จันทร์ซ่อนเงา

ตอนที่ 4 : คืนเดือนมืด (อัพแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    30 ก.ค. 55

สวัสดีค่ะ

ขอโทษด้วยนะคะที่มาอัพช้า หัทกำลังยุ่งกับงานบวชของหลวงพ่อค่ะ บวชในวันเกิดของของหัทด้วย ปลื้มใจจัง หัทจะอัพชดเชยให้เป็นสามตอนเลยค่ะ

ตอบคอมเมนท์

คุณราฟฟี่ ลอร์เลนซ์ --- ขอบคุณมากๆ ค่ะ >\\\<

คุณGoldFish --- มาต่อให้แล้วค่ะ รับรองไม่ค้าง >V^

คุณchokywing --- โอ้ เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม(ของการเขียนนิยายของหัท)เลย ต้องจำได้อยู่แล้ว เสียดายจังที่ไมได้เอาปกมาให้ดูตั้งแต่แรก เพราะว่าตอนนี้เปลี่ยนไม่ทันแล้ว T^T แต่ขอบคุณมากค่ะ

ทีนี้มาต่อเรื่องของเรากันดีกว่านะคะ

 

ตอนที่ ๔ คืนเดือนมืด

            ประกายดาบแปลบปลาบสาดแสงกล้าอยู่ห่างจากดวงตาของหญิงสาวเพียงเล็กน้อย เธอเห็นราชองครักษ์หิรัญเก็บดาบเข้าฝักแล้วรีบคุกเข่าลงกับพื้นประนมมือรอรับพระราชอาญา ในขณะที่ราชันไพรสัณฑ์ทำเพียงเก็บพระแสงดาบอย่างพระทัยเย็น

            “พอแล้วหิรัญ”

            “ให้ตายเถอะ! ฉันเกือบจะถูกผ่าหัวครึ่งซีกโดยที่ในมือไม่มีอาวุธเพราะคนของท่าน! แต่ท่านกลับพูดแค่ พอแล้วหิรัญ อย่างนั้นเรอะ!” โสมอารมณ์เดือด ลุกขึ้นกระชากคอฉลองพระองค์โดยแรง หิรัญเห็นดังนั้นก็ผลุดลุกขึ้น แต่เพียงเท่านั้นเขาก็ต้องเบี่ยงกายหลบเงาร่างที่พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วพร้อมการจู่โจมดุดันรุนแรงที่แทบจะทำให้เขาลืมสิ้นทั้งแขนและขา ราชองครักษ์หิรัญป้องกันการจู่โจมที่ทะลักทลายเข้ามาอย่างสุดความสามารถ คู่ต่อสู้ไม่คิดจะเปิดช่องโหว่ให้เขาได้ตั้งหลักแม้แต่น้อย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมีหวังเขาคงได้ย่ำแย่จริงๆ ยังไม่ทันได้สลัดความคิดเมื่อครู่ออกจากสมองเขาก็รู้สึกเหมือนถูกลูกเหล็กซัดเอาที่ลิ้นปี่ จุกจนเกือบล้มคว่ำ

            “หายกัน!” โสมประกาศเสียงกร้าว หายใจแรงฟึดฟัดด้วยความโมโหก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวช้าจนกระทั่งลมหายใจเป็นปกติจึงได้หันไปเอ่ยกับราชันหน้ากากภูตว่า “วันนี้กะจะมารายงานความคืบหน้าของงานที่ให้ไปทำ เห็นทีจะไม่สะดวกแล้ว”

            “สะดวก ต่างคนต่างได้ระบายโทสะกันไปแล้ว ยังจะเก็บเอามาแค้นเคืองกันอีกด้วยเหตุใด”

            “ไม่ล่ะ ฉันยังมีอีกหลายเรื่องให้คิดให้ทำ” หญิงสาวไหวไหล่ เหล่มองชายหนุ่มร่างกำยำที่บัดนี้ยืนมองเธออย่างประเมินมากกว่าเดิม “แล้วก็แล้วกันไป เจ็บกันคนละทีแล้วนี่”

            เห็นมีแต่ข้าที่เจ็บตัว เจ้าลองทบทวนเรื่องราวอีกครั้งดีรึไม่

ราชองครักษ์หิรัญคิดในใจ นึกเดือดดาลอยู่บ้างที่อีกฝ่ายไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แต่อีกใจหนึ่งยังพิศวงว่าเขาเป็นใคร เหตุใดราชันจึงไม่ถือสาหาความเขาเลย บางทีเขาคนนี้อาจมีบางอย่างที่ พิเศษ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องจับตาดูต่อไป

            “แต่เรื่องความไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...”

            “ข้าไม่ถือสา” ราชันหน้ากากภูตรับสั่งขึ้นอย่างรู้ว่าราชองครักษ์คนสนิทคิดจะพูดสิ่งใด “เช่นนั้นเจ้าทั้งสองสมควรที่จะรายงานสิ่งที่พวกเจ้ารู้และคิดมาอย่างเป็นกิจจะลักษณะได้แล้ว”

            โสม พยัคฆ์ดำรงมองราชองครักษ์หนุ่มก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนโทสะแล้วเป็นฝ่ายเดินไปกับราชันไพรสัณฑ์ ปล่อยให้ราชองครักษ์หิรัญยืนมองพระวรกายสูงใหญ่กำยำองอาจประดุจเทพสงครามในสนามรบเดินเคียงคู่ไปกับร่างสูงเพรียวที่ดูบอบบางกว่าบุรุษทั่วไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบรรยายไม่ถูก ละม้ายเห็นสิ่งที่ไม่สมควรมาอยู่ที่นี่ปรากฏขึ้น

            ผู้ที่สามารถเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ราชันหน้ากากภูตนอกสนามรบได้นับว่าเป็นข้าราชบริพารธรรมดารึ กลิ่นอายรอบกายของเขาผู้นั้นยังนับได้ว่าธรรมดาอีกรึ แท้จริงแล้วบุรุษข้างกายราชันเป็นใครกันแน่ เห็นทีเขาต้องเร่งสืบเรื่องนี้ให้หายข้องใจโดยเร็ว

 

            หลังจากถวายคำรายงานแผนการและได้รับพระบรมราชานุญาตให้นำแผนการที่เสนอไปปฏิบัติทันทีนั้น โสม พยัคฆ์ดำรงก็ยังไม่ได้เดินทางไปเรือนเริงรมย์ วันหนึ่งได้เสียไปให้กับการฝึกดาบและฝึกยิงธนู โดยมีเหล่าทหารภูตช่วยกันถ่ายทอดความรู้อย่างไม่หวงวิชา บางคราวเธอก็แวะเวียนไป ก่อกวน ราชองครักษ์หิรัญและราชันไพรสัณฑ์ จนเธอคิดว่าท่านราชองครักษ์ชักจะเกลียดขี้หน้าเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

            โสมเห็นเงาร่างของคนที่กำลังคิดถึงเดินฉับๆ เตรียมกลับที่พักทหารภูตซึ่งเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว จึงรีบวิ่งอย่างเงียบกริบเข้าไปหาจากด้านหลังแล้วกระโดดถีบเพื่อหยั่งปฏิกิริยาตอบโต้ เห็นผลทันทีเมื่อร่างสูงกำยำเบี่ยงตัวหลบได้ราวกับมีตาหลัง หลังจากนั้นคือการต่อสู้พัลวันพันตู ทั้งแขนทั้งขาถูกงัดขึ้นมาเพื่อที่จะโค่นคู่ต่อสู้ตรงหน้าให้ล้มลง โชคคงไม่เข้าข้างหญิงสาวเมื่อเท้ากลับไปเหยียบก้อนหินจนเสียหลักแล้วเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเข้าประชิดตัว ร่างของเธอถูกรัดละม้ายถูกงูยักษ์บีบรัดกระดูกกระเดี้ยวแทบหักทีเดียว

            “หากข้าไม่รวบตัวท่านไว้เห็นทีหัวของท่านได้ละม้ายมะพร้าวถูกขวานเฉาะ!” ราชองครักษ์หิรัญตำหนิเสียงเครียด เมื่อครู่ท่านราชองครักษ์โสมเกือบจะม้วยชีวินเพราะล้มหัวฟาดจอบขุดดินที่คนสะเพร่าจับวางหงายด้ามจอบเอาไว้เหมือนรอท่าเสียแล้ว คนที่เพิ่งรอดตายหวุดหวิดกะพริบตาปริบๆ มองลำคอใหญ่แข็งแกร่งที่ลอยอยู่ตรงหน้า ก่อนจะรู้สติว่าตนอยู่ใต้วงแขนกอดรัดของราชองครักษ์หนุ่ม ความร้อนพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าทันทีเพราะถึงแม้จะห้าวและกอดคอเมากับผู้ชายมาหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยถูกใครกอดรัดเช่นนี้มาก่อน ขณะที่เธอพยายามทรงตัวยืนเพื่อให้หลุดออกจากวงแขนแข็งแกร่งนี้ เหล่าทหารภูตที่เดินกลับเรือนที่พักก็ผ่านแนวพุ่มไม้เจอภาพเหตุการณ์นี้เข้าทันที ทุกคนนิ่งตะลึงงันราวกับต้องคำสาป รู้สึกคล้ายโลกหมุนพลิกเอาหลายตลบจนไม่แน่ใจว่าผืนดินใต้ฝ่าเท้ายังอยู่ดีหรือไม่

            โอ... หรือราชองครักษ์หิรัญก็เป็นไปอีกคน

            ราชองครักษ์หิรัญก็ดูเหมือนจะทราบว่าเกิดความคิดอกุศลเข้าเสียแล้วจึงรีบปล่อยวงแขนออกทันทีราวกับต้องของร้อน ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยินข่าวลือของราชองครักษ์โสมกับราชันไพรสัณฑ์เพราะตั้งแต่เขาเริ่มสืบเรื่องที่มาของราชองครักษ์โสมคนนี้ นอกจากเรื่องที่ไม่มีใครรู้ว่าราชองครักษ์โสมมาจากที่ไหนแล้ว เรื่องอกุศลนี้เป็นเรื่องแรกที่ถูกกล่าวถึง เพียงแต่เขาไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่าราชันจะเป็นดั่งที่ทุกคนบังอาจกล่าวหาและตัวเขาเองก็ไม่อยากจะตกเป็นขี้ปากในข้อครหาอกุศลนี้อีกคนหนึ่งด้วย

            “ท่านราชองครักษ์โสมพลาดท่า เกือบล้มลงหัวฟาดจอบขุดดิน ข้าเพียงช่วยเอาไว้ได้ทันเท่านั้น” 

            “ใช่ๆ ฉันกับเขาแค่พัวพันกันมากไปหน่อยเลยไม่ทันระวัง”

            พัวพัน! พัวพันอันใด!

            “ไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายไปได้!” ราชองครักษ์หิรัญรีบเอ่ยปากไล่เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับสถานการณ์อิหลักอิเหลื่อนานนัก และเมื่อถูกออกคำสั่งเหล่าทหารภูตจึงรีบก้มหัวคำนับทั้งสองแล้วสาวเท้าก้าวเดินจ้ำอ้าวกลับเรือนของตนไปทันที

            “เพราะท่าน!” ชายหนุ่มหันมากล่าวโทษทันที ใจอัดอั้นเหลือจะกล่าวเพราะไม่อาจรู้ได้ว่าจะเกิดข่าวลืออกุศลมากน้อยเท่าใดต่อจากนี้

            “อะไรล่ะ กำลังจะขอบคุณที่เมื่อกี๊ช่วยเอาไว้อยู่พอดี ไม่พูดซะดีมั๊ง”

            “ท่านจะขอบคุณข้าได้อย่างยิ่ง หากต่อไปนี้ท่านจะไม่เข้าใกล้ข้าอีก!” เขาบอกเสียงเข้ม แล้วสะบัดหน้าจะเดินขึ้นเรือนของตน แต่ถูกมือเล็กบางดึงรั้งชายเสื้อเอาไว้ก่อน

            “แค่นี้ก็โกรธหรือท่าน แหม... หัวก็ยังไม่ล้าน ทำไมขี้ใจน้อยจัง”

            “อุวะ! ท่านมันตัวอันตรายต่อศักดิ์ศรีของชายชาตรีมิรู้รึ อย่ามาจับข้า ขนลุก!” พูดจบก็สลัดหลุดออกไปได้แล้วเดินขึ้นเรือนปิดประตูเงียบ ปล่อยให้โสมยืนเอ๋อกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

            นี่เธอไปเป็นตัวอันตรายต่อศักดิ์ศรีของชายชาตรีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเลย!

            โสมยืนเอ๋ออยู่ที่เดิมเพื่อครุ่นคิดครู่หนึ่ง เมื่อคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกจึงได้แต่ส่ายหัวปล่อยให้เรื่องผ่านเลยไป สู้เอาเวลาไปคิดว่าจะกลับไปเหยียบเรือนเริงรมย์อย่างไรไม่ให้นางสุวิมลโกรธที่เธอหายไปนานจะดีกว่า สงสัยต้องหาของกำนัลที่ทำเองกับมือ ผู้หญิงมักจะใจอ่อนให้กับความพยายามง้อของผู้ชายนี่นะ หญิงสาวพยักหน้าอือออให้ตัวเองแล้วหันไปด้อมๆ มองๆ เลือกเก็บดอกไม้ด้วยความใส่ใจและเพลิดเพลิน บังเอิญมีทหารภูตกองที่กำลังจะไปเปลี่ยนเวรที่พระตำหนักสุริยันเดินผ่านมาเห็นเข้า จึงได้เกิดข่าวลือว่า ท่านโสมเก็บดอกไม้หน้าชื่นราวสตรี ติดตามมาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้ตัวเลย

           

            ท้องฟ้ายามราตรีเยือกเย็นไร้แสงจันทร์สาดส่อง มีเพียงแสงดาวกะพริบวูบวาบราวกับดวงวิญญาณ ท่ามกลางป่าไม้รกชัฏนั้นบรรยากาศกลับบิดเบี้ยวกระหนึ่งมีมือลึกลับจับบิดให้ผิดรูป เหล่าสัตว์กลางคืนตื่นตัวเพราะรับรู้ถึงอันตรายที่จะก้าวเข้ามาต่างพากันเร้นหายไปอย่างเร็วรี่ ความโกลาหลยุติลงด้วยความเงียบสงัดวังเวงชวนขนหัวลุกและแล้วบรรยากาศบิดเบี้ยวก็แหวกออกราวกับถูกมีดกรีดก่อนที่ชายฉกรรจ์หลายคนจะก้าวออกมาด้วยเครื่องแต่งกายดำสนิทรัดกุมมิดเม้นจนเห็นเพียงนัยน์ตาวาววับฉายประกายเย็นเยียบเท่านั้น

            ชายฉกรรจ์ทั้งสิบคนยืนล้อมชายผอมสูงคนหนึ่งเพื่ออารักขาก่อนจะเคลื่อนขบวนเดินทางอย่างเงียบเชียบ ฉับพลันชายผู้เป็นที่อารักขาก็จับความผิดปกติบางอย่างได้ เสียงคำรามแหบต่ำอันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมหันไปยังทิศทางที่มีความผิดปกตินั้น หนึ่งในผู้อารักขารีบเร่งรุดไปที่นั่นด้วยความว่องไวราวกับปีศาจโผนเข้าหาเหยื่อ เกิดการต่อสู้ขึ้นในความมืดโดยที่ชายฉกรรจ์ที่เหลือไม่มีใครขยับเขยื้อนกายออกจากตำแหน่งแม้สักก้าวเดียว ชั่วครู่เสียงการต่อสู้ก็สงบลงก่อนที่ร่างยับเยินของชายคนหนึ่งจะถูกโยนลงมากองกับพื้นต่อหน้าเหล่าชายฉกรรจ์

            “เจ้าเป็นคนของใคร” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความสุขุมของหนึ่งในชายฉกรรจ์ที่มีอำนาจพอกับผู้ที่ถูกอารักขาเอ่ยถามขณะเอาตัวบดบังชายร่างผอมกว่าตนไว้อย่างปกป้อง

            “ไม่จำเป็นต้องถามไถ่” เสียงแหบเยือกเย็นชวนขนหัวลุกเอ่ยขึ้น ร่างผอมสูงชะโงกมองร่างชายที่บาดเจ็บสะบักสะบอมเลือดอาบกายตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดด้วยประกายตาเจิดจ้าแฝงไปด้วยความตื่นเต้นและมาดร้าย “ไม่ว่าเป็นคนของใคร ผลก็ไม่ต่างกัน”

            “แต่เราควรจะรู้ว่าใครเป็นนายมัน” ชายคนเดิมทักท้วง

            “ไม่จำเป็น!” เสียงเหี้ยมดั่งคำประกาศิตที่ทำให้ชายผู้ทักท้วงต้องถอนหายใจและยอมตามใจดั่งเช่นทุกครั้ง ชายร่างผอมหัวเราะอย่างชั่วร้ายจนทำให้ผู้ที่รู้ชะตาตัวเองต้องตัวสั่นแล้วรีบเผ่นหาทางรอดอย่างไร้ผลเพราะได้ถูกจับมัดมือมัดเท้าอย่างว่องไวแล้วขึงพืดอยู่กับพื้นโดยมีชายสองคนจับเอาไว้ทั้งบนและล่าง       วงล้อมของชายฉกรรจ์ตีวงแคบเข้ามาเสมือนกำแพงมนุษย์ ใบหน้าของทุกคนเบือนออกไปด้านนอกเพื่อดูแลความปลอดภัย ชายร่างผอมฟังเสียงกรีดร้องขอชีวิตด้วยความอภิรมย์ เลือดในกายแล่นพล่านด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะชักมีดคมกริบเล่มหนึ่งออกมาค่อยๆ กรีดเสื้อผ้าทั้งหมดออกอย่างประณีตบรรจงที่สุด

            “ดูทีซิว่าเจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้มากเพียงใด” เสียงเหี้ยมว่าพลางหัวเราะสนุกสนาน ปลายมีดคมกริบค่อยๆ กรีดลงบนหน้าอกวาดเป็นลวดลายสวยงามจรดท้อง เลือดแดงไหลซึมไปทั่วจนต้องใช้เศษผ้าเช็ดออก “ไม่สวยเลย หนังเจ้ามันหนาไป เกรียมไป แห้งไป ใช้ไม่ได้ หมดประโยชน์”

            มีดปลายแหลมกรีดลงบนหน้าท้องลึกลงด้วยความบรรจงท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของชีวิตที่มีแต่จะทำให้ฆาตกรโหดชื่นฉ่ำใจ ดูเหมือนเมื่อทำไปได้ครึ่งทางเขาจะรู้ว่าเหยื่ออาจจะตายก่อนงานเสร็จดังนั้นจึงได้ฉวยเอายาของตนยัดใส่ปากเหยื่อซึ่งจะทำให้เหยื่อมีชีวิตอยู่จนถึงขั้นตอนสุดท้าย เมื่อเห็นว่าเหยื่อไม่แสดงอาการเจ็บปวดแล้วเขาก็ยิ่งกดปลายมีดกรีดท้องจนครบวงแล้วกระชากแผ่นหนังออกมาโดยแรงพร้อมเสียงหัวเราะสนุกสนานและเสียงโหยหวนอันเกิดจากความตระหนกและหวาดกลัวของเหยื่อ

            เมื่อเห็นว่าฝีมือการกรีดของตนงดงามเรียบร้อยดีก็โยนแผ่นหนังท้องนั้นทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเริ่มจรดปลายมีดลงบนกรอบใบหน้าช้าๆ ไม่สนใจเสียงร้องขอชีวิตและดวงตาเบิกโพลงแดงก่ำด้วยความกลัวสุดชีวิตของเหยื่อ ครานี้เขาไม่กระชากออกมาอย่างหยาบๆ แต่ค่อยๆ ใช่ปลายมีดแซะเนื้อออกจากใบหน้าอย่างประณีตเหลือไว้เพียงบริเวณรอบเบ้าตาที่หลั่งน้ำตาพราก จากนั้นจึงค่อยดึงแผ่นหนังที่ใบหน้าออกวางกับพื้น เวลานั้นเองที่เขารู้ว่าเหยื่อกลัวจนถ่ายของเสียออกมาเหม็นคลุ้ง

            “เสียอารมณ์หมด!” เขาตวาดอย่างเกรี้ยวกราด มือที่กรีดปลายมีดด้วยความบรรจงกลับแทงลงไปที่ท้องซึ่งเหลือเพียงชั้นหนังบางๆ หุ้มอวัยวะภายใน ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือลำไส้ทะลึกออกมากองอยู่ด้านนอกและเขายังมีอารมณ์ดีเหลือพอที่จะสาวไส้ออกมาให้เหยื่อได้มีโอกาสเห็นไส้ของตัวเอง ยิ่งเหยื่อร้องโหยหวน ตาเหลือกลาน เลือดทะลักหลั่ง และร้องขอชีวิตมากเพียงไรเขาก็ยิ่งรื่นอภิรมย์

            “พอได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความสังเวช ชายร่างผอมยอมทำตามแต่โดยดี เขารับกระบอกน้ำทำความสะอาดมือของตนด้วยอารมณ์ดีเหลือล้น ปากก็เอ่ยสั่งเสียงระรื่น “กรีดหนังตามันออก ดึงไส้มันออกมาให้หมด ทิ้งทั้งหมดไว้ที่นี่ แล้วพาตัวมันไปแขวนไว้ในเมือง ของดีๆ แบบนี้ต้องมีคนชื่นชมจึงจะไม่เสียของ”

            “จัดการให้เรียบร้อย” เสียงทุ้มกำชับ แล้วจับแขนเล็กของจิตรกรอำมหิตให้เดินต่อท่ามกลางการล้อมอารักขา ทิ้งให้ชายฉกรรจ์สองคนจัดการกับเหยื่อที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานไว้ข้างหลัง “เจ้าจะเลิกทำแบบนี้ได้รึไม่”

            “ตอนข้าทำพี่ไม่เห็นห้าม” ชายร่างผอมหัวเราะในลำคอ “อีกอย่างหนึ่ง... ที่ข้าทำส่งผลดีกับพวกเรา ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเลิกในตอนนี้”

            “มีสิ! เจ้าจะได้คงความเป็นคนได้บ้างอย่างไร!

            “พี่ว่าข้า!

            “ข้าว่าเจ้าได้ด้วยรึ เฮอะ! ช่างเถิด... ไปถึงเรือนเริงรมย์เมื่อใด ดูทีว่านางสุวิมลจะยอมให้เจ้าเข้าใกล้ทั้งที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดเช่นนี้รึไม่” เสียงทุ้มแค่นพูด

            “ไม่ยอมก็ต้องยอม!” คนเป็นน้องพูดอย่างเอาแต่ใจ กระแสเสียงมาดหมาย การเดินทางใช้เวลาไม่นานนักทั้งหมดก็มาถึงที่หมาย แสงไฟถูกหรี่ลงให้เหลือเพียงน้อยนิดตลอดทั้งเรือน แม่เล้าและคนรับใช้มาเปิดประตูต้อนรับด้วยความกลัวเช่นทุกครั้ง และโดยไม่รอให้ใครนำทางชายร่างผอมในชุดดำปิดมิดชิดเหลือเพียงดวงตากระหายก็เดินลิ่วไปยังห้องที่นางคนงามพำนักอยู่ เหล่าชายฉกรรจ์กระจายกำลังกันรอบห้องนั้นแล้วร่ายอาคมพรางกายตน แม่เล้าและคนรับใช้เองก็รีบเผ่นเข้าห้องหับตัวเองและไม่อยากออกจากห้องตลอดคืน เว้นแต่มีผู้เยี่ยมเยียนยามวิกาลมาเคาะประตู!

 

            ดูเหมือนเธอจะมาผิดโอกาสเสียแล้ว

            โสม พยัคฆ์ดำรงครางในใจเพราะตลอดทางที่มาเรือนเริงรมย์เงียบเชียบไร้วี่แววสิ่งใดราวกับว่าเป็นเมืองร้าง จนกระทั่งมาถึงที่หมาย ประตูเรือนไม่ได้เปิดรับแขก หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นบนผืนฟ้าที่ประดับพรั่งพรายไปด้วยเหล่าดาราน้อยใหญ่เพื่อมองหาดวงจันทร์จึงได้พบความจริงว่าเธอสะเพร่าถึงขนาดลืมตรวจสอบก่อนว่าคืนนี้อันตรายนักที่จะออกจากเคหะทับสถาน

            ไม่น่าเลย... แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว จะกลับมือเปล่าได้อย่างไร

            หญิงสาวเคาะประตูหนักๆ พักใหญ่เลยทีเดียวบริวารชายฉกรรจ์ในเรือนจึงออกมาเปิดประตูด้วยใบหน้าซีดขาวเหงื่อแตกพลั่ก ยิ่งเมื่อเห็นว่าเป็นทหารภูตมาก็ดูเหมือนจะเป็นลมล้มลง เธอไม่สนใจท่าทีนั้นจึงก้าวเข้าไปด้วยฝีเท้ามั่นคง พบแม่เล้ายืนหน้าซีดขาวดวงตาฉายแววขลาดจึงเอะใจหนัก แต่ไม่แสดงอะไรออกไป

            “ขอโทษที่มาเอาตอนนี้” โสมพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ไม่ยอมถอดหน้ากากภูตออก แต่เพียงน้ำเสียงนี้ก็ทำให้แม่เล้านึกออกได้เลือนราง “ฉันเพียงมาเยี่ยมเยียนแม่หญิงสุวิมลและมาขอโทษที่ผิดสัญญา ไม่ได้มาร่วมบรรเลงดนตรีกับนาง”

            “คุณท่านนั่นเอง” แววตาของแม่เล้ายิ่งร้อนรน เหงื่อไหลซึม ท่าทางขลาดเขลามากขึ้น “ชะ... เชิญเจ้าค่ะ”

            โสม พยัคฆ์ดำรงเดินตามร่างแม่เล้าไปด้วยฝีเท้าเบากริบแต่ระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ถึงเวลาที่จะจับผิดแล้วว่าในค่ำคืนที่ทุกคนต่างเร้นกายอยู่ในเรือน ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดในราตรี นางคนงามไฉนจึงกล้าที่จะบรรเลงดนตรีและไม่ดับเทียนของตนลง มีสิ่งใดที่ทำให้นางไม่กลัวอย่างเช่นที่ทุกคนกลัวกัน

            ร่างแน่งน้อยในแรงเทียนอ่อนไหวยังคงงดงามไม่เสื่อมคลาย แม่เล้าเดินจากไปทันทีที่นำทางมาถึง ปล่อยให้โสมเดินก้าวเข้าไปในห้อง นั่งลงด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อนตรงข้ามหญิงงาม เว้นระยะห่างให้อย่างสุภาพ นางสุวิมลนิ่งสงบมาก เพียงปรายตามองแขกด้วยแววตาเรียบเฉย ดูหยิ่งทะนงนัก

            “ขอโทษที่มารบกวนแม่หญิงในเวลานี้ แต่หากฉันไม่มาในเวลานี้แล้วคิดว่าคงไม่ได้พบแม่หญิงไปอีกนาน” โสมพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แววตาของนางสุวิมลวูบไหวชั่วครู่ก่อนเบิกโตเล็กน้อยเมื่อทราบว่าแขกเป็นใคร

            “คุณท่านหรอกหรือ” น้ำเสียงร้อนใจของนางสุวิมลนั้น แม้ปรากฏชั่วครู่แต่หญิงสาวสัมผัสได้ จึงเพิ่มความระวังตัวสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องหับเพื่อมองหาความผิดปกติใดที่อาจจะเกิดขึ้น ขนคอของเธอลุกชันละม้ายมีดวงตาเยือกเย็นจับจ้องไม่วางตาอยู่รอบกาย

            ตายละหว่าไอ้โสม แกฉายเดี่ยวมาในที่อันตรายขนาดนี้แล้วจะรอดไปได้ไหม

            “ฉันคงรบกวนเวลาแม่หญิงไม่นาน” หญิงสาวตัดสินใจว่า ควรพาตัวออกจากสถานการณ์นี้ให้ได้ก่อน เรื่องอื่นยังไม่ควรสนใจเพราะหากรอดชีวิตไปได้ก็ยังมีโอกาสหน้า เธอล้วงเข้าไปในเสื้อเพื่อหยิบกล่องขนาดกลางออกมายื่นส่งให้หญิงสาวเบื้องหน้า ครั้นมือบางยื่นมารับก็แอบสัมผัสผิวนุ่มเนียนน่าอิจฉานั้นอย่างแยบยลยังผลให้เกิดสีแดงระเรื่อบนพวงแก้มนวลน่ามองนัก “ฉันทำเอง หวังจะให้แม่หญิงยอมอภัยที่หลายวันมานี้ฉันไม่ได้มาร่วมบรรเลงเพลงกับแม่หญิงเลย”

            นางคนงามแห่งเรือนเริงรมย์เปิดกล่องไม้ออกแล้วประคองสิ่งของที่อยู่ข้างในด้วยความทะนุถนอม กระแตตัวน้อยหอมระรื่นกลิ่นดอกไม้เกาะเกี่ยวอยู่กับกิ่งพะยอมกิ่งเรียวเล็กงามน่ารักนัก นางมองของกำนัลก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย

            “คุณท่านดูเหมือนจะมีเวลาไม่มาก แล้วเอาเวลาไหนมาประดิดประดอยทำได้เจ้าคะ” นางคนงามถามคำถามที่ทำให้สะอึก “มือที่เคี่ยวกรำสามารถเสกสรรเจ้ากระแตน้อยได้น่ารักถึงเพียงนี้เชียว”

            โสมเหงื่อตกกับข้อสังเกตของนางคนฉลาด การทำกระแตตัวน้อยนี้เธอเรียนทำกับป้ากาญจนาที่เก่งงานบ้านงานเรือนทุกแขนง ป้ากาญจนาไม่เพียงสอนการร้อยดอกไม้เท่านั้น ยังสอนงานบ้านงานเรือนทุกอย่างให้เธอด้วย แต่ปัญหาตอนนี้คือจะแก้ตัวยังไงเพราะกระแตตัวนี้เธอใช้เวลาทำนานพอสมควรเลย เธอคิดชั่วครู่หนึ่งก่อนขยับเข้าไปใกล้นางสุวิมล ยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยพันผ้าที่ปลายนิ้วให้ดู

“ฉันไม่ได้ประดิษฐ์นานแล้ว ขลุกขลักอยู่บ้างแต่ก็ตั้งใจประดิษฐ์มาให้แม่หญิง ไม่คาดคิดแม่หญิงกลับ...” หยุดพูดพร้อมถอนหายใจให้เกิดเสียงเบาๆ แล้วลดมือลงอย่างเซื่องซึม ทำให้คนถามร้อนใจไปเสียบ้าง

            “อิฉันขอโทษ ไม่ได้มีเจตนาจะให้คุณท่านเสียใจเลย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจของนางทำให้โสมเอะใจ ผู้หญิงท่าทางหยิ่งทะนงสามารถทิ้งความทะนงให้เธอได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ รึว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังความเสียใจนี้อีก

            “แค่แม่หญิงมีใจเป็นห่วงฉันอย่างนี้ ฉันก็ชื่นใจแล้ว” โสม พยัคฆ์ดำรงพูดเสียงปลาบปลื้มก่อนทำทีท่าเหมือนตัดใจลุกขึ้น “ฉันต้องรีบไปแล้ว คงไม่ได้มาพบแม่หญิงอีกนาน”

            “ระวังเนื้อระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” ดวงตาคู่งามเป็นประกายเป็นห่วงและเสียใจอย่างลึกซึ้ง โสมสามารถสัมผัสได้ถึงกระแสเสียงเตือนภัยของนางจึงพยักหน้าให้เบาๆ

            “แม่หญิงเองก็รักษาตัวด้วย” โสมคิดจะก้าวเท้าจากไป แต่ความห่วงใยจริงใจของนางสุวิมลทำให้เธอยืนนิ่งใช้ความคิด จับจ้องนางอย่างเนิ่นนาน “แม่หญิงปรารถนาจะไปจากที่แห่งนี้รึไม่”

            คำถามของเธอคงทำให้นางคนงามสะเทือนใจ ดวงตาคู่สวยไหววูบ ลาดไหล่เล็กบอบบางไหวสะเทือนเบาๆ ริมฝีปากสวยราวดอกไม้แรกแย้มเม้มสนิท ชั่วครู่จึงตอบด้วยเสียงแผ่วเบาเต็มไปด้วยความขมขื่น

            “มีหรือที่อิฉันไม่อยากจากไป แต่ทางเลือกมีเท่าไรกัน”

            “หากไม่ตายเสียก่อน ฉันจะกลับมา” โสมสืบเท้าไปหานางสุวิมล นิ้วเรียวยาวยกขึ้นลูบไปบนวงหน้าเรียวแผ่วและเบานุ่มนวล สังเกตแสงตาวูบไหวเต็มไปด้วยความคาดหวังและความไม่แน่ใจของนางอย่างระวัง ผู้หญิงหยิ่งทะนงและฉลาดแบบนี้หากพลาดไปเพียงนิดเดียวก็ยากจะสานให้กลับเป็นดังเดิมได้ เธอไม่แน่ใจว่าแค่เจอกันครั้งเดียวรวมถึงวันนี้จะทำให้หญิงสาวเชื่อมั่นในตัวเธอมากน้อยแค่ไหน นิ้วเรียวยาวหยุดไล้อยู่ที่ริมฝีปากสีระเรื่อชั่วครู่ก่อนชักมือกลับอย่างเชื่องช้าแล้วหันหลังเดินปราศจากคำพูดใดอีก แต่แล้วกลับมีเสียงเคลื่อนไหวจากเบื้องหลัง โสม พยัคฆ์ดำรงซึ่งระแวดระวังอยู่ตลอดหันหลังกลับฉับพลันพร้อมมือแตะดาบ กลับกลายเป็นร่างนวลอนงค์ถลาเข้ามาในอ้อมอก หญิงสาวใจหายวาบ นึกชมตัวเองในใจที่ใช้ผ้าพันหน้าอกมาอย่างแน่นหนา ไม่อย่างนั้นความลับคงแตกอย่างแน่แท้แล้ว

ว่าแต่ทำไมนางถึงกล้าทำได้ถึงเพียงนี้!

“อย่าเพิ่งไปเลยนะเจ้าคะ อิฉันขอเวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น” เสียงนางสุวิมลดังอู้อี้อยู่ที่อก เป็นครั้งแรกที่โสมทำตัวไม่ถูกจึงได้แต่ยกแขนขึ้นโอบกอดร่างแน่งน้อยอย่างเงอะงะ ห่มร่างนางด้วยผ้าคลุมดำจนร่างอรชรแทบจะกลืนหายเข้าไปในร่าง

“แม่หญิงทำแบบนี้ หมายความว่ายังไง” โสมถามเบาๆ ก้มลงมองดวงหน้าพริ้มเพราอ่อนหวานที่อาบด้วยสีระเรื่อด้วยความอึดอัดใจเล็กน้อย

“ขอให้อิฉันได้จดจำใบหน้าของคุณท่านเป็นขวัญกำลังใจได้รึไม่เจ้าคะ” นางคนงามเอ่ยขอเบาๆ โสมนิ่งคิดชั่วครู่ก่อนคิดว่าทำตัวให้ตกเป็นเป้าน่าจะทำให่ท่าทีของนางสุวิมลชัดเจนขึ้นกว่าเดิมจึงยอมปลดหน้ากากลง ใบหน้างดงามเผยขึ้นเหมือนจันทราผ่านพ้นม่านเมฆ นางสุวิมลกวาดตามองคิ้วคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากที่ทำให้หัวใจสาววาบหวามและดวงตาคู่สวยสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงทองของเทียนไหวระริกวูบวาบเกิดเป็นแสงเงางามลึกลับน่าค้นหายิ่งนัก มือเล็กนุ่มนิ่มยกขึ้นลูบไล้ใบหน้านั้นย่างเผลอไผล กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรก็สายไปเสียแล้ว นางกระมิดกระเมี้ยนเขินอายอย่างที่ไม่เคยเป็น ปรามาสตัวเองในใจว่าตนช่างใจง่ายนักแต่ก็ไม่อาจถอยหลังกลับไปได้

“แม่หญิงคงพอใจที่ฉันยอมตามใจแม่หญิงทุกอย่างกระมัง” โสมเผยยิ้มเจ้าเสน่ห์ร้ายกาจ ดวงตาเจ้าเล่ห์พราวพราย ทำให้นางสะเทิ้นอายซุกใบหน้าลงกับอกเรียบตึงของเธอ “แม่หญิงอยากทำอะไรก็เชิญเถิด ฉันยอมทุกอย่างแล้ว”

มีเสียงร้องอย่างขัดเคืองและเขินอายดังมาจากนางสุวิมล โสมไม่กล้าจะแสดงสีหน้าที่ผิดแปลกอะไรออกไปเนื่องจากไม่ทราบแน่ว่ามีสายตากี่คู่ที่จ้องมองอยู่จึงได้แต่ปั้นหน้าเกี้ยวพาราสีสาวอย่างแนบเนียนที่สุดทั้งที่ในใจปั่นป่วนเหลือจะกล่าว

“คุณท่านต้องกลับมานะเจ้าคะ” พักใหญ่นางสุวิมลจึงเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง มือบางนุ่มนิ่มนั่นก็ซุกซนเหลือเกิน โสมจึงแสร้งเลิกคิ้วส่งสายตายั่วเย้าแล้วหรุบตาลงจ้องไปยังที่มือนั้น สาวเจ้าจึงรีบชักมือออกราวกับต้องของร้อน ใบหน้าแดงก่ำ เขินอายยิ่งกว่าเดิม

“แน่นอน” โสมอยากจะถอนหายใจเมื่อดวงตาคู่สวยนั้นเปี่ยมไปด้วยความหวังและฉาบไล้ไปด้วยความแวววามหวามหวาน หากเธอไม่ใช่ผู้หญิงก็คงลงมือรังแกหญิงคนงามไปแล้ว “แม่หญิงจะกักตัวฉันไว้ทั้งคืนกระมัง”

“ช่างร้ายกาจนัก!” นางสุวิมลต่อว่าอย่างขัดเคืองและขวยเขิน สะบัดกายออกจากอ้อมอกโสมไปยืนบิดมือพลางเหลือบมองเธอด้วยแววตาที่เธอคิดว่าแปลกพิกลอยู่ “อิฉันคงไม่กล้ารั้งตัวคุณท่านไว้ทั้งคืน... ดังเช่นที่คุณท่านว่าแน่”

“แม่หญิงทำให้ฉันไม่อยากไปตรากตรำงานหนักที่รออยู่เลย” โสมแกล้งทำหน้าเกียจคร้านพลางถอนหายใจ

“ไปเถิดเจ้าค่ะ” นางสุวิมลกระซิบตอบเบาๆ ก้มหน้าลงจนคางแทบจรดอก ใบหน้าคงแดงก่ำมากกว่าเดิมเนื่องจากใบหูขาวๆ นั้นแทบจะเป็นสีเดียวกับอาภรณ์บนเรือนกายของนาง “แต่ก่อนไป... ได้โปรดรับความจริงใจของอิฉันไปด้วยนะเจ้าคะ”

ตายล่ะหว่า! หวังว่าแม่สาวทะนงตัวคงไม่ได้คิดทอดกายให้หรอกนะ ไม่อย่างนั้นวายป่วงแน่ไอ้โสมเอ๋ย! 

นางสุวิมลไม่ได้คิดทอดกายให้ตามที่โสมคิด แต่กลับทำในสิ่งที่ทำให้โสมตะลึงได้ไม่แพ้กัน ร่างแน่งน้อยขยับเข้าหา สองแขนกลมกลึงราวแท่งเทียนยกขึ้นโอบรั้งต้นคอให้ก้มลงมาตามด้วยริมฝีปากนุ่มเนียนที่ประทับแนบสนิท โสมแทบช็อกด้วยการลงไปนั่งแปะอยู่กับพื้นหากขาเจ้ากรรมไม่ได้แข็งค้างจนเหมือนเสาเหล็ก เรียวลิ้นเล็กๆ ที่แสนจะสั่นระริกลูบไล้อยู่บนริมฝีปากที่ปิดสนิทของเธอ

นี่มันเกิดกลียุคอะไรขึ้นกันนี่! เธอจะโดนฟ้าผ่าตายทันทีที่ออกจากเรือนนี้เลยรึเปล่า!

โสมไม่เคยเจอเหตุการณ์ใดที่รับมือยากขนาดนี้มาก่อนตลอดชีวิต หัวจิตหัวใจของหญิงสาวอลวนอลหม่านขัดแย้งกันจนมึนงง ริมฝีปากของเธอค่อยๆ เปิดรับให้เรียวลิ้นนั้นได้ลุกล้ำเข้ามาพร้อมรสขมของผงยาบางอย่างซ่านเข้าทั้งโพลงปาก โสมเกือบจะผลักร่างที่กอดคลอเคลียอยู่ด้วยความไม่ไว้วางใจแต่แววตาอันจริงใจของนางกลับเว้าวอนให้เชื่อมั่น เธอจึงได้ยอมหลับหูหลับตายืนจูบกับนางคนงามล่มเมืองจนกระทั่งนางเป็นฝ่ายผละออกไปเอง

“แม่หญิง...” โสมไม่รู้จะเอ่ยอะไร หน้าของเธอตอนนี้คงจะพิลึก จึงรีบฉวยเอาหน้ากากภูตสวมปิดบังอำพรางสีหน้าของตนทันที

“อย่าได้เอ่ยอะไรให้อิฉันอับอายไปมากกว่านี้เลยเจ้าค่ะ” ไม่รู้เป็นเพราะนางกลัวเธอจะถามว่าบังคับให้เธอทานยาอะไรหรือเป็นเพราะเธออับอายจริงๆ จึงได้พูดแบบนี้ “ต่อแต่นี้คงทำให้คุณท่านลำบากใจแล้ว”

โสม พยัคฆ์ดำรงตกตะลึงเป็นครั้งที่สอง นางผู้ทะนงตัวค่อยๆ ปลดผ้าผืนงามออกจากกายด้วยความเขินอาย ดวงตาของโสมเบิกขึ้นแข็งค้างคล้ายเป็นอัมพาต มองเห็นผิวขาวนวลค่อยๆ โผล่พ้นออกมาราวกับดอกไม้ดอกงามที่ค่อยๆ ผลิแย้มอวดความละลานตาจนในที่สุดความอ่อนหวานและเย้ายวนก็เบ่งบานอย่างงดงาม ร่างอ่อนไหวเบื้องหน้าราวกับเทพธิดาที่ลงจากสวรรค์ ลำคอระหงลงมาที่ลาดไหล่กลมกลึงและทรวงอกราวกับดอกบัวตูมชูช่อท้าทายสายตายิ่งนัก ผิวกายของนางแดงระเรื่อบ่งบอกว่านางอายมากเพียงไรแต่ก็ยังแข็งใจเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงเพรียวที่ยืนนิ่งประดุจรูปสลักหิน

โอ้... ถึงเธอจะสวยงามมากจนชายที่ได้เห็นอาจห้ามใจไม่ได้ก็ตาม แต่หวังว่าจะไม่เปลี่ยนใจหันมาเปลื้องผ้าทอดกายให้ฉันจริงๆ หรอกนะ 

ผ้าสีแดงกรุ่นกลิ่นหอมถูกยื่นมาให้ด้วยทีท่าเอียงอาย โสมกลืนน้ำลายลงคอก่อนยื่นมือไปรับมาถือไว้ด้วยความมึนงงชั่วครู่ ก่อนที่ไหวพริบจะเกิดขึ้นให้ยกผ้าขึ้นหอมต่อหน้านางสุวิมลที่อุธัจขัดเขินยิ่งขึ้นจนตัวแดงไปทั้งตัว เป็นภาพที่ผู้ชายทุกคนต้องบอกว่า อ่อนหวาน งดงาม เย้ายวน โดยเฉพาะดอกบัวตูมคู่นั้นที่ไหวระริกไปตามแรงสะเทิ้นอายของนาง

ไอ้หนูโสม... ใจเย็นไว้ ลองคิดสิว่าผู้ชายเจ้าชู้ถ้ามีผู้หญิงมาเปลื้องผ้าต่อหน้าจะทำยังไง อ้า... ใช่แล้ว ต้องหากำไรอย่างไม่ลังเลสินะ

“หากแม่หญิงจะทดสอบความอดกลั้นของฉัน ต้องขอโทษที่ฉันต้องทำให้แม่หญิงผิดหวัง” โสมกัดฟันเดินเข้าไปหา เอื้อมมือหมายจะจับดอกบัวคู่งามในอุ้งมือ

“อุ๊ย!” โชคยังเข้าข้างที่นางยังขลาดกลัวอยู่บ้างจึงเบี่ยงตัวหันหลังหนี โสมเผลอถอนหายใจด้วยความโล่งอกจึงต้องรีบกลบเกลื่อนโดยไว

“เสียดายนัก... นึกว่าจะได้ชิดเชยแม่เทพธิดา” พูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวแม่เทพธิดาที่ว่าจะใจอ่อนยอมให้ชิดเชยให้เป็นปัญหาอีกจึงรีบกล่าว “ฉันไม่กล้าอยู่ต่อเสียแล้ว กลัวใจตัวเองเหลือเกิน ผ้าผืนนี้ฉันขอรับไว้ล่ะนะ”

โสมเตรียมใส่เท้าสุนัขเผ่นออกจากที่นี่ด้วยขวัญกำลังใจที่กระเจิดกระเจิง แต่ก็ชะงักเสียก่อนเมื่อคิดว่าควรแสดงบทบาทให้สมกับที่แสดงมาตลอดว่าเป็นบุรุษเจ้าเสน่ห์และร้ายกาจ ผู้ชายจำพวกนี้คงไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้ฉวยจากแม่เทพธิดาคนนี้แน่นอน

เธอควรจะทำยังไงล่ะ 

หญิงสาวในคราบบุรุษยืนคิดหนักอยู่ชั่วครู่ ก่อนกลั้นใจเดินไปฉกริมฝีปากจูบแรงๆ ลงบนต้นคอละหงขาวผ่องจนเป็นรอยแดง นางสุวิมลร้องอุทานพลางหดกายหนีอย่างร้อนรนและเขินอาย โสมเริ่มสติแตกเพราะวันนี้ต้องฝืนทำอะไรที่เกินกำลังใจหลายครั้งจึงได้โผนเผ่นหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูไม่ได้ชอบผู้หญิงนะจ๊ะ แต่หนูจำเป็นต้องทำ ฮือ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

4,215 ความคิดเห็น

  1. #4213 Kp09 (@kkkpit0009) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:44
    โสมคนเเมนนน โอ๊ยย ฉันรักเธอ มืออาชีพมาก555
    #4213
    0
  2. #4166 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 14:13
    โสม  เอ่อ  แสดงได้ดีมากๆ  เหมือนผู้ชายสุดๆ
    #4166
    0
  3. #3899 vam-pire- (@vam-pire-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2554 / 18:20
    เจ้าเล่ห์จัง ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ชอบผู้หญิง
    #3899
    0
  4. #3672 Summer' Sky (@o_oyysodaza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2554 / 03:03
    โสม...

    เธอมันยิ่งกว่าผู้ชาย!! 555
    #3672
    0
  5. #2785 i3eLli3oY (@chawanyan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 21:52
    โอ๊ยยย....ไม่ไหวแล้วววววววว

    หนูโสมทำไปได้

    รีบมาอัพไวไวนะค่ะ

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วว่าหนูโสมจะทำไง

    ช่างกล้าจิงๆ

    อิอิิ
    #2785
    0
  6. #2193 chokywing (@chokywing) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2552 / 22:43
    โอ้ว ก๊อด พี่หัททำไมพี่แต่งเยี่ยงนี้หัวใจแทบวาย

    ตายแล้วนางเอกของเราช่างอ๊ากกก

    แม่หญิงสุวิมลก็นะหลงไปสะ๕๕๕

    อ๊ากมีการจูบด้วยตายๆถ้าออยเป็นโสมคงเครียดหนัก แแถมนางเอกยังไปจูบที่ต้นคออีก

    โอ้วแม่เจ้า สุโค่ยได้ใจจริงๆพี่หัทตอนนี้ 

    #2193
    0
  7. #1717 Rezehn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2552 / 14:03
    สนุกสุดๆเรยค่ะ



    อ่านไปขำไปอ่ะค่ะ



    เอ่อ แต่งงนิดนึงค่ะว่า พระเอกเนี่ยจะเป็นราชันหรือว่าราชองครักษ์หิรัญกันแน่ค่ะ



    อิอิ เห็นแอบหวานนิดนึงน่ะค่ะ
    #1717
    0
  8. #1574 ปอบซัง (@flucky_za) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2552 / 09:09
    จะบอกว่านิยายเธออ่ะ
    เราเห็นเเค่คำโปรยก็น่าติดตามเเล้ว
    เเล้วพอมาอ่านจริงๆ เเล้วอ่ะ สนุกมากๆเลย
    พยายามเรื่อย ๆ น๊ะจ้ะ เป็นกำลังใจให้ ^_^


    เราขอฝากนิยายของเราด้วยนะ ลองไปอ่านดูเล่นๆ ก็ได้ เเต่คอมเม้นต์ให้ก็ดีนะ อิๆ

    ขอบคุณค๊ะๆ

    #1574
    0
  9. #1565 picmy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2552 / 21:01
    โสม!!!!!! ทำปายด้ายยยยยยย
    #1565
    0
  10. #1520 พันดารา (@pundara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 18:31
    โอ้!!!

    อึ้งตะลึงตึ่งตึ๊ง...ตายแล้ววววว นางเอกฉาน!!!

    O_O!!
    #1520
    0
  11. #1465 kim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2552 / 04:35
    5555555 ตลกชะมัดยาดเลย อ่านไปฮาไป
    #1465
    0
  12. #1391 White-Lie (@686226) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2552 / 16:28
    กรี๊ด...ชอบค่าๆ

    ทีแรกไม่กล้าที่จะเข้ามาอ่านเลยเพราะคิดว่าเป็นนิยายยุคคุณทวดยังสาว

    แต่นี้ถึงแม้ภาษาจะพาไปแต่เนื้อหาแปลกใหม๋ถูกใจมากมาย
    #1391
    0
  13. #890 artista (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 20:27
    อูย...

    มือไม้สั่นไปหมด

    ไม่เป็นอันหาแล้วที่พิมพ์ผิดอ่ะ

    โอ้แม่เจ้า!!!!!!!!!
    #890
    0
  14. #889 *+รีเมนเดอร์+* (@mio_remainder) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2551 / 00:53
    กี๊สสส หนุกค่ะๆๆๆ

    มาลงต่อด่วนๆๆๆ ค่า รอไม่ไหวแล้วววว
    #889
    0
  15. #888 +_ลูกอมปริศนา_+ (@nack-nick) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2551 / 14:49

    เกิดอาการปริ้ดแตก

    แม่หญิงช่างกล้า=[ ]=

    โสมก็.............

    หนูไม่ได้อ่าน Yuri อยู่ใช่ไม๊ค้า

    #888
    0
  16. #887 Lucresia (@Lucresia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2551 / 10:17
    อ่านแล้วได้ยินเสียงดัง เปรี้ยงๆ ตามมาเลย

    ช่างกล้า...!!! =w=b!!!
    #887
    0
  17. #886 Pearlize (@Pearlize) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 23:23
    ฟ้าผ่าแน่เลย

    ทั้งจูบทั้งกอดขนาดนี้

    >_<
    #886
    0
  18. #885 MeAwKiM (@meawkim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 23:18
    ทำไมช่างกล้าแท้แม่หญิง~
    #885
    0
  19. #884 Princessjomjai (@Princessjomjai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 15:40
    หนุกหนานมากมาย

    อัพไวๆนะคะ
    #884
    0
  20. Columnist
    #883 [B]lue [E]yes [N]egus (@Black_Eyes) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 19:55
    อัพต่อไวๆน้าค่า หนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆชอบ(รอคอยมานานแย้ว)
    #883
    0
  21. #882 13ell-1aw (@bell-law) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 15:29
    อียยยยยยย  มาเม้นให้ค่ะ  ในที่สุดก็อัพ  

    โสมน่ารักมาก  อ๊างงงง  จะเก่งไปถึงไหนเนี่ย
    #882
    0
  22. #881 kkk_white (@kkk_white) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 21:53
    อ๊ายยยยยยยยยย อ๊าย อ๊าย

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดไม่รู้จะพูดยังไง

    รู้อย่างเดียวว่าคุณหัทยวดีอัพงวดนี้มีแต่กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

    เฮ้อไม่รู้เหมือนกัน ถ้าแม่หญิงสุวิมลรู้ความจริงจะเกิดอะไรขึ้น

    รีบๆอัพนะ จะเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ
    #881
    0
  23. #880 Pigmy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 20:49
    กรี๊ด....สุดยอด..ด..ด

    อ่านไปหน้าแดงไปจนคนข้างๆหันมาถามว่าเป็นอะไร

    ก็มันอายอ่ะ



    มาอัพอีกนะคะ
    #880
    0
  24. #879 taresia (@taresia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 18:21
    555+ โสมเอ้ย! อาจจะถูกฟ้าผ่าตายก็วันนี้แล ฮะฮ่าฮ่า
    เป็นผู้หญิงดีๆไม่ชอบ ดันกลายเป็นราชองครักษ์ไปซะอย่างนั้น แถมกลายเป็น "หนุ่มเจ้าสเน่ห์" เสียอีก
    สงสารก็แต่ แม่หญิงสุวิมล ที่ถ้ารู้ความจริงแล้ว หัวใจคงแตกสลาย เสร็จงานนี้จะโดนเกลียดมั้ยหนอ
    #879
    0
  25. #878 ( . * M o O Y o N g * . ) (@seraph) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 11:31

    นี่ขนาดไม่ได้ชอบผู้หญิงนะเนี่ยยยยยย


     X วเกินหญิงไปแล้วววว


    แหม  ถ้าเรื่องนี้จะเปลี่ยนแนวเป็น yuri ก็รับได้นะคะ     55  


    อัพไวๆเน้อ   

    ปล.  โสมนี่เท่อย่าบอกใครเลยยยยยย    ราชาถั่วงอกชิดซ้ายเห็น

    #878
    0