ใครฆ่าองค์ชายใหญ่ Yaoi,BL (สำนักพิมพ์ Lavender) : END

ตอนที่ 52 : ตอนพิเศษ : (ฉินไห่ฟง x เนี่ยรุ่ยเอิน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 537 ครั้ง
    14 มี.ค. 64

ตอนพิเศษ

 

ตลอดชีวิตของเนี่ยรุ่ยเอินเขาไม่เคยมีปัญหาเรื่องในครอบครัว แม้จะได้ชื่อว่าเป็นพรรคมารอันดับหนึ่งในยุทธภพ แต่ครอบครัวของเขาต่างรักใคร่กลมเกลียว พี่ชาย น้องชาย และตัวเขาเองก็เป็นพี่น้องที่ไม่แก่งแย่งอันใดกัน ท่านพ่อท่านแม่หรือก็รักพวกเขาเท่าๆ กัน 

 

แต่เจ้าหน้านิ่งของเขานั้นไม่เหมือนกัน...

 

แม้ครอบครัวของเจ้าหน้านิ่งโดยเฉพาะบิดาและตาจะไม่ได้ความไปมากสักหน่อย ซ้ำยังทำร้ายลูกหลานหลายทาง แต่อย่างไรเสียนั่นก็คือครอบครัว...

 

คนที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานร่วมสิบกว่าปี

จะมิให้อาวรณ์เลยก็คงไม่ได้

 

เนี่ยรุ่ยเอินเลยปล่อยหน้าที่ทางตระกูลฉินให้พวกของลู่ถิงอวี่จัดการ เขามั่นใจในความสามารถของเจ้ามารร้าย...จากนั้นก็ลากฉินไห่ฟงมาจัดการเรื่องของพวกคนในยุทธภพแทน

 

นี่เป็นหนึ่งในข้อตกลงที่เขาแลกเปลี่ยนกับลู่ถิงอวี่และเย่เฟิง 

แม้เจ้าสองคนนั่นจะยิ้มๆ แล้วกระเซ้าเขาว่าทุ่มเทกับคนกันเองเก่งจริงๆ จนน่าซัดก็เถอะ!

 

“คิดอันใดอยู่” เสียงทุ้มต่ำของคนที่ยืนอยู่บนหลังคาสูงเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าตัวแสบชุดแดงข้างๆ เงียบไปเกือบเค่อ...ปกติรุ่ยเอินต้องพูดมากอยู่แล้ว พอเงียบไปเช่นนี้สำหรับฉินไห่ฟงแล้วค่อนข้างแปลกหูอยู่บ้าง

“ไม่ได้คิดอะไรนี่” เนี่ยรุ่ยเอินพูด มิรู้เพราะเหตุใดยามเห็นหน้านิ่งๆ นั่นแล้วก็พาลนึกถึงเมื่อครู่ที่เขา...ถูก...เอ่อ...ถูกจุมพิต พอคิดแล้วแก้มก็ร้อน ยามแก้มร้อนก็อดไม่ได้ที่จะฟาดมือใส่ร่างกายหนาๆ ของฉินไห่ฟงปึกๆ 

 

ระหว่างรอทำงานก็ฟาดแล้วฟาดอีกจนถ้าเป็นคนอื่นคงได้ช้ำไปทั้งตัวเป็นแน่

แต่ฉินไห่ฟงทำเพียงเลิกคิ้วแล้วจุดรอยยิ้มที่มุมปาก ปล่อยให้แมวพยศของตัวเองฟาดเอาตามสบาย

 

“เหตุใดครานี้พรรคเพลิงสุริยันถึงได้ออกเคลื่อนไหวเล่า?” เมื่อแรงฟาดเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ซ้ำคนถูกฟาดอย่างฉินไห่ฟงยังดูชอบใจอีก เนี่ยรุ่ยเอินก็เลยขมวดคิ้วด้วยความหมั่นไส้ จงใจใส่ลมปราณในหมัดฟาดแรงขึ้นกว่าเดิม จนฉินไห่ฟงต้องกอบกุมกำปั้นร้ายๆ นั้นไว้ด้วยมือใหญ่ของตน

“เป็นคำสั่งของประมุขยุทธภพ” เนี่ยรุ่ยเอินพยายามดึงมือออก แต่ก็สู้แรงไม่ได้ เขาเลยถลึงตาใส่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอ้าปากค้าง ยามคนถนัดทำตัวเย็นชายกกำปั้นของเนี่ยรุ่ยเอินขึ้นระดับฝีปาก...

 

จากนั้น...ก็ตราประทับจุมพิตลงมาเบาๆ

พร้อมรอยยิ้มพราวระยับคล้ายคนเจ้าชู้!!

จะ...เจ้า!!” เนี่ยรุ่ยเอินทำตัวไม่ถูก แต่นอกจากแก้มจะร้อนแล้ว ทั้งตัวเขาก็ร้อนวูบวาบไปหมด ยิ่งเห็นดวงตาคมพราวมองเขาราวเอ็นดูแล้วก็ยิ่งนิ่งค้างให้ฉินไห่ฟงกดจมูกลงตำแหน่งเดียวกัน

 

ฮึ่ม!!

 

สุดท้ายคนไม่ถนัดถูกคนกันเองเกี้ยวเอาก็แก้เขินด้วยการยกมืออีกข้างขึ้นฟาดฉินไห่ฟงเต็มแรง ซ้ำยังยกฝ่าเท้าหมายจะถีบอีกฝ่ายด้วย แต่ฉินไห่ฟงไหวตัวทันเลยดึงเนี่ยรุ่ยเอินลงมาที่พื้นเสียก่อน

“ทำงานกันเถิดเสี่ยวรุ่ย” เขาพูดราวไม่มีอันใดเกิดขึ้น แต่ดวงตากลับฉายแววชอบใจที่เห็นใบหน้าของเนี่ยรุ่ยเอินขึ้นสีแดงจัด

“หะ...หา!” เสี่ยวรุ่ยเบิกตาโต ก่อนจะหรี่ตาลงมองกลุ่มคนที่กำลังเร้นกายหมายจะผ่านพวกเขาไป ดวงตาที่เมื่อครู่ยังเขินอายอยู่เปลี่ยนเป็นเฉียบคม จิตสังหารอันเยียบเย็นแผ่ออกมาจากร่าง

 

จิตสังการเข้มข้นที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการฆ่าฟัน

อย่างที่ประมุขน้อยพรรคมามีอยู่เสมอ

 

เนี่ยรุ่ยเอินหยิบพัดหยกสีแดงสดที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมาถือไว้ พัดหยกดุจโลหิตที่ดูเรียบง่ายธรรมดา แต่ด้านในของมันเป็นเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นด้วยกรรมวิธีพิเศษ

 

ศาสตราคู่กายของเนี่ยรุ่ยเอิน

 

“ตั้งแต่ตรงนี้ไป...ห้ามผ่านเด็ดขาด!” มือเรียวกางพัดออก จากนั้นก็ตวัดมือเบาๆ ลงพื้น แต่กลับเกิดรอยขีดยาวราวแบ่งเขตชัดเจน “อ้อ...แล้วก็ซ่อนตัวไปก็เปล่าประโยชน์” เนี่ยรุ่ยเอินเชิดคางขึ้นดูหยิ่งยโสและสง่างาม แต่ในสายตาขอฉินไห่ฟงแล้ว...

 

น่าเอ็นดูเสียมากกว่า

 

ก่อนเขาจะส่ายหน้ากับตัวเองเบาๆ แล้วคิดอย่างขำ ดูเหมือนว่าเพราะอยู่และสนิทสนมกับพวกลู่ถิงอวี่มาเกินไปจนติดนิสัยมองทุกอย่างของเสี่ยวรุ่ยเป็นไซซีไปหมดแล้ว

“เจ้าไปยืนอยู่เฉยๆ” เนี่ยรุ่ยเอินหุบพัดแล้วชี้ไปที่กำแพงยาว “อย่าได้ทำตัวเองให้บาดเจ็บ คนพวกนี้ข้าจัดการเอง” เขากำลังคันไม้คันมืออยากหาใครสักคนมาทุบตีที่เจ้าหน้านิ่งแกล้งเขาให้เขินอยู่เลย อีกทั้งยังหงุดหงิดฉินเซ่าเจ๋อนั่นไม่หาย แต่เห็นแก่ที่เป็นบิดาของเจ้าหน้างนิ่งเขาเลยไม่ทำอะไร!

“เสี่ยวรุ่ย...” ฉินไห่ฟงปราม เพราะอีกคนบอกว่าจะให้เขามาช่วย แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับให้ไปยืนเฉยๆ ดูตนเองสู้เสียนี่

“เงียบน่ะ อย่าเถียงข้า” เนี่ยรุ่ยเอินยกมือสองข้างเท้าเอว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น “พูดง่ายๆ แล้วไปยืนเฉยๆ คอยระวังให้ข้าแล้วกัน ข้าอยากลงไม้ลงมือจะแย่อยู่แล้วเข้าใจหรือไม่!”

 

เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งอ้อนกึ่งบังคับเช่นนี้...เขาสามารถบอกว่าไม่เข้าใจได้หรือ

 

ฉินไห่ฟงถอนหายใจ พยักหน้าหนึ่งทีหมุนตัวกลับไปยืนพิงกำแพงเงียบๆ ดวงตาคมจับจ้องเพียงร่างในชุดแดงเพลิงไม่ละไปไหน ส่วนเนี่ยรุ่ยเอินก็ขยับยิ้มอย่างพออกพอใจเมื่ออีกคนเชื่อฟัง

 

พรึ่บ!

 

เสียงพัดเหล็กถูกกางขึ้นเบาๆ ก่อนร่างในชุดแดงจะหายวับไปปรากฏตัวกลางวงกล้อม มือเรียวตวัดพัดเล่มงามอย่างคล่องแคล่ว อาวุธที่ดูไร้พิษภัยเช่นนั้นยามอยู่ในมือของเนี่ยรุ่ยเอินไม่ต่างอันใดกับคมดาบอันแสนเฉียบคมเลย เพราะแต่ละครั้งที่เขาตวัดมือต้องมีศพแล้วศพเล่าตกลงพื้นราวใบไม้ร่วงที่ปลิดปลิว

 

คนแล้ว...คนเล่า...

 

ยิ่งมากเท่าไหร่ รอยยิ้มบนในหน้านั้นก็ยิ่งเด่นชัด ดวงตาฉายระริกอย่างสนุกสนาน

อาภรณ์สีแดงปลิวไสวตามแรงเคลื่อนกาย บางครั้งก็เห็นเพียงเป็นเงารางๆ เพราะวิชาตัวเบาอันยอดเยี่ยม

 

ทั้งๆ ที่อำมหิตและลงมือแต่ละครั้งล้วนมีแต่คนตายหรือซากศพ

ทั้งๆ ที่โหดเหี้ยมเยียบเย็นราจะพรากลมหายใจ

แต่กลับงดงามได้ถึงเพียงนี้...

 

ดุจดวงตะวันที่เจิดจ้าท่ามกลางราตรีกาลอันมืดมิด

และเป็นดวงตะวันเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉินไห่ฟง

 

ดวงตาคมจับจ้องร่างที่ดูสนุกสนานรื่นเริงราวกำลังร่ายรำ มากกว่ากำลังเข่นฆ่าปลิดชีวิตผู้คนด้วยแววตาหลงใหลกึ่งอ่อนโยนและรักใครเอ็นดู

เขาเคยสงสัยว่าคนคนหนึ่งจะรักใครอีกคนได้มากเท่าไหร่...แต่เมื่อได้พบเจอเสี่ยวรุ่ยอีกครั้งเขาก็สามารถเข้าใจคำตอบนั้นได้ทันที

 

ขอเพียงแค่เป็นเจ้า...แค่เจ้าคนเดียว

 

นอกจากคอยมองเนี่ยรุ่ยเอินแล้วเขาก็เฝ้าระวังมิให้มีใครลอบกัดโจมตีเสี่ยวรุ่ยด้วย หรือบางครั้งก็ขยับไม้ขยับมือบ้างเพราะมีคนคิดจะลองดี และคิดว่าฉินไห่ฟงอ่อนแอเพราะต้องให้เนี่ยรุ่ยเอินออกหน้า แต่คนอ่อนแอที่คิดนั้นกลับสามารถบีบมือคนได้ด้วยมือเปล่าและโยนทิ้งไปไกลๆ ได้อย่างง่ายดาย เห็นท่าทางเช่นนี้แล้วเนี่ยรุ่ยเอินก็อดส่งเสียงเหอะในลำคอไม่ได้

 

คอยดูเถิดเสร็จเรื่องนี้เมื่อไหร่เขาจะชวนเจ้าหน้านิ่งมาปะมือกันสักรอบสองรอบ!

 

“โอ้ อย่าลอบกัดสิ!” เพราะเหม่อมไปครู่เดียวเนี่ยรุ่ยเอินก็เลยเสียจังหวะทำให้มีคนพุ่งเข้าประชิดตัวเขาได้ แต่ถูกฝ่าเท้าหนักๆ ถีบออกไปเสียกระเด็น ก่อนเนี่ยรุ่ยเอินจะลงมือโหดเหี้ยมกว่าเดิมหลายเท่า!

“หือ? น้องเขย...เหตุใดเจ้าถึงมายืนตรงนี้เล่า” เสียงทักเบาๆ จากบนขอบกำแพงและสามารถเข้ามาใกล้โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้ขนาดนี้ต้องมีฝีมือยอดเยี่ยมเป็นแน่...และเสียงอันแสนคุ้ยเคยนี้ก็ทำให้ฉินไห่ฟงค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการเคารพคนที่อายุมากกว่า

 

และ...เป็นพี่ชายของเสี่ยวรุ่ย

เนี่ยเฉิน

 

“พี่เฉิน” ฉินไห่ฟงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ นอกจากเสี่ยวเย่วแล้วยังมีพี่เฉินมาด้วย ดูเหมือนเรื่องครานี้จะสำคัญมากกว่าที่เขาคิด...

“ถูกเสี่ยวรุ่ยไล่ให้มายืนเฉยๆ ล่ะสิเจ้า...ขัดใจเขาบ้างก็ดีนะไห่ฟง ทุกวันนี้ข้าว่าน้องชายชักเอาใจยากเสียแล้ว” เนี่ยเฉินตบไหล่ฉินไห่ฟงเบาๆ อย่างรูนิสัยน้องชายตัวเองดี แล้วฉินไห่ฟงก็ดันทำตามที่เจ้าน้องชายตัวดีพูดทุกอย่างเสียด้วย...นิสัยเสียจนเอาใจไม่ไหวแล้ว

“พวกท่านล้วนมากันหมด...เรื่องสำคัญรึ?”

“มีคนคิดจะแทรกแซงสมดุลในยุทธภพ แล้วเจ้าคิดหรือว่าประมุขยุทธภพจะอยู่เฉย...เฮ้อ แท้จริงแล้วท่านประมุขเพียงแค่ทำเรื่องส่วนตัวให้เป็นเรื่องงานเท่านั้นเอง แต่อย่างไรเสียพวกข้าก็ถือว่าได้ช่วยเจ้าและรุ่ยเอินจัดการเรื่องยุ่งยากด้วย”

ฉินไห่ฟงขมวดคิ้ว...แม้เขาจะมักคุ้นกับผู้คนในยุทธภพไม่น้อย แต่ยังมิเคยพบเจอหน้าประมุขยุทธภพผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นจันทราที่ไม่มีวันดับแสง บุรุษที่ยอดเยี่ยมจนสามารถควบคุมอำนาจในยุทธภพไว้ได้ในกำมือตั้งแต่อายุยังน้อย

เห็นสีหน้าน้องเขยที่ทั้งตระกูลเนี่ยยอมรับแล้วยกเว้นเจ้าน้องชายที่ถูกจองไว้คนที่ยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวเนี่ยเฉินก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเล่าให้ฟัง...ปล่อยให้น้องชายรับมือศัตรูไปเถิด

 

เข้าไปแทรกสิรุ่ยเอินได้มาอาละวาดกับพวกเขาแน่ๆ

 

“อัครเสนาบดีลู่จิงมีน้องชายคนหนึ่ง...น้องชายของเขาก็แค่เป็นคนในดวงใจของประมุขแห่งยุทธภพ ซ้ำตอนนี้ลูกชายของทางนั้นอยู่ในความดูแลของคุณชายหยกขาวกับองค์ชายใหญ่ มีหรือที่ท่านประมุขจะวางใจ แล้วก็เลยถือโอกาสนี้จัดการพวกที่คิดแข็งข้อและไม่เชื่อฟังไปด้วยเลย เรียกว่ายิงเกาทัณฑ์คราเดียวกำจัดนกไปได้หลายฝูงเลยอย่างไรเล่า” 

ฉินไห่ฟงถอนหายใจเบาๆ...เรื่องเหล่านี้ล้วนอยู่นอกแผนการของท่านพ่อ เดิมทีท่านพ่อก็คงไม่คิดเช่นกันกระมังว่าเรื่องราวจะเกี่ยวเนื่องกันถึงเพียงนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาเงินทองและอำนาจสามารถซื้อใจคนรวมถึงเปลี่ยนใจคนได้ง่ายดายอยู่แล้ว แต่ยามที่มีความเกี่ยวโยงนี้...ทำให้แผนการของบิดาเขาผิดพลาดไปจากเดิม

 

กำลังทางยุทธภพที่ถูกดึงมาเพื่อหวังก่อความวุ่นวายดันไม่เป็นอย่างที่คิดเพราะตัวแปรที่คาดไม่ถึง

ไม่ต้องคาดเดาใดๆ เขาก็รู้ได้ทันที

จบแล้ว...ทุกอย่างล้วนจบสิ้นแล้ว

 

สกุลฉิน...ท่านพ่อ ท่านตา...

ไม่มีวันชนะ

 

“ทางด้านเสี่ยวเยว่เองก็เรียบร้อยแล้วเช่นกัน แต่ว่านะไห่ฟง...ไว้ถ้าหากเจ้ามีเวลาก็มาร่ำสุรากันบ้างเล่า ส่วนเสี่ยวรุ่ยก็ฝากเจ้าด้วย ข้าไปก่อนแล้วกัน” เนี่ยเฉินตบไหล่ฉินไห่ฟงแปะๆ ไม่นึกเป็นห่วงน้องชายตนเองแม้แต่น้อย เพราะฉินไห่ฟงดูแลเนี่ยรุ่ยเอินได้ดี เขารีบกลับบ้านไปหาเรื่องขัดขวางเจ้าน้องเขยคนเล็กอีกคน...

 

องค์ชายรองแคว้นเว่ย...เว่ยฉือ

 

รายนี้พวกเขาล้วนหมั่นไส้เพราะบังอาจล่อลวงน้องชายผู้อื่นไปแล้วกักไว้มิยอมปล่อยตัวให้กลับบ้านกลับช่อง ดีที่ช่วงนี้เสี่ยวเยว่มาได้ ดังนั้นต้องมิปล่อยให้กลับไปหาเจ้าคนมากแผนการนั่นอีก

“พี่ใหญ่กลับดีๆ” เนี่ยรุ่ยเอินที่รับมือศัตรูอยู่ ยังอุตส่าห์หาจังหวะมาโบกไม้โบกมือให้พี่ชายได้อีก ทำเอาเนี่ยเฉินกลอกตาระอาใส่เจ้าตัวแสบ เห็นรอยยิ้มเอ็นดูของฉินไห่ฟงแล้วเขาก็กลอกตาอีกรอบ

 

เจ้าน้องเขยนี่คลั่งรักเกินไป...แต่คลั่งรักอย่างไรเจ้าก็ยังเป็นแค่คนกันเองในสายตารุ่ยเอินอยู่ดีนั่นล่ะ...น่าสงสารยิ่งนัก!!

 

พยายามมากกว่านี้หน่อย...หรือไม่ก็เปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุกไปเลยจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว ไหนๆ พวกเขาก็รับรู้และยอมรับฉินไห่ฟงกันแล้ว สินสอด...อืม แค่นับที่เจ้าน้องชายให้ฉินไห่ฟงจ่ายและซื้อให้แทบจะทุกอย่างก็ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

 

สำหรับคนตระกูลเนี่ยแล้วฉินไห่ฟงกลายเป็นคนในครอครัวไปนานแล้ว

อีกทั้งกับคนซื่อบื้อเรื่องนี้อย่างรุ่ยเอินต้องใช้ยามแรงเสียบ้างจะได้ระวังตัวเป็น! 

ในฐานะพี่ชายแล้วเนี่ยเฉินรู้สึกปวดหัวจริงๆ...เฮ้อ!

 

“พี่ใหญ่กลับไปแล้วสินะ” เนี่ยรุ่ยเอินใช้เวลาอีกครู่เดียวก็จัดการศัตรูได้ทั้งหมด เขาสะบัดพัดคู่ใจไล่หยาดโลหิต กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่งบริเวณ ทว่าร่างที่ยืนท่ามกลางซากศพนับร้อยกลับเจิดจ้างดงาม รอยยิ้มสดใสดุจแสงตะวันกำลังฉายแสงขับไล่ความมืดมิด...

 

และเรียกรอยยิ้มจากฉินไห่ฟงได้เช่นกัน...

 

“ข้ายังรู้สึกไม่สาแก่ใจเท่าไหร่เลย” เนี่ยรุ่ยเอินกระโดดม้วนตัวมายืนหน้าฉินไห่ฟงแล้วฉีกยิ้มกว้างสดใส ดูไม่เหมือนเพิ่งไปฆ่าคนมาหมาดๆ แต่เหมือนเด็กแสบที่ไปเล่นซนแล้วกลับมาหาเจ้าของมากกว่า “คนเหล่านี้ฝีมืออ่อนหัดเป็นบ้า เห็นทีข้าต้องกลับไปบอกพี่ชายและพวกประมุขพรรคอื่น ให้เข้มงวดกับสามาชิกในพรรคเสียแล้วล่ะ”

“อืม...ไว้ข้าจะมาเล่นเป็นเพื่อนเจ้า...เงยหน้าขึ้นก่อนเสี่ยวรุ่ย” ฉินไห่ฟงใช้ชายเสื้อของตนซับเหงื่อให้เนี่ยรุ่ยเอินเบาๆ จับคางเรียวอย่างถนอม เอ่ยตามใจอีกคนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“จริงนะ!” เนี่ยรุ่ยเอินตาวาว นอกจากคนในบ้านแล้วก็มีน้อยคนที่ทำให้เขาสนุกสนานได้ยามต่อสู้ คนสกุลเย่ล้วนเป็นหนึ่งในนั้น และอีกคนก็เจ้าหน้านิ่งนี่แหละ...

“เข้าเคยโกหกเจ้าหรือ เสี่ยวรุ่ยอยู่นิ่งๆ” ฉินไห่ฟงดึงร่างของเนี่ยรุ่ยเอินเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อยจนอีกคนแทบจะจมในอ้อมแขนเขาเสียแล้ว แต่ดูเหมือนเนี่ยรุ่ยเอินจะยังไม่รู้ตัวเพราะดีใจที่มีเพื่อนเล่นอยู่ ทำตามที่ฉินไห่ฟงบอกทุกอย่าง คนพี่ให้ยืนนิ่งๆ เอียงซ้าย หรือเอียงขวาก็เชื่อฟังไปหมด

 

ซุกซนจริงๆ

 

ฉินไห่ฟงบ่นในใจด้วยความเอ็นดูที่สุด...ดวงตาคมอ่อนโยนลงอย่างที่มีให้เพียงเนี่ยรุ่ยเอินคนเดียวเท่านั้น...จากชายเสื้อที่ใช้ซับเหงื่อตามใบหน้า เปลี่ยนเป็นปลายนิ้วที่ไล้ผ่านผิวขาวละมุนเบาๆ อย่างถนอม ยิ่งเห็นรอยยิ้มหยีอย่างสดใสเช่นนั้น...ริมฝีปากแดงสดที่เคยทาบจุมพิตลงไปนั้น...

 

ก็รู้สึกอยากจูบอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

เขาไม่แปลกใจเลยที่เหตุใดลู่ถิงอวี่ถึงได้ดูเป็นคนคลั่งรักแต่เอาแต่จ้องจะเกี้ยวองค์ชายใหญ่ทั้งวัน...

พอเป็นตัวเองแล้ว...ก็รู้สึกอยากทำไม่ต่างกัน

 

แค่จุมพิตสองสามครั้ง...มันไม่เพียงพอ

 

ฉินไห่ฟงตวัดปลายลิ้ไล้เลียริมฝีปากตนเองเบาๆ แต่ท่าทางเช่นนั้นทำให้เนี่ยรุ่ยเอินชะงัก แก้มร้อนผ่าวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่เขารับรู้ได้ถึงอันตรายรางๆ จนถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว

 

กึก!

 

แต่ถอยหลังได้ไม่ทันไรร่างกายก็ถูกแขนแกร่งกักไว้ในอ้อมแขน หมุนกายชั่วขณะก็กลายเป็นว่าร่างของเนี่ยรุ่ยเอินถูกดันไปชิดกำแพงและสองแขนก็ถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะเสียแล้ว...เพียงเสี้ยวพริบตาด้วย!

“จะ...อื้อออ!” จะอ้าปากบ่นริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาเบาๆ ขบเม้มริมฝีปากของเนี่ยรุ่ยเอินด้วยฟันคมๆ แล้วใช้ปลายลิ้นร้อนไล้เลียให้เขาสะดุ้ง เท่านั้นไม่จูบร้อนๆ นั้นยังไล้ไปที่ซอกคอขาวแล้วกัดแรงๆ จนเนี่ยรุ่ยเอินที่ถูกจูบร้อนมอมเมาสะบัดมือออกแล้วฟาดลงบนแผ่นหลังกว้างแรงๆ เมื่อฉินไห่ฟงผละออกไปเขาก็กระทืบเท้าหนักๆ ใส่เท้าอีกฝ่าย แล้วถอยออกไปหลายเก้าด้วยวิชาตัวเบาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าหน้านิ่ง!!”

 

เจ้าจูบข้าโดยไร้สาเหตุอีกแล้วนะ...ฮึ่ย!

 

ฉินไห่ฟงยิ้มน้อยๆ ยกปลายนิ้วโป้งขึ้นปาดริมฝีปากตนเองเบาๆ...ความหวานละมุนยังคงอบอวลอยู่จนอยากได้มากกว่านี้...

 

แต่ครานี้คงต้องพอแค่นี้เพราะแมวป่าพองขนและกางเล็บเตรียมข่วนไว้แล้ว...

ทั้งๆ ที่เขินไปทั้งตัวแล้วแท้ๆ

 

“ไม่เรียกพี่ไห่ฟงหรือ?” เขากระเซ้ายิ้มๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะเอียงหน้าหลบหมัดหนักๆ ของเนี่ยรุ่ยเอิน นอกจากหมัดแล้วก็ยังมีเข่าและเท้าอีกด้วย

“เจ้ามันน่าโมโหจริงๆ! ข้าเคยเรียกเจ้าว่าพี่ไห่ฟงตั้งแต่ตอนไหนกัน!”

“อืม...” ฉินไห่ฟงลากเสียงยาว ดูน่าทุบและกวนโมโหคนมองเป็นที่สุด “ก็หลายคราอยู่...เจ้าเรียกเกอเกอได้น่ารักยิ่ง”

“เพ้ย!!” เนี่ยรุ่ยเอินเขินจนโมโหร่ำๆ แทบจะเอาพัดคู่กายมาจัดการเจ้าหน้านิ่งที่น่าหมั่นไส้ขึ้นทุกวัน...คอยดูเถิดเขาจะไปท้าตีท้าต่อยกับลู่ถิงอวี่ เพราะอยู่กับเจ้านั่นบ่อยๆ เป็นแน่เจ้าหน้านิ่งถึงได้มีนิสัยเช่นนี้!

 

ฮึ่ม!!

 

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เล่นกันนานกว่านี้ องครักษ์ลับเมฆดำก็ปรากฎตัวแล้วรายงานสถานการณ์ให้ฉินไห่ฟงรับรู้เสียก่อน ข่าวสารที่ทำให้ร่างสูงชะงักจนกลายเป็นนิ่งงันและเนี่ยรุ่ยเอินก็กอบกุมมือใหญ่นั้นไว้แน่นอย่างรวดเร็วทันที

“ฉินเซ่าเจ๋อเสียชีวิตแล้วขอรับ...ฝ่าบาทรับสั่งว่าให้เป็นการตัดสินใจของคุณชาย”

“ข้า...ทราบแล้ว” ฉินไห่ฟงเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ดวงตาคมคู่นั้นฉายแววรวดร้าวอย่างห้ามไม่อยู่

 

ต่อให้มิได้ถูกปฏิบัติในฐานะลูกชาย ไร้ความรักความผูกพัน เป็นเพียงตัวหมากที่ไว้แสดงอำนาจของสกุลเท่านั้น...

ต่อให้ทางเดินจะสวนกัน ความคิดจะแตกต่างกันจนไปคนละทางและไม่สามารถบรรจบกันได้

แต่อย่างไรเสียก็ได้ชื่อว่าเป็นบิดา...

 

ยังคงมี...เสี้ยวหนึ่งของความอาวรณ์และความผูกพัน

และเสียใจอย่างที่สุดเมื่ออีกฝ่ายลาลับอย่างไม่มีวันหวนกลับ...

 

“ข้าอยู่ตรงนี้” เนี่ยรุ่ยเอินเองก็ทำอันใดไม่ถูกเช่นกัน แม้เขาจะรู้ว่าจุดจบของฉินเซ่าเจ๋อต้องเป็นเช่นนี้ แต่พอเห็นเจ้าหน้านิ่งราววิญญาณหลุดออกจากร่างก็ใจเสียตามไปด้วย เขาปลอบใจคนไม่เก่ง ทำได้เพียงยกแขนโอบกอดร่างสูงนั้นไว้ ลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ เอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ

 

ข้าอยู่ตรงนี้...ข้างๆ เจ้า

อยู่กับเจ้า...

 

“ไห่ฟง...เกอเกอ” เนี่ยรุ่ยเอินยอมเรียกพี่ชายออกมาอย่างค่อนข้างเขินอาย “ข้าอยู่กับเจ้านะ ต่อหน้าข้าเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้มแข็ง...อะ” แล้วคนปลอบคนกันเองอย่างทึมทื่อก็ถูกดึงเข้าไปกอดแน่นจนจมกับแผ่นอกกว้าง แต่ครานี้เนี่ยรุ่ยเอินไม่ขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้นยกแขนขึ้นกอดตอบแน่นเช่นกัน ปล่อยให้อีกคนซุกหน้ากับไหล่ตนเองอยูเช่นนั้น ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบนไหล่และร่างสูงที่สั่นเทาเขาก็ยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม

 

อยากปกป้องมิให้เจ้าหน้านิ่งต้องเป็นเช่นนี้อีก...

และชั่วขณะนั้น...เนี่ยรุ่ยเอินก็รู้สึกว่าสำหรับเขาแล้ว

 

ฉินไห่ฟงเป็นมากกว่าคนกันเองเสียแล้วล่ะ...

 

…………..

 

วันนี้เราเพิ่งกลับจากข้างนอก เดินขาลากจริงๆ ค่ะ เลยเอาตอนพิเศษมาลงก่อนค่าาา ^_^

ตอนนี้…ดีใจกับพี่ไห่ด้วยนะคะ ในที่สุดก็ก้าวข้ามคนกันเองโซนได้แล้ว ในเรื่องน่าเสียใจก็ยังมีเรื่องดีอยู่เนอะ แล้วก็…พี่ไห่คะ เสี่ยวรุ่ยคะ จะจูบกันต้องดูบรรยากาศด้วยนะคะ สามีภรรยาคู่โน้นก็เกี้ยวกันต่อหน้าคนเป็นร้อย คนกันเองคู่นี้ก็จูบกันท่ามกลางศพ…555 แก็งค์พ่อบ้านเขานี่ไม่สนใจบรรยากาศกันเลยสักคน 555

แล้วก็…น้องเสี่ยวหลันที่จริงแล้วแบ็คน้องใหญ่มากๆ เลยล่ะค่ะ ^_^ เดี๋ยวในตอนพิเศษหลังจบตอนหลักทุกคนน่าจะได้อ่านกันแน่นอนค่าาา

ช่วงนี้ร้อนมากๆ และเราก็ยุ่งมากๆ ด้วย ต้องเร่งทำธีสิสให้ทันเพื่อจะได้จบสักที 55 บวกกับสุขภาพที่ไม่น่ารักเลยอาจจะหายไปบ้างนะคะ แต่จะพยายามมาทุกวันพุธกับวันอาทิตย์น้าาา ทุกคนเองก็อย่าลืมดูแลตัวเองและอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ พักผ่อนเยอะๆ น้าาา แดดหน้าร้อนประเทศไทยไม่ค่อยน่ารัก อย่าลืมพกพวกอุปกรณ์เสริมนะคะ 

 

สำหรับวันนี้…ราตรีสวัสดิ์และฝันดีน้าาาา ^_^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 537 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,282 ความคิดเห็น

  1. #4156 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 15:11
    รุ่ยเอินรู้ใจตัวเองแล้ววววว
    #4,156
    0
  2. #3942 HYUNPARK (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 02:38
    ทางนี้ดีใจกว่าพี่ไห่ฟงอีก ในที่สุดรุ่ยเอินก็รู้ความรู้สึกตัวเองสักที จากนี้ไปใครว่าพี่ไห่ฟงเป็นได้แค่คนกันเองกับเสี่ยวรุ่ยอีก ให้เสี่ยวรุ่ยจัดการได้เลย
    #3,942
    0
  3. #3905 ฟูจินางะ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 12:10

    ไห้ฟงเซด: ในที่สุดดดดดดด

    #3,905
    0
  4. #3882 iwaaszaa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 18:58

    สนุกมากค่ะ เนื้อเรื่องนี้ สำหรับเราแตกต่างกับเรื่องอื่นๆ ที่กลับชาติมาเกิด มากเลย เข้มข้นมาก ตอนดราม่า ก็น้ำตาไหลพราก ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆ นะคะ ถ้าจบเรื่องนี้แล้ว มีเรื่องใหม่เร็วๆนะคะ

    ปล. ปูเสื่อรอตอนต่อไป ^-^

    #3,882
    0
  5. #3879 Notty Kero (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 13:03
    เขาก้าวข้ามโซนนั่นไปนานแล้วลู้กกกกก
    #3,879
    0
  6. #3878 VKK42 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 09:53
    เสี่ยวหลัน ก็เป็นแบ็คให้องค์ชายใหญ่อีกที 55555
    #3,878
    0
  7. #3877 killur2 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 00:03
    เขาเรียกพี่เขย น้องเขยกันทั้งบ้านแล้วอ่ะตัวเธอ เสี่ยวรุยลูกหนูพึ่งให้พี่เขาพ้นโซนเองหรอ55555
    #3,877
    0
  8. #3876 Lalaland332221 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 22:39
    รอออออออ
    #3,876
    0
  9. #3875 p_ice (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 22:32
    คนกันเองชุบแป้งทอด ล้อเล่นๆ 555
    #3,875
    0
  10. #3874 영 재 cute (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 20:37

    รออ่านรุ่นลูกต่อเลยค่ะ😂😂😂
    #3,874
    0
  11. #3873 andanie2009 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 19:18

    เลื่อนขั้นเเล้ว
    #3,873
    0
  12. #3872 namu_pari (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 15:54

    มีแต่คนครั่งรักเต็มไปหมด https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #3,872
    0
  13. #3871 MarkBam2324 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 15:50
    คนกันเองโซนได้หลุดพ้นแล้ว ยินดีด้วยนะคะ
    #3,871
    0
  14. #3870 Thnoon (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 15:42
    มากกว่าคนกันเองนี่สถานะไหนเอยเสี่ยวเอิน😏
    #3,870
    0
  15. #3869 dayit-123 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 13:54
    ในที่สุดดดดด
    #3,869
    0
  16. #3868 เด็กแสบสะท้านโลกา (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 11:51
    เย้!!! ในที่สุดก็ก้าวพ้นจากคำว่าคนกันเองแล้ว!!!
    #3,868
    0
  17. #3867 Bow_01 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 11:10
    คนกันเองจะได้เลื่อนสถานะแล้วใช่ป่ะ เลื่อนเป็นสถานะพี่น้องบ้างทีนี้5555
    #3,867
    0
  18. #3866 Jessie2544 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 09:26
    ในที่ก็หลุด 'คนกันเองโซน' 5555555
    #3,866
    0
  19. #3865 ♛AM THE KING♛ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 08:01
    สักที! สักที!!!!
    #3,865
    0
  20. #3864 hapusrwydd (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 07:50
    ในที่สุดเสี่ยวรุ่นก็รู้ตัวแล้วว
    #3,864
    0
  21. #3863 nongning5657 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 07:18
    อยากได้คู่พี่ปินจังค่าาาา รักคู่นี้ม๊าก
    #3,863
    0
  22. #3861 RRIIRRTT (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 02:30
    คนคลั่งรักเยอะจริงๆๆ
    #3,861
    0
  23. #3860 Sunshine sky (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 01:03
    รู้ตัวซักทีนะ แต่อยากรู้เรื่องของคนรักเจ้ายุทธภพมีตอนให้อ่านไหม น่าสนุก
    #3,860
    0
  24. #3859 baggiopia (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 00:49
    อยากเห็นตอนอดีตเด็กที่ทำให้พี่ไห่ฟงรักน้องเนี่ยจังเลยค่ะ อิอิ
    #3,859
    0
  25. #3858 another16579 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 00:33
    คนกันเองโซนหลุดแล้ว อ่านทอล์คแล้วขำจูบกันท่ามกลางร้อยศพ อืมมโรแมนติกจริงจ้า
    #3,858
    0