอับ
      
      "นิจิโกะจังผมขอกลับบ้านก่อนนะครับ"เขาพูดพร้อมเก็บกระเป๋าสงสัยมีเรื่องให้จดแน่ๆเลย

      "อืมๆกลับดีๆนะ"ฉันโบกมือลาเขาก่อนจะจดจ่อกับโทรศัพท์ต่อ

 พรึบ

แล้วฉันก็เหมือนได้ยินเสียง

      "เรายังคุยกันไม่จบเลยนะเดกุ"

เอาอีกแล้วนะคัตสึกิ!

       "นั้นอะไรน่ะคัตสึกิ....หา..วิเคราะห์ฮีโร่เพื่ออนาคต"


       "เอาจริงหรอเนี่ย555"

      "ไม่เห็นเป็นอะไรเลยเอาคืนมานะ!"

ตูม!

แล้วคัตสึกิก็ระเบิดสมุดเล่มนั้นก่อนที่จะโยนลงหน้าต่าง

เจ้าบ้า!!

ฉันรีบกระโดดไปพยายามคว้าสมุดแต่ไม่ทัน...เกือบตกลงไปกับมันสะแล้ว

     "คัตสึกิจะมากเกินไปแล้วนะยะ!!"ฉันพูดพร้อมกำหมัดแน่นไม่มีวันไหนที่โกธรหมอนั้นเท่าวันนี้เลยจะว่าก็ว่าได้นะแต่ไม่เห็นจะต้องทำลายข้าวของเลยนิ

     "เหอะเธอนะเงียบไปเลย!!"

แล้วหมอนั้นก็พูดกับอิสึกุทำนองฮีโร่ต้องมีเรื่องๆเจ๋งๆตั้งเรียนม.ต้นแล้ว

...ตรรกะอะไรของหมอนั้นวะคะ

     "แหม...ก็ฉันสมบูรณ์แบบทุกระเบียบนิ้วนิน่า"

     "ไม่เห็นจะจริงอย่าหลงตัวเองสิคัตสึกิ นายหัวร้อนกับปากหมานี่ก็เรียกว่าข้อเสียแล้วนะ"ฉันพูดพร้อมหน้ามึนๆ

หมอนั้นหันมามองด้วยสายตาน่ากลัวแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 แล้วคัตสึกิก็ขู่อิสึกุก่อนที่จะเดินกลับไป

     "ไม่ไหวๆพูดอะไรกลับไปหน่อยสิถ้าไม่ตอบกลับไปหมอนั้นก็ได้ใจนะ"ฉันพูดพร้อมเดินเข้ามาปลอบอิสึกุ

     "ถ้าอยากเป็นฮีโร่ขนาดนั้นก็พอจะมีวิธีง่ายและได้ผลเร็วอยู่นะ"

     "นั้นก็คือชาติหน้าเชื่อมาจะมีอัตลักษณ์แล้วก็ทิ้งดิ่งลงมาจากดาดฟ้ายังไงล่ะ"

นี่มันแช่งกันชัดๆทนไม่ไหวแล้วนะเว๊ย!!

ฉันใช้อัตลักษณ์ของตนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วก่อนที่จะเข้าไปต่อยหน้าหมอนั้นไปเต็มเบา

     "นายน่ะหยุดพลามให้มากเถอะ...คนอย่างนายมันเกินไปแล้วจริงๆคัตสึกิ"ฉันพูดพร้อมสายตาผิดหวัง

คัตสึกินับวันยิ่งแย่ขึ้นเรื่อยๆจริง

หมอนั้นที่ล้มลงไปไม่ได้พูดอะไรก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันต่อยคัตสึกิ

และฉันก็หันไปหาอิสึกุ

     "ขอบคุณที่ปกป้องผมนะนิจิโกะจัง...ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"เขาพูดพร้อมเดินออกไปสงสัยคงไปหาสมุดล่ะมั้งเดี๋ยวค่อยส่งข้อความไปหาแล้วกัน

ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าพร้อมกับเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ

แล้วต่อไปนี้จะมองหน้าคัตสึกิติดไหมละเนี่ยยย แต่สิ่งที่หมอนั้นพูดมันก็น่าโมโหไม่น้อยเลยจริงๆ

ฉันเดินเข้าร้านหนังสือเข้าร้านหนังสือและหาหนังสืออ่านเพื่อข้ามเวลาไปเรื่อย

ก็คนมันยังไม่อยากกลับบ้านนิน่า

ฉันอ่านหนังสือที่สนใจไปพร้อมฟังเพลงเบาๆ สบายจังนะตัวฉัน

ตูม!!

แล้วจู่ๆก็มีเสียงระเบิดมาจากด้านหน้าร้านฉันเลยเก็บหนังสือพร้อมกับออกไปดู
คนมุงเพียบเลยแหะ....เรื่องเผือกขอให้บอก

ฉันมุดไปตามฝูงชนจนมาถึงด้านหน้ามุมขวาเห็นวินเลินกำลังจับผู้ชายคนนึงเป็นตัวประกันส่วนพวกฮีโร่ที่พึ่งมาก็พยามช่วยผู้คนแถวนั้น

พวกฮีโร่อีกส่วนก็พยายามไปช่วยตัวประกันแต่พอเขาต่อยไปที่วินเลินมันก็ถูกดูดและซัดออกมาแทน

พอฉันลองสังเกตไปที่ตัวประกัน....คนๆนั้นก็คือ...

คัตสึกิ!!

เดี๋ยวนะหมอนั้นถูกจับเป็นตัวประกันงั้นหรอ!?

ตอนนี้ฉันช็อคจนทำอะไรไม่ถูกในหัวกำลังตีกันว่าควรเข้าไปช่วยดีไหม

     "ทำไมพวกฮีโร่ถึงไม่ทำอะไรเลยล่ะ"

     "เห็นว่ามีเด็กม.ต้นถูกจับเป็นตัวประกันอยู่น่ะสิ..นี่ก็นานมากแล้วแท้ๆ"

คัตสึกิ....นายเลิกระเบิดมั่วซั่วได้แล้ว


.....ถ้าเป็นคุณแม่จะทำยังไงหรอคะ.....


     "ออลไมท์มาที่เมืองนี้ด้วยนิ!"อะไรออลไมท์เขามาที่เมืองนี้งั้นหรอ!?

แล้วก็มีเสียงผู้คนมากมายที่คุยกันเกี่ยวกับออลไมท์

จู่ๆก็มีเด็กผู้ชายคนนึงวิ่งออกไปทางวินเลิน

แต่นั้นมัน....อิสึกุ!!!

      "จะบ้าหรือไงกลับเดี๋ยวนี้นะ!!"ฮีโร่คนนึงพูด

อิสึกุวิ่งเข้าไปก่อนที่จะโยนกระเป๋าใสวินเลินตัวนั้นไปและพยายามช่วยคัตสึกิ...

ขนาดอิสึกุยังยอมเสี่ยงเลยนะ...แล้วเราล่ะ...

     "เป็นฮีโร่น่ะต้องเสี่ยงทุกเวลาอยู่แล้วนะจ้ะ..นิจิโกะ"

เป็นไงเป็นกันแล้วกันคราวนี้!!

ฉันใช้อัตลักษณ์เพิ่มความเร็วและเคลื่อนที่ไปหาอิสึกุก็จะพยายามหาทางช่วยคัตสึกิอีกคน

      "นิจิโกะจัง!!"

      "อดทนหน่อยนะคัตสึกิฉันจะพยายามช่วนนายให้ได้!!"ฉันพูดพร้อมกับใช้อัตลักษณ์ต่อยๆซํ้าๆที่เจ้าวินเลินนั้น

ถึงอาจจะไม่แรงมากแต่ถ้าต่อยซํ้าๆกันล่ะก็...

      "อย่ามาขวางนะเว๊ยย!!"แล้วไอวินเลินก็ใช้ส่วนที่จะเป็นแขนเตรียมฟาดที่พวกเรา

แย่ล่ะ!!

ต้องรีบปกป้องอิสึกุก่อน!

ฉันรีบคว้าตัวอิสึกุก่อนที่เจ้านั้นจะฟาดแล้วรีบใช้บาเรีย

พรึบ

ตูม!!

       "ช่างน่าสมเพชจริงๆ!"แล้วก็มีคนปรากฏตัวออกมาช่วยพวกเราไว้ทัน

       "ออลไมท์..."

       "ทำเป็นสั้งสอนเธอไว้ดิบดีแต่ตัวเองกับไม่ทำซะงั้น"

       "มืออาชีพน่ะเสี่ยงตายกันตลอดเวลาอยู่แล้ว!!!!"

       "ดีทอยท์แสมช!!"

แล้วออลไมท์ก็ต่อยเจ้าวินเลินนั้นกระเด็นออกไปไกลมากแถมโชคดีที่คว้าคัตสึกิไว้ทันแล้วรีบใช้บาเรียต่อ ขนาดใช้บาเรียยังรู้สึกเลยว่าแรงลมแรงมากจริงๆ

ฉันกอดทั้งสองคนไว้แน่นถึงบาเรียฉันจะป้องกันได้ทุกสิ่งแต่ก็ป้องกันแค่ที่ตัวฉันยังพอรับพลังไว้เท่านั้น

คุณนี่สุดยอดจริงๆออลไมท์....

และหลังจากนั้นฝนก็ตกลงมา

      "สุดยอด..."ฉันอุทานเบาๆเขาสามารถใช้หมัดเดียวสร้างแรงลมจนเกิดเป็นฝนได้เชียว

หลังจากนั้นเจ้าวินเลินก็โดนเก็บไปเรียบร้อยสถานการณ์กลับมาสงบอีกครั้ง
และฉันกับอิสึกุก็โดนต่อว่าเรื่องที่เข้าไปเสี่ยงตายนั้น
แต่เจ้าคัตสึกิกับได้คำชมสะงั้น

โลกนี้มันไม่เท่าเทียมกันจริงๆ

ฉันได้แผลมาเล็กๆน้อยๆแต่ทำแผลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนั้นพวกเราก็ถูกปล่อยตัวมาฉันบอกลาอิสึกุเพราะบ้านเรากลับคนละทางกันเลย

พอฉันกลับมาถึงบ้านก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วกระโดดลงเตียงไปเลย

เหนื่อยชะมัด...

กริ๊งๆ กริ๊งๆ

ใครมันว่ากดกริ๊งตอนนี้วะคนอยากจะพักผ่อนเว๊ยยย

ต้องไม่ใช่น้ามิโฮธแน่นอนเพราะน้ามิโฮะมีกุญแจ

แล้วมันใครกันละวะคะ

ฉันเดินไปเพื่อไปดูว่าใครเป็นคนกดกริ่งผ่านตาแมว

คัตสึกิ?

เขาคงมีเรื่องอยากจะคุยละมั้ง

พรึบ

     "มีอะไรหรอคัตสึกิ?"

หมับ!

ตุบ

แล้วจู่ๆหมอนั้นก็พุ่งเข้ามากอดเฉยเลยและพวกเราก็ล้มลงไปโดยที่คัตสึกิยังกอดฉันไว้

      "ที่หลังน่ะ...อย่าเข้ามาอีกนะมันอันตรายมากเลยนะยัยบ้า!ถ้าออลไมท์ไม่มาล่ะก็..."

      "อะไรกันแค่นี้เองหรอมันผ่านไปแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แล้วก็เก่งมากนะที่ทนได้นานขนาดนั้น....เก่งมากเลยน่าคัตสึกิ"ฉันพูด

      "ยัยบ้า....."หมอนั้นพูดพร้อมกับฟุบหน้าลงบนอกฉัน

แต่ว่าคัตสึกิยังกอดฉันอยู่เลยนะ....พึ่งเคยโดยเขากอดครั้งแรกเลยนะเนี่ยไปกินอะไรแปลกๆมารึเปล่า

      "ปล่อยก่อนดีไหมถ้าคนอื่นมาเห็นมันจะไม่ดีนะ"ฉันพูดพร้อมลูบหัวเขานิดๆก่อนที่จะพยายามผลักเขาออกเบาๆ

แต่คัตสึกิกอดแน่นกว่าเดิมอีก....หนูจะแบนแล้วค่าาา

แต่ว่าทำไมตอนเย็นคัตสึกิน่ารักเหมือนลูกหมาเลยง่ะ

ฮือออใจบางแล้วค่ะ

       "เรื่องที่เธอจะเข้ายูเอย์น่ะ........ฉันจะช่วยเอง"

ม-เมื่อกี๊เขาพูดว่าอะไร...จะช่วยฉันสอบเข้ายูเอย์งั้นหรอ!?

หมอนี้ต้องผีเข้าแน่ๆๆๆๆ

         "คัตสึกินายเป็นอะไรรึเปล่าทั้งเรื่องที่กอดฉันแล้วก็เรื่องสอบเข้ายูเอย์....นี่นายใช่บาคุโก คัตสึกิใช่ไหมเนี่ย"

        "......."

        "ฮัลโหล??"

และเขาก็เงียบ งั้นปล่อยให้กอดไปก่อนก็ได้

แต่หายากจริงๆเลยนะเนี่ยมุมน่ารักของคัตสึกิเนี่ย

เหมือนน้องหมาขี้อ้อนเลย....

.

.

.

.

.

.

.

--------------------------------------

ไรต์ Talk

จบไปแล้วกับอีกตอนไรต์ยังบรรยายฉากต่อสู้ไท่เก่งเท่าไรแต่จะพยายามทำให้ดีที่สุดนะคะ

ตอนนี้พี่บาคุโกเราก็จะแปลกๆหน่อยไรต์อยากลองให้บาคุโกมีมุมน่ารักๆเลยแต่งได้แบบนี้ล่ะค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นให้ด้วยนะคะ

1กำลังใจ=100กำลังใจ
1คอมเม้น=1000กำลังใจ
      
ถ้ามีคำผิดติได้นะคะไรต์อาจจะเช็คไม่หมด



B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #48 NP0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 13:19

    แกเอาหน้าฟุบลงไปตรงไหนกันห๊าาาาาาาาฮึ้ยยย-///-

    #48
    0
  2. #23 hinopaisit (@hinopaisit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:44
    ว่าวเป็นบ้า!!!ปกติบาคุโกเป็นแขนงพวกหัวร้อนไปวันๆแทนๆอยู่ไหนเรื่องนี้อย่ากับลูกหมาอี้แอนไปแล้ว!!!
    #23
    1
    • #23-1 •Sayuri•Rayko• (@1379568) (จากตอนที่ 4)
      17 มกราคม 2562 / 06:36
      เดี๋ยวเขามีฉากหัวร้อนให้เห็นอีกมากมายค่ะ//ไรท์อยากลองแต่งบาคุโกแนวนี้ดู555
      #23-1
  3. #15 lunalove (@lunalove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:37

    แอบหวานนนนนไปไหนนนนน ใยคัต!!! นี่ใช้แกมั้ยเนี่ย!!

    #15
    1
  4. #14 Raindize (@Raindize) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 17:19
    โอ้ยคัตจังน่าร้ากกกกก
    #14
    1
    • #14-1 •Sayuri•Rayko• (@1379568) (จากตอนที่ 4)
      15 มกราคม 2562 / 10:06
      จะพยายามแต่งให้คัตจังน่ารักขึ้นนะคะ><
      #14-1
  5. #13 Cronnazzz (@Cronnazzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:24

    แค่นี้หนูก็ตายตาหลับแล้วค่า~
    #13
    2
    • #13-1 •Sayuri•Rayko• (@1379568) (จากตอนที่ 4)
      13 มกราคม 2562 / 16:27
      ขอบคุณที่ฟินนะคะ><55
      #13-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #12 Franne'e (@oawfa446) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:16

    โชโตะล่ะ ลืมแล้วหรอ.....;^;

    #12
    1
    • #12-1 (@1379568) (จากตอนที่ 4)
      13 มกราคม 2562 / 16:21
      น้องยังไม่ลืมมแต่แค่ไม่มีบทให้พูดถึงพี่แกเฉยๆค่ะ555
      #12-1
  7. #11 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:46

    ใจบางหมดแล้วค่าาา
    #11
    1