คัดลอกลิงก์เเล้ว

นิทานร้อยเรื่อง

โดย WT.TODSAPON

คุณเคยเล่าเรื่องราวน่าขนหัวลุกให้ใครฟังหรือเปล่า...แล้วถ้าคุณต้องมานั่งเล่าให้ใครฟังหลายๆคนละ... ซึ่งแท้ที่จริงมันอาจจะมีเบื้องหลังบางอย่างอยู่่ก็ได้....

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ค. 63 / 10:28 น.
นิยาย Էҹͧ นิทานร้อยเรื่อง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
บทเปิด
    ... มหา'ลัย คือสถานที่ที่คอยส่งเสริมการเรียนการสอนที่สูงขึ้นไป มีความเฉพาะด้านค่อนข้างสูงแล้วแต่สาขาวิชาที่คนสนใจ นั่นคือคำนิยามของคนทั่วๆไป สำหรับผม มันคือสถานที่รวบรวมคนไว้มากมาย และยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นคณะหรือสาขาเดียวกันแล้ว มันคือกลุ่มคน ที่สนใจเรื่องเดียวกันที่ต้องการศึกษาในสิ่งที่เหมือนๆ กัน ซึ่งท้ายที่สุดกลุ่มคนที่อยู่ร่วมกันเป็นระยะเวลานึง ก็จะรู้สึกผูกพันกันอย่างน่าประหลาด เสมือนว่ารู้จักกันมานาน....
     ผม "ธนากร" นักศึกษาคณะวรรณกรรมเฟรชชี่ปี 1 ในปีนี้ พยายามเข้าใจสถานการณ์ที่ตนเองต้องมาอยู่ ณ มหาลัย ที่ไกลบ้านมากขนาดนี้ และไม่เพียงเท่านั้น มหาลัยนี้ยังอยู่บนเขาสูงที่ตั้งห่างออกไปจากตัวเมืองพอสมควร สำหรับตัวผมที่สนใจงานด้านวรรณกรรมนั้น ไม่ใช่อะไรหรอก แต่เพราะแค่รู้สึกชอบอ่านหนังสือมากก็เท่านั้น.... จนบางครั้งก็โดนที่บ้านหาว่าหากมัวแต่สนใจหนังสือมากขนาดนี้ เดี๋ยวก็ต้มให้กินสะเลย หรือไม่ก็หาว่าจะไม่คนคบบ้างแหละ....อะไรทำนองนั้น แต่ผมหาได้สนใจไม่ พอตัวเองมีโอกาสสอบเข้ามหาลัยทั้งที ถึงทางบ้านอยากให้เรียนเศรษฐศาสตร์เพื่อหวังว่าผมจะสืบทอดธุรกิจต่อ  ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะมันเป็นความฝันของผมนี่หน่าาา.....
     " ม. อะไร ไกลก็ไกล แถมยังอยู่บนเขาอีก" เสียงจากผู้เป็นพ่อที่ขับรถมาส่งอย่างจำใจบ่นออกมาตลอดทาง
     " พ่อจะบ่นอะไรนักหนาเนี่ย นี่มันก็ผ่านมานานจนผมจะเข้าหอละเนี่ย" ครับแน่นอนทั้งครอบครัวไม่เห็นด้วยที่ผมมาเรียนไกลบ้านขนาดนี้ แถมมันยังเป็นคณะที่ทางบ้านไม่ยอมรับสะเท่าไหร่
     " หึ แกมันหัวรั้น... เหมือนแม่แกไม่มีผิด" ผู้เป็นพ่อเปรียบเทียบ
     " พ่อไม่ควรพาดพิงถึงแม่น่ะ ทำไมเวลามีอะไรไม่ถูกใจพ่อที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผมถึงได้โทษแม่ตลอด" ผมเริ่มร้อน
     "ก็แม่แกให้ท้ายแกตลอด ดูสิ ขนาดแกมาเรียนคณะที่ฉันไม่ได้อยากให้แกมา แม่แกก็มารั้งพ่อตลอด บอกว่ามันเป็นความฝันของแกอยู่นั่นแหละ...."
     "ความฝัน ... มันกินได้รึไงความฝัน" .....
     ... 
     ผมไม่อยากเถียงครับ เถียงไปก็เท่านั้น ผมเชื่อว่าหลายๆคน ที่เรียนในคณะที่ครอบครัวไม่ได้เลือกให้ก็คงอารมณ์คล้ายกัน ว่าทางบ้านอยากให้เราสืบทอดกิจการของที่บ้าน หรือไม่ก็ให้เรียนในสายที่มันหางานได้ง่ายๆ อะไรทำนองนั้น.... แต่สำหรับผมแน่นอนล่ะ ว่าผมก็อยากเรียนในสาขาที่ผมชอบ ซึ่งทุกอย่างมันก็อยู่ที่การตัดสินใจของผม... เลยหัวรั้นตัดสินใจเข้าไปคุยกับแม่เพื่อโน้มน้าวพ่อ เพราะถึงแม้พ่อจะหัวเด็ดตีนขาดยังไง.. ก็ต้องยอมกับคำขอของเเม่ที่ป่วยและนอนที่รพ. อยู่นั่นเอง
     ใช่ครับแม่ผมป่วย ท่านเป็นมะเร็งระยะที่ 3 ซึ่งอาการไม่สู้ดีนัก พ่อเลยเป็นคนมาส่งผมที่มหาลัย ใจจริงผมก็อยากเรียนไกล้ๆท่านน่ะ แต่มันมีเหตุผลของผมอยู่ เพราะมหาลัยที่ผมกำลังจะไปเรียนั้น มันเป็นมหาลัยที่แม่ผมเรียนสมัยนั้น ซึ่งถ้านับอายุตอนนี้ ก็ครบ 100 ปีแล้วซึ่งมันค่อนข้างเก่าแก่มาก และยิ่งไปกว่านั้นที่นี่สมัยก่อนยังเป็นโรงพยาบาลในยุคสงครามด้วย เรียกได้ว่าประวัติศาสตร์โชกโชนมาอย่างยาวนาน และมันก็ไปสะกิดต่อมประวัติศาสตร์ในตัวผมมาก ผมชอบเรื่องราวแบบนี้ ที่ชอบวรรณกรรมก็เพราะได้อ่านเรื่องราวทำนองนี้แหละ.....
     ตึง !!! เสียงปิดประตูดังขึ้น เมื่อผมก้าวลงมายังลานด้านหน้าของมหาลัยที่กล่าวถึงเมื่อครู่ มันทั้ใหญ่และดูลึกลับในคราวเดียวกัน แค่ด้านหน้าของมหาลัยที่เป็นทางเข้าบอกได้เลยว่า อลังการมาก นึกว่าอยู่สถานที่ที่เป็นมรดกโลกอะไรทำนองนั้นเลย ...
     " นักศึกษาใหม่ ที่มารายงานตัวในปีนี้ ทางมหาลัยได้เตรียมรถรางเพื่อให้นักศึกษาไปรายงานตัวที่คณะทางด้านนี้ค่ะ ในปีนี้เนื่องจากมีนักศึกษาจำนวนมากทางมหาลัย เลยได้อำนวยความสะดวกในการเดินทางเข้ามหาลัย เพื่อลดความหนาแน่นของรถค่ะ..." เสียงประชาสัมพันธ์ดังขึ้นมาจากกองประชาสัมพันธ์ทางด้านข้างทางเข้ามหาลัย
     "พ่อ ผมต้องไปละครับ ขอบคุณมากน่ะครับที่มาส่ง ผมจะตั้งใจเรียน"  ผมพูดกับพ่อพลางลากสัมภาระบนรถออกมา ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเสื้อผ้านั่นแหละครับ เพราะส่วนใหญ่เด็กปี 1 เค้าบังคับให้อยู่หอของมหาลัย อยู่แล้ว เรียกได้ว่ามีของให้ทุกอย่างแล้ว ส่ววนของใช้อื่นๆ เช่นพวกครีมอาบน้ำ ยาสีฟัน หรืออะไรพวกนั้นก็กะจะมาซื้อเอาเเถวนี้อยู่แล้ว... เพราะถึงแม่จะอยู่บนเขา ห่างไกลตัวเมือง แต่ที่นี่ก็มีร้านค้าขนาดใหญ่ในมหาลัย แถมถ้าอยากออกไปเที่ยวห้าง ที่นี่กก็มีรถสายผ่านตลอด เดินทางลงเขาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง แถมที่นี่ก็ไม่ได้มีกฎว่าต้องกลับก่อนเวลารึอะไร เรียกได้ว่าให้อิสระพอสมควร...
     "เออ ตั้งใจเรียน ... อย่าลืมที่เราสัญญากันไว้ละ ถ้า 1 ปี แกเหลวแหลก แกต้องไปเรียนเศรษฐศาสตร์ให้พ่อ เข้าใจน่ะ" พูดเสร็จผู้เป็นพ่อก็ขึ้นรถปิดประตู ก่อนขับรถออกไป ใช่ครับ ต้องไปเรียนเศรษฐศาสตร์ให้พ่อ เป็นเงื่อนไขที่ผมได้รับหากทำตัวเหลวแหลก เกรดไม่ดี คบเพื่อนชั่วอะไรทำนองนั้น ผมก็ต้องออกจากที่นี่เพื่อไปเรียนตามสายที่พ่อต้องการ
     ผมก้าวเดินไปตามทางไปยังจุดลงทะเบียน เพื่อไปรายงานตัวอีกทีที่คณะ เพื่อเป็นการย้ำว่าผมจะได้เป็นส่วนหนึ่งของมหาลัย แห่งนี้นั่นเอง....
     

สารบัญ 0 ตอน อัปเดตล่าสุด 6 พ.ค. 63 / 10:280 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด
    empty-somsom

    นักเขียนยังไม่ได้เพิ่มตอนจ้า

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น