My Lady เกมรัก เเผนร้าย

ตอนที่ 13 : รอยเเผลในอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

          ถ้าพี่หนึ่งกลับไปเป็นคนเดิมที่เคยรู้จักก็คงดี อยากย้อนเวลาไปจริงๆ พี่ชายที่ฉันแอบปลึ้มคนนั้นเขาหายตัวไปตั้งแต่ 6ปี ทีแล้ว สิ่งที่เขาทำในวันนั้นมันกลายมารอยแผลในใจฉันจนถึงวันนี้


ย้อนเวลาไป 6ปี ที่แล้ว

                ตอนนั้นฉันอยู่ม.3 เวลาตัวฉันเองถือว่าเป็นเด็กเรียนดีแต่มันก็ไม่ได้จะดีมากจนคนอื่นหมั่นไส้ กิจกรรมก็มีส่วนรวมบ้าง ฉันมีกลุ่มเพื่อนที่ค่อยช่วยเหลือในทุกเรื่อง และเพื่อนคนหนึ่งที่ฉันสนิทมากคนหนึ่งก็คือ ยั้ยพรีม สนิทขนาดที่ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา จะห่างกันก็ตอนที่เข้าห้องน้ำกับเวลากลับบ้าน นอกจากนั้นเหรอติดกันตลอเป็นแบบนี้มันก็ ไม่แปลกที่เราสองคนรู้จักกันทุกเรื่องเป็นอย่างดี รู้ไปถึงเรื่องว่าฉัน “แอบชอบใครในโรงเรียน”

                ด้วยความที่พ่อของฉันขับรถไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้าทุกวัน เช้ามากฉันต้องตื่นตี5 ทุกวันทำธุระส่วนตัวขึ้นรถไปโรงเรียน เพราะวงจรรถติดยามเช้าสังคมเมือง มันทำให้ฉันมาถึงโรงเรียนเป็นอันดับต้นๆทุกครั้ง ทำให้สิ่งที่ฉันเจอ คือความเงียบสงบของที่

                หลังจากเอาของไปเก็บในห้องเรียนเสร็จก็ออกไปเดินเล่นจนกว่าทุกคนจะมาโรงเรียนกันครบ ต่อจากนั้นความวุ่นวายก็บังเกิด

                                พวกแก...เย็นนี้ชมรมดนตรีจะจัดคอนเสิร์ตเราไปดูกันป่ะ

                                (สาวๆในกลุ่มกรี้ดวีดวายจนออกนอกหน้ามาก ฉันเองก็ตื่นเต้นนะแต่เก็บอาการไว้ เพราะหนุ่มหนึ่งในวงดนตรีมีคนที่ฉันแอบชอบอยู่ด้วยนั้นคือ พี่หนึ่ง หนุ่มหล่ออีกหนึ่งที่เป็นที่หมายปองของสาวๆในโรงเรียนหลายๆคน ฉันก็เป็นหนึ่งในสาวพวกนั้นและคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ก็เห็นจะเป็นยั้ยพรีม เพราดูจากสายตาที่มองมาทางฉันอย่างมาเล่ห์ศนัยสุดๆ)

                                นีก็ใกล้วาเลนไทน์แล้วอะ ฉันอยากไปทิ้งคำถามไว้ในคอนน่ะ เผือพี่ฟลิ์มจะตอบคำถามของฉันน่ะ

                                (ที่รุ้งพูดแบบนี้ เพราระหว่างคอนเสิร์ตจะมีช่วงการตอบคำถามที่มาขั้นกลางระห่างงาน นี่แหละที่ทำให้รุ้งเขาดี้ด๊าเป็นพิเศษ)

                หลังจากนั้นเรื่องราวที่เล่ากันในกลุ่มก็ยาวไป มีทั้งเรื่องเรียนและเรื่องไร้สาระเยอะกว่าตามประสา ป๊อปปี้เลิฟ คุยกันจนเวลาร่วงเลยมาเยอะ ต้องแยกแตกกันกลับบ้านของตัวเอง

                                วันแห่งความมันก็จะมาในอาทิตย์หน้าแล้วนะ ไม่รู้ว่าใครบ้างคนจะเอาของขวัญอะไรให้พี่หนึ่งน้า

                                ทำไม...ไม่ต้องมาแซวเลยค่ะ

                                อยากรู้จริง ผิดเหรอ

                                อืม... (เขินเผลอตีกลับไปหนึ่งที)

                                โอ้ย...ทำร้ายร่างกายอะ แล้วคนปริศนาที่ชื่อ พี่ชายแสนดี เขายังส่งของพร้อมกุหลาบขาวยังส่งของมาอีกรึเปล่า

                                วันนี้ก็มีส่งมานะ ไม่รู้เป็นใคร

                                ส่งมาทุกวันเขาไม่เบือบ้างรึบ้างนะ อยากรู้ว่าเป็นใคร

                กลับมาถึงบ้านก็รีบขึ้นห้องของตัวเองรีบเปิดกระเป๋าที่มีของที่ฉันออกมาจากล็อกเกอร์ มีใคบางคนค่อยที่จะส่งของมาเก็บไว้ในนั้นทุกเช้า นอกจากของก็จะมีเพิ่มมาคือ กุหลาบขาวพร้อมกับกระดาษโน้ตเล็กๆที่เขียนข้อความสั้นๆแต่ได้ใจความ มันผูกติดมาพร้อมกับของที่วางไว้ในตู้ครั้งนี้ข้อความบนกระดาษเขียนว่า...

                                ช่วงนี้...ใก้ลสอบแล้วรักษาสุขภาพด้วยนะ พี่ส่งวิตามินมาปรับปรุงแล้วก็ส่งพี่หมีมาเป็นกำลังใจนะ

 สู้ๆ......

ใครกันที่ทำแบบนี้แต่ก็ขอบคุณในหวังดีของใครคนนั้นนะ เอาเถอะเปลี่ยนเรื่อง เฮ้อ...เราจะทำของขวัญอะไรให้พี่หนึ่ดีล่ะ จำได้ว่าพี่เขาชอบกินช็อกโกแลตและจะให้แบนี้เฉยๆมันก็จะดูธรรมดาเกินไปไหม คนอื่นคงให้เยอะแล้วมันดูน่าเบื่อพิกล ทำไรดีๆ คิดได้ทำเป็นเค้กช็อกโกแลตดีกว่าไม่เหมือนใครและมันคงไม่มีใครเหมือนมั้ง....

คิดได้แล้วก็เดินเข้าไปในครั้งเพื่อจะตรวจสอบอุปกรณ์ทำเค้ก แล้วถ้ามันขาดเหลืออะไรจะได้ซื้อกลับมาทำหลังเลิกเรียน

[โรงเรียน]

การเรียนของวันนี้ก็ผ่านมาครึ่งวันแล้ว เวลานี้เป็นเวลาพักกลางวันของฝ่ายมัธยมเรียนเสร็จก็ลงตึกไปกินข้าว พร้อมกับพรีมอีกตามเคย

                กินอะไรดี (พรีม พูดหลัวเดินลงมาถึงโรงอาหารทันที่)

                ฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยวน่ะ

                งันแกไปซื้อไปรอที่โต๊ะเดี๋ยวตามไปขอเลือกก่อน

เรื่องเยอะจริงเพื่อนคนนี้ทั้งทีคนที่หิวจัดไม่ใช่ฉันยังจะเลือกเยอะอีก ถ้าทำแบบนี้ยั้ยพรีมจะหิวจนไส้กี้วก็ไม่แปลก ฉันเองก็ไม่ไดหิวอะไรมากมายนัก บวกกับอากาปวดท้องประจำเดือนด้วยมันเลยทำให้ไม่ค่อยมีอาการอยากอาหารสักเท่าไหร่เลย ฉันคิดจะหาอะไรกิรองท้องร้อนๆอย่างก๋วยเตี๋ยวกินก่อน แล้วค่อยไปซื้อขนมกินระหว่างพักคาบเรียน ไม่นานพรีมก็เดินมาสมทบที่โต๊ะ ที่ฉันนั่งรออยู่ก่อนแล้วแต่พอมาถึงมีบ่นยกใหญ่

                โอ้ย... คนเยอะเลยรอนานมาก

                เออ ทำเป็นบ่นรีบกินเถอะเดี๋ยวเย็นหมด

                อืม... ว่าจะถามนานแล้วอะ

                ว่า

เรื่องที่จะไปดูคอนกับพวกยั้ยรุ่งอะ

ไม่อะ พอดีมีธุระต้องทำ

เอ๋...อะไรนะที่บอกว่าธุระน่ะ ใช่หาชื้อของขวัญวาไลนไทน์ให้ พี่หนึ่ง รึเปล่าน้า

ไม่บอกหรอก เอาไว้รอดูล่ะ

จ้าๆ จะรอดูละกันนะแต่ฉันว่ามันคงหวานน่าดู

                ดูมันพูดหานอะไรล่ะฉันยังไม่รู้ว่าเขาชอบรสชาติแบบไหนเลย ทำไมเพื่อนฉันคิดไกลขนาดนี้อีกอย่างตัวพี่เขาเองจะจำฉันได้รึเปล่าก็ไม่รู้ มโนไกลนะว่าแต่ซื้อของเย็นนี้ตัดสินใจแล้วว่า จะไม่ยั้ยนี่ไปด้วยขืนพาไปด้วยนะมีหวังมีโดนแซว โดนกัด ล้วงความลับตลอดทางแน่

@@@____@@@

                เวลาร่วงเลยมาถึงตอนเย็น เป็นเวลาที่ฉันรอคอย คือ การซื้อของหลังเลิกเรียนเพื่อไปทำเค้กให้ พี่หนึ่ง ในวันวาเลนไทน์ในวันพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือความตั้งใจที่เราเองไปแอบฟังคนอื่นบอกมาว่าพี่เขาชอบกินช็อกโกแลต ถ้าเราให้เป็นกล่องมันก็จะซ้ำกับคนอื่น ทำเป็นเค้กแล้วกันกระหน่ำใส่ช็อกโกแลตเยอะๆเลย เค้กก้อนนี้เต็มไปด้วยช็อกโกแลต

                คิดไปก็เดินไปที่ร้านเบเกอรรี่และกว่าจะคิดออกก็เดินมาถึงที่นี่พอดี จะไปดูตรงส่วนไหนก่อนล่ะร้านนี้มีของขนม ให้เลือกเต็มไปหมด เลือกไปถูกอะ เยอะมากโดยเฉพาะช็อกโกแลต งั้น...เอาจากนี้ก่อนนะแล้วค่อยไล่ระดับไปอย่างอื่น

20นาทีผ่านไป......

                ในที่สุดก็ทยอยซื้อของที่ต้องการจนครบทุกรายการในร้านเดียว ดีนะไม่ต้องเดินให้เหนื่อย ก้มดูนาฬิกามันใกล้จะค่ำแล้ว ถ้าค่ำไปกว่านี้มีหวังโดนดุแน่ รีบกลับดีกว่า......เพื่อความเร็วโบกแท็กชี่กลับจนถึงบ้าน

                                กลับมาแล้วเหรอลูก (แม่ทักจากที่ฉันเดินเข้าบ้าน)

                                ค่ะแม่

                                แล้วหิ้วอะไรมาเต็มเลย

                                อ้อ....ขนมกับอุปกรณ์ทำเค้ก วันวาเลนไทน์

                                จริงสิ...นี่มันก็ใกล้จะ วันแห่งความรักแล้วสินะว่าแต่ ลูกแม่จะทำเค้กไปให้ใครจ๊ะ

                                ก็...ทำไปแจกเพื่อนล่ะค่ะ

                                จ้าแม่จะรอดูผลงาทำเค้กเรานะ เอ้ารีบเอาของไปเก็บก่อน เดี่ยวเสียหมดอดทำ

                พูดจบกรบเดินเอาของในมือไปเก็บไว้ในห้องครัวเลย เรียบร้อยพ่อก็กลับจิ  เ เ เ เ เ เ เ   ก็ว่าเงียบที่สุดกว่าทุกวันบนโต๊ะอาหาร

........

                กินแล้วไปอ่านหนังสือที่ห้องแล้วก็รีบอาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะไดมีแรงเรียนต่อ เพื่อทำให้ร่างกายสะอาดก่อนนอนไปอาบน้ำเสร็จแล้วจะได้มาหาสูตรเค้กดีกว่า เพราะว่าไม่ได้ทำขนมนานมากมันก็มีอาการลืมสูตรกันบ้างน่ะ เพราะอย่างนั้นในเวลาของการอ่านหนังสือวันนี้ ยกให้เป็นช่วงเวลาหาสูตรขนมแทนล่ะกัน ดูมันจนเข้าใจแล้วใช้การใส่ช๊อกโกแลตคูณสองเพื่อความหน่ำใจ ดูเสร็จรีบนอนดีกว่า  แต่อยู่ๆยัยพรีมก็โทรเขามา

                                ว่าไง โทรมาทำไมเหรอ

                                ฉันว่าจะชวนแกไปซื้อขนม วาเลนไทน์หน่อย ไม่รู้ว่าแกจะมีให้เขารึยังคนพิเศษอะ

                                อืม....ถ้าแกจะเล่น ฉันว่างนะง่วง

                                เออๆ เดี่ยวก่อนสิ แหมเล่นหน่อยก็ไม่ได้ ตกลงมียังอะ

                                แค่เนี้ย ฉันไปส่งแกก็ได้จะได้ไปซื้อของเพิ่ม

                                เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะ

                                ได้ๆ

                แล้วเพื่อนสาวเจ้าปัญหากวางสายไปพรุ่งนี้จะไปที่ไหนล่ะ ยังไงเดี๋ยวพรีมเขาคงมาหาเราที่บ้านเองก่อนจะนอนฉันก็เองกระดาษจากบุคคลปริศนา มาใส่สมุดไดอารี่ตามลำดับของวันที่เขาส่ง มาอ่านย้อนหลังมันก็เห็นว่าข้อความแบบนี้เขาก็ส่งมาก็นาน ในใจฉันเองก็อยากให้เขาทำต่อไปถายังไม่เบื่อ ได้แต่พูดคำว่าขอบคุณอยู่ในใจไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม

@@@____@@@

                เช้าวันเสาร์ก็มาถึงวันนี้ตามแผนที่ว่างไว้คือต้องลงครัวทำเค้กวาเลนไทน์ เพราะพรุ่งนี้จะมีทัศการณ์ประจำปีของโรงเรียนบวกกับมันตรงกับ วันแห่งความรักด้วยด้วยเพราอย่างนั้นกลุ่มสาวๆนอกจากจะเตรียมงานของโรงเรียนแล้ว พวกเธอยังเตรียมของขวัญสำหรับคนที่เธอชอบหยิบติดมือไปด้วย เพราอย่างนี้พรีมเธอเลยชวนออกจากบ้านไปหาซือของขวัญให้หนุ่มในโรงเรียน

                                รอนานไหม......ยั้ยพรีมเดินเข้ามาในบ้านของฉันพร้อมถาม

                                ไม่นานเลย รอจนจะหลับล่ะ

                                โทษทีๆ เลือกชุดนานหน่อย

                                เหรอ.... ป่ะๆรีไปเถอะเดียวอากาศร้อนเอา

                รู้สาเหตุที่นางมาช้าแล้วมั่วแต่แต่งสวยเองเหรอ ถามหน่อเธอจะแต่งสวยไปให้ใครดูไม่ทราบไปกับสองคนเนี้ยแม่ ปล่อยเรารอตั้งนาน

@@@____@@@

                ที่เรามาซื้อของก็ห้างกลางเมืองไม่รู้ว่าแม่นางเจาจะไปซื้ออะไรในห้างนี้กัน เห็นเดินดินออก ร้านหนึ่งไปร้านหนึ่งการซือของมันเป็นความสุขของผู้หญิงจริงๆ วันนี้ถ้าฉันเป็นฝ่ายที่อยู่ตรงหน้ามันก็มีความสุข แต่วันนี้เป็นฝ่ายตามเพื่อนสาว ตัดภาพมามันก็จะมีอาการเหนื่อยๆเหมือนกันนะ เดินไม่เรื่อยๆก็เจอในส่วนของซุปเปอร์สักที่ฉันบอกกับพรีมวา

                                เราแยกกันชื้อเดี๋ยวเจอกันทีแผนกขนม

                ขืนปล่อยอย่างงี้ต่อไปมีหวังคนหิ้วของอย่างฉันเดินตามหลังนางต้อยๆ นานกว่านี้ต้องมีแขนหักงั้นต่อจากนี้ต่างคนต่างถือของตัวเองไป ตอนนี้นางก็เดินซื้อของนางไป ส่วนฉันขอไปเดินขนมเพิ่มเพื่อมาทำเค้กเย็นนี้ดีกว่า ช็อกโกแลตเพิ่มเอาเป็นดากช็อกโกแลตละกัน

                ซื้อเสร็จก็ไปซื้อสติ๊กเกอร์ต่อ ที่รรารเครื่องเขียนภายในห้างก็รีบกลับบ้านกันคนละทิศละทาง บ้านใครบ้านมันกว่าจะกลับได้เดินขาลาก

@@@-------@@@

เอาล่ะ....ถึงเวลาทำเค้กแล้ว เข้ากันดีกว่าโชคที่วันนี้ฉันมาทำเค้าในบ้านหลังเล็กที่ปลูกออกห่างจากบ้านหลัง

ใหญ่ประมาณหนึ่งเลย เพราะคิดว่าจะใช้บ้านหลังนี้เป็นที่อ่านหนังสือเพราะมีมุมสงบเยอะ ฉันเลยแอบนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวในเวลาที่มีปัญหา ภายในบ้านก็จะมีทุกอย่างครบ ทุกห้องพร้อมห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ รวมถงห้องครัวห้องที่เราจะใช้กันในวันนี้ด้วย

ฉันแบกของที่ใช้ทำเค้กทั้งหมดเดินทางมาในห้องครัวของบานหลังนี้ จนครบทุกชิ้นแต่พวกเครื่องครัวไม่ค้องเพราะนั้นมีอยู่แล้วในที่สุดก็ได้ลงมือทำแล้ว เอ้าเพลงมา.....อุ้ย...ไม่น่าใช่

30 นาทีผ่าไป

                เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกในที่สุด....เค้กที่ทำจากใจให้คนพิเศษก็เสร็จสมบูรณ์ ที่เหลือมีแค่การแต่งหนาเค้กให้ได้ช็อกแลตแบบเต็มทุกอณู ของทุกคำที่ตักเข้าปากรับรองถึงใจแต่งหน้าเค้กเสร็จก็หากล่องน่ารักๆมาบรรจุเค้กทั้งก้อน แล้วเอาไปแช่ตู้เย็นต่อรอให้ถึงแค่วันพรุ่งนี้ เพื่อส่งต่อความพิเศษนี้ให้พี่หนึ่ง จากนี้ก็ไปกินข้าวเย็นกับแม่ดีกว่าคงรอนานล่ะ

                วันที่ฉันรอค่อยก็มาถึงตื่นแต่เข้ามาจัดการธุระของตัวเองแล้ว ไม่ลืมที่จะเดินไปที่บ้านเล็กเพื่อจะเข้าไปเค้กชิ้นพิเศษไปที่โรงเรียนด้วย เอ๋.....แล้วจะไปโรงเรียนยังไงล่ะไม่ใช่ว่าของที่มีในมือมันหรอก แต่ฉันกลัวว่าของที่กำลังถืออยู่ในมือจะล้มก่อนที่จะถึงมือคนรับของต่างหาก

                                ฟ้าลูก วันนี้จะไปงานของโรงเรียนใช่ไหมลูก

                                ใช่ค่ะ แม่

                ไหนๆแม่ก็ถามเรื่องนี้มาแล้ว เราก็ถือโอกาสขออนุญาตเอารถ ไปโรงเรียนเลยล่ะกันเพื่อความสะดวกลัรวดเร็วในการเดินทาง

                                แม่ขา หนูขออนุญาตเอารถไปใช้นะคะ

                                อืม..... ได้จ๊ะ ระวังตัวนะ

                                รับทราบค่ะ

                ก้มมองดูนาฬิกาพบว่า นี่มันก็สายมาแล้วรีบออกจากบ้านดีกว่ากว่าจะผ่ายเวลารถติดอีก คงต้องใช้เวลา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น