คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ A creative creator] นักสร้างสรรค์ผู้เก่งกาจ เล่ม1

นักสร้างสรรค์นะทำได้แค่สร้างของไปวันๆ แต่พระเอกคนนี้ไม่ใช่ถ้าอยากรู้ว่ามันเป็นยังไงก็ไปดูเลย

ยอดวิวรวม

22

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


22

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 มิ.ย. 63 / 14:10 น.
นิยาย [ A creative creator] ѡҧä觡Ҩ 1 [ A creative creator] นักสร้างสรรค์ผู้เก่งกาจ เล่ม1 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นี้คือเรื่องราวของ ดราโก้ ดาโกนอย เด็กอายุ15ปีที่โดนวาปไปต่างโลกเพราะว่าสร้างตัวละครใหม่ตอนเกมปิดตัว
("...")=ใช้ตอนอธิบาย
"..."=ใช้ตอนตัวละครพูด
(...)=ใช้ตอนตัวละครคิด
ข้าจะดูดพลังจากศพเจ้าเอง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 มิ.ย. 63 / 14:10


"เกมmy light world เป็นเกมที่เคยฮิตมากในช่วง2ปีก่อนซึ่งเกมนี้มันมีดีที่ไร้เนื้อเรื่องแทบจะไร้กฎเกณฑ์เป็นเกมmmoที่จะทำอะไรก็ได้แต่วันนี้มันจะปิดตัวลงแล้ว เอะ! อะไรนะ"และสิ่งที่ขึ้นมาก็คือ

"อืม เกมมันจะปิดอยู่แล้ว สร้างซะน่อยคงไม่เสียหาย"และเขาก็กดYESไปเพื่อสร้าง

"ไม่คิดมากและกัน"และเขาก็กดสุ่ม

"เอิม งั้นเอาเป็น ดราโก้ ดราโกนอย และกัน"

เรียบร้อย นี้คือตัวละครของคุณ

เริ่มทำการวาปไปต่างโลก

ซึ่งนั้นทำให้เขางง"เอะ วาปไปต่า-" ตู้มม และคอมของเขาก็ระเบิดขึ้มา และพอเขาลืมตามาอีกที

(อื้ม นี้ที่ไหนเนี้ย )เขามองไปรอบและเขาก็มองร่างกายของตัวเองและเขาก็ตกใจ"เห้ยๆ นี้มันร่างของดราโก้หรอ หรือว่าเราจะมาต่างโลกจริงๆ แต่เราดูจากสภาพแล้วเราน่าจะอยู่ในดันเจี้ยนนะเนี้ย" และเขาก็ได้ยินเสียงคนเดินมา"เออ สวัสดีครับ"เขาคือคุณลุงร่างกลายกำยำหน้าตาเหมือนโจร

(หื้มใครวะนั้น เอ ดูท่าทางจะรวยอยู่นะนั้น)"เอ๋า ว่าไงเจ้าหนุ่ม นายมาทำอะไรที่นี้หรอทำไมถึงไม่มีอาวุธละ "ลุงโจร

"อ๋อคือผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"(เอะเราฟังเขาพูดรู้เรื่องด้วยหรอ สงสัยเราจะมีเวทแปลภาษา)

"เออเจ้าหนู ช่วยอะไรน่อยได้เหลือป่าวลุงทำแหวนตกแล้วมันกลิ้งไปอยู่ใกล้หน้าผาแล้วพอดีตอนวิ่งมาขามันพลิกนะ ช่วยไปเก็บให้น่อยได้รึปล่าว"ลูงโจร

"อ๋อครับ"แล้วดราโก้ก็เดินไปหาแหวนแต่กลับไม่พบอะไร

แลพไอ้โจรนั้นก็ต่อยเขาจนเกือบตกหน้าผาพร้อมกับชักมีด"รู้ไหมไอ้หนู แกไม่ควรเชื่อใจมนุษย์ โดยเฉพาะฉัน"โจร

"อ๋อหรอจะจำไหวแล้วกัน"ดราโก้พูดด้วยความเจ็บใจ และจากนั้นโจรนั้นก็วิ่งเข้ามาจะแทงเขาแต่หน้าผามันดันทรุดและทำมันให้เขาตกลงไป (นี้เราจะตายแล้วงั้นหรอ ไม่นะ ถ้าเรารอดออกไปได้ จะขอเกียจมนุษย์ทุกคนเลย) และพอเขาลืมตาขึ้นมาเขาก็อยู่ในถ่าที่มีน้ำที่เปล่งแสงได้พร้อมกับศพมังกร

"อะ ฉันยังไม่ตาย เอะนั้น ศพมังกรหรอดูเหมือนจะตายเมื่อไม่นานนี้เอง" "เอาละมาดูสเตตัสของเราดีกว่า"สเตตัส

 

"อะไรกันเนี้ย มีแค่สร้างสรรค์:ระดับ1กับดูดทักษะศพเนี้ยนะ เอามาเพื่อ"เขาถึงกับอนาถใจกับสเตตัสตัวเอง"เอะเหดียวมังกรตัวนี้ที่ตายนี้น่าจะเก่งนะเนี้ย"เขายิ้มเจ้าเลห์ออกมาและเดินไปที่ซากมังกรและก็"เอะ น่าสนใจ"ดูดทักษะศพ

ได้รับ

ลมหายใจมังกร ทนทาน ฟื้นฟูสูงสุด ทนทานธาตุ กรงเล็บมังกร คลื่นกระแทก ข่มขู่ แสงแห่งการทำลายล้าง สวรรค์ทมิฬ อัศนีบาทมังกร ไฮโดปั้ม พัฒนาเร็ว อายุอำมตะ ตรวจจับ ควบคุมเวทย์:ระดับ100(MAX) ภาษามังกร

"หาา ความสามารถอะไรเนี้ยโครตเก่ง อะเด็"เขาดันมองไปเห็นไข่ใบใหญ่สีฟ้า"นี้ไข่มังกรนิ เอ๋ถ้าจำไม่ผิดในเกมเราต้องใส่เวทย์เข้าไป ใช่มะแบบนี้"และดราโก้ก็ใส่พลังเวทย์เข้าไปในไข้และไข่ก็เกิดกระเด็งลงมาที่พื้นแล้วแตกออกมาและสิ่งที่ออกมาคือ

"กิ้วว"ลูกมังก่อนตัวนั้นพุ่งเข้ามากอดดราโก้

"เอิ่ม "และเขาก็พยายามสลัดเธอออกแต่ยังไงก็ไม่หลุด

แถมยังส่งสายตาออดอ้อนอีก"กีวว"มังกรตัวนั้นร้องออกมา

"เออ ก็ได้งั้นเอางี้นะ นั่ง"แล้วเธอก็นั้งลงแถมพ่นไฟสีฟ้าออกมาอีก"อืมเธอไม่มีชื่อซินะ มันร้องกิ้วเป็นคำแรกงั้นก็ ชื่อมิวและกัน"ซึ่งนั้นทำให้มังกรน้อยงงมาก"มิวนะ มิว"

"ม มิว"แล้วเธอก็ยิ้มออกมา

"และเธอกินอะไรได็มั้งหว่า เออลองดูดิว่าตัวเรามีอะไรมั้ง"กล่องเก็บของ

เนื้อย่างx4 คบไฟx2 ดาบไม้x1 ขวดน้ำX1

"เอิม อะนี้มิว ลองเนื้อนี้ดู " แล้วดราโก้ก็ยื้นเนื้อให้มิว เธอทำท่ากลัวคลานเข้ามาและค่อยลองกัด และแค่กัดไปคำเดียวเธอก็กิยอย่างไม่ลังเล และพอเนื้อหมดแทนที่เธอจะหยุด

เธอกลับยังเลียมือของดราโก้อยู่"กีวว"และอยู่เธอก็สดุ้งขึ้นมาและมองไปที่ดราโก้ด้วยความกลัว

(นี้หน้าตาเราหน้ากลัวหรอ อ๋อเธอเลียมือเราเลยคิดว่าเราจะโกรธ)แล้วดราโก้ก็ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน"ไม่ต้องกลัวไปหรอน่า มิวจังของฉัน"(นี้ตูพูดไรไปฟะ เออแต่ก็จริงเราเป็นคนฟักเธอนิ แต่-)แล้วมิวก็สงบลง(ดีแล้วละ)

และแล้วมิวด็พยายามยืนสองขา ใช่มันง่ายแต่พอมิวลองเดินก็มล้มไม่เป็นท่า"555 พยายามเข้ามิว" กิ้วเสียงของมิวลองเรียกแล้วพอดราโก้เลยเดินเข้าไปดูมันคือทางขึ้น

"มิว ฉันว่าเราไปกันเถอะ ไปสู่โลกเบี้ยงบน แต่ก่อนอื่นขอเก็บศพมังกรก่อนนะ"แล้วพอเขาเก็บศพมังกรเสร็จ

"กิวๆ"มิวจังก็ร้อง "ใจเย็นก่อนซิ มิวจังผมกำลังไป"แล้วเธอก็วิ่งมาหาดราโก้และพยายามไม่ให้เขาไป"กิ้ว" (มิวจังเป็นอะไรนะ)และเขาก็เข้าใจ

"เห้ยพวกมึงคิดว่าอีกกี่ชั้นจะขึ้นไปได้วะ" "นี้เราขึ้นมายังไม่ถึง1ขั้นเลยนะครับ"เสียงของคนคุยกันดังขึ้นแล้วพวกเขาก็เจอกัน

"เอ้าใครนะ หื้ยแถวนี้มีเด็กอยู่ด้วยนิน่ารักใช่ได้เลยนี้หว่า"มีชายคนนึงพูดขึ้นด้วยใบหน้าหื่นกระหาย และกรงเล็บมังกรมีลมรูปรอยข่วนขนานใหญ่ปาดเฉียดพวกเขาไปและพวกเขาก็เห็นชายใส่ผ้าคลุมดำ

"อย่าริบังอาจมาแตะต้องเด็กของข้า"ดราโก้พูดขึ้น

"ok ok เข้าใจแล้ว ฉันชื่อไบอั้นส่วนเจ้าเตี้ยนี้ชื่อนอส แล้วพวกนายละ"ไบอั้นถาม

"ฉั้นชื่อดราโก้ ดาโกนอย เรียกดราโก้ก็ได้ส่วนเธอชื่อมิว" "นี้มิวจังลองทักพวกเขาน่อยสิ"

และมิวก็เดินมาอยู่ด้านหน้าดราโก้ "กิ้ว"เธอก็ยิ้มให้

และจากนั้นไบอั้นก็ชักดาบและพุ่งเข้ามาหวังจะแทงมิว"ขอละนะ"

แต่ลมหายใจมังกร มีไฟมหาศาลออกมาจากมือของดราโก้และโหรมกระหน่ำใส่ไบอั้นและไบอั้นก็ตายโดยที่ยังไม่ทันได้ร้อง"หึ พวกมนุษย์นี้จะไว้ใจได้สักคนไหมเนี้ย"

"นี้แก แกทำอะไรลงไปนะ"นอสตะโกนออกมา"แกๆ ตายย"บอลไฟแต่มิวกับตบไฟนั้นกลับไปหาเขาและ"อ้าาา ไม่นะ ไม่ อ้าาาา"ไหม้จนเขาตาย

"เฮย" "เออใช้ถ้าดูทักษะศพพวกนี้แล้วเอาภาษามาให้มิวละ มิวอยากพูดกับชั้นรึปล่าว"มิวพยักหน้า"เข้าใจแล้ว"ดูดทักษะศพ

ได้รับ

ทักษะดาย:ระดับ3 ไฟบอล superspeed ฝนน้ำแข็ง เวทย์รักษา:ระดับ2 ภาษามนุษย์

"นั้นละ"ควบคุมเวทย์และก็มีพลังงานเวทย์ออกมาเหมือนกับลูกแก้ว"ลองกินเข้าไปดูสิ"ดราโก้ยื่นให้มิวพอมิวลองกินก็รู้สึกเฉยๆ"ไหนลองพูดสักอย่างดูสิ"

"ดราโก้รักที่สุด"คำพูดนั้นทำเอาดราโก้หน้าแดง"เอะฉันพูดได้ด้วย ดราโก้ฉันพูดได้ด้วยละ"

"อื้ม ระดับฉันทำนี้นา"

และมิวก็ทำหน้าเขินๆ"ข ขอบคุณนะค่ะ"มิว

"เอาละเรามาออกจากที่นี้กับเถอะ"

"ค่ะ คุณดราโก้"มิว

ณ ปากทางเข้าดันเจี้ยน

ได้รับ

ใยเพชร ทักษะดาบ:ระดับ99 เพลิงทำลายล้าง ทักษะธนู:71 สร้างสรรค์:ระดับ100(MAX)

บาเรียเวทย์:ระดับ94 เวทย์ฮีล:ระดับ100(MAX) มานา:ระดับ100(MAX) เลือด:ระดับ100(MAX)

ป้องกัน:ระดับ100(MAX) ความเร็ว:ระดับ100(MAX) ต้านทาน:ระดับ100(MAX) จุดเยือกแข็ง

สร้างโกเล็ม:ระดับ100(MAX) overlimitter ทักษะทำอาหาร:ระดับ100(MAX)

"เย้ ออกมาได้แล้ว ดราโก็ดูนั้นสิพระอาทิตย์"มิวดีใจใหญ่

"อื้มมม ออกมาได้ซักที เราใช้เวลาหาทางออกมาตั้ง3เดือนแนะ เอาละมิวเราไปในเมืองกันเถอะ"

"เมืองมนุษย์หรอค่ะ ไม่ใช่ว่าคุณเกียจมนุษย์หรอค่ะ"มิว

"ก็ใช่ แต่ฉันแค่ไปดูเพื่อพวกนั้นจะทำอะไร แล้วเราควรจะสร้างบ้านสำหรับพวกเราตรงไหนด้วย"

และมิวก็ยิ้มออกมา"ค่ะ ที่ร้ก" ("จงจิตนาการดูซิว่า3เดือนมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง คิกๆ")

ณ เมืองWhite knight city

"ว้าวดราโก้ คุณดูนั้นซิคนต่อถาวยาวมากเลยละ"มิว

"เราไปกันเถอะมิว"

"ไม่ต่อแถวแบบพวกเขาจะดีหรอค่ะ"มิว

"เอาน่า ฉันซะอย่าง"มิวเริ่มกังวลเขาก็เลยลูบหัวของเธอ"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องกลัว"

"อื้ม ไปกันเถอะ"มิว และพวกเขาก็เดินเข้าไปแต่สิ่งที่พวกเขาได้คือ

"เห้ย พวกแกไม่เห็นแถวรึไงวะ แหกตาดูแล้วไปซะ"ทหารคนนึงเดินเข้ามาบนพวกเขา

คำพูดนั้นทำให้ดราโก้โกรธมาก "หึ "แล้วพวกเขาก็เดินต่อไป

"แกๆ "และทหารคนนั้นก็ชักดาบออกพุ่งมาหวังจะแทงดราโก้แต่เขากลับจับมาไว้ด้วยมือเดียวแล้ว

"ไปเกิดใหม่ไป"ลมหายใจมังกร ตู้มม ทหารคนนั้นถูกเผาตายในสภาพที่ศพไม่มีความเป็นคนเหลือยู่เลย

"แกๆ ทำอะไรนะหะ"ทหารที่เหลือเกิดกลัว

"พูดแกไม่เห็นอะไร ใช่ไหม "

"ครับ พวกเราไม่เห็นอะไรเลยครับ อ เอ้าเชิญทางนี้ครับ แล้วพวกเขาก็เดินเข้าไป

"คุณนี้โหดจริงเลยน้า"มิวแซวดราโก้

"ฉันไม่อยากไว้ใจมนุษย์เท่าไรแถมยังมากวนประสาทชั้นอีก"

"แหมดราโก้น้อยของฉันนี้เข้าใจยากจังเลยน้า"มิว

"ฉันตัวสูงกว่าเธอนะ"

"โห่ อย่าว่ากันสิ"มิว และก็มีคนกระโดดอยู่ด้านหน้าพวกเขา

"พวกนายใช่ไหม ที่เผาทหารตายอยู่หน้าประตูเมืองนะ ฉันคือผู้กล้านาม ทาเคชิ วันนี้ฉันจะขอปราบแก"ผู้กล้า

(เฮยลำคราญโว้ย)"แขนนายขาดแล้วนะจะสู้ยังไงละ"

"หา นายประสาทรึปล่าวแขนฉันยั-"แล้วแขนของผู็กล้าคนนั้นก็ขาดออกมาทั้ง2ข้าง"นี้แก ทำได้ยังไง ฉันที่มีความเร็ว:ระดับ10 เร็วที่สุดในเมืองนี้ยังมองไม่เห็นเลยงั้นหรอ"ผู้กล้า

"ก็แน่ละซิ ฉันมีความเร็ว:ระดับ100นินา"เวทย์ฮีลแล้วแขนของผู้กล้าก็กลับมา

"ทำไมละ ทำไมถึงไม่ฆ่าฉันละ"ผู้กล้า

"ก็แกยังไม่ได้กวนใจฉันนินา แล้วอีกอย่างเมืองWhite knight cityอยู่ไหนฉันอยากหาของกินอร่อยๆให้มิวจังนะ"

"อ๋อขอบคุณนะที่ไว้ชีวิตนะ ส่วนเมืองWhite knight cityก็ที่นี้และ แถมป่าข้างๆเมืองนี้นะมีดันเจี้ยนระดับ:sssอยู่ด้วยละ"ผู้กล้า

"อ๋อ พวกเราอยู่ที่นั้นมาตั้ง3เดือนแนะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขสุดเลยละ"

แล้วมิวก็เข้ามากอดขอดราโก้เอาไว้แล้วทำหน้าเขินๆ"อย่าไปเล่าให้คนอื่นฟังไปทั่วสิ กิ้ว"มิว

"คราบๆ "และพวกเขาก็ได้ยินเสียงรถม้า

"ท่านผู้กล้าาา พระราชาอาการแย่แล้วครับ"มีลุงคนนึงขับรถม้ามาหาผู้กล้า

"คือ ให้พวกเราไปด้วยได้ไหมค่ะ"มิว นั้นทำให้ดราโก้ยิ้ม

"ทำไมหรอครับ มีธุระอะไรรึปล่าวครับ"ผู้กล้า

"ปล่าวค่ะ แค่ ไม่อยากให้คนที่ดราโก้ไม่ได้ฆ่า ตายเท่านั้นเอง พอดีถ้ามีคนที่ดราโก้ไม่ได้ฆ่าตายละก็ฉัน-"แล้วดราโก้ก็มาลูบหัวของมิว

"เอาละ จะพาไปหรือให้ฉันเผาประเทศนี้ทิ้งซะ"

"พาไปครับ " "นี้ลุงพาพวกเขาไปด้วยเถอะ ถ้าไม่งันเราตายกันหมดแน่"ผู้กล้า

"เออ ครับถ้าท่านผู้กล้าว่ายังงั้น"ลุง

ณ ปราสาท ห้องนอนราชา

เสียงของเด็กที่ร้องไห้กำลังร้องไห้"ท่านพ่อ ท่านพ่อ อย่าเป็นอะไรนะค่ะ"

ตึง "ผมมาแล้วครับ พระราชาเป็นยังไงบ้างหรอครับ"ผู้กล้า

"ว้าวว ดราโก้ห้องนี้สวยจังเลย"มิว "อื้มสวยจริงนั้นและ"

"นี้พวกนายเป็นใครกันหะ แล้วเข้ามาทำไม"องค์หญิง

"คือว่าพวกเข-"ผู้กล้ายังพูดไม่จบดราโก้ก็เดินมาและพักเขากับองค์ออกและเดินไปหาราชา

"นี้นายทำอะไรนะ "องค์หญิง

"หุบปาก"คำนั้นทำให้องค์หญิงสะดุ้งเวทย์ฮีลและออร่าสีทองก็ออกมาจากมือของดราโก้

แลพราชาก็"อัก เอย นี้ฉันอยู่ไหน"ราชา

"ท่านพ่อ"องค์หญิงกระโดดไปกอดราชา"หื้อ คิดว่าจะไม่รอดแล้วซะอีกหื้อ"องหญิง

"ใจเย็นก่อน เรียส พ่อไม่เป็นไร"ราชา

"นี้นนาย ขอบคุณนะ"เรียส

"นี้ดราโก้ อันนี้อะไรอะ สวยจัง"มิว

"นั้นเรียกว่าแจกันใช่มันสวย แต่เธอน่ารักอะ"

"ดราโก้ จุ๋บที"มิว

"อื้ม"และดราโก้ก็จุ๋บหน้าผากของมิวไป1ทีแลพมิวด็ทำหน้าเขินๆ

จนทุกคนในห้องคิดเลยว่า พวกนี้มันจะไม่สนโลกเลยหรอ "นี้พวกเธอมาทำอะไรที่นี้หรอ"ราชา

"มารักษาแกไงไอ้แก่"คำพูดของดราโก้ทำเอาทุกคนงงกันหมด

"555 ตาแก่หรอ ไอ้นี้มันกล้าดีวะ555 ข้าชอบ และก็ขอบคุณที่รักษาข้านะ ไม่ทราบว่าจะขอทราบชื่อได้รึปล่าว "แล้วใครตามเจ้ามาหรอแล้วต้องการอะไรตอบแทนละ"ราชา

"ข้าชื่อดราโก้ ดาโกนอย ส่วนนี้ชื่อมิว แล้วก็พวกเราไม่มีใครตามมาหรอกแค่มิวอยากมานะ ส่วนที่อยากได้คือมิวมีความสุข เพราะเธอไม่ชอบให้ใครตายโดยที่ข้าไม่ได้เป็นคนดับชีวิตมัน จบไหม"

"โถ่ดราโก้อะฉันอายนะ หึงอน"มิว

"ไม่เอาน่าอย่างอนกันสิ"และดราโก้ก็กอดมิว"คืนดีกันนะคนดีของผม"

"อื้มค่ะ"และทั้งคู่ก็ปล่อยออร่าสีชมพูออกมา

"เออพวกนายคิดจะสนโลกมั้งไหมเนี้ย"ผู้กล้า

แล้วดราโก้ก็หันมาพร้อมกับจิตสังหาร"แกอยากตายหรอหะ"

"ป ปะ เปล่าครับ เชิญตามสบายเลยครับ"ผู้กล้าถึงกับกลัวจนหน้าซีด

และมิวก็หลับไปดราโก้เลยอุ้มเธอมาที่เตียง"เห้ยหลบ"ทุกคนสะดุงและรีบออกจากเตียงทันทีส่วยดราโก้ก็เอามิววางงบนเตียงและห่มผ้าให้เธอ

"แก มันจะมากไปแล้วนะ"ทหารถือหอกมาพยายามจะแทงดราโก้แต่มีหนามขนานใหญ่โผ่มาจากพื้นแทงมันตายทันทีเลย

"เห้ยๆ อาชีพจริงๆของข้าคือนักสร้างสรรค์นะโว้ย"ดูดทักษะศพ

ได้รับ

ทักษะหอก:ระดับ7 ทักษะการต่อสู้มือป่าว:ระดับ4

"ความสามารถมีแค่นี้หรอ เออข้าได้รับค่าตอบแทนแล้ว" "งั้นถ้าจะกินข้าวเย็นแล้วเรียกด้วย ข้านอนแปป"

"ท่าราชาไปกันเถอะครับ อยู่นานๆเหดียวจะสิ้นพระชนย์เอา"ผู้กล้า

"อื้ม ไปกันเถอะเรียส"ราชา

"ค่ะท่านพ่อ เรารีบไปกันดีกว่า"เรียส

หลังอาทิตย์ตก

ก็อกๆ "คุณดราโก้ค่ะเวลาอารเย็นแล้วค่ะ พอดีผ่าบาทให้มาตามนะค่ะ"เมด

"อื้ม ข้าได้ยินแล้ว"และเขาก็สกิทมิว"มิว มิวตื่นก่อน กินข้าวกัน"

"อื้มค่ะ เค้าตื่นแล้วที่รัก เราไปกันเถอะค่ะ"มิว("เอาไหงสำเนียงเป็นงี้หล่ะ")

ณ ห้องอาหาร

"อื้มกำลังหรออยู่เลยดราโก้คุง นี้อัศวินของข้า ไททานอส"ราชา

"แล้วอาหารละ" "เราไปนั่งกันเถอะมิว"

"ถ้าที่รักว่างั้นเค้าไปก็ได้"มิว

"คุณมิวสำเนียงแปลกไปรึปล่าวครับ"ผู้กล้า("คิดเหมือนกูเลย")

"อ๋อ เวลากลางคืนเธอจะกลายเป็นคนขี้อายขี้อ้อนนะ"และพอทุกคนมองมาที่มิว"กิ้ว"และเธอก็ไปหลบหลังดราโก้และพอเขามองเห็นอาหารเขาก็เกิดหัวร้อนขึ้นมา"พวกแก เอาของแบบนี้มาเนี้ยมันหมายความว่าอะไรกัน"

"เหดียวดราโก้ นี้อาหารที่ดีที่สุดในวังเลยนะ"เรียส

"หุบปาก ประเทศนี้จะต้องล้มสหลาย"

แต่มิวก็กอดดราโก้เอาไว้"ใจเย็นก่อนนะค่ะ คุณทำอาหารให้พวกเขาดูทีซิค่ะ"มิว

"อื้ม okพวกแกคอยดูไว้ซะ มิวฝากเผาโต๊ะนั้นดด้วยนะเหดียวฉันมา"และดราโก็ออกไปและมิวก็พ่นไฟสีฟ้าเผาโต๊ะ

5นาทีต่อมา และดราโก็ก็กลับมาพร้อมกับกลิ่นของอาหารที่หอมโชยมาสร้างสรรค์และโต๊ะเพชรใสกริ่งก็โผ่มา"เอาละดูซะนี้ซิอาหาร"

"มันจะอร่อยหรอ"และพอเธอกัดเนื้อเข้าไป"อาา นี้มัน โออีชิ อร่อย อร่อยสุดๆเลย"เรียส

"อื้ม ข้าเห็นด้วย มันอร่อยมากจริงๆ"ราชา

"ว้าว นี้ขนานพ่อครัวที่มีทักษะทำอาหาร:ระดับ10ยังทำไม่ได้เลย เขาเก่งจริงๆเลยน้า"ผู้กล้า

แต่พอพวกเขาหันไปดูดราโก้กับมิว "อ้ามม"พวกเขากำลังป้อนกันและกันอยู่และพอกินเขาไปพวกเขาก็ปล่อยออร่าสีชมพุออกมาเต็มห้อง

"ยังไม่สนโลกเหมือนเคยเลยนะครับ"ผู้กล้า

"ใช่ค่ะ แต่เอาจริงๆเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากกว่านะค่ะ"เรียส

"แต่เขาดันเป็นเด็กที่มีพลังถล่มประเทศได้เลยนี้ซิ "ราชา และมีไฟสีฟ้าพุงเฉียดหัวของราชา

และมิวก็"อย่ามาขวาง เข้าใจ"แสดงจิตสังหารออกมาซึ่งนั้นแรงกว่าดราโก้อีก

"ไหนบอกขี้อายขี้อ้อนฟะ"ผู้กล้า ตู้มม และก็เกิดเสียงระเบิดขึ้น

และนั้นทำให้อาหารมันตกซึ่งนั้นทำให้ดราโก้ที่อารมณ์เสีย"หื้ย ไอ้พวกนี้นิ" "ไอ้แก่ กูจะขอฝากมิวไว้น่อย และถ้าพวกมึงทำมิวเกิดรอยขีดข่วนระก็ กูจะทรมานทั้งประเทศ"

"เออ อื้ม แล้วแต่เจ้าเลย"ราชา

"เห้ยไอ้กกระป๋อง มาเล่นกับมิวซะ และตอนเล่นจับดาบแน่นๆด้วย"และเขาก็หันมาหามิวพร้อมกับลูบหัวเธอ"มิวอยู่เล่นนี้กับพี่อัศวินไปนะ ส่วนฉันขอไปละเลงเลีือดน่อยนะ"

มิวกอดเขาแล้วอ้อนเขา"ไหนบอกไม่ไว้ใจมนุษย์ไงละ แล้วทำไมถึงปล่อยเค้าไว้กับพวกมัน"และมิวก็เริ่มมีน้ำตา"นี้ เธอจะทิ้งเค้าหรอ"มิว

"ปล่าว แค่ผมจะบอกว่าให้มิวเล่นกับกระป๋องนั้นไปก่อนนะ"

แล้วไททานอสก็ทนไม่ไหวพุ่งมาฟันไปที่ดราโก้"แกๆ"แต่มิวกลับกระโดดมาแล้วเตะ"อัก"ไททานอสจนกระเด็นไปติดกำแพง

"อื้ม เค้าจะเล่นรอดราโก้กลับมา"มิว

และดราโก้ก็ยิ้มชั่วร้ายออกมา"หึ ไปละ"แล้วเขาก็พุ่งทะลุหน้าต่างออกไป

"เห้ย นายนี้มันสุดจริงๆเลยน้า แล้วท่านพ่อจะเอาไงกับเขาหรอค่ะ"เรียส

"จะให้เขาไปเป็นครู เพื่อเขาอยู่กับเด็กๆแล้วสบายใจ" "ประเทศจะได้ไม่พังละนะ"ราชา

"แต่ถ้าเขาเกิดรำคาญเด็กขึ้นมาละครับ"ผู้กล้า และทุกคนก็หน้าถอดสีกันเลยทีเดียว

ทางฝั่งของดราโก้

เขาพุ่งมาและเขาก็เห็นกลุ่มโจรชุดดำกับปีศาจอ้วนสีแดงตนนึง"เห้ย พวกแกใช่ไหม ที่มารบกวนการกินของข้า"

"หึ แกเป็นใคร "ปีศาจ

"แค่ตอบมาว่าแกใช่-"แต่ดราโก้เขาดันมองไปเห็นศพ"แก มาฆ่าคนในถิ่นของข้า งั้นหรอ"จิตสังหารของเขาเริ่มออกมามากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้นอีก

"นี้แก เป็นมนุษย์จริงรึปล่าวเนี้ย"ปีศาจตนนั้นเริ่มกลัวจนเหงื่อตก"ไม่แกไม่ใช่ แกมัน"และดราโก้ก็พุ่งเข้าไปและใช้มือฟันปีศาจตนนั้นแต่มันก็เอาแขนกันไว้ได้ แต่แขนของมันต้องขาดสะบั้น"อ้ากก แก แกจะต้องชดใช้"ปีศาจ

"คนที่ต้องชดใช้มันแกโว้ย"และดราโก้ก็พุ่งเข้าไปต่อยไอปีสาจนั้น หมัดของเขาทะลุร่างกายอันใหญ่โตของมันและมันก็สิ้นลม"เฮย กากชะมัด"ดูดทักษะศพ

ได้รับ

ลดทอนดาเมจ:ระดับ52 ไฟมืด ต้านทาน:ระดับ41 ดาเมจ:ระดับ63 ความเร็ว:30

และดราโก้ก็มองไปที่กลุ่มชุดดำ"หึ พวกเรารวบรวมเวทย์เสร็จแล้วทีนี้และแกตายแน่ สวรรค์ทมิฬ"พวกชุดดำ

และก็มีเด็กสาวคนนึงตื่นขึ้นมาและเห็นดราโก้กำลังฆ่าพวกชุดดำอย่างสนุกสนานและดราโก็ก็มองมาที่เด็กคนนี้"เห้ย ไอ้หนู"

 

"ได้โปรดเถอะค่ะ ช่วยฆ่าหนูทีนะค่ะ หนูไม่อยาก มีชีวิตอยู่อีกแล้ว"เด็กคนนั้นขอร้องดราโก้

"หึ คิดว่าข้าจะช่วยมนุษย์รึไง เอะเหดียวนะเจ้าบอกว่าไม่อยากมีชีวิตแล้วงั้นหรอ"ดราโก้ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา"งั้นเจ้าเลิกเป็นมนุษย์แล้วมาเป็นสัตว์ของข้าไหมละ"

"จริงหรอค่ะหนูเป็นได้จริงๆหรอค่ะ"เธอถามอย่างมีความขวัญ

"เออใช้ ข้าไม่ใช้พวกที่กลับคำแบบพวกมนุษย์นี้นา"

"ข ขอบคุณค่ะ นายท่าน"เธอยิ้มออกมาอย่างน่าเอ็นดู

แล้วดราโก็ก็ยิ้มแบบปีศาจออกมาควบคุมเวทย์พัฒนาเร็วลดทอนดาเมจ:ระดับ52-99 ไฟมืด ต้านทาน:ระดับ41-99ดาเมจ:ระดับ63-70 ความเร็ว:30-50และก็เกิดบอลพลังเวทย์ขึ้นแล้วดราโก็ก็จับยัดปากของเธอ"เอาละ รู้สึกยังไงบ้าง"

"รู้สึกพลังมันพลุ้งพล่านเลยละค่ะ"เด็กสาว

"แล้วเธอชื่อะไรละ"

เธอแสดงสีหน้าเศร้าๆออกมา"ไม่มีหรอค่ะ เด็กต้องสาปอย่างหนูไม่มีหรอค่ะเพราะว่า"

"เพราะว่าอะไรงั้นหรอ"(เหดียวเด็กต้องสาปหรอ สวย หยั่งงี้ก็หน้าสนุกดีแหะ )

"เพราะว่า ถ้าหนูได้ชื่อมาแล้วก็จะสูบพลังเวทย์ของผู้ตั้งไปส่วนนึงและหนูจะได้พลังที่สามารถที่ฆ่าได้แทบทุกอย่างแถมถ้าหนูใช้เวทย์ธาตุละก็เวทย์มืดก็จะเข้าไปรวมด้วยนะค่ะเพราะงั้น เพราะงั้-"เธอพูดไม่ทันจบ

"เอเลีย นั้นคือชื่อของเธอ"และพลังของดราโก้ก็ไหลเข้าไปหาตัวของเอเลีย"เอาละ ไปกันเถอะ"

"ค่ะ นายท่าน"เอเลีย

ณ ปราสาท

"มิว ฉันกลับมาแล้ว"ดราโก้เดินมาพร้อมกับเอเลีย

แล้วมิวก็วิ่งมากอดดราโก้"ดราโก้ เล่นสนุกมากเลยละ เอะนั้นใครอะ"มิวเริ่มน้ำตาไหล"หื้อๆ ดราโก้ทำไม ไหนเธอบอกว่าเกลียดมนุษย์ไงหละ มีเค้ามันไม่พอหรอ ทำไมถึงพาผู้หญิงอื่นมาหละ จะทิ้งเค้าแล้วหรอ"มิวกอดดราโก้แล้วร้องไห้

และดราโก็ก็ลูบหัวเธอ"ฉันไม่ทิ้งเธอหรอก"และมิวก็หันมามองหน้าของดราโก้"นี้เป็นเด็กต้องสาปเธอจะมาเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน ฉันตั้งชื่อเธอว่าเอเลียนะ"นั้นทำให้ทุกคนงงมาก"แล้วถ้าฉันจะขอเปิดฮาเร็มนะในอนาคตจะได้ไหม"นั้นทำให้ทุกคนงงไปอีก

และที่งงกว่าคือ"อื้ม ถ้าบอกเค้าก่อน ก็ได้จ๊ะ"มิวพูดด้วยรอยยิ้ม"แล้วเธอด้วยนะเอเลียจัง"มิว

"ค ค่ะ ฝากตัวด้วยนะค่ะ"เอเลีย

"หว่า นายนี้มันเสือปีศาจจริงๆ มังกรเอย เด็กต้องสาปเอย ต่อไปคงเป็นจอมมารสาวแน่ๆเลย"เรียส

"เออ ดีเหมือนกันนะ"

"นี้นาย เอ้ย เอาเลยตามสบายฉันไม่ยุ่งแล้วกัน"เรียส

"เออ ผมว่านะเราปล่อยเขาเถอะ"ผู้กล้า

"ข้าเห็นด้วย"ราชา

"นี้มิว เราไปยึดป่าแถวดันเจี้ยนนั้นดีไหม เห้ยไอ้แก่ป่านั้นมันชื่อว่าอะไร"

"อ๋อ ป๋าแห่งเทพมังกร มูร่า"ราชา

"เออ ไอ้เทพมังกรนี้ใชี้ไอตัวสีเงินพลังเยอะปะ"

"ใช่แล้วครับ มันมีพลังเยอะมากๆ มันคือเจ้าครองป่ามูร่าเลยนะครับ"ผู้กล้า

"เออ มันตายแล้ว"คำคำนั้นทำเอาทุกคนงง"ศพมันยังอยู่ในเวทเก็บของของข้าอยู่เลย" "เอาละเราจะไปกันแล้ว"

"เค้าไปด้วย"มิว

"เออ ตอนกลางคืนมันอัตรายนะค่ะ"เอเลีย

"เรื่องมากจังเลย เออพรุ้งนี้เช้าก็ได้"

วันต่อมา ณ ป่ามูร่า

"นี้ดันเจี้ยนที่เราเคยอยู่นิ ดราโก้ดูซิ ดูซิ"มิว

"ท่านมิวดูเปลี่ยนไปในตอนเช้านะค่ะ"เอเลีย

"อื้ม และตอนอยู่ในดันเจี้ยนเธอก็ชอบลักหลับฉันบ่อยๆ" "โอเค เข้าเรื่องเลยดีกว่า"ข่มขู่"เห้ยไอ้พวกกากทั้งหลายข้าได้ฆ่าเทพมังกรและยึดป่านี้แล้ว ถ้าพวกแกอยากแข็งแกร่งขึ้นก็จงมาหาข้า"และมอนเตอร์ทั้งหลายก็มาหาดราโก้ด้วยความกลัวแต่สิ่งที่ดราโก้ทำคือ ควบคุมเวทย์ ปล่อยละอองเวทย์ออกมาใส่เหล่าสิ่งมีชีวิตต่างๆจนพลังเวทย์ถึงขีดจำกัดและวิวัฒนาการพืชพัชเติมโตงงอกงาม และมอนเตอร์ทั้งหลายได้จิตขอทำสัญญา"เออ ทำก็ทำ "และดราโก้ก็ตะโกนออกมา"ไอ้พวกกาก จงฟังพันธสัญญาแห่งข้า และจงทวายความภักดีให้กับข้า ตั้งแต่ต่อไป พวกเจ้าจงแข็งแกร่งขึ้นเพื่อข้า เพื่อเจ้า เพื่อป่า เข้าใจไหม"

"โฮงงงงงง""อ้างงงงง""อึอ้าาาา"มอนเตอร์ทั้งหลายต่างร้องคำรามออกมา "พวกเราจะขอตามรับท่าน"เสียงพวกนั้นทำให้ทุกคนตกใจ

"หึ มีสาวมอนเตอร์ด้วยหรอเนี้ย ไหนพวกเจ้าลองแสดงตัวออกมาซิ"

"ฉันชื่อสลาเนีย พัฒนามาจากสลาแมนเดอร์ค่ะ "

"ฉันซีเวีย พัฒนามาจากสกีเลนตั้นค่ะ"

"ฉันแซลเทียค่ะ พัฒนามาจากค้างคาวหายนะค่ะ"

"ผมพะฒนามาจากดาบต้องสาป มอเฟียสครับ"

"ว้าว เยี่ยม เยี่ยมม เอาละข้าให้พลังกับพวกใช้แล้วหว้งว่าพวกเจ้าจะรับใช้ข้าเป็นอย่างดีนะ และช้ามีกฎอยุ่แค่4ข้อ 1อย่าออกจากป่านี้เพราะข้าจะช่วยพวกเจ้าแค่ในป่านี้เท่านั้น 2ถ้ามีใครมาขอพบข้าให้พามาโดยทันที 3ถ้ามนุษย์มาโจมตีฆ่ามันได้เลย ส่วน4สำคัญมาก จงอยู่อย่างมีความสุข"มอนเตอร์ต่างร้องคำรามด้วยความดีใจ และแยกย้ายกลับไปที่ของตัวเองยกเว้น4คนนั้น"เอ้าพวกเจ้าไม่กลับไปหรอ"

"พวกข้าจะขอตามรับใช้ท่านผู้สูงส่ง"มอเฟียส

"งั้นท่าข้าบอกว่าข้าเป็นแค่นักสร้างสรรค์ที่โครตเก่งละ"

"ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็จะขอตามรับใช้ท่านค่ะ"ซีเวีย

"งั้นข้าจะบอกอะไรให้ ดันเจี้ยนมีมันมีอยู่แค่6ชั้น และชั้นที่6ก็มีคฤหาสที่ข้าสร้างไว้กับแอ่งน้ำเวทย์ ส่วนชั้นที่1กับ2จะให้แซลเทีย ชั้นที่3 ซาลาเนีย ชั้นที่4 ซีเวีย ชั้นที่5มอเฟียส จงไปดูแลพวกมันให้ดี"

"ครับ/ค่ะ ท่านดราโก้"และพวกเขาก็ไปดูแลชั้นที่ได้รับ

"ดราโก้ คุยกับฉันหน่อยซิ"มิวแสดงท่าทีออดอ้อน

(เธอคงจะเหงาละซินะ)"คืองี้นะฉันยังมีเรื่องต้องจัดการนะมิว เข้าใจฉันน่อยนะไปเล่นกับเอเลียก่อนนะ เอางี้ เหดียวคืนนี้ฉันเล่นแทงจุดด้วยokไหมมิว"

"อื้ม ถ้าดราโก้หว่างั้น"มิว("ไอ้พระเอกคุยกับมิวแล้วมันจะตายรึไงวะ")

และพวกเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่หน้ากลัว "ใคร เป็นคนใช้ข่มขู่อันนั้น"เสียงของเธอดังขึ้น

แล้วเอเลียก็ทรุสลงด้วยความกลัว"น นั้น จอมมาร อิรุส"("ไม่มีชื่ออื่นจะตั้งแล้วหรอวะ")

"โอ้ๆ ไอ้จอมมารนี้ เออข้าใช้มันเองมีปัญหาใช่ไหมละ เข้ามา"

"โห้ๆ ได้"และสิ่งที่จอมมารทำคือพุ่งเข้าไปและจูบแก้มของดราโก้"เจ้าต้องเป็นของข้า"คำพูดนั้นของจอมมารทำให้มิวฟิวขาด

และมิวก็พุ่งเข้าไปต่อยท้องของจอมมารจนกระเด็นไป"แก ต่อให้เป็นจอมมารก็อย่าริบังอาจมาแตะดราโก้เชียวนะ"และมิวก็ตั้งท่าพร้อมบวก

"หึ น่าสนุกดี"และจอมมารกับมิวก็สู้กันอย่างสูสี

"นายท่านค่ะ รับชาไหมค่ะ"เอเลีย

"อื้ม เอาซิ"และดราโก้ก็นั้งดูพวกเธอตีกัน เวลาผ่านไป2เดือน และพวกเธอก็หมดแรงจนลุกไม่ขึ้น

"ใช้ได้เลยนมิวจัง"อิรุส

"อิรุสเองก็ใช่ย่อยนะค่ะ"มิว

"เอาละพวกเธอพอใจกันรึยัง"

"ถึงไม่พอก็ไม่ไหวแล้วละ"แล้วพออิรุสมองไปที่ดราโก้กับมิว

"ดราโก้ อุ้มน่อย"มิว

"เอาซิ"แล้วดราโก้ก็อุ้มมิวเหมือนอุ้มเด็กน้อยและรังสีสีทองก็ออกมาจากตัวทั้งคู่และเหล่ามอนเตอร์มากมายก็มารวมตัวกันและก็ก่อเกิดพลังงานที่อบอุ่นไหลไปทั่วป่า

จากนั้นทุกคนก็เห็นเทพธิดาลอยลงมาพร้อมกับ

"จอมมารเอ๋ยยามที่เจ้าอ่อนแอ ข้าในนามแห่งเทพธิดาชนชั้นสูงจะขอลงทันแกเอง ศรศักสิทธ์"และเทพธิดาคนนั้นก็ยิงศรใส่พวกเขา

แต่ดราโก้วางมิวไว้แล้วพุ่งเข้าไปแตะศรนั้นกลับไปโดนตัวเทพธิดาซะเอง"แกมาก่อเรื่องในป่าของข้า คงเบื่อชัวิตแล้วซินะ"

"แก อัก ทำอะไร แกอยากมีปัญหากับสวรรค์หรอหะ ใช่แล้วไม่ใช่แค่สวรรค์แต่กลับมนุษย์ทั้งโลก"เทพธิดา

"เออ แล้วไง ข้าต้องสนด้วยหรอมันมากวนข้าก็แค่เชือดทิ้งแบบนี้และดราโก็พุ่งเข้าและหมุนตัวเตะคอของเทพธดาขาดสะบั้น "น่ารำคาญวะ"ดูดทักษะศพ

ได้รับ

ศรศักสิทธ์ เวทย์บิน:ระดับ100(MAX) ลำแสงชำระบาป ประตูเวทย์:ระดับ100(MAX)

"เห้ยๆ ก็มีของดีอยู่นี้หว่า เอะ"มิวเข้ามาดึงขาดราโก้ไว้

"เย็นแล้วน้า ไปเล่นแทงจุดกันเถอะ "มิวมาอ้อนดราโก้ด้วยสายตาของเด็กใสซื่อบริสุทธิ์("จริงจี้ง")

"เฮ้ย เอเลียเล่นด้วยกันปล่าว"

"เออ จะดีหรอค่ะ ให้สัตว์เลี้ยงอย่างฉันนะ"เอเลีย

"ถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงฉันก็มาเล้นเถอะน่า"

เอเลียยิ้มและ"ค่ะ นายท่าน"

"อิรุส มาด้วยปล่าวฉันจะสอนเธอเองว่าดรำโก้เป็นของฉัน"มิว

"ข้ารับคำถ้าของเจ้าแล้วมิวจัง"อิรุส

"ท่านดราโก้ครับ เราสร้างชั้นที่7เอาไว้แล้ว มันใหญ่กำลังดีและห้องที่ว่างปล่าวที่ทั้งนุ่มทั้งสวยเหมาะแก่การเล่นอย่างยิ่งครับ และกระผมขอเก็บน้ำเวทย์ของท่านไว้ไดรึปล่าวละครับพวกผมจะเอาไปแบ่งให้มอนเตอร์นะครับ"มอเฟียส

"ได้อยู่แล้ว"

"ท่านดราโก้ค่ะ จะว่าอะไรไหมค่ะถ้าพวกเราจะไปเล่นด้วยนะค่ะ"พวก3สาว

"อื่มพวกเธอหรอ สลาแมนเดอสาว สาวโครงกระดูก แวมไพร์สาวอีก คืนนี้ต้องเล่นให้นัก"

และเสียงคำรามของเหล่ามอนเตอร์ทั้งน้อยใหญ่ก็ดังไปทั่วป่า และคืนนั้นก็เกิดทะเลสาบน้ำเวทย์ขึ้น

และวันต่อมาเหล่ามอนเตอร์ก็ดื่มน้ำเวทย์นั้นจนมีพลังเวทย์กันมหาศาลแตามีอยู่ตัวนึงที่พัฒนาและเธอก็รีบวิ่งไปหาดราโก้เลย

"แกเป็นใครกัน เอะแกมีพลังเวทย์ของข้าอยู่นิ"

"ค่ะ ฉันชื่อมิเอล("ไม่ใช้ชื่อเขายังไม่พอ ยังจะไปตั้งใหม่อีก") พัฒนามาจากแมงมุมแห่งภัยพิบัตค่ะ"มิเอล

"ไม่จริง สัตว์ในตำนานนั้น มีจริงหรอเนี้ย"เอเลีย

"ท่านดราโก้ค่ะ เราได้สร้างปราสาทในชั้นที่6ให้แล้วค่ะ แล้วก็จะขอเชิญท่านไปนั่งบัลลังด้วยค่-"ซาลาเนีย "เธอเป็นสมาชิกใหม่หรอค่ะ ท่านดราโก้"ซาลาเนีย

"อื้ม รู้ได้ไงหรอ"

"ก็เธอมีพลังเวทย์ของท่านอยุ่ค่ะ"ซาลาเนีย

"เยี่ยม"

ณ ห้องโถงของปราสาท

"เอาละ ขอคุยสาระน่อยมอเฟียสมีอะไรเป็นพิเศษไหมวันนี้"

"น่าจะเป็น เมื่อ5วันก่อนเมืองทางเหนือมีพิธีเรียกผู้กล้าและมีผู้กล้าปรากฏมา2คนครับ"มอเฟียส

"คงถูกโดนหลอกใช้อีกนั้นและ ข้าฝากพวกเจ้าเฝ้าป่าด้วย ข้าจะไปช่วยพวกที่ตาสว่าง"

นั้นทำเอาทุกคนตกใจ"ท่านดราโก้ค่ะ ทำไมถึงไปช่วยผู้กล้าชั้นต่ำพวกนั้นละค่ะ"แซลเทีย

"อ๋อ ข้าเข้าใจแล้วครับว่าท่านคิดอะไร"มอเฟียส

"หึใช้ได้นี้ แล้วไอ้นั้นละ แล้วนั้นด้วยใช่ไหม เยี่ยม"

"ครับ" "นั้นด้วยครับ" "ขอบคุณครับท่านดราโก้" มอเฟียส

"มันคืออะไรหรอค่ะท่านดราโก้"ซีเวีย

"ท่านดราโก้ครับ"มอเฟียส

"เอาเลยซิ ข้าอยากเห็นแล้ว"

"ครับ คือท่านดราโก้นะต้องการได้ผู้กล้ามาเป็นพวกเพื่อเพิ่มพลังของป่ามูร่าและก็เอาไว้ต่อรองด้วยแถมป่ามูร่าจะได้รับความเชื่อใจอีกด้วย และสำคัยที่สุดความสนุกครับ"มอเฟียส

"ยังไงหรอค่ะ ฉันไม่เข้าใจ"ซาลาเนีย

"คืองี้นะ ถ้าเราได้ผู้กล้ามาซักคนละก็เมืองนั้นก็จะเป่าหูของผู้กล้าที่เหลือว่าข้าเป็นปีศาจและผู้กล้านั้นมันก็จะบุกมาสู้กับพวกเรา มันน่าสนุกออกไม่ใช้รึไง5555"ดราโก้พูดด้วยหน้าปีศาจ

"ค่ะ/ครับ ท่านดราโก้" "เย้ไปเที่ยว"ทุกคน

"ข้าจะไปคนเดียว อิรุสฝากดูมิวกับเอเลียด้วยนะ"

"ทำไมจอมมารอย่างชั้นต้องมาเลี้ยงเด็กด้วยละหะ"อิรุส

"งั้นครั้งหน้าฉันจะไม่เล่นแทงจุดกับเธอ"

จอมมารถึงกับร้องไห้ออกมา"หื้อ เค้าขอโทษ เค้าจะดูแลให้ทั้งป่าเลย เพราะงั้นมาเล่นกันอีกน้า"อิรุส

"เออคิดก่อนนะ"และอิรุสก้ใช้สายตาออดอ้อน"ถ้าเป็นเด็กดีเหดียวเล่นด้วย"

"อื้มเค้าจะเป็นเด็กดี"อิรุส

"สมกับเป็นท่านดราโก้ แม้แต่จอมมารยังสยบ"ซาลาเนีย

"แน่อยู่แล้ว เพราะนั้นคือท่านดราโก้ไงละ"มอเฟียส

"ใช่เพราะนั้นคือท่านดราโก้"ซีเวีย

"เฮย อยากเล่นอีกจัง แทงจุด "แซลเทีย

"แทงจุดหรอค่ะ"มิเอล

"ใช่แล้วละ มันสนุกมากเลยละ ข้ายังคงฟินทุกครังที่คิดถึงมันเลย"แซลเทีย

ณ ปราสาทของเมืองทางเหนือblack knight city

"ฝึกเข้าไป และก็ไปปราบจอมมาร"ทหารคนหนึ่งหลังจากเข้าพูดจบหัวของเขาก็ขาดและล้มลง

"เห้ยเกิดอะไรขึ้นนะ"ผู้กล้าคนนึงพูดขึ้น

"พวกแกเป็นผู้กล้าใช่ไหม มีหญิง1ชาย1หรอ"สีที่หน้ากลัวของชายคนนึงดังขึ้นมาพร้อมกับรังสีอำมหิต

"นั้นมันสเตตัสอะไรนะ เออ ใช่พวกเราเป็นผู้กล้า"ผู้กล้าชายพูดขึ้นส่วนผู้กล้าหญิงกำลังตัวสั่น

แล้วดราโก้ก็เดินมาหาผู้กล้าหญิงและจับคางของเธอ

 

"เจ้ามีนามว่าอะไร ไหนลองบอกข้าน่อนซิ"เรียนรู้ โปรยสเน่ห์:5

(เห้ยผู้หญิงนี้ใช้ได้วะ พัฒนาเร็ว) พัฒนา โปรยสเน่ห์:5-99 (ว้าว เยอะขนานนี้เชียว)

 

"เห้ยแกออกไปจากมิโอะนะเว้ย"ผู้กล้าชายชักดาบออกมาและพุ่งเข้าไปแทงดราโก้"ตายซะทะลวงสวรรค์"แล้วก็มีเวทย์มาผกคลุมดาบเป็นเหมือนสหว่านพุ่งมาแทงดราโก้แต่พอแทงเข้าไปแต่กับมีบาเรียมากป้องกันไว้และผู้กล้าชายก็กระเด็นออกไป

"อย่าทำอะไรเลโอคุงนะ ฉันขอร้องละ นะ"มิโอะ

"ได้ แต่ตอบมากอนพวกเธอนอนในไหน กินยังไงและทำอะไรบ้างละ"ประโยคนั้นของดราโก้ทำเอาทั้งสองคนแปลกใจ

"เออ คือว่า พวกเราอยู่กันในคุกนะค่ะ เพราะพวกเขาบอกว่าอยู่ในนั้นพวกมารจะไม่รู้ว่าเราอยู่ไหน นะค่ะ"มิโอะ

"แล้วอาหารการกินละความเป็นอยู่ละ"

"เอิมก็2มื้อเช้ากัยเย็นอาหารเป็นเข้าต้มวะส่วนใหญ่นอกจากนั้นก็ฝึกอย่างนักเผื่อไปปราบจอมมาร"เลโอ

ดราโก้ถึงกับถอนหายใจ"พวกนายโดนหลอกขนานไหนเนี้ย"คำพูดของดราโก้ทำเอาทั้งคู่แสดงความเศร้าออกมา"นี้เชื่อไหมว่าที่ดินแดนของชั้นสัตว์เลี้ยงยังถูกดูแลดีกว่าพวกนายในตอนนี้อีกนะรู้ไหม"

พวกเขาถึงกับตกใจ"จริงหรอค่ะ ฉันละอิจฉาจริงเลยนะค่ะ" "ใช่ ผมรู้สึกอยากเป็นสัตว์เลี้ยงก็วันนี้และครับ"

(อิจฉาแม้แต่สัตว์เลี้ยง คงโดนมาเยอะละนะ ) "สัตว์เลี้ยงไม่เอาหรอกแต่ถ้าเมดละก็ฉันเอานะ"(คงประติเสธและมนุษย์มันหวงศักศรีนินะ)

"เอะ ได้หรอค่ะ ขอบคุณค่ะขอบคุณจริง"มิโอะพูดในขณะที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ

(นี้มันวิเศษขนานนั้นเลยหรอเนี้ย)"แล้วนายละเลโอสนใจเป็นลูกน้องฉันไหมละ"

"ครับลูกพี่ ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ"เลโอ

"งั้นไปกันเถอะ ทางประตูหน้านี้และ"

"ลูกพี่ครับมันจะดีหรอครับ"เลโอ

"แล้วทำไมหรอ ก็แค่เดินเองนะหรือเดินไม่ไหว"

"ปล่าวค่ะแค่ ทหารเฝ้ายามนะเก่งมากค่ะแล้วพว-"และแสงสีทองก็ออกมาจากตัวของดราโก้โอบกอดพวกเธอไว้

"อบอุ่นจังเลย เอะ เออ คือว่า"เลโอ ค่อนข้างเขินแต่พอเขาหันไปมองที่มิโอะ

"อบอุ่นจังเลย มันเหมือนอ้อมกอดอันอบอุ่นของยอดนักรบเลยละ อาาา"มิโอะ

"นี้พวกเจ้าเคยได้รับความอบอุ่นกับเค้ามั้งไหมเนี้ย"

"ไม่ค่ะ ไม่เคย"มิโอะพูดด้วยท่าทางเศร้าๆ

"ที่โลกก่อนหน้าก็ไม่เคยเลยหรอ"

"ไม่เคยมีหรอกครับ ความอบอุ่นนะ มีแต่ร้อนกับหนาว ลูกพี่เชื่อไหมครับว่าพวกเราเคยเป็นทาสในโลกก่อนหรือแม่แต่โลกนี้"เลโอพูดเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมาหรือแม้แต่มิโอะก็เช่นกัน

"เอาเถอะน่า ไปกันเถอะ บ้านใหม่ของพวกนาย"

"ครับ/ค่ะ"

ดันเจี้ยนใจกลางป่ามูร่า

"เออ นี้ลูกพี่ครับตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้วทำไมไม่มีมอนมาโจมตีเราเลยละครับ"เลโอ

"ก็พวกเจ้ามีพลังเวทย์ของข้าอยู่ มอนเตอร์ที่นี้ถ้ามีพลังเวทย์ของข้าอยู่ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน"

"ว้าวว ครอบครัวใหญ่สินะค่ะ แล้วเมดที่บ้านนายท่านเป็นแบบไหนหรอค่ะ"มิโอะ

"อืม ก็แข็งแกร่งนอนในคฤหาสทำงานที่ปราสาท "มิโอะทำหน้าดีใจ

"แล้วผมละครับลูกพี่"เลโอ

"อ๋อก็ปกป้องป่านอนบนต้นไม้ละ"นั้นทำให้เลโอแสดงหน้าเศร้าออกมา"เห้ย นี้แกดูถูกต้นไม้ในป่าข้าหรอ ใบของมันนุ่มระดับเดียวกับเตียงในวังเลยนะโว้ย"

"จะ จริงหรอครับ"เลโอเริ่มแสดงท่าาทีสนใจ

"ตาามมา"

ณ ห้องโถงในปราสาท

"มิเอล มอเฟียส ข้าอยากให้พวกเจ้าฝึกผู้กล้า2คนนี้แบบเข้มงวดที่สุดและอ่อนโยนที่สุด เพื่อความบันเทิงของพวกเราที่จะได้เห็นมนุษย์ฆ่ากัน ใช่ไหมมิโอะ เลโอ"

"เออ คือว่า เราจะแก้แคร้นได้จริงหรอค่ะ"มิโอะพูดออกมาเหมือนเธอกำลังกลัว

"ทำไมจะไม่ได้ละ"

"ก็ ก็พวกเรามันไร้พลังนี้่นา ไม่ได้เก่งอย่างลุกพี่ซะน่อย"เล่โอตะโกนออกมา

"ถ้าพวกเจ้า2คนแข็งแกร่งแล้วจะฝึกเพื่อถ้าพวกเจ้าแข็งแกร่งข้าจะปล่อยออร่าให้ทำไม เฮยเป็นเด็กนะควรจะอยู่แบบเด็ก ฝึก กิน สนุก และก็ถล่มอย่าให้เหลือซาก ทำแค่นี้นะได้ไหม ถ้าไม่ได้ ก็ออกไป "

ทั้งสองคนมองตากันและพยักหน้า"นายท่านแค่สั่งก็พอค่ะ" "ถ้าลูกพี่ให้ฝึกก็จะฝึกครับ"

(ออร่านี้มันอบอุ่นขนานเปลี่ยนใจคนได้เชียวรึนี้)และทุกคนก็ได้ยินเสียงของเด็ก2คนวิ่งมาพอผู้กล้าทั้ง2เห็นพวกเขาถึงกับตั้งท่าสู้"จอมมารบุกมาถึงนี้เชียวหรอ"เลโอและพวกเธอก็กระโดดใส่ดราโก้ที่นั่งบัลลังอยู๋

"หือ ดราโก้อย่าทิ้งเค้าไปอีกเลยน้าาหือ ดราโก้"มิวร้องไห้ออกมา

"เค้าเลี้ยงดูพวกเธออย่างดีเลยละ เค้าเป็นเด็กดีรึยัง ดาลิ้ง"จอมมารอิรุสอ้อนดราโก้ใหญ่หลังจากนั้น

"อะแห่ม ข้ากลับมาแล้ว "

ทั้ง2ผู็กล้ากับตกตะลีงกับภาพที่เห็น"ทั้งมังกรนั้นและก็จอมมารอิรุสเลยหรอ นี้นายท่านเป็นใครกันแน่"มิโอะ

"ข้านะหรอ ข้าคือนักสร้างสรรค์ยังไงละ"

("ขอ อนุญาติตัดจบแบบละครไทย ไม่ต้องห่วงมันมีต่อถ้าคุณอยากดูแต่นานน่อยนะครับ")

ผลงานอื่นๆ ของ เทพมาร พันกร

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น