แฟนฉันคือ องค์ชาย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    54

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นข้ามมิติมาอนาคต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

    'แคว้นไป๋' ถ้าได้ยินชื่อนี้ใครๆต้องรู้จัก แคว้นที่มีอาณาเขตยิ่งใหญ่ไพศาล ปกครองด้วยฮ่องเต้นามว่า ไป๋เชียงชิน ปกครองแคว้นด้วยความร่มเย็นเป็นสุข แต่พักหลังมานี้ท่านก็เริ่มแก่ตัวขึ้น ท่านยังไม่ได้เลือกใครเป็นองค์รัชทายาทเสียที องค์ชายทั้งหลายต่างชิงดีชองเด่นกัน เพราะพวกเขารู้ว่าพ่อของตนมักจะเลือกคนที่ความสามารถ ไม่ใช่คนที่เกิดจากฮองเฮาหรือเป็นบุตรชายคนเเรกก็ตาม ทุกคนต่างมิสิทธิเท่าเทียมกัน ข้าราชบริพารก็ต่างแบ่งตัวออกเป็นฝ่ายๆ ต่างสนับสนุนองค์ชายที่คิดว่าจะได้เป็นองค์รัชทายาท เมื่อที่องค์ชายของพวกเขาเป็นองค์รัชทายาทพวกเขาก็จะได้มีอำนาจในแผ่นดินมากขึ้น ด้วยการนี้ไม่ว่าจะเป็นแผนดีหรือแผนร้ายก็ตามพวกเขาต้องกำจัดองค์ชายพระองค์อื่นให้พ้นทางนายเหนือหัวของตน 

  

   ซึ่งหนึ่งในองค์ชายที่มีการสนับสนุนมากที่สุดคือโอรสสวรรค์คนแรกของฮ่องเต้ที่เกิดกับสนมรัก นามว่า'ไป๋หยางต้า' ที่เกิดจากดาวมังกร เป็นที่รักของปวงชน ทั้งยังเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ใครจะอดใจที่จะอยากรับใช้ให้คนผู้นี้ได้เป็นฮ่องเต้คนต่อไปกันละ

 

     แต่ก็ยังมีองค์ชายอีกพระองค์หนึ่งซึ่งเกิดในดาวพยัคฆ์ขาว เป็นโอรสสวรรค์คนรองที่เกิดจากฮ่องเต้และฮองเฮา นามว่า ' ไป๋หลงชิน'เป็นองค์ชายที่เก่งเรื่องการเมืองมาก ต่างก็มีผู้คนนับถือไม่ต่างจาก  ไป๋หยางต้า ซักเท่าไร

 

 ทั้งสองพระองค์ต่างเป็นองค์ชายที่มีผู้คนหมายมั่นอยากให้เป็นฮ่องเต้คนต่อไป 

  ในเมื่อเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ไม่ว่ายังไงต้องมีคนที่อยู่ก็ต้องคนที่ไป ด้วยเหตุนี้จึงทำให้องค์ชายสองพระองค์เกลียดหน้ากันมาก 

  ต่อมาได้มีการประทานสมรสจากฮ่องเต้ให้กับ    'ไป๋หยางต้า' กับ 'ชินเฟยฮวา' ลูกสาวที่เกิดจาก       ฮูหยินเอก ของอัครเสนาบดีเบื้องขวา ที่มีร่ำลือว่างามล่มเมือง ไม่ว่าใครเมื่อพบเห็นต้องหัวใจหยุดเต้นไปตามๆกัน แต่ไม่มีใครรู้ว่าหัวใจนองนางได้ตกเป็นขององค์ชายพยัคฆ์ขาวไปเเล้ว ตั้งแต่งานปักปิ่นของนางก็ได้พบกับเขา และทั้งคู่ก็ได้ตกลงปลงใจคบหาดูใจกันมา   แต่เป็นเพราะสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้นางก็ไม่อาจขัดได้จึงต้องไปแต่งงานกับคนที่เป็นศัตรูของคนรักนาง

"ท่านพี่หลงชิน ข้าไม่อยากแต่งงานกับเขา ข้ารักท่านนะเจ้าคะ ทำไมฟ้าชั่งเล่นตลกให้ข้าต้องไปแต่งงานกับศัตรูของท่านด้วย ฮือๆ~T_T~"            นางกล่าวอย่างคร่ำครวญนางรักเขาทำไมต้องไปแต่งงานกับคนที่นางเกลียดด้วย ถึงจะไม่ได้มีเรื่องอะไรกันแต่เขาเป็นศัตรูกับคนที่นางชอบด้วย ศัตรูของเขา ก็เหมือนศัตรูของนาง

"เจ้าอย่าทุกใจไปเลยน้องหญิงของพี่ยังไงพี่จะต้องเอาเจ้ากลับคืนมาให้ได้ ไอ้หยางต้ามันต้องตาย

 แล้วพี่กลับเจ้า ก็จะกลายเป็นฮ่องเต้ฮองเฮาของแคว้นนี้ พี่สัญญา"

    เขาแค่พูดไปส่งๆ เขาจะไปเอาของไอ้หยางต้ามาใช้ต่อให้หมองราศีได้อย่างไร นี้เป็นแค่แผนการหนึ่งของเขาที่จะทำให้ไอ้หยางต้าต้องตาย จริงๆแล้วเขาเองที่เป็นคนเสนอชื่อ  ' ชินเฟยฮวา' ให้เป็นชายาของหยางต้าเอง เขาคิดจะหลอกใช้นางให้เป็นคนกำจัดไอ้หยางต้า 

"จริงนะเจ้าคะ"

"แต่เจ้าต้องทำตามที่พี่ บอกนะเข้าใจหรือไม่เราจะมาร่วมกันกำจัดไอ้หยางต้า"

"เจ้าค่ะ"


ในคืนเข้าหอ

"เจ้าสินะ คนรักของไอ้หลงชิน"ไอ้หลงชินมันกล้าส่งคนรักของมันมาเลยเหรอ ถ้ามันกล้าให้ข้าก็กล้ารับ

"ข้าและจะทำไม"

"ข้าจะพูดตรงนี้ข้าไม่มีวันจะร่วมรักกับเจ้าเด็ดขาด"เขาไม่ต้องการร่วมรักกับคนของมัน แค่มองดูก็รู้แล้วไอ้หลงชินมันหลอกใช้นางนี้แน่

"ดีเจ้าค่ะ ข้าก็ไม่อยากเสียตัวคนที่ข้าเกลียด"

เช่นนั้นก็ดี รับผิดชอบด้วย จากนั้นเขาก็คว้าแขนขางแล้วหยิบมีดพกที่ติดเอาไว้ปกกันตัวออกมา จิ้มลงบนนิ้วองนางให้เกิดบาดแผลเล็กน้อย

"โอ๊ย ท่านจะทำอันใด"เขาบ้าไปแล้วหรือถึงได้แทงนาง

"ข้าเป็นห่วงชื่อเสียงของข้า เอ้ารีบหยดเลือดของเจ้าบนที่นอนสะ แล้วข้าจะไป"ที่แท้เขาก็ห่วงเรื่องวันเข้าหอนี้เองนางรีบเอาเลือดหยดลงไปบนที่นอนให้เกิดลอยเลือดเหมือนได้ร่วมรักกันมาอย่างร้อนแรง

"เสร็จแล้ว แล้วจะเอาอันไรกับบาทแผลนี้ดีละเจ้าคะ"

เขาก็ดึงมือของนางไปทายาอะไรบางอย่างจากนั้นไม่น่าเชื่อแผลของนางหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"แค่นี้ก็หมดเรื่อง ข้าไปละ" จากนั้นเขาก็ออกไปจากห้องและไม่กลับมาอีกเลยในคืนเข้าหอ


 ปีต่อมาฮ่องเต้ป่วยหนัก 

"น้องหญิงคืนนี้พี่จะดำเนินการตามแผน น้องหญิงต้องทำตามแผนที่พี่วางไว้ "

"เจ้าค่ะ"นางรับปากแล้วรีบเดินกลับจวนไปพร้อมขวดยาบางอย่าง


ตกดึก

"คืนนี้ข้าเหนื่อยมากแยกไปพักผ่อน" เขาสั่งเงาคนชุดดำด้วยท่าทางที่อิดโรย

"ขอรับ" เมื่อรับคำสั่งเสร็จชายชุดดำก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

หลักจากที่เขาทำงานมาเหนื่อยๆเขาต้องรีบกลับไปจวนเพื่อไปนอนเฝ้าพระชายาของเขาไม่ให้ไปหาชายชู้ในยามวิกาล ถึงที่ผ่านมานางไม่เคยทำตัวให้เป็นที่สงสัยก็ตาม แต่เขาก็เชื่อว่านางกับไปหลงชินต้องวางแผนอะไรบางอย่างเป็นแน่

เมื่อกับมาที่จวนเขาก็รีบเดินเข้าไปในจวนเพราะเสียงมันเงียบผิดปกติอยู่ดี อยู่ดีๆก็มีกลิ่นพิษร้ายรอยมาเขาเผลอสูดดมเข้าไปก็รู้ว่ามันต้องเป็นพิษร้ายแน่เขาประมาทเองไม่คิดว่านางจะกล้าแบบนี้ 

ไอ้หลงชินข้าไม่มีวันให้อภัยเจ้า เขารีบวิ่งออกมาจากจวน แต่ก็เจอเงาขององค์ชายไป๋หลงชินเข้า เข้าจึงรีบหนีเป็นหนีตาย มาจนถึงหน้าผามิมีวันหวนกลับตามชื่อมิมีวันหวนกลับ ใครตกลงไปก็จะไม่มีวันหวนกับมาได้นอกซะจากเป็นภูติผีปีศาจ

"ในที่สุดก็มีวันนี้วันที่ข้าจะกำจัดหนามชิ้นใหญ่ให้ออกไปจากชีวิต"

"เจ้าคงวางแผนมาดีนะหลงชิน ถึงยังไงข้าก็จะกลับมาล้างแค้นเจ้าให้ได้"

"ปากดีนักนะ จัดการมัน" 

"ขอรับ" เงาของไป๋หลงชินต่างพากันพุ้งโจมตีเขา 

"ลาก่อน ไป๋หยางต้า"

"ข้าสาบานจะกลับมาฆ่าเจ้า ไป๋หลงชิน" พูดจบเขาก็กระโดดลงจากหน้าผามิมีวันหวนกลับสายตาของเขาจ้องมอกไปยังคนตรงหน้าอย่างอาฆาต เป็นสายตาที่ทำให้คนตรงหน้าต่างขนลุกขนพองไปตามๆกัน




 <( ̄︶ ̄)> []~( ̄▽ ̄)~* ( ̄﹏ ̄) ( ̄ˇ ̄)




 

  


0 ความคิดเห็น