คัดลอกลิงก์เเล้ว

ความรักแห่งแดนปีศาจ (akakuro & aokaga) แก้ไขชื่อเรื่อง

โดย 1232580

ที่แดนปีศาจ จะมีการแบ่งชนชั้น มีทั้งพลังสูงขั้นเท่าเทพ และระดับทั่วไป แล้วความรักของพวกเขาจะเป็นไปได้ไหม คนหนึ่งเป็นถึงเจ้าชายและอีกคนหนึ่งเป็นแค่ปีศาจปลายแถวเท่านั้น ความรักของพวกเขาจะไปรอดไหม

ยอดวิวรวม

556

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


556

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 พ.ค. 62 / 10:58 น.
นิยาย ѡᴹҨ (akakuro & aokaga) 䢪ͧ ความรักแห่งแดนปีศาจ (akakuro & aokaga) แก้ไขชื่อเรื่อง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สปอยค่ะ   



   ในแดนปีศาจที่ที่มนุษย์ไม่สามารถเข้ามาได้ เป็นที่ที่ทำสงครามกับชาวเผ่าสวรรค์มาช้านาน แต่เมื่อไม่กี่ต่อมาพวกเขาได้เลือกที่จะไม่ทำสงครามอีกครั้ง เพราะ ชาวสวรรค์ไม่ต้องการมีความแค้น ชาวปีศาจเห็นว่าเสียกำลังคนเปล่าๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้สร้างสงครามกันอีกเลยนับจากวันนั้น

      ปึก

      "เฮอ~~T_T น่าเบื่อครับ"ปีศาจน้อยที่มีหน้าตาน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตสีฟ้า เหมือนอัญมณี ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ผมสีฟ้าที่ดูนุ่มลื่น หน้าสัมผัส แก้มสีชมพูอ่อนๆ รูปร่างเหมือนผู้หญิง ผิวขาวสีเหมือนน้ำนมที่ละเอียด

........................................................................................................................
ไว้รออ่านน้ะค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 พ.ค. 62 / 10:58


ในแดนปีศาจที่ที่มนุษย์ไม่สามารถเข้ามาได้ เป็นที่ที่ทำสงครามกับชาวเผ่าสวรรค์มาช้านาน แต่เมื่อไม่กี่ปีต่อมาพวกเขาได้เลือกที่จะไม่ทำสงครามอีกครั้ง เพราะ ชาวสวรรค์ไม่ต้องการมีความแค้น ชาวปีศาจเห็นว่าเสียกำลังเหล่าปีศาจไปเปล่าๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้สร้างสงครามกันอีกเลยนับจากวันนั้น

      ปึก

      "เฮอ~~T_T น่าเบื่อครับ"ปีศาจน้อยที่มีหน้าตาน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตสีฟ้า เหมือนอัญมณี ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ผมสีฟ้าที่ดูนุ่มลื่น หน้าสัมผัส แก้มสีชมพูอ่อนๆ รูปร่างเหมือนผู้หญิง ผิวขาวสีเหมือนน้ำนมที่เนียนละเอียด ดูๆแล้วสวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก เขาคือ

คุโรโกะ เท็ตสึยะ 

      ปีศาจน้อยที่เป็นที่รู้จักของทุกคน เพราะตละกูลคุโรโกะเป็นตละกลูลำดับต้นๆของแดนปีศาจ และ บวกกับหน้าตาของเขาทำให้ทุกคนรู้จักเขาขึ้นทุกวัน แต่ดูเหมือนปีศาจน้อยจะเบื่อๆน้ะวันนี้ (เรื่องนี้น้องไม่จืดจางน้ะค่ะ)

      "น่าเบื่อคราบบบบบบบ ทำไมท่านพ่อต้องบังคับเราไปแต่งกับคนอื่นที่เราไม่ได้รักด้วยยยย " พร้อมไปนอนกลิ้งบนเตียงไปมา

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 วันก่อน

      "เท็ตสึยะ"ผู้นำสูงสุดของครอบครัวคุโรโกะ คุโรโกะ อาคาเนะ ที่ชื่ออาคาเนะเพราะท่านมีดวงตาข้างขวาเป็นสีแดง ได้เอ่ยเรียกลูกชายที่อ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะน้ำชาข้างๆเขา แล้วหันไปมองลูกชายเพียงคนเดียวของเขาที่ตอนนี้นั่งอ่านหังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ

      "ครับ ท่านพ่อ"เมื่อเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อคุโรโกะก็ยกถ้วยน้ำชามาจิบ แล้วฟังเรื่องที่พ่อของเขาจะเหล่าต่อไปนี้

     "พ่ออยากให้ลูกแต่งงานกับลูกของเพื่อนพ่อน้ะ"

เพล้ง!!

      เสียงถ้วยน้ำชาที่หลนลงพื้นเรียกความสนใจของเหล่าเมดที่กำลังทำความสะอาดห้องนั้นอยู่ให้หันมาหาสองพ่อลูกที่กำลังคุยกันอยู่ไหนขณะนั้น

      'อะไรน้ะ พ่อจะ..ให้เรา..ไปแต่งงานกับเพื่อน..ของ..พ่อหรอ"คุโรโกะคิดในใจ คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นก็ปล่อยถ้วยน้ำชาตกลงสู่พื้น อาคาเนะที่มองลูกชายอยู่แล้วก็คิดในใจว่า

      'ลูกคงจะช็อคน่าดูเลยน่า'

      "อะ..ไร..น้ะ..ครับ"คุโรโกะถามเสียงอย่างสั้น เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมท่านพ่อต้องให้เราไปแต่งงานกับคนที่เราไม่รักแถมยังไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ

      "พ่อรู้ว่าลูกทำใจไม่ได้และอีก 5 วัน ก็จะแต่งแล้ว 5 วันนี้ลูกห้ามออกจากห้องอีก"อาคาเนะเอ่ย ว่าแล้วก็หันไปสนใจงานต่อไปโดยไม่ให้เหตุผลว่าทำไมต้องแต่ง แล้วมันทำให้คุโรโกะหัวร้อนปนสับสนและไม่เข้าใจอย่างมากตอนนี้จนกนะทั่ง.....

ตึก!!

      "ผมไม่ยอมเด็ดขาด"คุโรโกะที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหาอาคาเนะและได้ทุบโต๊ะทำงานของอาคาเนะ ทำให้อาคาเนะวางมือจากงานแล้วหันมาคุยกับลูกชายที่ตอนนี้แผร่บรรยากาศมาคุออกมาจนทำให้เหล่าเมดเสียวสันหลัง

      "ทำไมหรอ เท็ตสึยะ"อาคาเนะถาม

      "เพราะผมไม่เคยเห็นหน้าของเขา"คุโรโกะตอบตามความจริง เขาไม่เคยเห็นหน้าของว่าที่คู่แต่งงานของเขาเลย

      "เดียวก็ได้เห็นแล้ว"อาคาเนะตอบแล้วลูบหัวลูกชายที่ตอนนี้ไม่มีแว่วประกายในดวงตาเลย ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้ลูกแต่ง แต่ฝ่ายนั้นตามตื้อตลอดเวลาจนเขารำคาญจเผลอตอบตกลงไป แล้วไม่สามารถคืนคำได้แล้วด้วย เพราะฝ่ายนั้นเป็นถึง...

จนแล้วจนรอดสองพ่อลูกก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก คุโรโกะได้กลับไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาแต่ไม่ได้จับหนังสือมาอ่านเหมือนเดิม ตอนนี้คุโรโกะเหม่อลอยไปไกลในขณะที่อาคาเนะทำงานต่อแต่เขาก็หันมาดูลูกชายคนเดียวของเขาอยู่ จนกระทั่ง

ก๊อก ก็อก

      "เข้ามา"

      "ขออนุญาตครับ"หัวหน้าพ่อบ้านได้กล่าวก่อนเข้ามา

      "......."

      "นายท่าน ท่านขุนนางฝ่ายขวามาขอพบครับ"หัวหน้าพ่อบ้านได้มาบอกข่าวแกอาคาเนะ

      "อ่า...ตอนนี้ท่านอยู่ไหนหรอ"อาคาเนะถามไปพร้อมหันไปทางคุโรโกะที่ตอนนี้ก็ยังเหม่อลอย

      "รออยู่ที่ห้องรับแขกครับนายท่าน"

      "อืืม..เจ้าออกไปได้แล้ว ไปบอกแม่บ้านเตรียมขนมน้ำชาด้วย"

      "ขอรับ ข้าขอตัวขอรับ"ว่าแล้วหัวหน้าพ่อบ้านก็โค้งตัวเพื่อแสดงความเคารพแล้วออกไปเพื่อจะได้ไปบอกเหล่าแม่บ้านให้เตรียมน้ำชาและขนมไปให้ขุนนางฝ่ายขวาที่มาขอพบ

      ".....เอาหละเท็ตสึยะไปกันเถอะ"อาคาเนะที่คิดอยู่นานว่าจะพูดกับลูกชายยังไงดี แต่สุดท้ายก็ต้องพูดอยู่ดี

      "เขามาขอพบท่านพ่อไม่ใช่ผม ไม่มีเหตุอันใดที่ผมต้องไปกับท่านพ่อ"คุโรโกะตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง เรียบนิ่งมากจนอาคาเนะอดห่วงไม่ได้ถ้าเขาบอกความจริงไปลูกก็คงยิ่งไม่อยากไปแน่

      แต่แล้วก็เกิดเสียงของบุคคลปริศนาทำให้พ่อลูกต้องหันไปทางประตู
แอ็ด.....

      "แม้คุยกันนานเกินไปแล้วน้ะครับ"แล้วก็บุคคลปริศนานั้นก็เข้ามาในห้อง ซึ่งมันทำให้
อาคาเนะต้องรีีบก้มหัวลงให้กับคนๆนั้น ซึ่งมันทำให้คุโรโกะรู้สึกได้ว่าคนๆนั้นต้องเป็นขุนนางฝ่ายขวาแน่ๆ มันจึงทำให้คุโรโกะลงจากเก้าอี้มาข้างๆพ่อของเขาและก้มหัวตาม

      "ไม่คิดว่าท่านจะขึ้นมาถึงที่นี้น้ะครับ ท่านคางามิ กาไซ " สิ้นเสียงอาคาเนะก็เกิดบุรุษรูปหนึ่งข้างๆกาไซ บุรุษรูปนั้นเป็นคนที่ร่างกายมีกล้ามเนื้อ รูปหล่อ บรรยากาศกดดัน มีไอพลังออกมาหน่อย ทำให้สองพ่อลูกรู้เลยว่าคนๆนี้มีพลังมหาศาลมาก แต๋ผิดที่ว่าทำใบหน้าบูดบึ้ง

      "และ ท่านคางามิ ไทกะ"

      แต่ว่าเมื่อคางามิได้ยินคนที่อายุมากกว่าตัวเองเรียกตัวเองว่าท่านมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอย่างมาก

      "คือว่า คุณคุโรโกะไม่ต้องเรียกผมว่าท่านก็ได้ครับ เรียกว่าคางามิเฉยๆก็ได้ครับ"คางามิบอก

      "ครับ"
.
.
.
.
.
     "เอาหละมาเข้าเรื่องกันเลยน้ะครับ คุณคุคโรโกะ"กาไซได้เอยขึ้นเพื่อให้สองพ่อลูกเลิกก้มหัวให้พวกเขาสองพ่อลูกครอบครัวคางามิ แล้วอาคาเนะก็เงยหน้าขึ้นมาตามด้วยคุโรโกะ

      เมื่อคุโรโกะเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าสวยหวานก็ได้ประจักต่อสองพ่อลูก ทำให้คางามิถึงกับอ้าปากข้างเลย

      "สวยกว่าที่คิดอีกน้ะครับ"คางามิเอยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แต่คำนั่นมันทำให้คุโรโกะหลบสายตาแล้วคิดในใจ

      'อีกแล้วหรอ เข้าหาเราเพราะหน้าตาอีกแล้วหรอ ไม่น้ะไม่เอา ไม่เอา' แต่ว่าคุโรโกะหารู้ไหมว่าคางามืนั่นสามารถอ่านความคิดของเขาได้ หนึ่งในความสามารสของคางามิ คือ สามารสอ่านความคิดของแต่ละคนได้ วันหนึ่งต่อสามครั้ง แต่ก็ขึ้นอยู่ว่าเขาอยากฟังไหมก็เท่านั้นซึ่งความคิดของคุโรโกะทำให้คางามิเข้าใจความรู้สึกเลยหละ เพราะเขาก็เคยเป็นเหมือนกัน เขาหาเขาเพราะหน้าตาและพลัง แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุโรโกะเพราะว่า.....

      "งั้นเราไปนั่งที่ห้องรักแขกกันเถอะครับ"อาคาเนะเอ่ยออกมาเพื่อที่จะไม่ให้ทุกคนปวดขา

ณ ห้องรับแขก

      "เข้าเรื่องกันเลยน้ะครับ"กาไซเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึงห้องรับแขกแล้ว

      "ไทกะ พ่อจะให้ลูกแต่งงานกับหนูเท็ตสึยะน้ะ"กาไซหันไปพูดกับคางามิ แต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าในดวงตาคู่นั่นแสดงออกมาอย่างตกใจ แต่ก็แค่วูบเดียวก็หายไป แต่จะมีหรอที่คนที่ชอบสังเกตุคนอื่นอย่างคุโรโกะจะไม่เห็น

      "แต่ คุณ.."

      "คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ(พร้อมก้มหัว)"ขณะที่คางามิกำลังคิดชื่ออยู่นั้น คุโรโกะก็ได้เอยชื่อตัวเองออกมาพร้อมทักทาย

      "อ่า..ครับ คางามิ ไทกะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"

      "จริงสิ ว่าแต่ตอนนั้นท่านคางมิคุงจะพูดอะไรหรอครับ"อาคาเนะเอย

      "อ่าครับ ผมกะจะถามว่าคุโรโกะคุงจะยอมหรอครับ"คางามิเอยถามเพราะเขาไม่เห็นอะไร

      "ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าทำเพื่อครอบครัวผมยอกครับ"คุโรโกะตอบ เพราะเขารู้ไม่ว่าจะพูดอะไรไปก็ต้องแต่งอยู่ดี

     'ก็พูดไปงั้นหละ ที่จริงก็ไม่แต่งหรอก ดูเหมือนทางนั่นก็ไม่อยากแต่งเหมือนกันน้ะครับ'
คุโรโกะคิด แล้วก็หันไปดูคางามิที่ตอนนี้กำหมัดแน่น ถ้าไม่สังเกตุดีๆก็จะไม่เห็น

      "งั้นหรอ ลูกของคุณเป็นเด็กดีน้ะครับ คุณอาคาเนะ"กาไซเอยชมความคิดของคุโรโกะ เพราะไม่ยักจะรู้ว่าเด็กคนนั้นทำเพื่อครอบครัวแบบนี้

      "ขอบคุณครับ ท่านคางามิ"เอยวาจาเสร็จ อาคาเนะก็ก้มกัวให้กาไซเพื่อแสดงความขอบคุณ

      "หึ ว่าแล้วให้ไทกะแต่งงานกับเท็ตสึยะคุงดีแล้ว ใช่ไหมไทกะ" ว่าแล้วก็หันไปคุยกับลูกชาย

      "ผมยังไงก็ได้ครับ ยังไงก็ขัดคำสั่งท่านพ่อไม่ได้แล้ว"คางามิเอยออกมาตามความจริง ซึ่งมันทำให้กาไซรู้สึกประทับใจมาก

      "คือว่า ผมขอคุยกับคางามิคุงส่วนตัวได้ไหมครับ"อยู่ดีๆคุโรโกะก็เอยออกมาสร้างความตกใจให้อาคาเนะกับกาไซเป็นอย่างมาก แต่ยกเว้นคางามิ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคุโรโกะต้องมาไม้นี่แน่

      "ก็ได้อยู่หรอกครับ"คางามิตอบแทนพ่อของตัวเองเพราะเขาต้องการคุยกับอีกฝ่ายเหมือนกัน

      "อืม..เอางั้นก็ได้คางามิเชอญเลย"กาไซที่อยู่นั้นก็เอยขึ้นมาเพื่อแสดงว่าอนุญาต

      "ดีแล้วหละ จะได้ให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้น"กาไซ

      "ขอบพระคุณครับ ท่านพ่อ ผมขอตัวน้ะครับ"ว่าแล้วก็ออกจากรับแขกยื่นอยู่แถวๆปนะตูก่อน เพื่อรอ
คุโรโกะ

      "ท่านพ่อ"คุโรโกะเรียกผู้เป็นพ่อ เพื่อจะขออนุญาต

      "ไปเลยเท็ตสึยะ"

      "ครอบพระคุณครับท่านพ่อ ขอตัวก่อนน้ะครับท่านคางามิ"

      "อืม"ว่าแล้วคุโรโกะก็ลุกขึ้นโค่งนิดหน่อยแล้วตามคางามิไป

      "เอาหละเรามาเข้าเรื่องกันน้ะครับ"กาไซเอยขึ้น 

      "ครับ"

      "ตอนคุณบอกว่าผมจะให้ลูกของพวกเราแต่งงานกัน เท็ตสึยะคุงแสดงปฏิกิริยายังไงหรอครับ"กาไซถาม

      "เด็กคนนั้นช็อคมาก คัดคานว่าจะไม่แต่งแต่สุดท้ายก็ยอมหละน้า"อาคาเนะตอบไปตามความจริง ซึ่งคำตอบมันทำให้ได้ยินเสียงหัวเราะกาไซสะแล้ว

      "หึ ฮะฮ่าๆๆอย่างงั้นหรอ"

      ".........."

      "อีก 5 วันสิน้ะ"กาไซ

      "ครับ 5 วันครับ"อาคาเนะตอบกลับ

      "อย่าลืมน้ะอาคาเนะ 5 วันนี้ห้ามเท็ตสึยะออกจากห้องเด็ดขาดน้ะ"กาไซเอยอย่างเยือกเย็นทำให้เหล่าเมดและพ่อบ้านแถวนั้นขนลุก

      "เข้าใจแล้วครับ"แล้วก็เหงื่อตก

      "หึ เขาใจแล้วก็ดีคุณเพื่อนรัก"

ส่วนอีกฝั่ง

      "คางามิคุง"คุโรโกะที่เห็นว่าเงียบมานานแล้วได้เอยเรียกเขา

      "อะไรหละ"

      "คางามิมีคนรักแล้วหรอครับ"ถามอย่างหน้าตายมาก

      "มันจะเป็นไปได้ไงฮะ"คางามิที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับหลุดหมาดจอมปีศาจแสนเยือกเย็นสะแล้ว

      "ก็ตอนที่อยู่ในห้องรักแขก ผมเห็นคุณกำหมัดแน่นเลยน้ะครับ และ.."

      "......"

      "สายตาของคุณแสดถ้าที่ตกใจออกมา ถึงแม้มันจะเพียงเสียววิก็เถอะ"คุโรโกะพูดต่อ

      "คุณไม่อยากแต่งงานใช่ไหมครับ"เมื่อคุโรโกะพูดจบก็ได้ยินเสียงมาจากอีกฝ่าย

      "หึ หนีสายตาคนชั่งสังเกตแบบนายไม่ได้จริงๆน้ะ"ว่าแล้วก็มองไปนอกหน้าต่าง

      "เอ๊ะ แสดงว่าเป็นความจริงครับ"เมื่อคุโรโกะรู้ความจริง

      "ก็ใช่น้ะสิ เจ้าบ้า"ว่าแล้วก็ไปขยีหัวคุโรโกะ ทำให้คุโรโกะรู้สึกแปลกๆเมื่อมีคนมาขยีตัวเองแบบนี่

      "....."

      "โอ้ะ..โทษทีเป็นอะไรหรือเปล่า"คางามิเมื่อเห็นว่าคุโรโกะเงียบไปจึงปล่อยมือออกแล้วถามอาการ

      "ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็แค่.."แล้วเอามือไปจับหัวตัวเอง

      "ก็แค่..คุยกับคางามิแล้วรู้สึกสนุกน้ะครับ "แล้วก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงถ้ามีใครมาเห็นหละก็ต้องหน้าแดงแน่ๆ ขนาดคางามิยังหน้าแดงอยู่เลย

      "โอ้เจ้าบ้าเลิกยิ้มได้แล้ว ว่าแต่ทำไมถึงคิดว่าคุยกับฉันแล้วสนุกหละ"คางามิถาม

      "เพราะว่า..มีแต่คนเข้าหาผมเพราะหน้าตาน้ะน่า และสัมผัสของคางามคุงไม่ได้ขยะแขยงเหมือนคนพวกนั้น"คุโรโกะตอบตามความจริง

      "งั้นหรอ"

      ".....ครับ"

และก็เกิดความเงียบ

      "นี่"

     "ครับ"

     "ฉันได้ยินน้ะ ความคิดของนายตอนฉันบอกว่านายสวย"แล้วคุโรโกะก็ตกใจอย่างมาก

     "คุณอ่านความคิดได้หรอ"

     "อืม"

     "สุดยอดไปเลย สมเป็นคางามิคุง แล้วได้ยินกันทุกคนหรอครับ"คุโรโกะพร้อมแววตาเป็นประกาย

      "ก็...3ครั้งต่อวัน ตอนอยู่กับนายใช้ไปครั้งหนึ่งน้ะ"แล้วก็ตอบไปตามความเป็นจริง

      "หรอครับ"

     "เอ๊ะ" 'ไทกะ ไทกะ ทำไมนายต้องทิ้งฉันไป'คุโรโกะได้เห็นภาพผู้ชายคนหนึ่งตัวสูงผิวสีแทนเข้ากับสีผมสีน้ำเงินอย่างดี แต่ดวงตาไม่เห็นเพราะเต็มไปด้วยน้ำตา ส่วนทางคางามิเมื่อเห็นว่าคุโรโกะเงียบไปจึงได้เรียก

      "เฮ้ คุโรโกะ เฮ้ คุโรโกะ คุโรโกะ"

      "อะ..ครับ"คุโรโกะที่พึ่งตื่นจากการเห็นภาพนั้นก็หันไปหาคางามิพร้อมกระพิบตาปริๆ

      "จะมาครับอะไรเรียกตั้งนาน เหม่ออะไรของนาย"

      "เปล่าครับ"ตอบแล้วหันซ้ายหันขวา ทำให้คางามิงงกับคุโรโกะมาก

      "คางามิคุง"

      "อะไร"

      "คนที่คางามิคุงชอบ คือ ผู้ชายตัวใหญ่ๆผิวสีแทนผมสีน้ำเงินใช่ไหมครับ"เมื่อคุโรโกะพูดจบก็เรียกสีหน้าของคางามิได้อย่างดีเลย

      "มันจะไปใช้ได้ไงหละเจ้าบ้า"ตะโกนออกไปอย่างไม่เกรงใจใคร

      "แน่ใจหรอครับ"คราวนี้คุโรโกะก็ถ้าออกไปด้วยสาตาจริงจัง

      "อิม"

      "ผมเห็นน้ะครับ..."

      "......"

      "ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเขามีผิวสีแทน ผมสีน้ำเงิน ร่่างกายใหญ่ๆ กำลังร้องไห้แล้วพูดว่า ไทกะ ไทกะ ทำไมนายต้องทิ้งฉันไป อย่างนี้น้ะครับ"เมื่อคุโรโกะพูดจบคางามิก็เงียบแล้วบ่นพึมพำแต่แถวนี้ ก็เป็นใจจริงๆเงียบ เหล่าเมดหายไปไหนกันหมดทำให้ได้ยินหมดแล้ว

      "เจ้านั้น ยังร้องไห้อีกอยู่หรอ"

      "ครับ รองไห้หนักมากครับ"

      "นี่คุโรโกะ"

     "ครับ"

      "นายเห็นได้ไงหรอ"คางามิถามด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ้งคุโรโกะก็ยินดีที่จะตอบ

      "มันเป็นความสามารสตั้งแต่เด็กแล้วครับ ถ้าคนนั้นเชื่อใจผม แล้ว ผมก็เชื่อใจเขา ผมจะเห็นภาพคนที่เขารักหรือคนที่เขาโหยหาหรืิอที่คนที่เขาแอบชอบน้ะครับ แต่ก็เพียงแค่ประมาณ 5 วิครับ"เมื่อคุโรโกะตอบเสร็จก็ทำให้คางามิตาโต 

      "สุดยอดไปเลยน้ะนายน่ะ"

      "ครับ"

      "แต่ว่าจะเห็นแค่คนที่เราชอบอะไรทำนองนั้นสิน้ะ"

       "ครับ"

      แล้วพวกเขาก็คุยกันไปเรื่อยเปืื่อยแต่ก้ต้องหยุดเพราะกาไซมาเรียกคางามิกลับ

      "ไทกะกลับกันได้แล้ว อ้ออีกอย่างเท็ตสึยะคุงอีก 5 วันก็จะแต่งแล้วน้ะ 5 วันนี้ห้ามออกจากห้องเด็ดขาดเลยน้ะ"

      "ครับ ทราบแล้วครับ"

      "ท่านพ่ออีก 5 วันหรอครับ"คางามิที่ตอนนี้ได้กลับมาโหมดปีศาจเยือกเย็นแล้วถาม ใช่เขาตกใจมากที่ต้องแต่งงานไหวขนาดนี้

      "ใช่แล้วหละไทกะกลับกันเถอะ"

      "อะ!! คางามิคุงแป็ปหนึ่งน้ะครับ"อยู่คุโรโกะก็ตะโกนออกมาทำให้พ่อลูกคางามิต้องหยุด

      "หือ อะไรหรอคุโรโกะ"และอยู่ดีๆคุโรโกะก็ดึงเน็กไทคางามิลงมาแล้วหอมแก้มแต่มันเป็นมุมที่ทำให้คนอื่นคิดว่าพวกเขาหอมแก้ม แต่ความจริงไม่ใช่ พวกเขา

      "รีบไปบอกความรู้สึกของคุณให้กับเขาก่อนที่จะสายเกินไปด้วยครับ"แล้วก้าวขาออกมาพร้อมยิ้มให้เป็นกำลังใจ

      "รู้แล้วน้ะ"แล้วก็ขยีหัวของอีกฝ่ายจนการเป็นรังนกแล้ว

      "พอได้แล้วครับ"พร้อมกับแก้มปองแล้วจัดทรงผมตัวเอง

      "ฮ่าๆๆๆ ไปก่อนน้ะ"

     "คร้าบบบ"ส่วนฝ่ายพ่อของทั้งสองฝ่ายก็อึ้งสิครับ

     "ท่านพ่อครับ กลับกันเถอะครับ"คางามิที่แยกออกมาจากคุโรโกะได้ชวนพ่อของจัวเองกลับบ้าน

     "อะ..อืม"

      "เท็ตสึยะ"

      "ครับ"

       " 5 วันนี้ห้ามออกจากห้อง"

      "เอ๋........ไม่เอาอะครับ"ผมทำสายตาอ้อน

      "เท็ตสึยะ!!!!"

      "อยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อครับ"ผมทำสายตาอ้อน x2

      "แต่ในห้องของเท็ตสึยะก็มีหนังสือที่ลูกชอบอ่านไม่ใช่หรอ"

      "อ่านแต่หนังสือมันก็หน้าเบื่อน้ะครับ"ผมทำสายตาอ้อนx3

      "ยังไงก็ไม่ได้ ปกติพ่อก็เห็นลูกอ่านหนังสือทั้งวันไม่ใช่หรอ หืม..."พร้อมยิ้มอย่างมีชัย

      "นั่นมันส่วนอดีตน้ะครับ"ผมทำสายตาอ้อนx4

      "ยังไงก็ไม่ได้ไปขึ้นห้องได้แล้ว"เมื่อพูดจบก็อุ้มคุโรโกะ แต่คุโรโกะก็ไม่ยอมแพ้ทั้งตีทั้งดิ้น แต่ก็ต้องหยุดเพราะวาจาสิทธิ์ของคนเป็นพ่อ

      "พ่อนับที่ลูกตีอยู่น้ะ ตี 1 ครั้ง งดวานิลาเชค 1 แก้ว "นั้นแหละเงียบเลย แล้วก็มาถึงห้องคุโรโกะโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

จบการย้อนความ
 
      "ผมแค่คิดว่าคางามิคุงเป็นเพื่อนที่ดีน้ะ  ไม่ได้เกลียดเลย แถมคางามิคุงยังมีคนรักแล้วด้วยสิครับ"แล้วก็มองไปนอกหน้าต่าง

      "จริงสิ...."

      "วันนี้ วันที่ 4 แล้วสิน้ะ"

..........50%..........
 
      "จริงสิ...."

      "วันนี้ วันที่ 4 แล้วสิน้ะ"

      'อีกแค่วันเดียวเขาก็จะต้องแต่งงานกับคางามิคุงหรอ'

      'แล้วคางามิคุงจะรับได้หรอที่ต้องจากคนรักมาน่ะ'แล้วก็เดินไปที่หน้าต่าง แต่อยู่ก็มีบางอย่างบินผ่านหน้าเขาไป

      'เอ๊ะ!!'

      'นั่นอะไรน้ะ

      และแล้ว ก็ปรากฏสุนัขจิ้งจอกสีแดงตัวหนึ่งปรากฏตัวออกมา มันเป็นสุนัขจิ้งจอกสีแดง ตาสองสี ข้างหนึ่งสีทองอำพัน และ อีกข้างหนึ่งแดงดังสีเลือด จิ้งจอกตัวนั่นกำลังจ้อง
คุโรโกะอยู่ซึ่งคุโรโกะก็รู้แต่ว่า ตอนนี่้คุโรโกะขยับไปไหนไม่ได้เลย เหมือนมีอะไรบางอย่างมาทำให้คุโรโกะจ้องดวงตาสองสีนั่นยากที่จะละสายตา

      และแล้วสุนัขจิ้งจอกตัวนั่นก็วิ่งเข้าป่าไป

      "เอ๊ะ!!จะไปแล้วหรอ"เหมือนว่าจิ้งจอกจะได้ยินคำพูดของคุโรโกะ มันหันมาหาคุโรโกะซึ่งทำให้คุโรโกะตกใจมาก

      "ฟังรู้เรื่องด้วยหรอครับ"คุโรโกะลองถามไปดู ซึ่งคำตอบที่ได้คือ การพยักหน้า แต่ดูเหมือนคุโรโกะจะลืมอะไรไปน้ะ

      "อ้ะ!! จริงด้วยสิ ที่นี่แดนปีศาจนี่นาา บางทีเจ้าจิ้งจอกอาจจะเป็นปีศาจร่างแปลงก็ได้
เนอะ เรานี่โง่จะเลยน้ะ เอ๊ะ!!แต่ว่าการที่เราจะเปลี่ยนเป็นร่างแปลงได้ต้องมีพลังมหาศาลสิ"

      ขณะที่คุโรโกะนั่นกำลังคิดอะไรบางอย่างกับตัวเองนั้นจิ้งจอกสีแดงตัวนั้นก็ได้เดินเข้าป่าไปแล้ว แต่ว่า....

      ก็เกิดม่านพลังสีแดงเพลิงล้อมรอบจิ้งจอกตัวนั้นไว้ แล้วม่านพลังก็หายไปพร้อมปรากฏตัวของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สวมเสื้อยูกาตะสีดำ ผมสีแดงดังเลือด หน้าตาหล่อเหลา พร้อมมีออร่าพลังออกมานิดหน่อย ตาสองสีข้างหนึ่งสีทองอำพัน และ อีกข้างหนึ่งแดงดังสีเลือด เหมือนจิ้งจอกตัวนั่น

       ใช่........

      เด็กหนุ่มคนนี่คือ จิ้งจอกสีแดงดังเลือดตัวนั้นนั่นเอง และแล้วใบหน้านั่นก็ได้ปรากฏรอยยิ้มน้อยๆออกมา และสายตาสองสีก็ได้มองเด็กคนหนึ่งที่ผมสีฟ้าสดใส ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลอย่างต้อนแสงอาทิตย์ดังอัญมณี ริมฝีปากจิมลิ้มสีเชอร์รี่ ใบหน้าหน้าตาน่ารักออกสวยหน่อยที่กำลังคิดอยู่ แล้วก็ได้หันมาหาเขาแต่ก็ต้องร้องออกมาเมื่อไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงนั่นแล้ว

      "เป็นคนที่น่าสนใจดีนิ หึ"เสียงทุ่มหนุ่มได้เอยถอยคำออกมาจากปากที่ไม่หนามากไม่บางมาก 

      "คุโรโกะ เท็ตสึยะอย่างนั้นหรอ แล้วจะมาหาใหม่น้ะ"แล้วก็ได้หันตัวเข้าป่าไปแล้วก็เกิดลมพัดอย่างแรงแล้วเขาก็หายไป

      อีกด้านของหน้าต่าง

      "ให้ตายสิเราเกิดแดนปีศาจแท้ๆ แต่ทำไมเราไม่คิดให้ดีกว่านี้น้าาา"แล้วก็หันไปที่จิ้งจอกตัวนั้น

      "เอ๊ะ!! หายไปไหนแล้วอ่าาา"แต่ปรากฏว่าจิ้งจอกตัวนั้นได้หายตัวไปแล้ว แล้วก็

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

      "เท็ตสึยะเป็นอะไรหรือเปล่า พ่อได้ยินลูกร้องน้ะ" มีเสียงเคาะประตูพร้อมกับอาคาเนะที่ตะโกนเรียกคุโรโกะ เพราะได้ยินเสียงลูกชายที่รักร้อง 

      "ไม่มีอะไรครับท่านพ่อ พอดีีผมทำหนังสือหล่นครับ"คุโรโกะที่เห็นว่าอาคาเนะจะเข้ามาได้ตะโกนออกไป แต่ว่า...

      'เดียวน้ะ.....แล้วเราจะโกหกท่านพ่อทำไม...........'คิดกับตัวเองแล้วทำถ้าจะร้องไห้

     "งั้นหรอ งั้นพ่อไปก่อนน้ะ"

      "คะ..ครับ"

      เมื่อเห็นว่าอาคาเนะไปแล้วคุโรโกะก็หันไปที่ไปอีกรอบหนึี่ง เราก็เกิดความคิดบางอย่าง

      "อ้ะ..จริงด้วยสิ หึๆๆๆๆๆๆ ท่านพ่อบอกว่าไม่ให้ออกจากห้องสิน้ะ แต่ว่า........."

      "หึๆๆๆๆ"

      "แต่ว่า....ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ออกจากห้องโดยหน้าต่างนิ"เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ไปที่หน้าต่างทันที พร้อมเปิดออก

      "อ่า.....อากาศข้างนอกนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง แต่เดียวก่อน"ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขาวเพื่อดูว่ามีเหล่าบอดี้การ์ดอยู๋แถวนี้ไหม

      "โอเคทางสะดวก ไปสู่โลกกว้างกัน"เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ก็พูดออกมาเบาๆ และเตรียมท่าจะกระโดด

      ตุบ

      "ลงมาได้แล้ว ลงมาได้แล้ว ก็.... Let's go"และแล้วร่างของปีศาจน้อยก็ได้วิ่งไปที่ป่าเรียบร้อยแล้ว แต่ก่อนที่จะเข้าไปลึกไปมากกว่านี้ก็หันมาดูบ้านของตัวเองก่อน 

      "ยังไงก็ อีกไม่นานก็จะได้แต่งแล้วนิ วันนี้กับพรุ่งนี้ก็แอบหนีมาเล่นแถวป่านี้ดีกว่า"เมื่อผู้จบก็วิ่งเข้าป่าไปทันที โดยหารู้ไหมว่าถูกจับตาดูจากผู้เป็นบิดาและคนที่อยู่ไกลแสนไกล

      ภายในห้องของทำงานของอาคาเนะ

      "จะดีหรอครับท่าน ที่ปล่อยให้คุณหนูไปอย่างนั้นน้ะ"หัวหน้าพ่อบ้านได้ถามผู้เป็นนายใหญ่ของคฤหาสน์ ซึ่งตอนนี้กำลังเดินชาและมองคุโรโกะที่กำลังวิ่งเข้าป่าไป

      "ปล่ยอเขาไปเถอะ ให้เขาได้ทำตามที่เขาอยากทำก่อน ฉันก็ไม่อยากบังคับลูกไปมากกว่านี้หรอก"เมื่อกล่าววาจาจบก็ดื่มชาต่อ

      "ครับท่าน"

     และอีกสถานที่หนึ่งที่อยู่ไกลแสนไกลก็มีอีกคนหนึ่งกำลังมองคโรโกะอยู่เหมือนกัน

      "อ่า.....ปีศาจน้อยของฉันออกจากบ้านแบบนี้ไม่ดีเลยน้ะ"

      "หึๆๆ"

      "ฉันจะไปหาน้ะ"

      ทางด้านคุโรโกะ

      "ออกมาได้แล้ววววววววว"คุโรโกะที่ตอนนี้ทาอยู่กลางป่าได้เอยอย่างดีใจ แต่จะว่าเอยก็ไม่ได้เรียกว่า ตะโกนดีกว่าเนาะ 

      และดูเหมือนคุโรโกะจะพึ่งรู้ตัวเลยเอามือปิดปากไว้ ก้มลงไปอยู่ละดับพอดีกับพุ่มไม้ส่งสายตาหันซ้ายหันขวาแล้วพูดว่า

      "อ้ะ ไม่ได้ๆ ถ้าเกิดตะโกนออกไปมากกว่านี้หละก็ โดนหาตัวเจอแน่"แต่ดูเหมือนมันจะสายน้ะ

      "ไงครับ มาหลบอะไรตรงนี้หละครับ ฟู่..."อยู่ๆก็มีคนผมแดงมาอยู่ด้านหลังคุโรโกะแล้วก็เป่าหู ซึ่งมันทำให้คุโรโกะสะตั้นไปสามวิ มานับพร้อมกันน้ะ

1

2

และ 3

      "จ้าก!!!!!!"และก็ถอยออกจากที่ซ้อนมาหลายเมตร

      "่!@#$%^&&%@$%^$%$#^^$$$&&^"และพูดไม่เเป็นคำส่วนคนที่ก่อเหตุน้ะหรอ

      "^^"ยิ้มหน้าบานเหมือนดอกไม้เลย ที่ได้แกล้งร่างบาง

      "คะๆๆๆคุณเป็นใครครับ"เมื่อตั้งสติได้ก็ถามมชื่อไป ส่วนคนที่โดนถามชื่อ

      "ก่อนจะถามชื่อคนอื่นควรบอกชื่อตัวเองก่อนไหมครับ"

      "......."

      "หึๆๆ"

      "ใครจะยอมบอกชื่อกับโรคจิตหละครับ"ตอบอย่างหน้าตาย

      ".............."

      "............."

      "ใครโรคจิตหรอครับ"ถามอย่างหน้าซื่อ แต่ที่จริงแล้ว.......กำลังหงุดหงิด x1

      'ยัง ยัง ยังจะถามอีก'่ส่วนทางร่างบางเองก็ดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดแล้วน้ะ

      "ไม่รู้เหมือนกันครับ ส่งสัยจะเป็นโรคจิตหัวแดงแถวนี้มั่ง"

      "แล้วคนหัวแดงอยู่ไหนครับ"ถามไปด้วยน้ำเสียงทีjหงุดหงิดx2 ก็แหงแหละโดนด่าว่าโรคจิตนิ (ก็มันจริง/ไรต์) (เงียบไปเลยยัยไรต์/นายน้อย)

      "มันมีใครแถวนี้บางหละที่ผมสีแดง"ตอบหน้าตาย แต่ที่จริง หงุดหงิด

      'ตอบหน้าตายอีกแล้วน้ะปีศาจน้อยของฉัน แต่ว่า...ขอแกล้งหน่อยหละกัน'ร่างสูงคิด

      "เอ๋...มีใครหัวแดงอยู่แถวนี้ไหมครับ"ร่างสูงได้ตะโกนออกไป ซึ่งมันทำให้คุโรโกะถึงกับอึ้ง แต่ว่า.....

      "นี้คุณโง่หรือแกล้งโง่ครับ ก็เห็นๆอยู่ว่าหัวคุณสีแดง"คุโรโกะก็ยังคงตอบอย่างหน้าตายเช่นเคย ส่วนทางร่างสูง

      "จริงหรอครับ ไม่เห็นจะรู้เคยน้ะครับ"ตอบหน้าระเริ่นแต่ที่จริง

      'กล้าด่าฉันเลยน้ะ ไม่เคยมีใครกล้าด่าฉันเลยรู้ไหม'

      "ไม่ใช่แค่โรคจิตแต่ยังโง่น้ะครับ"

      'เฮ้อ...จะไปกันใหญ่แล้วงั้นเลิกแกล้งก็แล้วกัน'ร่างสูงคิด

      "เฮ้อ..โอเคครับผมเลิกแกล้งแล้วก็ได้ครับ"

      "เอ๊ะ!เลิกแกล้ง...งั้นแสดงว่าที่โรคจิตและโง่นั้นก็คือการแสดง"พูดตรงมาก

      "นี่ พูดตรงเกินไปหรือเปล่า"หงุดหงิดx3
      "ผมก็พูดตรงอยู่แล้ว"

      "ไม่เคยมีใครพูดกับฉันอย่างนี้มาก่อนเลย รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"พูดด้วยน้ำเสียงที่โครตจะหงุดหงิดเลย

      "ไม่รู้จักครับเพราะคุณไม่ได้ตอบคำถามผมตอนนั้น"นั้นแหละร่างสูงสตั้นไปเลย
เพล้ง

      "เอ๊ะ! เหมือนได้ยินเสียงของแตกคุณได้ยินไหม"

      "............"แต่ร่างสูงก็เงียบ

      "............"

      'เสียงหน้าฉันนี่แหละแตก เฮ่อ......'ร่างสูงคิดในใจ

      "งั้นหรอ ขอโทษที่แนะนำตัวช้าน้ะครับ"

      'พึ่งมาขอโทษตอนนี้หรอครับ'แต่หารู้ไหมว่า...คำพูดมันแสดงออกมาทางหน้าตาหมดแล้ว

      "ผม อาคาชิ เซย์จูโร่ครับ"เมื่อบอกชื่อเสร็จแล้วก็มองปฏิกิริยาร่างบาง และดูเหมือน
ร่างบางจะกำลังคิดแะไรบางอยาง จนคิ้วขมวดกันจนเป็นปมแล้ว

      'อาคาชิ เซย์จูโร่หรอ แต่ว่าอาคาชิมันคุ้นๆน้ะ อืม.คิดไม่ออก'

     "ทีนี้เธอรู้จักผมแล้วตานี้เธอบอกชื่อของเธอให้ผมได้รู้บางสิครับ"พร้อมยิ้มอย่างเจ้าเลห์

      'ที่จริงรู้อยู่แล้วแหละ ไม่มีอะไรที่ อาคาชิ เซย์จูโร่ อยากรู้แล้วไม่รู้ไม่ได้ หึ'

      "ผม คุโรโฏะ เท็ตสึยะ ครับ"ตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

     "ยินดีที่ได้รู้จักเท็ตสึยะ"

      "เราพึ่งรู้จักกันน้ะครับ อาคาชิคุง"

      "อืมก็ใช่ไง"

      "ผมไม่อนุญาติให้คุณมาเรียกชื่อต้นผมครับ"ตอบไปอย่างหงุดหงิด

      "ทำไมหรอก็ผมอยากเรียกนิ"ตอบหน้าตาย

      "อาคาชิคุง"

      และก็เกิดการทะเลาะกัน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายคุโรโกะที่ถูกแกล้งและฝ่ายอาคาชิเป็นฝ่ายแกล้งมากกว่าและแล้วก็ล่วงมาถึงตอนเย็น

      "เท็ตสึยะนี้ก็เย็นแล้วน้ะไม่กลับบ้านหรอ"อาคาชิที่รู้สึกว่ามันเย็นจนกำลังจะค่ำแล้วก็บอกกับคุโรโกะ

      "เอ๊ะ!! จริงด้วยตายแน่ๆถูกท่านพ่อบ่นจนหูชาแน่ๆ"เมื่อคุโรโกะได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างมาก แล้วก็พึมพำอยู่คนเดียวแต่ว่า นี่มันป่าแถมออกจะเงียบๆแต่ก็ไม่ได้เงียบแล้วอาคาชิก็ได้ยินที่คุโรโกะแล้วคิดว่า

      'น่ารักจังเลยน้ะเท็ตสึยะ'

      "งั้นผมกับก่อนน้ะครับ"ขณะที่คุโรโกะกำลังลุกขึ้นอยู่ๆอาคาชิก็มาคว้ามือคุโรโกะแล้วดึง
คุโรโกะมา ซึ่งคุโรโกะก็ยังไม่ได้ตั้งตัวทำให้เซแล้วไปนั่งตักของอาคาชิแล้วมันทำให้คุโรโกะตกใจและอายในเวลาเดียวกัน

      "อะๆๆๆ...อาคาชิคุงทำอะไรครับ0//0"

      "เท็ตสึยะจะมาที่นี้อีกไหม"ว่าแล้วก็เอาหน้าไปไว้บนไหล่ของคุโรโกะ ส่วนคุโรโกะ

      'ตายๆๆๆๆๆๆๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยังไม่ถูกใครกอดมาก่อนน้ะครับ ยกเว้นท่านพ่อกับท่านแม่น้ะ ท่านพ่อครับ ท่านแม่ครับ ผมโดนผู้ชายกอดอ่าาาาาาาาาา'

      "ตะ..ต้องมาอยู่แล้วครับ"

      "สัญญาน้ะเท็ตสึยะ"

      "ครับ"แล้วอาคาชิก็ปล่อยคุโรโกะ

      "งั้นก็รีบกลับบ้านหละหน้าตาแบบนี้มีหวังโดนฉุด"

      "ระ..รู้อยู่แล้วครับ"

      "^^"

      "งั้นผมกลับก่อนน้ะครับ"แล้วคุโรโกะกลับบ้าน

เมื่อคุโรโกะกลับถึงบ้าน

      พาส คุโรโกะ

      โอเคยามยังไม่มาแถวนี้ทางสะดวก และผมก็รีบปีีนหน้างต่างเพื่อไม่ให้ท่านพ่อรู้ ถ้าถามว่าทำไมไม่ใช่เวทย์มนต์ เพราะว่า ท่านพ่อเป็นปีศาจที่ไวต่อกลิ่มไอเวทน์มนต์ ถ้าใช้เวทย์มนต์มีหวังท่านพ่อรู้แน่

      ตอนนี้ผมอยู่บนเตียงพร้อมที่จะหลับครับ แต่มันหลับไม่ได้เพราะไอหัวใจบ้ามันเต้นอยู่ตลอดเลย สาเหตุที่หัวใจน้ะครับ พอผมจะหลับมันจะไปนึกถึงฉากนั้น ฉากทีอาคาชิคุงดึงผมไปนั่งบนตักของเขา ผมพยายามหลับแต่ว่า มันหลับไม่ลง ระ..หรือว่า ผมจะ.......อาคาชิ

      จบพาสคุโรโกะ

      หลังจากที่คุโรโกะไปแล้วแต่หารู้ไม่ว่า จะเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นในวันพรุ่งนี้

วันต่อมา

      แทรก แทรก แทรก

      "หืม มาแล้วหรอเท็ตสึยะ"อาคาชิเอยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางโผล่ออกมาจากพุ้มไม้

      "อาคาชิคุง มาเร็วจังเลยน้ะครับ"คุโรโกะถามอาคาชิด้วยน้ำเสียงที่ออกเศร้าๆถ้าไม่ฟังดีๆก็จะไม่ได้ยิน เพราะคุโรโกะก็ยังถามหรือตอบหน้าตายเหมือนเดิมมันเลยจะไม่เข้าได้ยิน แต่มีหรอคนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่จะไม่ได้ยิน แถมวันนี้ยังใส่ชุดแต่งงานมาอีก หรือว่า....!!!

      "เท็ตสึยะ"

      "ครับอาคาชิคุง"

      "เป็นอะไรหรือเปล่--"

      "อาคาชิคุง"ขณะที่อาคาชิจะถามคุโรโกะก็ขัดขึ้นก่อน แล้วก็ก้มหน้าลง

      "มีอะไรหรอเท็ตสึยะ"เมื่อเอยจบคุโรโกะก็เงยหน้าพร้อมน้ำตา ซึ่งมันทำให้อาคาชิตกใจมากเลยเข้าไปกอดคุโรโกะแล้วคุโรโกะก็กอดตอบ

      "อาคาชิ..ฮึก..คุง..ฮึก..วันนี้..ผะ..ผมก็..แค่มา..ฮึก..บอกลา..ฮึกครับ..ฮึก"ซึ่งเป็นคำตอบที่ทำเอาอาคาชิช็อคอย่างมาก

      "เท็ตสึยะอย่าบอกน้ะว่า"

      "ครับ..ฮึก..ผมจะต้อง..ฮึก..แต่งงาน..ฮึก..กับคางา..ฮึกมิคุง..วะ..วันนี้..ฮึกทั้งๆที่..ฮึกจะต้อง..ฮึกแต่งพรุ่งนี้..ฮึก ฮืิอ"แล้วปล่อยโฮออกมา เมื่ออาคาชิเห็นอย่างนี้ก็กอดแน่นกว่่าเก่า

      "อาคาชิคุง..ครับ"เมื่อคุโรโกะเริ่มหยุดร้องไห้แล้วก็เรียกชื่อร่างสูง

      "มีีอะไรหรอเท็ตสึยะ"

      "ขออยู่แบบนี้สักพักน้ะครับ"

      "อืม ไม่ว่าจะนานแค่ไหนฉันก็จะกอดเธอไว้น้ะ เท็ตสึยะ"

      "ว่าแล้ว.."

      "หืมมีอะไรหรอเท็ตสึยะ"แล้วคุโรโกะก็ออกจากอ้อมกอดองร่างสูงแล้วมายินข้างหน้าพร้อมยิ้มหวานมาให้

      "มันอาจจะฟังดูบ้าน้ะครับ ทั้งๆที่พวกเราพึ่งรู้จักกันน้ะครับ"

      "ทำไมหรอเท็ตสึยะ"

      "เพราะผมมีอะไรจะบอกน้ะครับ"แล้วคุโรโกะก็เดินไปกอดร่างสูงพร้อมพูดอะไรบ้างอย่างพร้อมน้ำตา

      "ผมชอบคุณน้ะครับอาคาชิคุง"

      "งั้นผมกลับก่อนน้ะครับ"แล้วคุโรโกะก็เดินจากไปพร้อมน้ำตา
.
.
.
.
.
.
.
      และแล้วพิธีแต่งงานของ คางามิ ไทกะ และ คุโรโกะ เท็ตสึยะ ได้เริ่มขึ้นแน่นอนว่าต้องมีเพื่อนๆของพวกเขามาด้วย พวกผู้ใหญ่ก็มาแสดงความยินดีแตาว่าวันนี้ คุโรโกะไม่เห็นคนที่คางามิชอบมาเลย แล้วพิธีก็จบลง

ณ ในห้องของพวกเขา

      "คางามิคุงครับ"คุโรโกะที่กำลังถอดเครื่องประดับมากมายนั้นก็ได้เรียกชื่ออีกฝ่าย

      "มีอะไรหรอ"

      "วันนี้ผมไม่เห็นเขาคนนั้นเลย"

      "หืม คนไหน"

      "คนทีี่คางามิคุงชอบยังไงหละครับ"

      "งั้นหรอหมอนั้นไม่ต้องมานั้นแหละดีแล้ว"พร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น

      ตึง ตึง ตึง

      แล้วคางามิก็ไปเปิดหน้าต่าง แล้วก็มีใครบางคนมากอด

      "ไทกะ"คนที่มากอดคางามิมีรูปร่างสูงใหญ่ผิวสีแทน ผมสีน้ำเงิน ใช่แล้ว คนๆนี้คือคนที่คางามิคุงชอบ

      "อาโอมิเนะนายมาได้ไงเนี่ย"เมื่อคางามิตั้งสติได้ก็ถามเขาว่ามาได้ไง

      "แอบเข้ามาน้ะ"ตอบหน้าตายมาก

      "นี้ไทกะ หนีไปด้วยยกันน้ะ อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน"เป็นคำถามที่ทำให้คางามิตอบอยากมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปเข้าอยากไปมากแต่ว่า ถ้าไปแล้วคุโรโกะหละ ขณะที่
คางามิคิดอยู่นั้นก็มีเสียงหนึ่งดัง

      "ไปเถอะครับคางามคุง"ใช่แล้ว มันคือเสียงคุโรโกะนั้นเอง

      "แต่ว่า..."

      "ไม่มีแต่ครับคางามิคุง ทำตามที่ใจอยากทำเถอะครับ แล้วอีกอย่างนั้นครับ"แล้วคุโรโกะก็เดินมาหาคางามิกับอาโอมิเนะ

      "อาโอมิเนะซังถึงกำลงถุนแอบเข้ามาหาคุณเลยน้ะครับ และผมก็ไม่อยากถูกประจานว่าไปแย่งเมียชาวบ้านหรอกน้ะครับ"แล้วก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจซึ่งมันทำ
คางามิและอาโอมิเนะซึ่งใจมาก

      "ขอบใจน้ะคุโรโกะ"แล้วก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น คางามิกลายยร่างเป็นผู้หญิงครับ แล้วก็เดินไปหาไปหาอาโอมิเนะ 

      "ฉันไม่คิดว่านายไม่สิเธอจะคืนร่างต่อหน้าเท็ตสึอย่างนี้น้ะ"อาโอมิเนะที่เห็นแบบนั้นก็เอยขึ้น

      "ไม่เห็นเป็นไรนิ ก็คุโรโกะเป็นเพื่อนกับฉันนิ"

      "งั้นหรอ หึ"แล้วอาโอมิเนะก็หันไปคุยกับคุโรโกะ

      "ขอบใจนายมากน้ะเท็ตสึ"แล้วก็ยิ้มมาให้

      "ไม่เป็นไรครับแต่เอ่อ เท็ตสึหรอ"

      "อ้อโทษที เรามาเป็นเพื่อนกันน้ะเท็ตสึ"

      "ครับ อาโอมิเนะคุง อ้อและอีกอยางเอานี้ไปด้วยน้ะครับ"แล้วคุโรโกะก็ยื่นม้วนกระดาษให้อาโอมิเนะ เมื่ออาโอมิเนะเปิดดูก็ปรากฎว่าเป็นแผนที่

      "แผนที่หรอ"คางามิเอยขึ้น

      "ครับ มันเป็นแผนที่ทางลับออกจากคฤหาสน์คุโรโกะครับ เดินตามแผนที่ไปก็จะเจอทางออกสู่ป่าน้ะครับ"เมื่อทั้งสองได้ยอนอย่างนั้นก็ขอบคุณคุโรโกะเป็นยกใหญ่

      "ขอบใจมากน้ะคุโรโกะ"

      "ครับของตอบแทนก็ขออุ่มหลานหน่อยน้ะครับ"นั้นแหละเรียกสีหน้าของพวกเขาได้เลย

      "งั้นพวกฉันไปก่อนน้ะ"แล้วพวกคางามก็ไปห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้งคุโรโกะได้ไปปิดหน้างต่างเพราะมันเริ่มหนาวแล้ว

       "อาคาชิคุง"เมื่อปิดหน้าต่างแล้วก็มานั้งกอดเขาพร้อมเอยชื่อคนที่เขาชอบไม่สิรักต่างหาก

      แต่ว่าอยู่ๆก็รับรู้ถึงสายลมทั้งๆที่เขาปิดแล้ว ทำให้คุโรโกะเงยหน้าไปที่หน้าต่างปรากฏว่ามีร่างของใครบางคนยื่นอยู่ตรงนั้น

      "ผมมาหาแล้วน้ะเท็ตสึยะ"เพียงแค่เสียงมันทำให้คุโรโกะรีบวิ่งไปกอดคนๆนั้นทันทีแล้วร่างสูงก็กอดตอบ

      "อาคาชิคุง"

      "อืมผมเองหละเท็ตสึยะ ขอโทษที่ให้รอน้ะ"

      "อืม ไม่เป็นไรครับขอแค่อาคาชิคุงมาก็พอแล้วครับ"แล้วหน้าตาที่พยายามเก็บกดก็หลั่งออกมา

      "ชู่..ไม่ร้องสิเด็กดี"แล้วกอดแน่นขึ้น

      "อึก"

      "ฉันอยู่นี่แล้ว"แล้วก็คลายอ้อมกอดออกมาเช็ดน้ำตาของร่างบางแทน

      "คุณมันบ้า ปล่อยให้รอตั้งนาน ฮึก"

      "โอ๋เอ๋ ไม่ร้องน้ะตอนนี้ฉันก็มาอยู่ตรงนี้แล้วไง และอีกอย่างฉันมีอะไรจะบอกน้ะ"

      "ฉันรักเธอน้ะ"

      พูดออกมาแล้ว คำพูดที่อยากบอกร่างบางมากที่สุด ในที่สุดก็ได้พูดออกไปแล้วน้ะ เท็ตสึยะ

      พูดออกมาจนได้น้ะ คำพูดที่อยากได้ที่สุดจาดร่างสูง ในที่สุดก็ได้ยินแล้วขอบคุณครับ
อาคาชิคุง

      แล้วทั้งสองก็มองหน้ากันแต่ร่างบางก็หลบหน้าก่อนมันทำให้ร่างสูงยิ้มออกมานิดหน่อย ร่างสูงค่อยๆขยับหน้าลงไปหาร่างบางส่วนร่างบางที่หลบหน้าไปก่อนหน้านั้นก็หัน 

และแล้ว

      ทั้งสองก็มอบจูบอันอ่อนโยนแก่กันและกัน มันเป็นจูบที่อ่อนโยน หอมหวาน และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน และดูเหมือนฟ้าจะเป็นพยายานความรักของทั้งสอง จากฟ้าที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆนาๆ ก็ค่อยๆคลายออกได้เห็นดวงจันทร์สีเหลืองอำพันลอยเด่นอยู๋บนทองฟ้าและหมู่ดาวน้อยใหญ่ ที่นานทีจะได้เห็น

      "นี่เท็ตสึยะผมมีอะไรจะบอกน้ะ"แล้วก็มองค่อยๆขยับหน้าลงจนหน้าผากชนกัน

      "ครับ ผมก็มีอะไรจะบอกคุณเหมือนกัน"แล้วก็ยิ้มออกมา 

      'เป็นรอยยิ้มที่สวยงามมากเลยน้ะเท็ตสึยะ'

      "เราหนีไปด้วยกันเถอะน้ะ"อาคาชิ

      "เราหนีไปด้วยกันเถอะน้ะครับ"คุโรโกะ



happy end 


................................ตัดจบแบบละครไทย...............................   

แถม
      หลังจากงานแต่งงานของคางามิไทกะและคุโรโกะเท็ตสึยะจบลง ทั้งคู่ได้หายตัวไปอย่างปริศนาและไม่ใช่แค่ทั้งคู่ที่หายไป ลูกชายคนโตของราชาปีศาจ อาโอมิเนะ ไดกิ ก็ได้หายตัวไปด้วย พวกผู้ใหญ่ชั้นสูงพยายามตามหาแต่ว่า ได้มีพ่อมดคนหนึ่งออกมาประกาศว่า       
      'พวกเขาทั้งสามสบายดีและตอนนี้พวกเขากำลังมีความสุขกับความรัก อย่าไปตามหาพวกเขาเลย ปล่อยพวกเขาให้มีความสุขกับคนรักเถิด'



ณ บ้านเล็กหลังหนึ่งในป่า

แอ็ด

     "เซย์คุงครับ เร็วๆครับไทกะจังจะคลอดแล้วน้ะครับ"คุโรโกะเท็ตสึยะ ไม่สิ อาคาชิ เท็ตสึยะ ได้เอยเร็งสามีของตนเพราะเพื่อนสาวของเขาจะคลอดแล้ว และก็ได่รู้ว่าอาคาชิก็เป็นเพื่อนกับอาโอมิเนะ

      "รู้แล้วเท็ตสึยะอย่างพึ่งรีบสิเท็ตสึยะ"พูดไปงั้นแหละ

      "ไม่รีบไม่ได้ครับ"แล้วคุโรโกะก็ไปขึ้นหลังเจ้านิโกว ปีศาจหมาป่าที่คุโรโกะไปเจอเข้าเลยไปขออาคาชิให้เลี้ยง แล้วอาคาชิก็แปลงเป็นปีศาจจิ้งจอกแล้วทั้งสองก็รีบไปบ้านเพื่อนของพวกเขา

      หลังจากที่คุโรโกะมาอยู่กับอาคาชิ ก็ได้รู้ว่าจิ้งจอกแดงคืออาคาชิและอาคาชิก็บอกเรื่องราวของตัวเองว่า

      เดิมที่ตละกูลอาคาชิเป็นมือขวาของพระราชาแต่ถูกรอบสังหารเผ่าคฤหาสน์ อาคาชิรอดมาได้คนเดียว เลยฝึกฝนพลังให้เก่งมากขึ้นเพื่อเอาตัวรอด

      แล้วพวกเขาก็มาถึงบ้านของอาโอมิเนะ ไดกิ และ อาโอมิเนะ ไทกะ 
แอ้ด

      "โอ้มาแล้วหรอ เท็ตสึ อาคาชิ"อาโอมิเนะที่ตอนนี้นั่งอยู่โซฟาในบ้านเอยถักทาย ถ้าสังเกตุดีๆอาโอมิเนะกำลังอุ่มเด็กทารกแรกเกิด

      "สวัสดีครับ ไดกิคุงแล้วไทกะจังหละครับ"เมื่อทักทายเสร็จเอ่ยถามหาเพื่อนสาว

      "กำลังพักผ่อนน้ะ"

      แอ้ด เมื่อเอ่ยจบก็มีเสียงเปิดประตูออกมาและได้ปรากฏร่างหญิงชราคนหนึ่ง ใช่ เธอมาช่วยทำคลอดให้คางามินั้นเอง

      "ขอบคุณมากเลยน้ะครับ แม่นม"อาโอมิเนะเอยขอบคุณ

     "ไม่เป็นไรจ้ะองค์ชาย ต้องขอบคุณองค์ชายมากกว่าที่ทำให้หม่อนฉันได้เห็นหน้าหลานน้ะจ้ะ"อดีตแม่นมของอาโอมิเนะเอยขึ้น เขาไว้ใจคนนี้และเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องของพวกเขา

      "งั้นหม่อนฉันขอตัวก่อนน้ะจ้ะ"ว่าแล้วหญิงชรากำลังออกจากบ้านหลังเล็กแต่ก็ต้องหยุดกับเสียงของคางามิ

     "เดียวก่อนค่ะ"คางามิที่ตอนนี้ยื่นเกาะขอบประตูแล้วร้องเรียกหญิงชราขึ้น คุโรโกะเห็นแบบนั้นก็ไปช่วย

     "มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ"

     "คุณอยู่ที่นี้ก็ได้น้ะค่ะ"คางามิ

     "แต่ว่า.."

    "อยู่ที่นี้ก็ได้น้ะครับแม่นม บ้านแมานมก็อยู่ไกลจากที่ ถ้าต้องเดินกลับไปมาเดียวก็เป็นลมกลางทางหรอครับ"

ป้าบ

     "โอ้ยอาคาชิตีฉันทำไม"

     "มันเสียมมารยาทน้ะไปพูดกับผู้สูงอายุแบบนั้นน้ะ"

     "แต่ว่ามันอาจจะหลบกวนน้ะจ้ะ"หญิงชราก็ยังคงจะกลับไปเหมือนเดิม

     "ไม่หลบกวนหรอกค่ะ และอีกอย่างหนูก็ได้จะมีคนสอนวิธีเลี้ยงลูกน้ะค่ะ"คางามิเอย

     "ถ้ายังงั้นก็ได้จ้ะขอหลบกวนหน่อยน้ะจ่ะ"สุกท้ายก็ต้องแพ้กับลูกอ้อนของคางามิ เมื่อ
คางามิเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างเลย แล้วก็หันไปหาอาโอมิเนะ

     "นี้ไดกิขออุ่มลูกหน่อยสิ"

     "แต่ผมว่าไทกะไปนั่งก่อนเถอะครับ"คุโรโกะที่พยุงคางามิอยู่เอยเตือน

     "อื่ม"แล้วคุโรโกะก็พยุงคางามิไปนั่งบนโซฟา แล้วอาโอมิเนะก็ยืนลูกให้คางามิ

     "จริงด้วยสิคุณชื่ออะไรหรอค่ะ"คางามิไปถามหญิงชรา

      "งั้นฉันขอแทนตัวเองว่ายายก็แล้วกันน้ะจ้ะ ยายชื่อนานะจ้ะ"

      "ค่ะ"

      "งั้นยายไปทำนมร้อนก่อนน้ะ"ว่าล้วนานะก็ไปที่ห้องครัว

      "คร้าบบบบ"อาโอมิเนะ



      "นี่อาคาชิ"อาโอมิเนะ

      "หือ"

      "ช่วยคิดชื่อลูกให้หน่อยสิ"

      "เป็นพ่อภาษาอะไรไม่คิดชื่อให้ลูก"

      "ได้ที่เอาใหญ่เลยน้ะนาย"

      "หึ"

ส่วนฝังคุโรโกะและคางามิ

      "ลูกคุณหน้าตาเหมือนไดกิคุงเอลน้ะครับ"เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

      "นั้นสิน้ะ"คางามิก็ตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน

      "คิดชื่อลูกได้หรือยังครับ"

     "ก็ไดกิกับเซย์จูโร่กำลังคิดอยู่ไหมใช่หรอ"แล้วก็เงยหนเามองทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่

      "ผมว่าไม่รอด"

      "คิดเหมือนกันเลย"

      "งั้นผมตั้งให้ดีกว่า"

      "คิดออกแล้วหรอเท็ตสึ"

      "เรียกเหมือนไดกิคุงเลยน้ะครับ"

      "ชั่งมันเถอะน้า"

      "ครับๆ"

      "แล้วชื่อหละ"

      "ไดสุเกะเป็นไงครับ"

      "เห เป็นชืี่อที่ดีเลยนิ"คางามิเอยอย่างดีใจ

     "กันต่อไปนี้หนูชื่อไดสุเกะน้ะ"

      "แอร่..ฮิๆ"

      "ท่าทางเขาจะชอบชื่อนี้น้ะ"อาคาชิที่ทะเลาะกับอาโอมิเนะอยู่แยกตัวออกมาไม่สนใจเสียงที่ด่าอยู่ของอาโอมิเนะ

      "ชื่อไดสุเกะหรอชื่อคลายๆฉันเลยน้ะ"

      "ทะเลาะกันเสร็จแล้วหรอ/ครับ"คางามิและคุโรโกะเอยขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

      "พูดอย่างนี้หมายความว่าไงน้ะเท็ตสึยะ/ไทกะ"คู่นี้ก็พูดพร้อมกัน

      "ก็ตามที่พูดแหละครับ"ตอบหน้าตาย

      "นายก็ตอบหน้าตายอยู่ตลอดเวลาน้ะ"

      แล้วพวกเขาก็คุยกันจนค่ำ อาคาชิกับคุโรโกะก็เลยขอตัวกลับ คุโรโกะไปเรียกเจ้านิโกวที่เล่นอยู่กับเสือดำที่เป็นสัตว์เลี้ยงของอาโอมิเนะและเสือโคร่งที่เป็นสัตว์เลี้ยงของคางามิ ขณะที่พวกเขากำลังกลับ

      "เท็ตสึยะ"

      "ครับ?"

      "ผมรักเธอน้ะ"

      ตูม

      "หึๆ ได้ยินเสียงอะไรแถวนี้ระเบิดด้วยแหะ"

      "พะ..พูดบ้าอะไรของคุณน้ะ"

     "ก็พูดตามความเป็นจริงน้ะ แล้วเท็ตสึยะหละ"

      "ผะ..ผมก็รักเซย์คุงครับ"

      "ชื่นใจจัง"

      "หรอครับ"

      "นี้เท็ตสึยะ"

     "ครับ"

      "เราจะรักกันตลอดไปน้ะ"พอพูดครับนี้จบ เรียกรอยยิ้มของคุโรโะได้เลย

     "ครับ จะอยู่ด้วยกันตลอดไป"แล้วมือของพวกเขาก็ประสานกัน ถึงข้างนอกยามกลางคืนจะหนาวแต่พวกเขาสัมผัสได้แต่ความอบอุ่น คุโรโกะก็เอนตัวไปพิงไหล่อาคาชิที่นั่งข้างหน้า(ตอนนี้น้องกับนายน้อยนั่งอยู่บนตัวนิโกวอยู่น้ะค่ะ โดยนายน้อยนั่งข้างหน้าและน้องนั่งข้างหลังน้ะค่ะ)

      และเมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน คุุโรโกะได้เปิดประตูแล้วอาคาชิก็ดึงคุโรโกะมาจูบเป็นจูบที่เร่าร้อนมาก อาคาชิดันคุโรโกะเข้าไปข้างในแต่พวกเขายังจูบกันอยู่ เจ้านิวโกวก็ชั่งแสนรู้ปิดประตูล็อคก่อนแล้วเข้าไปนอนในห้องนอน

     ส่วนทางอาคาชิกับคุโรโกะก็ยังคงจูบแลกลิ้นกันอยู่ แล้วอาคาชิก็ผลักคุโรโกะลงโซฟาตัวยาวที่อยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนมือปลาหมึกก็เข้าไปลูบผิวขาวเนียนใต้ผ้า

      "อะ..อืม เซย์คุง"เสียงเรียกขิงคุโนโกะทำให้อาคาชิกผละออกจากคุโรโกะ แล้วมองหน้าคุโรโกะตอนนี้ที่แดงไปถึงหู มุมปากก็มีน้ำอยู่ ที่ดวงตากลมโตก็คลอไปด้วยน้ำตา ซึ่งภาพนี้มัน ภาพนี้มัน

      "ขอโทษน้ะเท็ตสึยะฉันทนไม่ไว้แล้ว"แล้วก็ก้มลงไปจูบคุโรโกะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คุโรโกะผละออก

      "ดะ..เดี๋ยวก่อนเซย์คุง"

      "มีอะไรหรือเปล่าเท็ตสึยะ"

      "ชะ..ช่วยเบาๆหน่อบหละกันครับ"เมื่อเอยจบคุโรโกะก็หันหน้านี้ส่วนอาคาชิ

      "หึ จะพยายามแล้วกันเท็ตสึยะ"แล้วก็ล้มลงไปจูบแลกลิ้นกับคุโรโกะ คุโรโกะก็พยายามจูบตอบ แล้วก็เอาวงแขนเรียวไปคล่องคอร่างสูง


........................................................................................................................
พอจบ จบของจริงแล้ว  เดี๋ยวคนแต่งจะรอยแล้ว
 
(ตรงนี้อ่านก่อนจะได้เข้าใจเนื้อเรื่องค่ะ)

      ค่าาา สวัสดีค่ะไรต์เอ่งน้ะค่ะ ในที่สุดก็จบค่ะ ถ้ามีคนถามว่าทำไมคางามิเป็นผู้หญิงหรอ พอดีครอบครัวของคางามิต้องการลูกชายแต่ได้ลูกสาว แม่ของคางามิเลยสอนวิชาแปลงร่างให้เพราะไม่อยากให้ลูกสาวของเธอตกอยู่ในอันตราย แล้วอาโอมิเนะก็ไปรู้ความจริงตอนเข้าค่ายฝึกฝนค่ะ

      ส่วนทำไมไม่ให้คุโรโกะเป็นผู้หญิงหละ คือ ไรต์เดินเรืิอ akakuro y ค่ะ อะฮิๆๆ แล้วที่ไรต์ให้คางามิเป็นผู้หญิงไรต์คิดภาพคนหุ่นแบบคางามิและอาโอมิเนะมา*******ไม่ออกค่ะ ใครไม่ชอบต้องขออภัยค่ะ ไม่สนุกก็ต้องขอภัยค่ะ พิมพ์ผิดต้องไหนก็ต้องขอโทษค่ะ อ่านให้สนุกน้ะค่ะ

    







      



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 1232580 จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Uchiha_sasuke (@maiityktb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 07:00
    ....มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน..มัน...มันน่ารักมากเลยไรท์ !!!!อะไรเปียกๆฟะ...สีเเดงๆ...เฮ้ยยยยยนี่มันเลือดนี่หว่าทิชชู่..ทิชชู่ว้อยยยอนู่ไห-เเอ้ก!//วิ่งชนเสา..จบเหอะ 😅😂
    #4
    0
  2. #3 Uchiha_sasuke (@maiityktb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:23
    ง่าาาาาารอออออ
    #3
    0
  3. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:00
    รอเลยยยย
    #2
    0
  4. วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:16
    วันเปิดเรื่องพอดีเลยรึนี่!!รออ่านนะคะอยากอ่านมากๆ!!
    #1
    0