My Lady เกมรัก เเผนร้าย

ตอนที่ 25 : เยี่ยมบ้าน.....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

ในที่สุดผมก็เจอเธอสักที  หลังจากที่ตามหามาตั้งนาน แอบดูน้องเขาหน่อยดีกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่สิ่งที่ผมเห็นอยู่ในตอนนี้  คือน้องเขากำลังคุยกับเพื่อนสาวของเขาอยู่ อยากออกรถออกชาติเอาซะผมไม่อยากไปขัดจังหวะเธอเลย ผมว่านั่งรอตรงนี้อีกสักแป๊บนึงก็คงจ

หลังจากที่ ทักษกร ได้วางสายจากมารดาผู้ให้กำเนิดของตัวเอง เรียบร้อยแล้ว  เขาก็ออกตามหาหญิงสาวของตัวเองอย่างขะมักเขม้นหลังจากที่รู้ว่า ตัวเธอหายไปหลังจากที่เขาบอกกับเธอหรือว่า ให้รอเขาอยู่แค่ภายในร้านเท่านั้น  หรืออยู่แค่บริเวณที่ผมสามารถสังเกตเธอได้อย่างชัดเจนเท่านั้นเอง ตอนนี้เท่าที่ดูแล้วมันน่าจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังโชคดีที่เธอยังไม่ได้ไปไหนไกลสายตาเขาก็ยังสามารถตามเธอกลับคืนมาได้โดยที่ไม่ต้องเป็นห่วง!

                                   **************

“ตามหาตั้งนาน… อยู่นี่เอง! ชอบหายนะเราอ่ะ”

“ ตามหาอยู่หรอ…..”

“ ก็ใช่น่ะสิ”

“ ว่าแต่ที่ตามหาหนูอยู่นี่ ตอนนี้มีธุระอะไรกับหนูเหรอคะ  คุณพี่หนึ่ง!”.

                                               “ เมื่อตะกี้….. แม่ของผมโทรมาแล้วเธอรู้ว่าคุณได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว  แล้วท่านบอกกับผมว่าให้คุณไปที่บ้าน คุณแม่บอกว่าจะทำกับข้าวให้คุณกิน สนใจไหมครับ”

ตอนแรกฉันกะว่า…. ถ้าฉันเองเสร็จจากงานที่ร้าน เรียบร้อยแล้ว ฉันก็ว่าจะจะขอให้เขาไปส่งฉันที่บ้านเลยแต่เท่าที่ฉันรู้อยู่ตอนนี้   ชื่อเขากลับมาบอกกับฉันว่าเราคุณพ่อคุณแม่ของเขา แล้วคุณพ่อคุณแม่ของเรา ได้ไปรวมตัวกันที่บ้านของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมตอนนี้เห็นที่เขาบอกว่าตอนนี้คนทางนั้นกำลังทำอาหารสุดพิเศษกำลังรอฉันอยู่  เท่านั้นแหละค่ะ….. หูผึ่งเลยค่ะ( เพราะสำหรับฉันแล้วถ้ามันเกี่ยวกับเรื่องกิน มันคือเรื่องใหญ่เสมอ

 เมื่อตกลงกันได้แบบนั้น  พวกเราสองคนก็ไม่รอช้าที่จะกลับไปที่บ้านของเขา  โดยที่ทั้งตัวของ ฉันตอนนี้มีแค่กระเป๋าถือ แต่ยังไงก็ยังไม่มี ของฝากกลับไปฝากญาติผู้ใหญ่ที่อยู่ในบ้านของเขาเลย  ตอนนี้ฉันคิดอยู่ในใจนะ! วันนั้นๆจะไปที่บ้านเขาสักที เราเองน่าจะมีของติดไม้ติดมือ ถือว่าเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆ  ในฐานะผู้ไปเรียนสักหน่อยก็คงจะดีเราก็เป็นผู้น้อยในบ้านเรียบร้อยแล้วแหละถึงแม้ว่าเราจะมีผู้ใหญ่เอ็นดูอยู่แล้วก็ตามเถอะ  คอยดูก่อนเถอะ เดี๋ยวถ้าฉันเจอร้านระหว่างทางที่เป็นร้านขายผลไม้แต่งกระเช้า ฉันจะบังคับให้นางจอดให้ได้เลยคอยดู พูดไม่ทันขาดคำ…. เขาเจอร้านที่ ฉันต้องการอยู่พอดีเลย

“ เดี๋ยว!  ร้านข้างหน้าเนี่ยจอดรถให้ด้วยนะ”

“ ทำไมหรอ…..”

“ คือฉันคิดว่า   นานๆทีฉัน จะไปบ้านนายก็ขอให้มีของติดไม้ติดมือสักหน่อยแล้วกัน  ถือว่าเป็นมารยาท อย่างน้อยฉันก็อยากซื้อให้กับพวกท่าน

   “คุณอยากจะซื้อหรอ?”

                                                     ใช่สิ. อย่างน้อย ตัวเราเองที่เป็นลูกเป็นหลานก็มีสินน้ำใจที่จะตอบแทนพวกเขานะ  ในฐานะลูกกับหลานของเขาอ่ะ

             หลังจากที่เขาโดนฉันบังคับ อยู่สักพักนึงเขาก็ ยอมที่จะจอดที่ร้านผลไม้จนได้ เธอรู้แบบนี้เนี่ยนะไปตั้งนานแล้ว ดีจริงๆเลย เมื่อได้แบบนั้นน่ะนะ เขาก็รีบจอดรถตามที่ร้านที่ฉันบอกตั้งแต่แรก เสร็จเรียบร้อย ก็ทำการลงไปพร้อมกัน เพื่อที่จะไปเลือก ของที่ต้องการที่จะเอาไปฝากผู้ใหญ่

“ นาย! คุณลุงกับคุณป้าชอบทานผลไม้อะไรหรอ

“ ถ้าถามผมหรอ…  พวกท่านสองคนชอบทานกันคนละแบบเลยแหละเท่าที่รู้สึกแล้วนะ  แต่รวมแล้วพวกท่านก็ทานกันได้หมดนั่นแหละ ไม่ได้เกี่ยงอะไร แต่ของที่พวกท่านชอบมากที่สุดก็หนีไม่พ้น  สาลี่ละมั้งนะ ถ้าวันไหนผมซื้อเข้าไปให้พวกท่านทุกทีก็หมดทุกทีผมไม่ทันกินตลอดอ่ะ”

“ แบบนี้นี่เอง  แล้วนายล่ะชอบผลไม้อะไรหรอ”

“ ทุกอย่างนั้นแหละที่ซื้อให้ผมกิน  ผมก็เป็นทั้งหมดนั่นแหละ”

ครอบครัวนี้ชอบสาลี่กัน สินะ!  แต่มันก็ไม่แปลกหรอกที่จะชอบมัน เพราะว่าผลไม้ชนิดนี้มีทั้งรสหวาน  สิ่งนั้นเป็นรสชาติธรรมดาที่ผู้ใหญ่ถึงวัยผู้สูงอายุเขาจะชอบ กินกัน เนื่องจากที่ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ชอบผลไม้ที่มีรสหวาน ก็มีอาการติดหวานเป็นปกติ ถ้าจะชอบผลไม้ชนิดนี้มันก็ไม่แปลกทั้งมีรสหวาน มีความกรอบ  แล้วก็สามารถกินได้ง่ายด้วย

ไม่พูดอะไรมากแล้ว….. เวลานี้ขอใช้เวลาทั้งหมดเลือกผลไม้ที่ถูกใจก่อนละกันก่อนที่มันจะสายไปกว่านี้  แล้วเมื่อกี้มีคนบางคนบอกว่า ชอบกิสาลี่สินะ ดีเลย! App ซื้อเพิ่มไปอีกหน่อยแล้วกัน เห็นบ่นว่าอยากกินมาหลายวันแล้วแหละ  มาที่นี่ทั้งทีก็ซื้อสักหน่อยละกันร้านนี้ผลไม้แล้วก็ดอกไม้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ดอกไม้ก็น่าสนใจจัดเป็นช่อก็คงจะสวยดี แต่ถ้าเราเอาแต่ดอกไม้ไป ก็มันก็ได้แค่ ความสวยงามแต่ความอิ่มท้องไม่เคยมีเพราะฉะนั้นเลือกผลไม้ดีกว่าสุขภาพก็ได้ด้ว

“คิดเงินด้วยค่ะ…!

“ ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ”

และผลไม้อยู่สักพักก็รู้สึกว่าตอนนี้เต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้ว  ตอนนี้รู้สึกว่าผลไม้นานาพันธุ์กำลังอยู่ในมือฉันโดยที่มีความหนักยู่นะ  มันคงเยอะมากพอที่จะสามารถจัดเป็นประเช้าได้แล้วแหละ คงได้เวลาในการคิดเงินและปล่อยให้เขาจัดกระเช้าแล้วแหละ ตอนแรกที่ฉันคิดไว้จะเป็นว่าส่วนของมือซ้ายเป็นส่วนของญาติผู้ใหญ่ที่เราจะเอาไปฝาก พวกท่าน  ส่วนทางด้านขวาจะเป็นของฝากที่ไม่ค่อยได้เจอเต็มใจที่จะฝากเขาสักเท่าไหร่ ( หรอ! แต่รู้สึกว่ามันจะเต็มมือยิ่งกว่าข้างซ้ายที่เอาไปฝากผู้ใหญ่อีกนะ) ทางมือข้างนี้ก็จะเป็น แอปเปิ้ลกับสาลี่ ของโปรดของคนขับรถในวันนี้นี่แหละ ฉันคิดว… มือหนึ่งควรจัดเป็นกระเช้าของฝาก  แต่ส่วนอีกมือหนึ่งจัด เป็นกระเช้าอะไรหรอก ให้เขาด้วยปากเปล่านี้แหละไหนเราเองก็อยากซื้อเขาอยู่แล้วนี

( จะว่าไปแล้ว  เขาก็มีความอดทนดีเหมือนกันนะ  ดูเขาสิ มานั่งรอฉันซื้อผลไม้ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ยังไม่บ่นอะไรสักคำเลย….. ถึงแม้ตอนแรกจะบ่นอีกสักหน่อยก็เหอะ!)

“ เสร็จแล้วคุณ…..”

“ อ้าวเสร็จแล้วหรอ…. โอ้โห! แล้วทำไมซื้อเยอะได้ขนาดนี้ คุณเอาไปรอบนี้รับรอง  พ่อกับแม่ผมกินไม่หมดแน่เลย”

“ แล้วใครบอกล่ะ ว่า จะซื้อให้พวกท่านเพียงคนเดียวน่ะ!”

“ เมื่อตะกี้ผมว่ายังไงนะ  ผมได้ยินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่?”

“ปะ… เปล่าหรอกฉันnene คุณแม่ก็บอกว่า ไม่ได้พูดอะไรนี่  ไปกันเถอะตรงนี้อากาศร้อนแล้ว ตอนนี้เผื่อฉันไหลเป็นแม่น้ำแล้วเนี่ย

“ เออ… ได้ๆ

เกือบไปแล้วเรา!  เกือบจะหลุดปากแล้วไหมล่ะ  ไอ้เราก็กะว่า เดี๋ยวถ้าไปถึงบ้านค่อยบอกเขาว่าเช่าที่เหลือ เราซื้อมาเผื่อเขาจะดูตอนนี้สิ พอแล้ว แล้วเราจะต้องแถสีข้างจะเสียข้างแดงหรือเปล่าเนี่ย!  แต่ในสถานการณ์อยู่ตอนนี้ ถ้าไม่รู้อะไร เมย์ไหนคุณแม่ก็บอกว่า คุณแม่ก็บอกว่า แนวคุณแม่ก็บอกว่า วันนี้โชคดีหน่อยนะเนี่ยที่เราออกตัว ออกมาจากที่ร้านก็ไม่ได้เข้ามากนะตอนนี้ไม่ถึงเวลาที่จะเลิกงานกับทุกคน  ที่เป็นพนักงานออฟฟิศของชีวิตคนเมือง มันเลยทำให้การจราจรที่เป็นอยู่ตอนนี้รู้สึกว่ารถจะเคลื่อนไหวยังคล่องตัวอย่าง ดีเลยแหละฉันว่าอีกไม่นานก็คงเดินทางไปถึงบ้าน ของเขาที่เขาอยู่มาตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ ระหว่างนี้ก็ขอนอนพักที่เขาพาไปก่อนละกันนะ เราเองก็เพิ่งหายป่วยไม่ค่อยว่าเป็นเซนเท่าไหร่ ถือโอกาสเก็บแรงไว้ก่อนก็แล้วกัน

•••••••••••••••••••


20 นาทีผ่านไป

 ก็เดินทางมาถึงบ้านของ  ทักษกร โดยที่ ฉันเป็นแค่ผู้โดยสารที่ไม่ต้องทำอะไรเลย  แล้วก็มีเขาคอยเป็นคนขับรถ ( จำเป็น) ให้ในชั่วขณะ ส่วนชั้น ด้วยความที่ร่างกายต้องการการพักผ่อนอย่างรุนแรง  มันก็เลยทำให้ส่งผลให้ฉัน นอนเข้าสู่ภวังค์ตั้งแต่ เขาเองขับรถออกจากร้านกาแฟของฉันได้ประมาณ 500 เมตรเห็นจะได้  แล้วก็ตื่นขึ้นมาอีกที ก็เขาก็เดินทางมาจนถึงบ้านเขาเรียบร้อยแล้ว โดยที่เราไม่ได้รู้ตัวเลย รู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเขาเรียบร้อยแล้ว


“คุณ…. ถึงแล้วคุณ

“อืม…..”

“ ถึงบ้านแล้วคุณ  ตื่นได้แล้ว

“ อ้าว…. ถึงแล้วหรอ ทำไมนายไม่ปลุกฉัน”

“ เดี๋ยว นั่งรอผมในนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งลงจากรถ เดี๋ยวผมไปรับคุณจากทางด้านที่คุณนั่งอยู่”

“ อืม…..

แล้วเขาก็ทำตามที่เขาพูดกันจริงๆแล้วปล่อยฉัน  นั่งรอเขาอีกฝั่งหนึ่งของตัวรถ ไม่เดินข้ามมาอีกครั้งเพื่อเปิดปลอดภัยกับฉันเฮ้ย…!  พอเขาทำอะไรแบบนี้บ่อยๆฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงยังไงนั้น

“ เชิญครับคุณผู้หญิง…”

“ ขอบคุณค่ะ”

“ รอเข้าไปข้างในกันเถอะ เพราะคนเรามันแย่แล้ว”

เราก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน โดยเขาปล่อยให้ฉัน เดินนำหน้าเพื่อเป็นการให้เกียรติ  wow! ฉันเองไม่ได้มาบ้านนี้มาตั้งนานแล้ว มองไปดูรอบๆ ทุกอย่างก็ดูเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าผ่านไปกี่ปีกี่ปีทุกอย่างมันก็ยังเหมือนเดิม  ถึงแม้ว่ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ก็มีการทะนุบำรุงสถานที่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าเดิมบ้างก็เถอะ แต่โดยรวมแล้วทุกอย่างก็ยังดูเหมือนเดิมอยู่ดี

“คุณพ่อ  คุณแม่ครับผมพาน้องมาถึงที่นี่นะครับ!”

“ อ้าวมากันแล้วหรอ ทั้งสองคน”

“ ครับ/ สวัสดีค่ะ”

“ รู้สึกเป็นไงบ้างล่ะลูก”

“รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะคุณแม่ แล้วนี่คุณลุงคุณป้าแล้วก็คุณพ่อคุณแม่กำลังเล่นอะไรกันอยู่คะ”

“ ลูกสาว เดี๋ยวเย็นนี้พวกเราจะมาทานข้าวที่บ้าน ของ พี่หนึ่งกันนะ”

“ คะ?...

มันจะบอกว่ายังไงนะ…  วันนี้ฉันก็มาทานอาหารเย็นที่นั่นเขาอย่างนั้นหรอ  

“ ใช่แล้วจ้า… วันนี้เราทั้งหมดจะมาทานข้าวด้วยกันที่บ้านนี้แหละ แล้วเราจะกินอะไรกันดีล่ะ… บาร์บีคิวดีไหม เราไม่ได้กินมานานแล้ว

“ อะไรก็ได้อ่ะค่ะ  สามารถทานได้หมดเลยค่ะ

“ งั้นเงียบเลย…. รวมตัวกันทานบาร์บีคิวกัน เยอะๆแบบนี้ สนุกดีนะ  ไปละต้องเตรียมของแล้วสิ เอาแบบนี้นะเดี๋ยวหนู รอป้าอยู่ที่บ้านนะหรือไม่ก็ไปเล่นหมากรุกคุณพ่อไป  เดี๋ยวแม่คุณป้าจะไปซื้อของที่ตลาด”

หลังจากที่แม่ของพวกเราสองคน  สรุปกันเอาเองว่าวันนี้เราจะกินบาบีคิวกัน  พวกท่านก็ต้องสั่งเสียลูกของตัวเองให้ทำอะไรผิดแปลก  ก็บอกความเป็นตัวเองความเรียบร้อยของลูกของตัวเอง แต่ฉันรู้สึกว่าคนที่กำลังจะโดนหนักที่สุดก็คนที่กำลังยืนอยู่ข้างฉันอยู่ตรงนี้นี่แหละ  ดูสิ โดนออกคำสั่งยาวเป็นหางว่าวเลย

“ ส่วนเราตาหนึ่ง!”

“” ระหว่างที่รออยู่บ้านก็ดูแลน้องดีๆด้วยล่ะ”

“ ครับคุณหญิง…”

[บันทึกพิเศษ  ของทักษกร]

ย้อนเวลากลับ ไปเมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว......

ไหนๆคุณแม่ก็บอกว่า….. ตอนนี้สมาชิกในครอบครัวของเราทั้งหมด ได้ไปรวมตัวกันที่บ้านของผมเป็นที่เรียบร้อยแล้วตอนนี้ก็ถือโอกาสพาเธอไปที่บ้านของผมเลยละกันเพื่อเป็นการไม่เสียเวลาอะไรมากนัก ถึงแม้ว่าตอนแรก คุณแม่บังเกิดเกล้าของผมจะบอกว่าหลังจากที่ทาน้องดูร้านเรียบร้อยแล้ว  ก็ให้พาน้องกลับไปที่บ้านอย่างปลอดภัยด้วย แต่ตอนนี้ผมกลับคิดต่างไปมากกว่านั้น! ก็คือในเมื่อทุกคนไปอยู่ที่บ้านของเขาอย่างพร้อมหน้าเรียบร้อยแล้วคงไม่เสียหายอะไรถ้าผมจะพาน้องเข้าไปเห็นบ้านของของอีกคนนึง และที่สำคัญก็ไม่ได้บอกคนที่บ้านด้วย ผมจะพาเธอไปจะให้ เซอร์ไพรส์!

แต่ระหว่างทางกลับบ้าน  ผมกลับได้คำขอร้องจากผู้ที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถของ ผมในวันนี้  บอกว่า ก่อนที่จะไปถึงบ้านของผมเองนะเธออยากที่จะซื้อ ของฝากเล็กๆน้อย เพื่อเป็นสินน้ำใจ ในการไปเยี่ยมบ้านของพวกเรา ตอนแรกผมก็กะว่าจะไม่แวะหรอกนะร้านขายของที่ระลึกและ แต่พอไปถึง ตัวเธอเองกลับบอกให้ผมแวะจอดรถในทันที  ฉันก็เลยปฏิเสธการกระทำของเธอไม่ได้สักอย่างเลย

“จอดรถก่อน…… ฉันอยากจะไปซื้อของฝาก กลับไปฝากคนที่บ้านสักหน่อย ไม่ว่าอะไรนะ”

“ ครับ….. ขอผมจอดรถแป๊บนึงนะคะคุณผู้หญิง

จะว่าไปตอนนี้อากาศมันก็ร้อนอยู่เหมือนกันนะเนี่ย  ทำไมจะไม่ร้อนก็นัดเวลาที่เรามาอยู่ตอนนี้ มันเป็นเวลาบ่ายเข้าไปแล้ว  ถ้าใครไม่ร้อนก็บ้าแล้ว คิดจะจอดรถทั้งทีก็หาที่ที่มันเหมาะสมมีร่มไม้นี่เป็นเงาของรถสักหน่อยก็คงจะดี และทันทีที่พวกเราสองคนหาที่จอดรถได้เป็นที่เรียบร้อย   ผู้โดยสารประจำรถของผมก็ทำการกระโดดตัวของตัวเองลงจากรถ (อย่างลืมตัวว่าตัวเองป่วยนะ) ทำตัวเป็นเด็กน้อย แต่ผมว่า มันก็ไม่แปลกอะไรเท่าไหร่หรอกเพราะว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เจอกับของเสียมีงานอะไรแบบนี้  ถ้าเจอพวกดอกไม้หรือว่าของอะไรสวยๆงามๆก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา

“ คุณ...... จะลงไปด้วยไหม   ชื่อโรงเรียนที่ฉันเลือกผลไม้ที่พ่อแม่ของนายจินหน่อย

“ เอาอย่างนั้นเหรอ”

“ ก็ใช่สิ  ถ้าไม่ทำแบบนั้นน่ะ ฉันจะรู้ได้ไงว่าพ่อกับแม่มาชอบทานอะไร

รับฟังเหตุผลนั้น!  ผมอยากอยู่ใกล้เธอแทบจะตลอดเวลาด้วยนะ  คุณก็เลยต้องบังคับตัวเองให้ลงตอนเธอไปเข้าไปภายในร้าน

เธอก็สิงสถิตอยู่นี่นานพอสมควร แถมระหว่างที่เธอกำลัง ผลไม้ที่เธอชอบเข้ากระเช้า เธอก็มีแอบถ่ายอยู่บ้าง  ว่า… ผมเองชอบทานผลไม้อะไรเป็นพิเศษไหม นั่นสิผมชอบทานผลไม้อะไรกัน ปกติผมก็ทานผลไม้ได้หมด แต่มันก็ยังมีผลไม้ที่ผมชอบมากที่สุด นั่นก็คือสาลี่  มันเป็นทั้งผลไม้ที่มีหนาม แล้วมีเนื้อที่กรอบหวานหอม ได้กินเมื่อไหร่ก็สดชื่นมีพลัง ทุกครั้งที่ได้กิน!

ผมก็เลยตอบไปแบบนั้น โดยที่ไม่ได้คิดอะไรอยู่เบื้องหลัง..

เวลาผ่านไป 20 นาที

ทุกอย่างที่เตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว  เราทั้งสองคน วิ่งตรงไปที่บ้านของผม ระหว่างที่ผมขับรถชนที่สนใจกูแทบตลอดทางแต่ผลลัพธ์ที่ได้มันก็คือความ เงียบ!

“ หนาวไหมคุณ…?

“ ก็นิดหน่อย”

“ เดี๋ยวผมช่วย ปรับแอร์ให้”

“ ไม่เป็นไรหรอกถ้าไม่ร้อนก็ไม่ต้อง ก็ได้ แค่นี้ฉันทนได้สบายมาก”

ที่เห็นแบบนั้นผมก็ทำตามคำสั่งของเธอ  ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ให้ปรับแอร์ตามอุณหภูมิร่างกายของเธอก็เถอะ  แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไปบางอย่าง ( ดูเอาเปรียบนะเขาหนาว เราร้อน)  เดี๋ยวนะ…. ผมจำได้ว่าผมเอาผ้าคลุมกันหนาวมาไว้ ในรถ ไม่ได้ผมก็เลยอ้อมไปทางด้านหลังแล้วไปหาผ้าคลุมผืนนั้น เอามันมาพรมให้เธอพูดกันหนาว จากลมเครื่องปรับอากาศภายในรถ  แล้วผมก็เดินทางต่อไปอีก 20 นาที แล้วก็ถึงบ้านเหมือนตัวเองที่อยู่มาตั้งแต่เกิด ผมหันมามองด้านข้างคนขับ เจอกับคนที่ผมพามาด้วยกำลังอยู่ในห้องด้วยค่ะ แบบสนิทใจเลยแหละ

“ คุณ… ตื่นเถอะถึงแล้ว”

“อึอ…. ถึงแล้วหรอ”

ทำไมเป็นคนนอนขี้เซาขนาดนี้เนี่ย!  แล้วถ้าเธอไปขึ้นรถที่ไม่ใช่ผมขับ เธอจะกลายเป็นยังไง ไม่อยากจะคิดเลย ดูท่าจะหลับลึกด้วยนะเนี่ย

“ ใช่….   คุณ สัญญาอะไรกับผมอย่างหนึ่งได้ไหม”

“อึ…. อะไรอ่ะ”

“ คุณสัญญากับผมอย่างหนึ่งได้ไหมว่า  ถ้าคุณขึ้นรถที่ไหนก็ตาม อย่าหลับคาร์นอกจากรถของผม นะ

“ เอาล่ะเดี๋ยวคุณรออยู่ในรถเดี๋ยวผมจะไปเปิดรถให้

“ ขอบคุณค่ะ”

เมื่อผมพาเธอลงมาจากรถก็เดินเข้าไปใน บ้านโดยทันที  เพราะว่านี่ขนาดเวลามันเริ่มจะเย็นลงแล้วนะ อากาศก็ยังร้อนอยู่ดี  เพราะฉะนั้นเพื่อป้องกันการป่วยซ้ำซ้อน ก็เลยรีบพาเธอเข้าไปในบ้านที่มีรั้วหรือทันที

และคนแรกที่ทัพทันทีที่รอเข้ามาถึงในบ้าน. ที่นอกเหนือจากผู้เป็นแม่ของเธอเอง  ก็คงจะเป็นแม่บังเกิดเกล้าของผมเองนี่แหละ

“ เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม”

“ นิดหน่อยค่ะคุณป้า”

“ แล้วพี่หนึ่งดูแลเราดีไหม?

( อุตส่าห์อยู่เฉยๆ  วนคำถามมาทางเราได้ไงเนี่ย)

“ เออ ดูแลดีมากเลยค่ะคุณปา”

“ งั้นก็รอดตัวไป….. เกิดเราดูแลน้อง ไม่ดีแล้วก็เราน่าจะเป็นฝ่ายโดนเอง

อ้าวแล้วทำไมต้องมาลงที่ผม ถึงแม้ว่าคุณหญิงแม่จะไม่สั่งให้ดูแลน้องเป็นอย่างดีผมก็ทำอยู่แล้วแหละ  ถึงแม้จะไม่สั่งก็ตาม

“ เดี๋ยวแม่จะออกไปข้างนอกนะ ดูแลน้องให้ดีๆ

“ ครับ

 ทำมาเป็นดุเรานะสุดท้ายเราดูแลน้องเป็นอย่างดี  เนื่องจากวันนี้ทางบ้านของเราจะทำบาร์บีคิวปาร์ตี้กันมันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่แม่บ้านประจำบ้านของเราทั้งสองบ้าน  เพื่อเอาของที่ทั้งของบ้านไปจ่ายตลาดมามาทำบาร์บีคิวกิน กันอย่างสนุกสนานภายในเย็นนี้ ระหว่างรอกินข้าวเย็น พาน้องไปที่สวนหลังบ้านแสนสวยที่พวกเราทั้งสองคนเคยมาเล่นของเล่นกันในบริเวณนี้ไม่เป็นสวนหย่อม  เล็กๆที่มีศาลา วางอยู่กลางสวนเพื่อเป็นการพักผ่อน

เราสองคนนั่งศาลากลางที่ผมบอกไว้ตั้งแต่แรก  จนถึง คุณแม่และคุณป้ากลับมาจากตลาด ก็เข้าไปช่วยกันเตรียมอาหารอยู่ภายในครัว จนถึงเวลาจริงพวกเราก็เลยมารวมตัวกันที่ส่วนหลังบ้านเพื่อจะจัดปาร์ตี้บาร์บีคิว


2 อาทิตย์ผ่านไป.....

[ โรงพยาบาล]

ระยะเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก…. ถ้านับวันตั้งแต่ฉันออกจากโรงพยาบาลมารักษาตัวที่บ้าน  นี่ก็เป็นเวลา 2 อาทิตย์ถึงจะได้ร่างกายของฉันก็เริ่มฟื้นฟูเป็นปกติ ถ้าที่ฉันมาตอนนี้ มันเป็นเวลา นัดของหมอที่จะตรวจเช็คร่างกายประจําสัปดาห์ ( แต่ความจริงแล้วถ้าจะตรวจร่างกาย ฉันยังจำเป็นต้องมาที่โรงพยาบาลอีกหรอ  ก็ดูหมอประจำตัว ฉันสิแทบจะไปตรวจร่างกายฉันแทบจะทุกวันอยู่แล้วเดี๋ยวอย่าคิดลึก! ชอบไปที่บ้านเราแทบทุกวันแล้วที่เวลาผ่านไปสำคัญคือเป็นแม่ของเราดูจะเป็นใจซะด้วยสิ คิดแบบนั้นแล้วเริ่มหมั่นไส้!)

เวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่ง

 การหาหมอของฉันตอนนี้มันก็เหมือนการเช็คร่างกายแบบปกติ   ฉันทำแบบนี้มาตั้งแต่ฉันเริ่มออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันใช้เวลานับชั่วโมงในการตรวจร่างกายอย่างละเอียด  คุณหนึ่ง หมอที่เป็นแพทย์ประจำตัวของฉัน ก็บอกว่าร่างกายก็ปกติ เชิญรับยาแล้วกลับบ้านได้เลยพักผ่อนให้เพียงพอ  สิ่งที่ทำอยู่นี้มันก็เหมือนกับชีวิตปกติเหมือนทุกครั้งที่มาที่โรงพยาบาล ที่หาหมอเสร็จแล้วก็กลับ แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น เรื่องทั้งหมดมันกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากที่ฉันต้องการจะขึ้นรถขับกลับบ้าน

**********************.

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน  ระหว่างที่เดินไปที่รถ ฉันก็เริ่มมีความรู้สึกว่า เหมือนมีใครบางคนกำลังตั้งใจที่จะเดินตามหลัง  มาตั้งแต่จุดรับยาของโรงพยาบาลแล้ว ตอนแรกที่รู้สึก ก็ขอให้ไม่ใช่เป็นคนอย่างที่ฉันคิดแล้วกัน ขอไม่ให้คนที่ตามมาเป็นคนร้าย อยู่ๆคนคนนั้นก็เดินตามหลังฉันมาได้เรื่อย ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันใกล้จะจนฉันใจ เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วเนี่ย ต้องการอะไรกันแน่







นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น