My Lady เกมรัก เเผนร้าย

ตอนที่ 2 : กลับมา....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 พ.ค. 61

กริ้ง!!!

 

กริ่งจากประตูหน้าดังเรียกสติฉันให้หลุดออกจากภวังค์จากการอ่านนิยายที่เอามาอ่านั้นเวลาในการอ่านหนังสือสอบ ในเวลาใกล้สอบเด็กมหาลัยจึงมีการติวหนังสือสอบ ที่ร้านคาเฟ่น่ารักๆแห่งหนึ่ง

โอ้ย......พวกเธอนี่มาอ่านหนังสือกันไม่ใช่เหรอ ทำไมอ่านไป อ่านมาสภาพแต่ละนทำไหมเป็นงี้ละ  ฟ้าใสเจ้าของร้านาเฟ่แสนน่ารักเอาเครื่องดื่มที่เหล่ากลุ่มเพื่อนของเธอมาวางที่โต๊ะ ฉันเองก็มองสภาพของเพื่อนฉันแต่ลนไม่เหลอราบของความเป็นมนุษย์อยู่ดีๆ ยั้ยแพทเพื่อนสาวคนสนิทก็ออกปากบ่นออกมา

 

นี่....ใครจะไปเหมือนเธอละที่เพอร์เฟคซะทุกอย่างละ เรียนก็ดี กัฬาก็เก่ง แถมยังมีโอกาสทำตามความฝันตัวเองอีก

ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ถึงแม้ฉันเป็นคนแบบนี้เรียนไปด้วย แต่ไอ้ร้านกาแฟฉันจะชอบมันก็ต้องมีเรียนเสริมเหมือนกันนะ เอาละๆ เลิกพูดรื่องนี้เถอะเรามาดูเมนูที่ฉันเอามาพวกแกกันดีกว่า คนอย่างยั้ยแพท เงียบ ขี้เล่น ต้องช็อกโกแลตเลย (ไม่ว่าร้อนรึเย็นอีนี่ฟาดเรียบ นางเป็นพวกช็อกโกแลตเลิฟเวอร์)

ส่วนยั้ยน้ำริน น่ารัก จะว่าพูดน้อยที่สุดก็ว่าได้เธอต้องเป็นอันนี้เลย สตอเบอรรี่สมูสตี้เลย (ทำไมเลือกแก้วนี้ให้นางน่ะเหรอ ไม่ยากเห็นนางเรียบร้อบๆแบบนี้ นางก็มีมุมเซ็กซีเล็กๆนะจ๊ะ)

ส่วนเธอยั้ยพรีมอย่างหล่อนต้องนี่เลย น้ำมะนาโซดาเปรียวๆ (สำหรับยั้ยคนนี้ดูจากชื่อและรูปร่างหน้าตาดูภายนอกเธอก็ดูเหมือนคนเรียบร้อย แต่แท้จริงนั้นเจ้าหลอนเป็นคนเซ็กซีมาก จพมากที่สุดในกลุ่มแล้วมั้ง)

แม้ยังไม่เลิกนะ กับที่ตั้งรสชาติน้ำให้เพิ่อนเนี้ย....น้ำรินเอ๋ยทักพรางขำ

เอาน่า.....คนอย่างยั้ยฟ้าใสก็เป็นคนแบบนี้แหละยังไม่ชินอีกหรอ ว่าแต่จัดการรสชาติให้คนอื่นแบบนี้แล้วเคยคิดรสชาติของตัวแกเองป่ะ

 

นั้นสินะ  และนี่แหละเพื่อนสาวที่ฉันรักเราเป็นคนที่ชอบเปรียบเทียบเพื่อนๆกับเครื่องดื่ม หวาน หอม แล้วอย่างที่ แพทถามมาฉันสามารถบอกได้เลยว่า ในตัวฉันเองสามารถเป็นเครื่องดื่มได้ทุกชนิดนั้นแหละ มันขึ้นอยู่กับสถานะการณ์

โอ้ย....ตลอด แกอะ ยั้ยพรีมขัด

ว่าแต่นี่พวกแกอ่านไปถึงไหนแล้วอะ คุยตั้งนานแล้วอาจารย์จะออกอะไรบ้างอะ

 

พวกเราก็ทำงานและตั้งวงนั่งอ่านหนังสือร่วมกันอย่างสนุกสนาน และอ่านไปเรื่อยๆไปจนเวลาร่วงเลยมาถึงตอนใกล้ค่ำ ฉันทำการเงยหน้าขึ้นมาจากเหล่ากองหนังสือบนโต๊ะก็รู้สึกว่า เริ่มฟ้ามืดวัน ฉันจึงเริ่มปลุกทุกคนจากกองตำรา

 

นี่.... เย็นละนะเราว่าพวกเราแยกย้ายกลับบ้านกันเถอะ

นั้นสิ ฟ้ามืดแล้วเนี้ยงั้นเดี๋ยวเจอกันวันสอบนะจ๊ะ

ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านเหลือแต่ฉันที่ต้องเก็บร้าน นอกจากที่ฉันจะมีร้านกาแฟแล้วเรา ฉันยังเรียนอยู่มหาลัยกับนางพวกนั้นด้วย ใช่พวกเราทั้งหมดเรียนที่มหาลัยเดี่ยวกัน คณะอักษรศาสตร์ เอก สื่อสารมวลชน มันเลยไม่แปลกที่เราจะสนิทกัน เคลียของทุกอย่างในร้านเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลากลับบ้านสักที่

 

@@@@@

ฉันขับรถของตัวเองมาถึงบ้านเพียง 20นาที่ เนื่องจากวันนี้ไม่มีรถติในทางด่วน และถึงบ้านฉันก็เห็นพ่อกับแม่นั่งรอฉันกลับบ้าน ซึ่งน้องรั้งมากที่ท่านทั้งสองจะมารอฉันกลับบ้านพร้อมกันอบ่างนี้ ปกติจะเป็นแม่ที่มาคอยฉันกลับบ้านประจำ แต่วันนี้พ่อมาด้วยสงสัยมันต้องมีอะไรแปลกแน่ๆ

สวัสดีค่ะ พ่อ แม่ นี่มารอหนูกันเหรอมันก็ดึกแล้วนะยังไม่นอนกันอีกเหรอ

ช่ายพ่อกับแม่ก็มารอเรากลับนั้นแหละ สมศักดิ์ ผู้เป็นพ่อตอบกลับลูกสาวสุดที่รัก

วันนี้เป็นไงบ้าง....

ก็ดีนะคะพ่อ อ่านแล้วไม่ง่วงดี ว่าแต่เอ๋!!!! พ่อกะแม่มารอหนูพร้อมกันแบบนี้ มีเรื่องอะไรคุยกับหนูรึเปล่าคะ

แม้รู้ทันตลอดเลยนะ พ่อตอบกลับอย่างติดขำ หนูยังจำ พี่หนึ่ง ที่ชอบมาเล่นบ้านนี้กับหนูตอนเล็กๆได้ไหมลูก

จำได้ เขาทำไมเหรอค่ะ

คือเขากำลังจะกลับมาจากที่เรียนต่อที่อังกฤษน่ะ พ่อเลยอยากให้เราไปทำความรู้จักพี่เขาใหม่ แล้วพ่อว่าพี่เขาพึ่งกลับมาเขาคงไม่คอยคุ้นเส้นทางบ้านเราเท่าไหร่หรอก(เอาแล้วๆ ราชาประจำบ้านเริ่มดึงแม่น้ำทั้งห้ามาให้ฉันได้รู้จักกับไอ้บ้าหนึ่งเข้าแล้วไง) ออค่ะเดี๋ยวถ้าหนูเจอเขา หนูจะดูแลเขาให้นะคะ ฉันรับปากพ่อไปอย่างนั้นแล้วรีบขออนุญาตท่านทั้งสองขึ้นมาบนห้อง

 

พี่หนึ่ง งั้นเหรอ (ฉันยิ้มกับตัวเองในใจ) ถ้าฉันเจอเขาฉันจะต้องทำตัวยังไงกับคนทิ้งปมในใจแล้วหนี่ไปกันนะ

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น