คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

30

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


30

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ก.ค. 63 / 12:41 น.
นิยาย Will die or will be a princess ѹҡͧ˭ԧй Ҥ0 Will die or will be a princess ฉันไม่ได้อยากเป็นองค์หญิงซะน่อย ภาค0 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
("เนื้อหาเรื่องนี้มีคำหยาบ dek-d อย่าลบนิยายผมนะ")
นี้คือเรื่องราวของ ทอมบอยคนนึง ที่โดนสังคมลังเกลียด แต่ดันได้ไปเกิดใหม่เป็นองค์ ด้วยเหตุผลว่าถ้าไม่เป็น เจ้าตาย

วิธีการเล่าเรื่องอาจจะเปลี่ยนแปลงไปได้ เนื่องจากไม่ต้องการให้คนอ่านเบื่อก่อน okนะครับ

("...")=ใช้ตอนอธิบาย
"..."=ใช้ตอนตัวละครพูด
[...]=ใช้ตอนเวลาคนซุบซิบนินทา
(...)=ใช้ตอนตัวละครคิด
ชาติที่แล้วจีบสาวไม่ติด ชาตินี้กูเอาแม้งทั้งหญิงและชายเลยสาดโถ่

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ค. 63 / 12:41


("คำเตือนนิยายเรื่องนี้มีคำหยาบรุนแรง เนื้อเรื่องแนวไปเรื่อยเปลื่อยแต่มีคำหยาบรุนแรงมาก อ่านฆ่าเวลาเพลินๆได้แต่มีคำหยาบโครตจะรุนแรง ดังนั้นเตือนแล้วนะ dek-d อย่าลบนิยายผมนะครับ และก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคราบ")

“ฉันชื่อว่า อายาโนะ ภายนอกฉันเป็นเพียงสาวน้อยคนนึงที่ร่างกายพร้อมเพรียวไร้เรี้ยวแรง แต่เมื่อยามราตรีได้มายืนโลก ข้าคือเทพมารผู้เขย่าโลก ข้าคือหัวหน้าแก็งค์มนุษย์ทมิฬ แต่ข้าก็เป็นเพียงแค่สาวน้อยที่ชอบผู้หญิงคนนึง ข้าสามารถต่อยรถ10ล้อให้กลายเป็นจุลได้ในหมัดเดียว แต่สาวๆกับไม่ชอบข้า และยิ่งแย่นะคือตอนี้ข้าตายโดนอะไรไม่รู้ แถมยังอยู่กับพระเจ้าที่หน้าตาแก่หง่ำเหงือกอีก”

พอก็มีเสียงของตาแก่คนนึงเรียกเธอ “นี้สาวน้อย เธอช่วยตั้งใจฟังน่อยสิ แล้วเมื่อกี้เธอพูดกลับใคร ” แต่สิ่งที่เธอทำคือการเงียบแล้วก็มองฟ้าที่ขาวโพลน พระเจ้าที่หัวเสียเลยตะโกนขึ้นมาว่า “โอ้ยยัยหนูนี้ข้าเป็นถึงพระเจ้าเลยนะ เออชั้งแม่มึงเถอะ ไปเรียกธาตุและก็สกิลไป แล้วก็ไปเกิดซะ” ในขณะที่เธอกำลังจะถามพระเจ้าก็แย้งพูดซะก่อน ด้วยความที่พระเจ้ารำคาญเธอจึงบอกไปว่า “ไปเกิดเป็นองค์หญิงซะ ไม่งั้นเจ้าจะได้ลิ้มรสความตายอย่างทรมาณ อีกครั้ง” แต่เธอแค่เดินไปเลือกสกิลแบบหน้าด้านๆ “เออ เอาอะไรดีน้าา งั้นเอางี้และกัน นี้ด้วย นั้นี้ โน้น  ยืนยัน” และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้น

ยินดีด้วยทั้งหมดนี้เป็นของคุณแล้ว

ค่าสเตตัส

ดาเมจ:999999 พลังเวทย์:999999999 ความเร็ว:0-999999 (มัคต่อชั่วโมง)

พลังป้องกัน:9999999 ความอึด:99999999 อัตตราการฟื้นฟู:9999(ต่อวินาที)

ธาตุ: ดิน น้ำ ลม ไฟ แสง มืด สายฟั้า น้ำแข็ง พืช 

สกิล: รังสรรค์RRR เรียนรู้SS ฟื้นฟูSSR จดจำA สเน่ห์SSS ความเท่SSS             ความสวยSSS ความน่ารักSSS ช่องเก็บของSSS

พอพระเจ้าสงใสว่าทำไใเลือกนานจัง แล้วพอเขามาดูเขาก็เห็นเธอยืนขำอยู่ จึงเดินเข้าไปถามว่า “นี้สาวน้อย ไปเจอของดีอะไรหรอไหนข้าดูน่อยซิ” แต่พอเขาได้ดูเขาก็ถึงกลับตกใจสุดขีด “นี้เจ้าบ้าหรอ เอาอะไรไปเยอะแยะ และนี้มันอะไร” แต่เธอกับตอบกวนๆไปว่า “ข้าก็ผู้หญิงนะ บายๆไปละ” และเธอก็วิ่งโดดลงบ่อเกิดไปทันทีเลย จนพระเจ้าถึงกลับเหวอไปเลย “เออ นี้ข้าสร้างมนุษย์แบบนี้ไว้บนโลกด้วยหรอ”

ณ อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ครอบคลุมทั่วทวีปที่ยิ่งยง อาณาจักรGreatness เสียวของหญิงคนนึงดังขึ้น “อีกน่อยนะค่ะนายหญิง เบ่งอีกน่อยค่ะ อีกน่อย อีกน่อย อีกกกน้อยยยอนอยน่อย ”จนชายผมสีทองคนนึงได้เดินมาตบหัวของหญิงคนนั้นพร้อมกับพูดว่า “นิหมอหลวง เห็นไหมว่าเธอคลอดแล้วเอ้า ตัดสายสดือเร็วเข้า” แล้วพอทุกอย่างทำเสร็จก็เกิดข่าวร้าย เด็กที่เกิดมาไม่ร้องจนหมอหลวงพูดว่า “ฝ่าบาท องค์หญิงไม่หายใจเผค่ะ” แล้วพลังเวทย์ก็ไหลออกจากร่างขององค์ราชินีเธอพูดคำสุดท้ายไปว่า “แม่ อาจจะอะแค่กๆ ไม่ได้อยู่กับอะแค่กๆ ลูกก” แล้วเธอก็สลบ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะสลบ 

องค์หญิงก็ได้ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับกำหมัด และที่มัดของเธอก็มีวงเวทย์มืดและวงเวทย์แสงที่ทับกันบนหมัดของเธอ วงเวทย์นั้นมันสวยงามมาก ทั้งเป็นระเบียบ ซับซ้อน น่าหลงไหล และองค์หญิงก็ได้ต่อยเข้าไปที่องค์ราชินีจนกระเด็นไป ราชากับหมอหลวงตกใจกลับสิ่งที่เห็นเป็ยอย่างมาก แต่ก็ต้องตกใจกว่าคืออยู่ๆก็มีไอมืดกับไอแสงเข้ามาในร่างของราชินี และเธอก็ตื้นขึ้น

เธอตกใจกลับสิ่งที่เกิดขึ้นมาเธอถามราชาไปว่า “เกิดอะไรขึ้นหรอค่ะ เหมือนฉันโดนครอบงำแต่กลับรู้สึกดี เอะแล้วลูกละค่ะ” แล้วเธอก็เห็นลูกของเธอที่มีวงเวทย์กำลังค่อยหายไปจากมือ องค์หญิงได้พูดก่อนที่จะสลบไปว่า “ถ้าหนูไม่ฆ่า พวกคุณห้ามตายค่ะ” หมอหลวงที่เห็นอย่างนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปรับตัวขององค์หญิงทันที และบรรยากาศในห้องนั้นก็เริ่มอึดอัด ทุกคนมองหน้ากัน และบรรกาศที่อึดอัดมีความเป็นความตายแหวนอยู่บนเส้นได้ 

5ปีผ่านมา องค์หญิงได้เติบโตมาโดยถูกเลี้ยงดูมาอย่าดี องค์หญิงเป็นคนที่เฉลียวฉลาด เพียงแค่มีพระชนมายุ5พรรษา ก็สามารถอ่านเขียนได้500กว่าภาษาแล้ว แถมพระองค์มีวิสัยทัศกว่างไกล เป็นคนที่ร่าเริงแจ๋มใส รูปโฉมอันงดงาม ผมสีขาวยาวสลวย นั้นตาสีดำเงางาม และองค์หญิงท่านน และเสียงขององค์หญิงก็ได้ดังขึ้น พระองค์กำลังสู้กับอัศวินคนนึงอยู่ อัศวินผมสีส้มสดใส หน้าตาหล่อเหลานันตาสีทองแดงดั่งทับทิม รูปร่างกำยำหน้าเกรงขามเป็นอย่างมาก “อาเธอร์อย่าพึ่งเหนื่อยซี่ มาเล่นกันก่อน ” ทหารทุกคนที่มองดูอยู่ถึงกับทึ่งในความสามารถขององค์หญิง “เห้ยดูนั้นดิ องค์หญิงโซเฟียเก่งสุดยอดเลย นี้ขนานแค่5พรรษาท่านยังขนานนี้เลยนะ” “เออใช่ ถ้าหากองค์หญิงทรงกริ้วขึ้นมาพวกเราตายแน่ แต่ก็โชคดีที่องค์หญิงนะเป็นนางฟ้า พวกเราเลยรอดมาได้นะ5-” 

แต่พวกเขากลับได้ยินเสียงนุ้มๆพูดกับพวกเขาว่า “นี้โซเฟียน่ากลัวขนานนั้นเลยหรอค่ะ” พอเสียงนั้นจบทหารถึงกับเหงื่อตกกันหมดเลย แต่โซเฟียแค่พูดว่า “ไม่ได้นะค่ะ ทหารต้องเข็มแข็งนะค่ะ” แล้วเธอก็เดินจากไปปล่อยให้ทหารยืนเหงือตกต่อไป ในเวลาต่อมา องค์หญิงก็ได้เดินไปหาเมดคนนึง หุ้นของสาวไวรุ่น หน้าตาอันใสซื่อ ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นตาสีทอง “เอ้าองค์หญิงอยู่นี้เองหรอเพค่ะ อ๋อใชค่ะ ท่านหญิงให้มาตามองค์หญิงนะค่ะ ”  [นี้ไม่สงสัยมั้งหรอ ที่บรรยายมาเนี้ย เออชั่งเถอะผมคือพ่อของพระเจ้า ผมไม่เล่าและ ไปอ่านต่อกันเถอะ] ("โอเค ดีๆละ มะ นักเขียนเอาจริงแล้ว") แต่โซเฟียกลับหลับตาแล้วสายหน้า

และก็มีเสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้น ผมสีทองตาสีทองมาพร้อมกัยหุ่นอันน่าเย้ายวน ("จินตนาการซะพวกหื่นทั้งหลาย") “เอ้า ไหนงั้นละลูก ” ใช่ครับเธอคือองค์ราชินี นามว่า เอริเย่ และเธอก็ได้ก้มลงมาลูบหัวของโฆเฟียพร้อมกับพูดว่า “ไม่ได้นะลูก งานเปิดตัวนี้นะเพื่อลูกเลยนะจ๊ะ แถมยังมีเด็กหนุ่มให้ลูกเลือกด้วยน้า” แต่โซเฟียก็ยังคงส่ายหน้า(" มันก็สมควรส่ายและ นี้ลูกมึง5ขวบเองนะโว้ย ") แต่พอเอริเย่พูดว่า “โอะ แย่จังเลยน้า อุส่ามีขนมกับโลลิที่ลูกชอบซะด้วยซิ” 

พอคำพูดนั้นจบลง ตาของโซเฟียก็เปร่งประกายพร้อมกับรีบไปเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดทันที นั้นทำให้เอริเย่ขำออกมาเบาๆ “คิกๆ แปลกคนจริงๆหน้า” แต่ลอยยิ้มที่เอริน่าแสดงออกมากลับเต็มเปรี่ยมไปด้วยความเศร้าเพราะบางอย่าง 

ณ งานเปิดตัวองค์หญิง ["เห้ยพวกแกได้ยินหรือยัง เรื่องที่องค์หญิงประเทศเป็นอัจริยะ" “เออใช้แก ฉันก็ได้ยินมาอีกนะว่าอัศวินอันดับ1อาเธอร์นอสยังแพ้ให้กับองค์หญิงเลย”] ["เห้ยไอ้ดำ เมื่อวานกูได้สูกับองค์หญิงด้วยวะ ในตอนนั้นนะกูเกือบตายเลยนะ แต่ท่านก็ยังรักษาให้อีกเทพธิดาตัวน้อยจริงๆ" “เออ ไอ้แดงนี้มึงจะอวดกูหรอ กูเนี้ยได้มงกุฎดอกไม้จากองค์หญิงเลยนะเว้ย”]

บัดนั้น ได้มีดาบไม้ขนานใหญ่บินมาในงาน สร้างความตกใจให้กับเหล่าคในงานเป็นอย่างมาก ดาบที่รูบร่างใหญ่โตมีความคมดั่งดาบของผู้กล้า บินมาพร้อมกับมีเด็กสาวคนนึงอยู่บนนั้น ผมสีขาวยาวดั่งแพรไหม ดวงตาสีดำประกายราวกัยดาวบนทองฟ้า “ข้ามีนามว่า โซเฟียติเนว แกรนโรฟอท รอเคส หรือเรียกว่าโซเฟียก็ได้ ข้าไม่ถ ะ ถือ ว้าวววว” ในขณะที่โซเฟียกำลังพูดข่มอำนาจเพื่อคอยควบคุมพฤติกรรมอยู่ เธอก็ได้เหลือบไปเห็นเด็กสาวคนนึง เด็กสาวคนนั้นมีผมสีแดงยาวสลวยดั่งทะเลเลือด ดวงตาสีส้มสดใส ร่างกายของเธอสูงกว่าโซเฟียเล็กน้อย สิ่งนั้นให้ความรู้สึก("นางเอกคนแรกมาแล้วโว้ย") อยากได้แก่โซเฟีย

ในขณะที่เด็กสาวผมแดงยืนซึมอยู่มุมห้อง สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนัก เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังเศร้าเพราะอะไรบางอย่างอยู่ ในขณะนั้นที่โซเฟียขี่ดาบบินไปหาเธออย่างไม่รีบร้อน ["เห้ยแก องค์หญิงไปหามันทำไมวะ" “ถ้าแกถามฉันแล้วฉันจะถามใครละ” “เห้ยพวกเธอระวังปากน่อย องค์หญิงอาจจะอยากช่วยเธอก็ได้ ถึงแม้เธอจะเป็นปีศาจก็ตาม” “เออใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆเลย องหญิงท่านทรงมีเมตตาจริงๆ”] 

“จงเป็นน้ำหวานอาบยาพิษ” และคำพูดคำนั้นมาพร้อมกับชอบอันหอมหวานของโซเฟีย ใช่ครับโซเฟียจูบเด็กสาวผมแดงคนนั้น แต่ไม่ใช่จูบธรรดา มันคือจูบแลกลิ้น บัดนั้นสมองของสาวผมแดงเหมือนโดนล้างจนสะอาดนั้นคือน้ำหวาน สมองที่ขาวโพลนของเธอประมวณออกมาแค่หน้าของโซเฟียนั้นคือยาพิษ

“ข้าชื่อโซเฟีย เจ้าคือของๆข้า” สีหน้าของสาวผมแดงได้หมดซึ่งอารมณ์ใดๆ “ค่ะ ฉันมาเรียคือของๆท่านค่ะ” (" เอ้ย ถึงจะบอกว่าเรื่องนี้มันแนวง่ายๆก็เถอะแต่ มันไม่ง่ายไปน่อยหรอฟะ สาดดดดโถ่ ")

("เอาละมาเปลี่ยนวิธีการเล่ากันน่อยดีกว่า เหดียวคนอ่านจะเบื่อเอา")

“เฮ้ยอีนังนี้ กล้าดียังไงมาเอาทาสกูวะ กูจะเอาไปให้องค์หญิงเฟ้ย” เสียงของไอ้อ้วนคนนึงดังขึ้นมา พอโซเฟียหันไปดูเขาก็พุ่งมาจะฆ่าเธอแล้ว แต่มาเรียพุ่งเข้ามารับมันเอาไว้แทน 

どうしてあなたは死にたくないのに、私の女性を攻撃しようとしているのですか? あなたは死にたいですよね?あなたは間違いなく死にました。” โซเฟียโกรธจนเส้นเลือดขึ้นหน้ายั่วเยี้ยไปหมดเหมือนกับสาร่ายที่พันกันยุ่งเหยิง 

“ฟังไม่รู้เรื่องโว้ย ไอ้ปีศาจเอ้ยตายซะ” ไอ้อ้วนคนนั้นได้ฟันไปที่หัวของโซเฟียอีกครังแต่กลับฟันไม่เข้า เขาได้ฟันแล้วฟันอีกฟันแล้วฟันอีก จนดาบเขางอเป็นรูปหัวของโซเฟียยังกะในการ์ตูน

“หึ มึงอยากจะให้เธอกับองค์หญิงหรอ จะบอกให้เอาบุญนะ กูนิและองค์หญิง องค์หญิงโซเฟีย” หลังจากนั้น “bornnyมานี้น่อย deadterมาหาข้าซะ” หลังจากเธอพูดจบ จี้รูปดาบดบของทั้ง2ก็ออกมาจากคอเสื้อของเธอ

“มาแล้วจ้า เทพธิดาแห่งการเกิดbornnyเองจ้า” เล่มแรกสีขาวลายทองดั่งดาบของผู้กล้า เธอเป็นนางฟ้าในร่างโลลิผิวขาวสวย วงแหวนสีทองเหลืองอร่ามปีกสีขาวบริสุทธ์ ผมขาวยาวสลวย ดวงตาสีทองผู้ถือดาบแห่งผู้เหนือกว่าพระเจ้า

“ข้ามาแล้วหวังว่าจะมีอะไรให้ทำนะ” เล่มที่สองม่วงลายดำดั่งดาบของจอมมาร  เขาเป็นจอมมารแห่งการทำลายล้างในร่างโชตะผิวสีขาวแดงดูน่ารักดี เขาที่ดำดูน่าเกรงขามปีกปีศาจดำแดงโครตเท่ ผมสีดำสนิท ดวงตาสีแดงเพลิงผู้ถือดาบแห่งผู้ฆ่าพระเจ้า 

(นี้คือเหตุผลที่ข้าสามารถเอาสกิลโกงแบบนี้มาได้โดยที่พระเจ้าไม่ได้ทำอะไร นั้นเพราะว่าฉันสร้าง2คนนี้ขึ้นมายังไงละ) “ฉันจะไปพามาเรียไป…กิน…ในห้อง ส่วนพวกเธอก็พาเขาไปเล่นตบแปะบนทะเลสาบให้น่อยนะ” สีหน้าที่เศร้าหมองของเด็กที่เสียของเล่นไป 

“หึ พวกเธอฉันจะให้เลือดคนละหยดหลังจากงานนี้เสร็จนะ ฉันขอไปเล่นกับยัยลูกครึ่งแวมไพร์นี้ก่อน”หลังจากที่โซเฟียพามาเรียไปกินตับ 

“หึๆ เธอนิกล้าจริงนะที่ไปท้าท่านโซเฟียนะ”  “มึงเตรียมตัวตายได้เลยไอ้อ้วนเอ้ย”ส่วนพวกดาบทั้งสองก็ไปกระทืบไอ้อ้วนนั้นจนจมทะเลสาบตายอนาถ และก็มีเวทย์ฉายภาพของไ้อ้วนนั้น มันส่งเสียงกรีดร้องยั่งกะว่ามันอยู่ในหนังผีดังไปทั่วจนสร้างความหวาดกลัวให้คนในงานเป็นอย่างมาก

ในตอนนี้เป็นเวลา18:00 “องค์ราชินีและฝ่าบาทเสด็จแล้ว” แต่พอพวกเขาเข้ามา ก็ถึงกับตกใจที่เห็นทุกคนในสภาพหวาดกลัว และเวทย์ที่ฉายอยู่คือภาพของไอ้อ้วนที่โดนทรมาณอย่างเจ็บปวดดั่งตายทั้งเป็น 

ไอ้อ้วนนั้นโดนbornnyร่ายเวทย์ฮีลขั้นสูงใส่ตลอดเวลาและโดนdeadterขวักดับไตไส้พุงลูกตาลิ้น ตัดทุกอวัยวะทิ้ง พอมันขาดมันก็งอกขึ้นมาใหม่ ขวักออกมาแผลมันก็หายไปและมีใก้ขวักใหม่เรื่อยๆ จนทะเลสาบกลายเป็นสีเลือด

“น..นี้มันเกิดอะไรขึ้น ” และในจังหวะนั้นเอง “เหอ มาเรียนี้อร่อยจริงๆเลยน่า เธอจะอยู่ที่นี้เลยได้ไหม แม่แวมไพร์น้อย เอ๊ะ”โซเฟียที่อุ้มมาเรียอยู่ก็ถึงกับตกใจ

นี้เทียจ๊ะ ไหนลองอธิบายแม่มาน่อยซิ”เสียงของเอริเย่แสดงถึงโทสะอันมหาศาล ความโกรธนั้นมันมีเพราะความเป็นห่วงห่วงของแม่ที่กำลังเป็นห่วงลูกจนเหงื่อตก 

“ฮาๆๆ เยี่ยมๆไอ้บารอนนั้นมันตายได้ซะที มันคงโกงกินบ้านเมืองมาจนอิ่มแล้วละ” นั้นทำให้ทำทุกคนงงกับท่าทีของฝ่าบาท “ข้าให้โอกาสแกแล้วนะ ถ้าข้ามีหลักฐานแกแค่โดนขังคุก ถ้าแกยอมรับแกก็แค่โดนลดอำนาจ แต่แกมันโง่ๆฮาๆๆ” ราชาได้ขำออกมาอย่างซะใจ

["เอ้างั้นหรอ ที่แท้องค์ก็ทำถูกมาตลอดนะสิ" “เออใช่ พวกเราจะกลัวทำไมเนี้ย องค์หญิงแค่ทำเพื่อบ่านเมืองเอง” “โถ่องค์หญิงที่หน้าสงสาร เธอคงต้องเจ็บปวดมากเลยซินะที่ต้องฆ่าประชาชนที่เธอรัก”] ("ขอละ มันดีขนานนั้นเลยหรอ ไหนบอกชิ")

“ลูกพ่อยากได้อะไรไหมลูก นี้วันเกิดลูกนะ”ราชาพูดกับโซเฟียอย่างสบายใจ โซเฟียได้ขุ้นคิดอยู่ซักพัก มันเป็นการคิดที่ยากเหมือนต้องเลือกระหว่างโลกแตกกับตัวเองตาย

“งั้น หนูขอไปเรียนโรงเรียนMonofeganiกับมาเรียนะค่ะ” พอโซเฟียพูดจบสีหน้าของมาเรียก็เต็มไปด้วยความสุขดั่งขึ้นสวรรค์ แต่สีหน้าของทุกคนกับแสดงถึงความตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“น..นี้ลูกอยากไปจริงๆงั้นหรอ โรงเรียนนั้นนะ” เอริเย่ถามโซเฟียไปด้วยความกังวลแต่ “อ้อค่ะหนูรู้เรื่องเหยียดเผ่าพันธ์อยู่นะค่ะ แต่ที่หนูไปไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ แค่แฟนหนูอยู่นั้นทุกคนเลยนะค่ะเลย” (แหะๆ แม่จ๋าแม่ ให้หนูไปเถอะ มีคนรอให้หนูไปกิยตับอยู่)

คำพูดนั้นของโซเฟียทำเอาเอริเย่เป็นลมจนต้องให้เมดมาเอาตัวกลับห้องเลย “ท..ทะ..ทุกคนเลยหรอแล้วที่หมายถึงทุกคนนี้คืออะไร แล้วมีกี่คนทำไมพวกเราถึงไม่เคยได้ยินเลย” ท่ามกลางความสับสนและวุ่นวายโซเฟียจึงอธิบายไปว่า

“เออก็มี เจ้าหญิงแวมไพร์แห่งแดนรัตติกาล เชอร์รี่ ลูกสาวดยุคของเผ่าจิ้งจอก ลิเลียน่า องค์หญิงเอล์ฟแห่งดินแดนป่าศักสิทธ์ ฮานะ บาปแห่งอนันตา ลูซิเฟอร์ เจ้าชายแห่งเผ่าหมาป่า ลัคซัส เทพแห่งดวงอาทิตย์ อาพอลโล่ เทพีแห่งดวงจันทร์ ลูน่า เทพอสูร เทมเพสต้า เจ้าแห่งซัคคิวบัส มิริน่าก็มีแค่นี้และค่ะรวมแล้วก็11คนค่ะ แถมยั-” ในขณะที่โซเฟียกำลังพูดอยู่ก็เกิดมุกแบบการ์ตูนมาเฟียขึ้นมา

ตึ้ง พื้นได้ถูกกระแทงเปิดออกมา “ลูกพี่ครับ ช่วยพวกเราด้วยครับแก๊งหยกดำมันยกพวกมาตีพวกเราแล้วครับ” ชายชุดสูทร่างกายกำยำสภาพสักสบอมมาขอความช่วยเหลือจากโซเฟียที่เป็นที่พึ่งสูงสุด

“มาเรียไปกันเถอะ” “ไอ้พวกสวะนี้ สงใสต้องไปล้างบางแก๊งมันน่อยแล้วละ” จากนั้นไฟสีดำขาวก็ครอบโซเฟียพอไฟหายไปทุกคนก็เห็น โซเฟียที่ใสชุดนักเรียนสีขาว กระโปร่งสั้นรองเท้าดำ ถุงเท้าสีดำยาวเกือบถึงเข่ามาพร้อมกับไม้เบสบอลตอกตะปูจนทะลุ

และโซเฟียมาเรียและชายชุดดำนั้นก็เข้าไปในโพร่งนั้นและโพร่งนั้นก็หายไป และท่ามกลางความเหวอของทุกคน ตู็มม ตู้มมมมม พอพวกเขาทุกคนมองไปที่หน้าต่าง ตู้มม และยังมีเสียงพูดที่ทุกคนจำได้ 

ไอ้พวกเหี้ย พวกมึงสมควรตาย นี้ๆ กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับพวกกู พวกกูแก๊งมนุษย์ทมิฬเนี้ยเก่งเกิน ดังนั้นพวกเหี้ยอย่างพวกมึงนะไปตายซะ ไอ้สัตว์” 

นั้นทำเอาทุกคนเอ๋อแดกทันทีเลย “น..นี้ลูกข้ายังเป็นคนอยู่รึปล่าวเนี้ย” ราชาถึงกับงงกัยสิ่งที่เกิดขึ้นมันเหมือนกับว่าเขากำลังมองปีศาจอยู่เลย แต่อีกใจนึงเขาก็เป็นห่วงลูกของเขา

ในภาพที่ขุนนางต่างเห็น คือโซเฟียที่กำลังฝืนตัวเองทำลายผู็อื่นเพื่อพวกพ้องของเธอ แต่ในความเป็นจริงโซเฟียกลับกำลังเต็มไปด้วยความสะใจกับการฆ่าคน ที่ไม่ได้ทำมานานแรมปี “สะใจโว้ยย สะใจ

("มะขอเปลี่ยนวิธีเล่าอีกซะที")

ฺ"มาเข้ามากันให้หมดเลย"(โซเฟียได้ทำการพุ่งเข้าไปในดงนักสู้ระดัยสูง) :โซเฟีย

ตัวประกอบA: “ข้าคือโงกุนจากสำนึกไซ- อเฮือก” (เขายังไม่ทันได้ทำอะไรก็โดนโซเฟียต่อยหมัดเดียวตายเลย)

“มาอีก เข้ามาอีกเส่ไอ้พวกขยะ”(โซเฟียได้ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าที่สะใจ) :โซเฟีย

ตัวประกอบB: “ข้าคือคนที่จะเป็นราชาโจรสลัดลูฟ- อ้าคคค” (เขาโดนโซเฟียเผาตาย)

“เป็นราชาก่อนแล้วค่อยมาพูด555 มาอีก”(รอยยิ้มที่แสนจะสะใจ เขี้ยวที่แยกออกมาอย่างเห็นได้ชัด) :โซเฟีย

ตัวประกอบC: “ข้าคือ- อ้าาาา” (ยังไม่ทันทำอะไรก็โดนกระทืบใส้แตก)

“พวกมึงไม่ต้องคิดมาก แค่เข้ามาตายเพิ่มอีกสิฟะ”คำพูของโซเฟียทำให้ทุกคนหวาดกลัวเป็นอย่างมาก):โซเฟีย

("โอเค ขอเปลี่ยนอีกซักที")

หลังจากนั้นแก๊งหยกดำก็หล่มสลาย หลังจากนั้นโซเฟียก็ได้ไปเรียนจนจบครบ3ปี 

("เนื้อเรื่องภายในโรงเรียนผมจะไปทำให้ในภาคที่1นะครับต่อไปนี้ผมจะเริ่มเขียนอย่างจริงจังและก็ขอขอบคุณที่อ่านด้วย")("ครับขอบคุณมากๆเลยครับ")

จบ

ผลงานอื่นๆ ของ เทพมาร พันกร

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 คริส
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 16:14

    ก็โอเครนะ

    #1
    1
    • 15 กรกฎาคม 2563 / 05:53
      อยู่แล้วจ้า:โซเฟีย
      #1-1