คัดลอกลิงก์เเล้ว

One Shot | Like A Fool | Nine Muses

โดย SRYKSAN

"แล้วน้องรู้หรือเปล่า?" "ซื่อบื้อทั้งคู่นั่นแหละ" // ฟิคชั่ววูบค่ะ ฝากด้วยนะคะ

ยอดวิวรวม

424

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


424

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มี.ค. 58 / 11:18 น.
One Shot | Like A Fool | Nine Muses | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


คนหนึ่งก็ปากแข็ง


อีกคนก็เอาแต่ใจ



แล้วต่อไปจะเป็นยังไงล่ะ?

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มี.ค. 58 / 11:18


 
   สิ่งที่ ‘พัค มินฮา' ชอบทำมีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น กิน นอน เล่นเกมส์ ฟังเพลง และที่ทำบ่อยที่สุดคงเป็นการกวนประสาทสมาชิกร่วมวงอย่าง ‘พัค กยองริ' ถึงแม้จะเด็กกว่าหนึ่งปีแต่มินฮาก็เล่นกับกยองริเหมือนกับเพื่อนคนหนึ่ง ถ้าไม่เรียกออนนี่ก็คงไม่ต่างอะไรกันนัก
 
   “ย่าห์! บับมินฮา"
 
   เสียงใสปนขุ่นเคืองตะโกนเรียกหัวขโมยที่เข้ามาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะของเธอออกมาเล่นแบบไม่มีมารยาท แต่นั่นไม่น่าโมโหเท่ากับอีกคนกำลังพยายามพิมพ์พาสเวิร์ดปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอ
 
   “มินฮา เอามานี่"
 
   มือเล็กเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนในมือคนเด็กกว่าแต่อีกฝ่ายรู้ทันจึงเบี่ยงตัวหลบและเริ่มหนีอีกครั้ง กยองริวิ่งตามไปรอบห้องอย่างหัวเสีย เธอไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของส่วนตัวของเธอไม่ว่าใครก็ตาม
 
   “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
 
   กยองริตะโกนเสียงดังและกระโดดขึ้นไปบนหลังของมินฮา น้ำหนักตัวที่โถมลงมาทำให้ร่างผอมเซจนเกือบจะล้มหน้าคว่ำแต่ก็ยังประคองคนที่อยู่บนหลังเอาไว้ได้
 
   “ไม่มีทาง"
 
   มือเรียวยื่นออกห่างจากระยะที่คนบนหลังจะจับได้ มินฮาส่ายตัวไปมาหวังให้กยองริหลุดจากตัวเธอ และแน่นอนว่าไม่ ยิ่งมินฮาสะบัดแรงเท่าไหร่กยองริก็ยิ่งเกาะแน่นมากขึ้นเท่านั้น
 
   “ทำอะไรกันน่ะเด็กๆ?"
 
   ลีดเดอร์คนปัจจุบันถามขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาเห็นสมาชิกในวงกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่
 
   “เสียงดังไปถึงข้างนอกเลยรู้หรือเปล่า"
 
   “พี่ฮยอนอา มินฮาเอาโทรศัพท์ของฉันไป"
 
   พอเห็นหน้าผู้อาวุโส(?)ที่สุดในวงกยองริก็รีบลงจากหลังมินฮาไปกอดแขนฮยอนอาทันทีพร้อมกับเอ่ยปากฟ้องว่าตนโดนอีกคนแกล้ง
 
   “แค่ขอดูนิดเดียวเอง อย่าทำเป็นงกไปหน่อยเลยน่า"
 
   ร่างผอมปฏิเสธหน้าตายก่อนจะแลบลิ้นใส่เธออย่างล้อเลียน
 
   “ย่าห์ ไอ้ยีราฟ..."
 
   มือเล็กยกขึ้นเหนือศรีษะหมายจะตะปบหน้าตากวนประสาทของคนเด็กกว่าให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็โดนฮยอนอาห้ามเอาเสียก่อน
 
   “เอาล่ะๆ พอได้แล้ว บับคืนของให้แกงงี่ซะ พี่ไปนอนก่อนนะ"
 
   พี่ใหญ่ออกคำสั่งและเดินเข้าห้องนอนไป เมื่อคล้อยหลังฮยอนอาแล้วมินฮาก็รวบตัวกยองริไว้ด้วยแขนข้างเดียวก่อนจะกดพาสเวิร์ดโชว์เจ้าของเครื่อง ไม่รู้อีกคนรู้รหัสผ่านของเธอได้อย่างไรในเมื่อเธอก็ไม่เคยบอกใคร แต่การกระทำนั้นทำให้ใบหวานขึ้นสีแดงจัด จะด้วยความโกรธหรืออายก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
 
   “โอ๊ะ แบ็คกราวน์เป็นรูปคู่ด้วย"
 
   มือเรียวชูโทรศัพท์ขึ้นในระดับสายตาคนในอ้อมแขน รูปที่ถูกตั้งเอาไว้เป็นรูปของพวกเธอทั้งสองคนจากงานแฟนไซน์ตอนโปรโมทซิงเกิลล่าสุด
 
   “รูปตอนที่พี่โยนดอกไม้ให้ฉันใช่ไหมเนี่ย?"
 
   “พัคมินฮา!"
 
   ร่างเล็กดิ้นสุดแรงแต่ก็ยังไม่หลุดจากการเกาะกุมของคนเด็กกว่า จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนเฉยๆมองอีกคนเปิดนู่นเปิดนี่ดูไปเรื่อยเท่านั้น
 
   “มินฮายา ปล่อยฉันน่า"
 
   กยองริพูดเสียงอ่อย เธอไม่อยากจะรบกับสมาชิกคนนี้สักเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าครั้งไหนฝ่ายแพ้ก็มักจะเป็นเธอเสมอ
 
   “ถ้าปล่อยพี่ก็เอาโทรศัพท์คืนสิ แต่ถ้าอยากให้ปล่อย... ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"
 
   มินฮาตอบและตั้งข้อเสนอไปในตัวขณะเลื่อนดูอัลบั้มรูปถ่าย เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเธอมีรูปคู่กับกยองริไม่ใช่น้อยเลย รูปแอบถ่ายเธอก็มี ไม่ว่าจะตอนกิน นอน เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ แม้กระทั่งตอนหาว เรียกได้ว่ามีทุกการกระทำเลยก็ได้
 
   “ทำไมมีแต่รูปของฉันล่ะ?"
 
   “ข้อแลกเปลี่ยนอะไร?"
 
   กยองริรีบเปลี่ยนเรื่องเป็นสิ่งที่มินฮาพูดค้างเอาไว้ทันที ไม่ใช่ว่าคำถามมันยากจนตอบไม่ได้หรอกนะ แต่เพราะว่าตอบได้และมีเหตุผลประกอบด้วยนี่สิ เลี่ยงที่จะตอบคำถามนี้จะดีเสียกว่า
 
   “โอเค ถ้าพี่อยากได้เจ้านี่คืน... พี่ต้องให้ฉันหอมแก้ม"
 
   ร่างสูงยื่นข้อเสนอที่สุดแสนจะเอาแต่ใจให้กับคนโตกว่า แน่นอนว่าได้ยินครั้งแรกก็ไม่ต้องคิดทบทวนคำตอบแล้ว ถ้าไม่ติดว่าค้นอีกเพียงนิดเดียวอีกคนจะรู้ความลับของเธอล่ะก็นะ
 
   “ก็ได้..."
 
   “อะไรนะ"
 
   มินฮาหยุดการกระทำทุกอย่างและยื่นหูเข้ามาใกล้ ร่างเล็กพยายามจะถอยหนีแต่ติดที่เด็กกว่ากำลังกอดเธอเอาไว้ ใช่ เธออาจจะชอบแบ็คฮัก แต่ไม่ใช่แบ็คฮีกแบบนี้ แบบที่เธออยากจะหนีไปให้ไกลๆ
 
   “เร็วสิ เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ค่อยชัด"
 
   เสียงเร่งจากคนเด็กกว่ากดดันให้เธอต้องพูดในสิ่งที่แสนจะน่าอาย
 
   “ก็ได้"
 
   “ก็ได้อะไรล่ะ พี่จะให้ฉันทำอะไร"
 
   ร่างสูงยังคงกวนอารมณ์เธออยู่อย่างนั้น
 
   “ถ้าเธอคืนโทรศัพท์... พี่จะให้เธอหอม..."
 
   กยองริพูดได้ไม่ทันจบประโยคก็โดนจมูกโด่งกดลงมาบนแก้มเนียน ค่อยๆสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆอย่างทะนุถนอมเสียฟอดใหญ่ มินฮาลากจมูกโด่งไปมาหยอกล้อกับแก้มนิ่มจนพอใจและปิดท้ายด้วยการแตะริมฝีปากลงมาเบาๆ
 
   “เอ้า นี่ของพี่"
 
   มือเรียวสอดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของอีกคนแต่ยังคงไม่คลายอ้อมกอด พอมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีจัดลามไปถึงใบหนูเล็กแล้วรู้สึกหมั่นเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก
 
   “ปล่อยฉันได้แล้ว"
 
   กยองริเอ่ยเสียงเบาก่อนจะแกะมือคนเด็กกว่าออกจากร่างกาย มินฮาไม่พูดอะไรนอกจากยกมือออกแต่โดยดี
 
   “ฝันดีนะ"
 
   “อื้ม"
 
 
 
 
 
 
 
   “เป็นอะไรมินฮา นอนหงอยเป็นยีราฟเหงาเชียว"
 
   ฮเยมิเอ่ยถามเพื่อนตัวสูงอย่างอารมณ์ดีและทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างร่างผอมสูงที่ตอนนี้กำลังจะรวมร่างกับหมอนที่กอดอยู่ มินฮาเงยหน้าขึ้นจากหมอนที่ซุกอยู่แล้วเปลี่ยนมาหนุนตักฮเยมิแทน
 
   “เบื่อน่ะ ง่วงด้วย"
 
   ตอบออกไปทั้งๆที่ตาก็มองร่างเล็กที่ซ้อมเต้นแบบเอาเป็นเอาตายมาเกือบสองชั่วโมงโดยไม่ได้พัก ฮเยมิมองตามก่อนจะตีแขนร่างสูงอย่างหมั่นไส้
 
   “อยากคุยกับพี่กยองริเหรอ? ให้ตายสิ แล้วทำไมไม่ไปล่ะไอ้ยีราฟซื่อบื้อ"
 
   ฮเยมิพูดด้วยความอารมณ์เสีย มองหน้าเพื่อนตัวสูงสลับกับพี่สาวร่วมวงแล้วป่วยการจะแก้ไขปัญหาระหว่างคนสองคน
 
   “รายนั้นหลบหน้าฉันมาสามวันแล้ว เข้าใกล้ก็เดินหนี พูดด้วยก็เมินใส่ ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วเนี่ย"
 
   มือเรียวยกมือขึ้นขึ้นขยี้หัวจนยุ่งเหยิง รู้สึกขัดใจที่อีกคนไม่ยอมคุยด้วย ไม่ยอมให้แตะต้องตัว คงเพราะเหตุการณ์วันนั้นทำให้กยองริเป็นแบบนี้ มินฮาได้แต่หงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรเอาแต่ใจโดยไม่คิด จนเป็นเหตุให้คนที่อยากอยู่ใกล้มากที่สุดออกห่างจากเธอ
 
   “ก็แกทำอะไรตามใจตัวเองนี่นา ดันไปยุ่งกับของส่วนตัวเค้าแบบนั้น เป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดานั่นแหละ ไหนจะไปตั้งข้อตกลงประหลาดอีก ไอ้ยีราฟทะลึ่ง ทำตัวแบบนี้มันก็สมควรโดนโกรธอยู่หรอก"
 
   ฮเยมิบ่นจนมินฮาต้องยกมือขึ้นปิดหู ล้อเลียนการเทศน์ของเพื่อนอย่างไม่สำนึกว่าตัวเองผิดยังไง เดือดร้อนรองพี่ใหญ่อย่างฮเยมินหรือที่ทุกคนรู้จักในชื่ออียูแอรินต้องเดินมาเขกหัวช่วยให้มีสติขึ้นมาบ้าง
 
   “พี่เห็นนะว่าวันนั้นเราทำอะไร ฮเยมิก็เห็น นี่ ไม่คิดจะทำอะไรหน่อยเหรอ?"
 
   แม้ภาพลักษณ์ที่หลายคนเห็นจะเป็นคนสนุกสนานร่าเริงอยู่เสมอ แต่จริงๆแล้วแอรินเป็นคนอบอุ่นและใส่ใจน้องๆทุกคนไม่แพ้ฮยอนอาเลย มินฮาส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ เพราะพยายามหลายครั้งแล้วแต่ก็สูญเปล่า กยองริเอาแต่หลบหน้าแบบนี้ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
 
   “เดี๋ยวพี่ช่วย"
 
   ซองอาที่เดินมาจากไหนก็ไม่รู้อีกเช่นกันเสนอก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวมินฮาด้วยความเอ็นดู เธอรู้เรื่องทุกอย่างและสังเกตเห็นเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น เวลาที่มินฮาไม่ได้เล่นกับกยองรินั้นไม่ต่างอะไรกับลูกยีราฟป่วยตัวหนึ่ง
 
   “ช่วยยังไง?"
 
 
 
 
 
 
 
   "แกงงี่~ ไปซื้อของกับพี่หน่อยสิ"
 
   ฮยอนอาตะโกนเรียกให้กยองริลุกออกมาจากห้องซ้อมเต้นเพราะยังไม่เห็นว่าออกมาเลยตั้งแต่ตอนเที่ยงเนื่องจากเมื่อเช้าเกิดเต้นผิดไปเล็กน้อย พี่ใหญ่เกรงว่าน้องสาวคนนี้จะซ้อมหนักจนเป็นลมเสียก่อนจะได้ขึ้นแสดงใหม่ในวันพรุ่งนี้
 
   “มินฮา จะไปด้วยหรือเปล่า?"
 
   ฮยอนอาถามน้องสาวตัวสูงอีกคนหนึ่งของเธอ รายนึ้ก็ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเหมือนกัน เห็นนั่งดูวิดีโอจากงานแฟนไซน์ไม่รู้กี่สิบรอบแล้ว กรอกลับไปกลับมาไม่เบื่อหรือไงก็ไม่เข้าใจ
 
   “ไป"
 
   ร่างผอมสูงยันตัวขึ้นยืนด้วยท่าทางง่วงซึมเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ เอาแต่คิดเรื่องคนตัวเล็กจนไม่เป็นอันจะนอน วันนี้ก็เอาแต่นั่งดูอะไรไม่รู้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว คิดแล้วก็เหนื่อยใจกับตัวเอง
 
   “เอ่อ... งั้นพี่ก็ไปกับมินฮาแล้วกันนะ"
 
   เมื่อเห็นคนเด็กกว่ากยองริจึงรีบปฏิเสธที่จะร่วมทางด้วย แต่ก่อนที่จะได้เดินหนีไปไหนก็โดนไอ้เด็กเอาแต่ใจลากเข้าห้องแต่งตัวที่อยู่ใกล้ๆเสียก่อน
 
   “โชคดีนะ"
 
   ฮยอนอาพูดหลังจากประตูปิดลง หวังว่าเด็กสองคนจะเคลียร์ปัญหากันด้วยดี
 
   "นี่ ปล่อย"
 
   กยองริว่าพลางพยายามแกะมือคนเด็กกว่าออก แต่ยิ่งทำแบบนั้นอ้อมกอดของอีกคนก็ยิ่งแน่นขึ้น
 
   “ไม่ ถ้าปล่อยพี่ก็หนีฉันไปอีก"
 
   มินฮาพูดอย่างเอาแต่ใจและใช้มือข้างหนึ่งล็อกใบหน้าหวานของคนโตกว่าเอาไว้ให้มองหน้ากัน กยองริไม่ต่อต้านอะไรเพียงแต่หลบสายตาจริงจังที่มองมานั่น ความเงียบก่อตัวขึ้นช้าๆจนปกคลุมไปทั่วทั้งห้องและร่างผอมสูงก็เป็นคนทำลายมัน
 
   “ขอโทษ..."
 
   คำขอโทษเสียงแผ่วดังออกมาจากลำคอของร่างผอม แขนยาวๆทั้งสองข้างโอบกอดคนตัวเล็กแน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วอีกคนจะหายไป
 
   “อย่าหลบหน้ากันได้หรือเปล่า... คุยกันเหมือนเดิมได้ไหม... อย่าโกรธกันเลยนะ..."
 
   คำอ้อนวอนที่ออกมาจากปากเด็กเอาแต่ใจ น้ำใสที่คลออยู่ในตาคู่นั้น คนที่ไม่ค่อยจะเชื่อฟังเธอ คนที่ไม่ค่อยจะมีคำขอร้องให้ได้ยินบ่อยนัก
 
   “ไม่ได้โกรธ..."
 
   กยองริกำลังใจอ่อน พอเห็นอีกคนทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วยิ่งทำใจแข็งไม่ไหว มือบางยกขึ้นลูบใบหน้ายาวที่เธอแสนจะเอ็นดูอย่างอ่อนโยน บรรจงเกลี่ยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาออกด้วยความเบามือ
 
   “แล้วทำไม..."
 
   “ไม่ต้องพูด"
 
   กยองริยกยิ้มกว้างจนตากลมนั่นเปลี่ยนเป็นสระอิดูน่ารัก ท่าทางแบบนั้นสร้างความขัดใจแก่ร่างสูงขึ้นมาเล็กๆ และแน่นอน มินฮาไม่ได้ทำอะไร
 
   “ฉันชอบพี่"
 
   “......."
 
   คำสารภาพแสนธรรมดาที่พบได้ในซีรี่ส์ทั่วไปถูกเอ่ยออกมาจากปากของเด็กเอาแต่ใจและดื้อด้าน คำพูดธรรมดาที่ทำให้กยองริเข้าใจทุกอย่าง แต่ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายยากเกินกว่าจะพูดอะไีรออกไปได้
 
   “ฉันบอกพี่แล้วนะ... พี่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?"
 
   สายตาออดอ้อนที่เจ้าตัวชอบทำเป็นประจำถูกใช้อีกครั้งยามต้องการให้เธอใจอ่อน แต่ครั้งนี้ไม่แน่...
 
   “ยังไม่รู้อีกเหรอ?"
 
   “รู้อะไร? พี่ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย"
 
   “ก็เธอเห็นหมดแล้วไม่ใช่หรือไง... ในโทรศัพท์ฉันน่ะ"
 
   กยองริตอบคำถามกวนประสาทออกไปอย่างเขินอาย มินฮาชอบใบหน้าหวานเวลาที่เขิน ชอบยามที่แก้มเนียนเปลี่ยนเป็นสีชมพูดูน่ารักน่าหยิกแบบนั้นที่สุด
 
   “ไม่รู้สิ~"
 
   “ไอ้เด็กบ้า! ฉันไม่บอกแล้ว!"
 
   ร่างเล็กพาดมือไปที่ไหล่ของร่างผอมอย่างหมั่นไส้ รู้ว่าอีกคนรู้คำตอบแต่ตั้งใจทำเป็นไม่รู้(?)แล้วบังคับให้เธอต้องพูดคำนั้น
 
   “บอกฉันหน่อยน่า~ นะ..."
 
   มินฮากวนคนในอ้อมกอดอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้แค่อีกคนยอมคุยกับเธอก็ดีแค่ไหนแล้ว
 
   “ฉันก็ชอบเธอ"
 
   กยองริพูดเสียงเบา หลบสายตามองมาด้วยความเขิน ทำให้ร่างผอมสูงต้องตั้งคำถามขึ้นมาอีก
 
   “อะไรนะ?"
 
   คำถามยอดฮิตติดชาร์ตและอันดับสูงที่สุดในตอนนี้คือคำว่า ‘อะไรนะ?' ซึ่งมินฮาถามมันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
 
   “ฉันก็ชอบเธอ"
 
   กยองริพูดดังขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังโดนคนเด็กกว่าส่งสายตาดุมาให้กัน ร่างเล็กกัดริมฝีปากล่างเบาๆอย่างครุ่นคิด รู้สึกอยากเตะไอ้เด็กเอาแต่ใจนี่สักสองสามทีโทษฐานที่แกล้งเธอ
 
   “ฉันก็ชอบเธ... อุ๊บ!"
 
   เป็นอีกครั้งที่มินฮาไม่ยอมให้คนในอ้อมแขนพูดจนจบ ริมฝีปากบางสีสดถูกปิดทับด้วยริมฝีปากสวย กดย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงค่อยถอนออกมา
 
   “ก็ดีนะ"
 
   รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎเด่นชัดให้เห็นบนใบหน้ายาวจนน่าหมั่นไส้ กยองริก้มหน้างุดหนีสายตาไอ้เด็กนิสัยเสียที่มาขโมยจูบเธอไปแบบนี้ แก้มเนียนขึ้นสีแดงเหมือนมะเขือเทศสุกลามไปจนถึงใบหูเล็ก ยิ่งเห็นมินฮาก็ยิ่งรู้สึกอยากฟัดแก้มอีกคนแรงๆสักสองสามที
 
   “ยีราฟโรคจิต"
 
   คำพูดสุดท้ายของร่างเล็กถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออีกครั้งเมื่อโดนร่างสูงปิดปากเอาไว้ด้วยอวัยวะเดียวกัน แต่ครั้งนี้ลึกซึ้งและหอมหวานมากกว่าครั้งก่อน
 
 
 
 
 
 
 
   “เป็นยังไงบ้าง?"
 
   ซองอาสะกิดไหล่ฮยอนอาที่เอาหูแนบกับบานประตูฟังเด็กๆเคลียร์ปัญหามาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว พี่ใหญ่เอานิ้วแตะปากเป็นเชิงให้เงียบแล้วกวักมือเรียกให้อีกคนมาฟังเป็นเพื่อนกัน
 
   “ไปกันได้แล้ว"
 
   แอรินเดินมาลากคอสมาชิกทั้งสองให้ออกห่างจากห้องแต่งตัวแล้วพาไปยังห้องซ้อมแทน
 
   “ฮเยมิน~ / พี่แอริน~"
 
   ฮยอนอาและซองอางอแงอย่างขัดใจ ลากมาทำไม กำลังอยากรู้อยากเห็นเลย
 
   “พวกเราต้องซ้อมกันนะ เราต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้เด็กๆสิ"
 
   แอรินพูดกับพี่ใหญ่และน้องสาวแล้วหันไปเต้นกับกระจกต่อ พอเห็นว่าทั้งสองคนไม่ยอมทำตามก็ไปดึงแขนให้ลุกขึ้นและเต้นตามแต่โดยดี
 
   “ว่าไงทุกคน~"
 
   มินฮาเดินเข้ามาในห้องซ้อมด้วยท่าทางอารมณ์ดี กยองริก็ตามมาติดๆกัน สามพี่ใหญ่และหนึ่งในมักเน่ไลน์อย่างฮเยมิหันมองแบบตะลึงเล็กๆ
 
   “มองอะไร?"
 
   ร่างสูงถามงงๆ ก็โดนสมาชิกครึ่งวงมองด้วยสายตาแปลกๆแบบนั้น
 
   “นั่นสิคะ พวกพี่ๆมองอะไรกันเหรอ?"
 
   โซจินถามขึ้น กึมโจที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็พยักหน้าเห็นด้วย กยองริเดินไปนั่งลงข้างกับโซจินแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นกลบเกลื่อนอาการเขิน
 
   “เปล่าหรอก... แค่มองยอจาชินกูน่ะ"
 
   ฮยอนอาตอบแล้วหัวเราะ มินฮาส่งสายอาฆาตมาให้พร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ สมาชิกทั้งหมดมองหน้ากันและเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
 
   “ฮ่าๆๆๆๆๆ"
 
   เสียงหัวเราะดังไปทั่วทั้งห้องพร้อมกับรอยยิ้มของสมาชิกที่เปรียบเสมือนกับครอบครัว ถ้าไม่ติดที่ว่า...

   “หัวเราะโรคจิตชะมัด"

   ฮเยมิพูดแทรกขึ้นมาแล้วมองหน้ามินฮา

   “โอ๊ะ! ตัวเองหัวเราะเพราะจังนะ โถ่ เสียงเหมือนอาจุมม่า"

   ร่างสูงตีแปะลงไปที่หน้าขาของฮเยมิเบาๆ แต่ซองอารีบปัดมือออกและดึงอีกคนไปกอดไว้แถมยังส่งเสียงดุมินฮาอีกแต่ร่างสูงหาได้สนใจไม่

   “หวงจังนะฮเยมิน่ะ"

   แอรินเอ่ยแซว ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเช่นเคย

   “ฮ่าๆๆๆๆๆ"

 
---------------------------------------------------------------------------------
 
   

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SRYKSAN จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:15
    ฟินนนนน อยากอ่านอีกๆๆ
    #8
    0
  2. วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:15
    ฟินนนนน อยากอ่านอีกๆๆ
    #7
    0
  3. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 21:59
    อยากอ่านคู่นี้อีกง่อววน่ารักก><
    #6
    0
  4. วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 23:34
    น่ารักก ฟิค9musesหายากมาก  อยากอ่านคู่คยองริกับฮเยมิมั่งอ่าาา 
    #5
    0
  5. วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 23:30
    น่ารักก ฟิค9musesหายากมาก  อยากอ่านคู่คยองริกับฮเยมิมั่งอ่าาา 
    #4
    0
  6. วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 13:50
    - บับแกงงี่น่าร๊ากกกก -//-
    ยีราฟเอาแต่ใจ 55555
    #3
    0
  7. #2 นุ้ย
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 14:05
    อ๊ายยยย ฟินนนนน >< อยากได้คู่ฮยอนอากับฮเยมิบ้างอ่ะ -3-
    #2
    0
  8. วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:19
    #1
    0