[Fic Boku no hero Academia] เรื่องราวของฮีโร่สีรุ้ง | Oc

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,415 Views

  • 50 Comments

  • 253 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    274

    Overall
    3,415

ตอนที่ 3 : ||ตอนที่ 1 เพื่อนคนใหม่||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    25 พ.ค. 62


ตัวละครเพิ่มเติม




โอโซระ มิโฮะ

คุณน้าของนิจิโกะ

อายุ:27

อัตลักษณ์:มองเห็นระยะไกลได้




นิจิโกะ Talk


     "การหาวงกลมมีสูตรคือ......"

หลังจากที่ฉันเริ่มเรียนไปประมาณสามคาบและฉันยังหาเพื่อนไม่ได้เลย 

     "งั้นวันนี้พอแค่นี้อย่าลืมไปทบทวนกันด้วยนะคะ"แล้วอาจารย์ก็เดินออกจากไป

     "นี่ๆคุณโอโซระสุดยอดเลยที่กล้าเถียงบาคุโก"จู่ๆก็มีเด็กผู้ชายและหญิงเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะพูด

     "ใช่ๆแต่บาคุโกเนี่ยน่ากลัวเนอะแล้วก็ฮอตในหมู่ๆสาวด้วยละ"

     "เอ๋!?จริงหรอ"ห๊ะหมอนั้นฮอตในหมู่สาวๆโลกแตกแน่นอน

     "อ่าใช่ๆโอโซระซังอัตลักษณ์คืออะไรหรอ"

     "อัตลักษณ์ของฉันคือ.........นิมิตสีรุ้งน่ะ"ฉันตอบไปตามความจริงอย่างน้อยพวกเขาก็ทักฉันดีๆไม่เหมือนกับใครบ้างคนแถวนี้

     "มันคืออะไรหรอ?*-*"ดูทางจะมีแต่คนสนใจมันจริงๆด้วยแหะ

     "มันสามารถสร้างสายรุ้งแล้วก็โล่ป้องกันหรือบาเรียที่มีสีรุ้งได้น่ะ"ฉันพูดพร้อมกับสร้างสายรุ้งเล็กๆที่มือ

     "ส-สุดยอด!!"

     "มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอก....อะ!ฉันขอตัวก่อนนะ"ฉันพูดและลุกขึ้นไปที่สวนเล็กๆ

ฉันเดินผ่านเมื่อเช้าเห็นว่าอากาศน่าจะดีเลยลงมานั่งพักสมองแถวนี้จะดีกว่า

โชคดีนะที่คนน้อยไม่สิ....มีแค่คนเดียวเอง

แต่คนๆนั้นคุ้นๆแหะรู้สึกว่าจะอยู่ห้องเดียวกันด้วยนิน่า ลองไปทักทายด้วยหน่อยดีกว่า

     "นี่ๆนายเราอยู่ห้องเดียวกันใช่ไหม"ฉันเดินไปก่อนที่จะนั่งลงข้างๆเขา

     "ช-ใช่ครับคุณโอโซโระ ผมมิโดริยะ อิสึกุครับ"คนๆนี้ตกใจง่ายจังนะ

     "ยินดีที่ได้รู้จักนะมิโดริยะคุง"

     "ค-ครับ"ดูท่าจะเป็นคนที่ตื่นเต้นง่ายด้วยแต่ก็ดูไม่มีภัยอะไร

และฉันก็นั่งลงข้างๆเขาก่อนที่เขาจะพูดว่า

     ".....คือว่าเมื่อเช้าที่คัตจังไปพูดแบบนั้นอย่าไปโกธรเขาเลยนะเขาเป็นแบบนี้อยู่แล้วละครับ"

      "ดูก็รู้เลยว่าหมอนั้นคงเป็นคนโมโหร้ายแถมหัวร้อนง่ายแน่ๆ"ฉันพูดตามที่คิด

      "แต่อัตลักษณ์ของคัตจังสุดยอดมากๆเลยนะครับผิดกับผมที่ไม่มีอัตลักษณ์......"

มิโดริยะคุงไม่มีอัตลักษณ์งั้นหรอเนี่ย

     "ว่าแต่อัตลักษณ์ของคุณโอโซระคืออะไรหรอครับ"

     "ไม่ต้องสุภาพนักหรอก.....อัตลักษณ์ของฉันคือนิมิตสีรุ้งน่ะ"

     "นิมิตสีรุ้ง?"คงจะงงแน่ๆเลย

     "5555+คงจะงงสินะงั้นแบบนี้!"ฉันพูดพร้อมกับสร้างบราเรียหนือโล่นั้นแหละเป็นวงกลมล้อมรอบมิโดริยะคุงก่อนที่จะควบคุมให้มันลอยขึ้นไป

     "สุดยอด!!!"และค่อยๆบังคับให้มันลงมาถึงตอนนี้จะเริ่มใช้มันได้คล่องแล้วก็จริงแต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าจะใช้มันได้เต็มร้อยรึเปล่าน่ะสิ

     "สุดยอดเลยครับโอโซโระซัง"

     "เรียกว่านิจิโกะเถอะนะมิโดริยะคุง"ฉันพูดพร้อมยิ้มให้

ที่ฉันให้มิโดริยะเรียกชื่อจริงเพราะเซนต์ฉันมันบอกว่ามิโดริยะคุงน่ะไม่ธรรมดาแน่นอน

     "งั้นเรียกผมว่าอิสึกุนะนิจิโกะจัง"เขาพูดพร้อมสายตาเป็นประกายพร้อมกับยื่นมือให้

     "อืมอิสึกุคุง!"และฉันก็ยื่นมือไปจับมือเขา


มิโดริยะ อิสึกุ เพื่อนคนแรกหลังจากการย้ายโรงเรียนของฉัน


ตัดมาตอนเย็น

วันนี้ฉันเดินกลับบ้านอย่างปกติ

หลังจากที่ฉันกับอิสึกุคุงได้เป็นเพื่อนกันเขาก็เล่าหลายๆเรื่องให้ฟังเช่นเรื่องบาคุโก คัตสึกิคือชื่อจริงๆของหมอนั้นแล้วแถมหมอนั้นยังชอบแกล้งอิสึกุอีกหมอนั้นเรียกอิสึกุว่าเดกุซึ่งเป็นคำด่าว่าไร้ค่า

แล้วอีกหลายนึงอิสึกุคุงเป็นโอตาคุด้วยละเขาชอบออลไมท์มากๆๆๆๆๆๆๆแถมมีสมุดจดบันทึกรายละเอียดของฮีโร่อีกสุดยอดสุดๆเขาฝันว่าตัวเอง
อยากเป็นฮีโร่ที่ช่วยผู้คนได้แบบออลไมท์

ความฝันของเขานี่สุดยอดสุดๆ

คิดถูกแล้วจริงๆที่เข้าไปทักเขา


พอพูดไปมาฉันก็มาหยุดที่หน้าบ้านแล้ว รีบเข้าบ้านเลยดีกว่า

ตึก

ตึก

เสียงฝีเท้ามาจากข้างๆบ้าน....จะว่าไปตั้งแต่ย้ายมาฉันยังไม่เคยไปทักทายเพื่อนบ้านเลยนะ ลองทักทายหน่อยแล้วกัน

ฉันค่อยๆหันไปเพื่อจะทักทายเพื่อนบ้านตามมารยาทแต่พอหันไปฉันก็เจอกับ....

     "น-นายบาคุโก คัตสึกิ!"ฉันชี้หน้าเจ้าบ้านั้นคนที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวมากที่สุดแค่วันแรกก็เกลียดขี้หน้าแล้ว

     "ยัยทวินเทล!?"

หมอนั้นกำลังเดินเข้าบ้านข้างๆบ้านฉันอย่าบอกนะว่า......

     "นาย//เธออยู่บ้านหลังนี้หรอ!!!!"พวกเราทั้งสองคนพูดพร้อมกัน

     "ม่ายยยยยยจริงทำไมนายต้องมาอยู่ข้างบ้านฉันห๊าาาา"ฉันพูดพร้อมกุมหัว

     "ฉันสิต้องพูดคำนี้!!"หมอนั้นพูด

     "งั้นก็ช่วยไม่ได้คงต้องสงบศึกสินะ"ฉันพึมพำและใช้ความคิด 

นี่เป็นการตัดสินใจที่น่าจะดีที่สุด ณ สถานะการณ์ตอนนี้

     "งั้นเรามาแนะนำตัวกันดีๆเถอะ....ฉันชื่อโอโซระ นิจิโกะยินดีที่ได้รู้จักนะ....บาคุโกคุง"ฉันพูดพร้อมยิ้มบางๆ

     "-////-"

     "นี่ตอบอะไรหน่อยสิ"

     "บ-บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่คิดจะญาติดีกับเธอหรอกถ้ามันไม่ใช่เพราะพวกเราดันบ้านเราดันมาอยู่ติดกันน่ะ"หมอนั้นพูดด้วยสีหน้าอมแดงคงเมาแดดล่ะมั้ง

     "ค่าๆ....เรื่องอัตลักษณ์จะบอกให้แล้วกันนะ....อัตลักของฉันคือ...นิมิตสีรุ้ง"

     "นิมิตสีรุ้ง?"งงไม่จากต่างคนอื่นจริงๆด้วยแห๊ะ

     "งั้นจะให้ดูเจ๋งๆแล้วกันนะ"ฉันพูดพร้อมกับทำเหมือนตอนมิโดริยะคุงแต่สูงมากกว่า

     "และมันยังป้องกันพวก....บอกไม่ถูกแหะ แต่ตอนนั้นเคยลองใช้กันนํ้าแข็งมันก็กันได้นะ"ฉันนึกคิดก่อนจะค่อยๆบังคับมันลงมาด้านล่างอย่างสวยงาม

     ".......อัตลักษณ์เธอนี่มันสุดยอดเลยว่ะ"หมอนั้นพึมพําเบาๆพร้อมก้มหน้า

     "ขอบคุณที่ชมไปละ"ฉันพูดพร้อมกับไข้ประตูเพื่อจะเข้าบ้าน

     "เดี๋ยวสิ!"

     "มีอะไรอีกจ๊ะ?"ฉันเอียงคอไปตามเสียงเรียก

     "......ไม่มีอะไร"

     "งั้นไปนะเจอกันพรุ่งนี้"ฉันเดินเข้าบ้าน

ว่าแต่หมอนั้นอยากจะพูดอะไรกันแน่นะ

ฉันเดินเข้าห้องจัดการเปลี่ยนชุดและล้มตัวลงนอน...
และหยิบกรอบรูปที่ถ่ายกับโชโตะคุงมาดู

เมื่อไรเราจะได้เจอกันอีกนะ

ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างนะ

แต่ว่าเสียดายจังตอนลากันฉันยังไม่มีเมล ถ้ามีเร็วกว่านี้ล่ะก็คงจะให้โชโตะคุงไปแล้ว

พอพูดถึงโชโตะคุงก็ทำให้นึกถึงเรื่องนั้นเลยนะ....เรื่องที่จู่ๆโชโตะคุงก็ไม่มาบ้านฉันไปสองเดือนเลยละพอมาใบหน้าของเขาข้างซ้ายก็มีรอยแผลเป็น

ในวันนึงเขามาหาฉันพร้อมกับร้องไห้เขาพึมพำว่า

     "นิจิโกะ....ฮึกๆ"

     "ฮึกๆนิจิโกะไม่รังเกียจใบหน้าของฉันใช่ไหม"

     "จะรังเกียจได้ยังไล่ะก็โชโตะคือเพื่อนนิจิโกะนะ!!"

     "เกลียดที่สุดๆฮึกๆเกลียดคุณพ่อที่สุดเลยฮึกๆ....นิจิโกะ"

ในวันนั้นตอนแรกก็ตกใจนะว่าเขาไปโดนอะไรมาเกิดเรื่องอะไรขึ้น
หลังจากที่โชโตะคุงเริ่มดีขึ้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องต่างๆให้ฉันในวัยเด็กฟัง

และฉันในตอนนั้นทำได้แค่ปลอบเขาและให้กำลังใจเขา.....เพียงเท่านั้น

พอหลังจากนั้นเขาก็เริ่มเย็นชากับคนอื่นๆมากขึ้นเหมือนสร้างกำแพงไว้
แถมสายตาตอนที่เขามองคุณพ่อของเขามันเป็นสายตาที่น่ากลัวๆมาก

ตอนนี้ฉันก็ยังไม่โตมากแต่พอจะเริ่มตัดสินใจอะไรได้แล้วบ้างคิดอะไรได้รู้จักถูกผิด

อยากจะช่วยเขาจังนะ...โชโตะคุง

     "นิจิโกะจังกลับมารึงยัง"คุณน้ากลับมาแล้ว

     "กลับมาแล้วค่าา"

     "นิจิโกะจังช่วยไปซื้อของให้น้าหน่อยได้ไหม"

     "ได้ค่าจะลงไปแล้วนะคะ"

ฉันแต่งตัวให้ดีๆพร้อมกับลงไปข้างล่าง

     "นิจิโกะจังน้าฝากซื้อของตามนี้นะถ้าเงินเหลือก็เอาไปซื้อของที่อยากได้ได้เลยนะ"

     "โอเคค่า....งั้นไปก่อนนะคะ"

ฉันรับรายการของที่ต้องซื้อพร้อมกับกระเป๋าเงินและเดินออกมาจากบ้าน
ฉันเดินไปตามทางไปเรื่อยๆจนถึงร้านและจัดการซื้อของตามรายการรีบร้อย

     "เหลือ 500 เยน"ฉันอุทานเบาๆ

เหลือแค่ 500 เยนจะซื้ออะไรกินดีนะ

ใช้ความคิดแปป

. . . . . . . แซนวิชกับนมแล้วกันไว้กินตอนตึกเผื่อหิว

หลังจากที่ฉันไปยิบแซนวิชกับนมเรียบร้อยก็ไปจ่ายเองแล้วเดินออกจากร้าน

แต่ยังไม่อยากกลับบ้านเลย

ตุบ!

ตุบ!

แล้วจู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรกระทบพื้นจากซอยเลยลองหันไปมองดู
มีเด็กผู้ชายคนนึงกำลังโดนรุบอยู่.....แถมเจ้าพวกที่รุมยังใช้อัตลักษณ์อีก

ฉันหันไปมองคนรอบข้างที่น่าจะเห็นเหตุการณ์เหมือนกับฉัน

แต่พวกเขากลับเมินเฉยและพึมพำว่า

'เดี๋ยวฮีโร่ไม่ก็คนอื่นคงมาช่วยเองแหละ'

.....ทำไมถึงไม่ไปช่วยเด็กผู้ชายคนนั้นกันล่ะ

ตึก!

ตุบ!

ฉันกำมัดแน่นตอนนี้ในสมองกำลังคิดว่าฉันควรจะเข้าไปช่วยดีไหม

แต่ฉันเป็นแค่เด็กเองนะยังไม่เคยสู้ด้วยซํ้า.....

คนที่โดยรุมจากที่สังเกตเขาน่าจะอายุเท่าๆฉันเองนะแถมเขาดันใส่เสื้อกันหนาวสีดำอีก

เอายังไงดีล่ะ

'ฮีโร่น่ะต้องเสี่ยงตายทุกเวลาอยู่แล้วนะจ้ะเพราะงั้นลูกจะต้องต้องเตรียมใจกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นด้วยนะ"

พอนึกถึงคำที่คุณแม่พูดจู่ๆเท้าก็ก้าวออกไปเอง

เอาวะ!

ฉันวิ่งเข้าไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

ทำยังไงดีล่ะเนี่ยย

พอฉันวิ่งมาถึงก็กระโดดถีบเจ้าพวกนั้นไปคนนึง

     "ทำอะไรของเธอฮะ!!!!"แล้วพวกนั้นก็หันมาหาฉัน

     "งั้นพวกนายก็หยุดรุ่มเขาก่อนสิทะเลาะกันไม่เห็นจะใช้กำลังเลยนี่คะ"ฉันพูดพร้อมกับตั้งท่าเตรียมสู้

เอาไงเอากันค่ะจังหวะนี้

     "คุณตำรวจครับทางนี้ครับ!!!"แล้วจู่ๆก็มีเสียงผู้ชายคนนึงตะโกน

     "ตำรวจ!? ชิ!หนีก่อนพวกเรา"แล้วคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าก็บอกคนอื่นก็จะรีบวิ่งหนีไป

     "คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ"แล้วก็มีเด็กผู้ชายที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันเดินเข้ามา

     "อ-อ้าวแล้วไหนตำรวจละคะ"ฉันทำหน้างงๆ

     "พอดีผมแค่พูดไปงั้นๆน่ะ"เขาพูดสีหน้าเรียบนิ่ง

     "ง-งั้นขอบคุณมากนะคะ....ฉันชื่อโอโซระ นิจิโกะแล้วคุณละคะ"ฉันยิ้มตามมารยาทอย่างน้อยเขาก็ช่วยฉันไว้ถามชื่อไว้หน่อยแล้วกัน

แต่ผู้ชายคนนี้หน้านิ่งชะมัด

     "ชินโซ ฮิโตชิยินดีที่ได้รู้จักโอโซระ...ซัง"เขาพูดพร้อมหน้าขึ้นสีนิดหน่อย

นี่ก็น่าจะเมาแดดอีกคน

     "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะชินโซคุง"ฉันตอบกลับเขา

     "งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"ฉันพูดพร้อมก้มหัวให้เขานิดๆก็จะรีบวิ่งไปดูคนที่ถูกรุม

พอฉันเดินไปถึงก็...

.....เขาหายไปแล้ว!!!

เห๊ยยไปเร็วจัง

ชั้งเถอะ ขอแค่เขาไม่เป็นอะไรมากก็พอ

      "แค๊กๆ"

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนคนไอในทางเลี้ยวของซอยเลยเดินเข้าไปดู

ก็พบกับคนที่น่าจะเป็นคนที่โดนรุม

ใช่ต้องเป็นเขาแน่ๆ เสื้อกันหนาวสีดำฉันจำได้

     "เอ่อเป็นอะไรรึเปล่า"ฉันเดินไปใกล้ๆก่อนจะย่อตัวลงข้างๆเขา

     "หิว...."ฉันได้ยินเขาพึมพำอะไรออกมา

หิวงั้นหรอ....แซนวิชกับนมที่พึ่งซื้อมาน่าจะช่วยเขาได้นะ

ฉันยิบแซนวิชกับนมออกมากจากถุงและยื่นให้เขา

     "นี่น่าพอทำให้หายหิวนะเอาไปกินก่อนสิ"พอฉันพูดจบ

เขาก็เงยหน้าขึ้นมาทำให้เราได้สบตากัน

พวกเราชะงักแต่ก็ไมีใครละสายตาเลยทำให้เราจ้องกันไป

     "....."หลังจากนั้นเขาก็หลบตาฉันก่อนที่จะคว้าแซนวิชกับนมไปพร้อมกับกินมัน

     "....ดูถ้าจะหิวมากๆเลยนะแล้วบาดเจ็บมากไหม"ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าเขาสังเกตได้เลยว่าใบหน้าเขามีรอยแผลอยู่

     "อะ!เธอมีแผลนิเดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ"ฉันพูดพร้อมยิบพาสเตอร์แล้วค่อยๆแกะมันก่อนะจะแปะแผลเขาอย่างระมัดระวัง

เขาไม่สนใจกินอย่างเดียวคงหิวจริงๆแหะ

     "ทำไหมถึงช่วยฉันล่ะ...."เขาถาม

     "ถามว่าทำไม....ไม่รู้เหมือนกันน่ะแรกก็คิดอยู่นะ แต่พอนึกถึงคำพูดของคุณแม่ขามันก็ก้าวออกมาเลย.....แต่ก็ดีแล้วล่ะนะที่ไม่เป็นอะไรมาก"ฉันพูดพร้อมยิ้มให้เขา

     "ลืมแนะนำตัวไปเลยฉันชื่อโอโซนะ นิจิโกะแล้วเธอล่ะ"

     "ชิการาคิ....โทมูระ"เขาพูดก่อนจะก้มลงไปกินต่อ

     "งั้นฉันไปก่อนนะชิการาคิคุง"ฉันลุกขึ้นก่อนที่จะโบกมือให้เขาและเดินออกไป

แต่ว่าเป็นคนที่แปลกจริงๆเลยนะ

แถมดวงตาสีแดงนั้นยังเป็นแววตาที่แสดงความเศร้าออกมาชัดเจนขนาดนั้น...


ตัดมาอีกด้าน

เด็กหนุ่มนั่งลูบพาสเตอร์ที่ถูกที่ไว้ที่แก้มตนพร้อมกับรอยยิ้มจากเด็กสาวที่เข้ามาช่วยเหลือเขา

     "ไม่เข้าใจจริงๆ.....ทำไมถึงมาช่วยฉัน....เธอเป็นใครกันแน่...โอโซระ นิจิโกะ"

เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไหมเธอถึงมาช่วยคนอย่างเขา ทั้งที่คนอื่นไม่แม้จะกล้าเขามาใกล้ตัวเขาเลยด้วยซํ้า

.......แต่ก็แอบรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยเลยที่มีคนมาช่วยเขา ตลอดที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเข้าช่วยเขาเลยแม้กะทั่งพวกโปรฮีโร่หรือตำรวจ

ถ้างั้น....อย่างน้อยก็ขอ.....

     "ขอให้เราจะได้เจอกันอีกนะ....โอโซระ นิจิโกะ"


-----------------------------------------------

ไรต์ Talk

จบไปอีกตอนตอนนี้เจอไปหลายคนเลยทีเดียว....น่าจะได้เข้าเนื้อเรื่องหลักประมาณตอนหน้าไม่ก็ตอนที่สี่ไม่น่าจะเกินไปกว่านี้ค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจหรือติข้อที่ควรปรับปรุงได้นะคะ


1กำลังใจ=100กำลังใจ
1คอมเม้น=1000กำลังใจ







     






     

















B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #26 Kat C. (@CCHOMC) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 20:25
    ช่วยแก้คำผิดบางคำด้วยนะคะ~
    #26
    2
    • #26-1 (@1379568) (จากตอนที่ 3)
      20 มกราคม 2562 / 20:31
      กำลังเช็คอยู่ค่ะรอหน่อยนะคะ><ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ
      #26-1
  2. #10 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 19:48
    น้องสเน่ห์แรงงง
    #10
    1
    • #10-1 •Sayuri•Rayko• (@1379568) (จากตอนที่ 3)
      13 มกราคม 2562 / 12:38
      น้องก็จะซื่อๆในบ้างเรื่อง555
      #10-1
  3. #9 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 19:48
    น้องสเนห์แรงงง
    #9
    0
  4. #8 Franne'e (@oawfa446) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 18:30

    อัพเร็วๆน้าาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #8
    1
  5. #6 Raindize (@Raindize) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:18

    ปักธงๆๆๆๆๆรอน้าาสนุกมากค่าา
    #6
    1
    • #6-1 •Sayuri•Rayko• (@1379568) (จากตอนที่ 3)
      11 มกราคม 2562 / 21:19
      ขอบคุณค่าจะพยายามแต่งให้ดีที่สุด><
      #6-1