[Hyouka] ไม่รักผมแล้วหรอ?

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 33 Views

  • 0 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5

    Overall
    33

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เขาที่ได้ปฏิเสธเธอไป<br /> <br /> เขาที่ได้หักช็อกโกแลตของเธอไป<br /> <br /> เขาที่ยังยิ้มทั้งๆเกิดเรื่องแบบนี้<br /> <br /> และเขาที่กลัวเธอจะไม่รักเขาอีก


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

มายากะ


ไม่รักผม


แล้วหรอ?




---------


ไรท์ Talk


เนื่องจากหลังจากที่ไรท์ได้ดูเรื่องปริศนาความทรงจำจบไว้ก็ติดมากเลยแล้วไรท์ก็ชอบคู่นี้มากๆเลยลองแต่งแฟนฟิคดู


ไรท์คิดว่าคู่นี้ดูมีมิติ


ทำให้ไรท์ชอบ


ยังไงก็ขอให้อ่านอย่างสนุกนะคะ!






B
E
R
L
I
N
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 5 มี.ค. 62 / 14:12

บันทึกเป็น Favorite








รักอันแสนหนาวเหน็บ





หลังจากที่ผมรู้ว่าเธอจะทำช็อกโกแลตให้จิตใจผมก็หวั่นไหวทำอะไรไม่ถูกเลย


ผมน่ะก็ชอบเธอนะ


แต่ไม่อยากจะผูกมัดกับอะไรผมกลัวถ้าผมผูกมัดกับอะไรแล้วจะต้องกลับไปเป็นเหมือนตอนม.ต้น


ซาโตชิคนเดิมผมไม่อยากจะกลับไปเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว


แต่ผมก็รักมายากะรักมากๆด้วย


ผมคิดว่ามีผู้หญิงดีๆอย่างเธอมาชอบผมมันเป็นเหมือนฝันเลยละ


แต่คนอย่างผมจะคู่ควรกับมายากะหรอ?


ผมน่ะได้ทำเรื่องที่เรียกได้ว่าผิดพลาดที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้


วันวาเลนไทน์ผมได้หักช็อกโกแลตเธอที่จะให้ผมเป็นสองส่วนเพื่อจะเก็บให้สะดวกที่ผมทำไปเพราะพยายามเลี่ยงจะให้คำตอบจากเธอ


พอเธอกลับมาจากชมรมวิจัยมังงะพอรู้ว่าช็อกโกแลตที่เธอทำให้ผมหายไป


“แต่ก็รู้สึกเจ็บนิดๆแหะ”หลังจากที่เธอพูดเสร็จก็กลับบ้านไป


ไม่ใช่ผมไม่ได้รักมายากะนะแต่ผมรักเธอจนถอดตัวไม่ขึ้นเลยก็ว่าได้


แต่ผมกลัว


.

.

.

.

.


วันนี้ผมกับมายากะนัดมาทำงานที่บ้านผมเป็นงานในชมรมวรรณกรรมนั้นแหละ


หลังจากวันนั้นผมกับเธอก็คุยกันปกตินะแต่มองหน้ากันไม่ค่อยติดสักเท่าไร


แต่มันก็จำเป็นจริงๆเพราะวันนี้คนในชมรมมีว่างแค่สองคน


ตอนนี้ผมนอนรอเธออยู่กำลังคิดว่าจะต้องทำหน้าแบบไหนทักทายเธอดี


กริ๊ง กริ๊ง


อะ!เธอมาแล้ว


ผมรีบเดินไปหน้าประตูแล้วเปิดประตูให้เธอ


“ไงฟุคุจัง”เธอพูดพร้อมกับโบกมือให้


วันนี้เธอแต่งตัวด้วยชุดสบายๆแต่ก็น่ารักได้


“ไงมายากะ”ผมทักทายเธอกลับ


“ขอรบกวนด้วยนะคะ”มายากะพูดพร้อมกับถอดร้องเท้าและเดินเข้ามาในบ้านของผม


“วันนี้คุณพ่อคุณแม่ฉันไปต่างจังหวัดน่ะตามสบายเลย”


“อืม”


แล้วผมกับเธอก็เดินมาถึงห้องผมเธอนั่งลงตรงโต๊ะพับที่ผมเตรียมไว้ให้


“ฟุคุจังห้องนายเนี่ยรกจังนะ”มายากะพูดพร้อมกับบัดฝุ่นบนโต๊ะ


“5555+งั้นหรอพอดีฉันไม่ค่อยได้ทำความสะอาดน่ะเลยรกไปหน่อย”


“แล้วมายากะจะเอานํ้าอะไรไหม?”ผมถามเธอ


“งั้นขอนํ้าส้มแล้วกันนะ”


“ได้เลย!”แล้วผมก็เดินไปเตรียมนํ้าส้มสองแก้วที่ห้องครัว


“มาแล้ว”แล้วพอพบเปิดประตูห้องไปก็เห็นมายากะที่กำลังทำงานชมรมอยู่อย่างตั้งใจ


“ฉันว่างนํ้าไว้ตรงนี้นะ”ผมพูดและว่างนํ้าส้มไว้ข้างๆเธอและนั้งตรงข้ามเธอ


ผ่านไปสักพักเราสองคนต่างเงียบใส่กัน


แต่จู่ๆโทรศัพท์ของมายากะก็ดังขึ้น


ติ่ง! ติ่ง!


แล้วมายากะก็หันไปสนใจโทรศัพท์


และยิ้มออกมาดูจากหน้าจอแล้วน่าจะเป็นแชทสินะ

ว่าแต่ใครกันละที่ทำให้เธอยิ้มได้กันนะ


“ใครแชทมาหรอ?”ผมถามเธอไป


“รุ่นพี่ทาคานะน่ะเราพึ่งรู้จักกันได้ประมาณสองอาทิตย์รุ่นพี่เขาเป็นคนดีสุดๆแถมคุยด้วยแล้วรู้สึกดีมากเลยละ”


“รุ่นพี่คนนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรอ?”ผมถามเธอไป


“เป็นรุ่นพี่ผู้ชายน่ะ”อะไรนะรุ่นพี่ผู้ชายความรู้สึกมายากะบอกมันก็เหมือนกับความรักเลยละสิ


อย่าบอกน่ะว่า….มายากะจะชอบรุ่นพี่คนนั้น


ไม่หรอกมั้งอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกเคารพรักก็ได้…..


ผมนั่งเงียบไปเพราะแอบรู้สึกเจ็บนิดๆ….


ทำไมกันละมายากะไม่ชอบผมแล้วหรอ?


“นี่มายากะฉันมีเรื่องจะถาม”ผมพูดพร้อมกับสีหน้าจริงจัง


“อะไรหรอ?”เธอเงยหน้าขึ้นมา


“มายากะ....ยังชอบผมอยู่รึเปล่า”ผมพูดขึ้น


เธอมีสีหน้าตกใจมากแต่แปปนึงก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า


“กำลังใจพยายามตัดใจจากฟุคุจังอยู่น่ะฟุคุจังจะได้ไม่ต้องอึดอัดไงละ”เธอพร้อมกับยิ้มให้ผม


“งั้นหรอ”ผมเงียบไปสักพักก่อนจะพูดว่า


“ทำไมถึงตัดใจละ?”


“ถามแปลกๆนะก็ฟุคุจังไม่ได้ชอบฉันนิฉันก็ต้องตัดใจแค่นั้นแหละ”


เจ็บ...


ตอนนี้ผมพูดได้คำเดียวผมควรจะทำยังไงดีนะ…..


รู้สึกเจ็บที่พยายามผลักไสเธออกไป….


ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมคงจะตอบรับคำตอบของมายากะไปนานแล้วละ


ผมนี่มันโง่จริงๆ


“ฟุคุจังมาทำงานกันเถอะ!”หลังจากที่มายากะแชทกับรุ่นพี่คนนั้นเสร็จเธอก็ตะโกนทำลายบรรยากาศสุดแสนจะอึดอัดนี้


“อะ..อืมมาเริ่มทำกันเถอะ….งั้นเริ่มจากตรงนี้……….”


.

.

.

.

.


พอเวลาผ่านไปจนพวกเราทำงานเสร็จ


ผมก็นั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรทำไมกันนะทั้งๆที่ผมเป็นคนปฏิเสธเธอแท้ๆพอเธอจะไปมีคนใหม่ถึงได้เจ็บขนาดนี้อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ทำไม่ได้


ทำไมกัน


“ฟุคุจังงั้นฉันกลับก่อนนะ”มายากะพูดพร้อมกับเก็บของและยิบกระเป๋าและลุกขึ้น


“อะ..อืมงั้นเดี๋ยวผมไปส่งหน้าประตูบ้านนะ”ผมลุกขึ้น


“อืมขอบใจนะฟุคุจัง”


พอผมมาส่งเธอที่ประตูหน้าบ้านก่อนที่เธอจะไปเธอพูดว่า……..


“ขอโทษและขอบคุณมากนะฟุคุจัง….ลาก่อนนะ...ไม่สิต้องพูดว่าเจอกันใหม่นิเนอะ”


มายากะพูดพร้อมกับเดินจากไป


ทำไมพูดเหมือนจะจากลากันเลยละ


ทำไมกัน


มายากะ?


.

.

.

.

.

.

.








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sari จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น