ใครฆ่าองค์ชายใหญ่ Yaoi,BL (สำนักพิมพ์ Lavender) : END

ตอนที่ 36 : 三十三 ภาคสอง เติบใหญ่และสิ้นสุด : 六 เตรียมงานพิธี (ต่อจากตอนที่แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,064 ครั้ง
    6 ธ.ค. 63

ตอนนี้จะเป็นตอนสั้นๆ โดยจะเกี่ยวเนื้องกับตอนก่อนหน้าเนื่องจากตัวอักษรเกินโควต้าที่เด็กดีอนุญาตให้ลงนะคะ* 

六 

เตรียมงานพิธี

 

ชายแดนแคว้นเว่ย

 

“องค์...เอ่อ..ท่านแม่ทัพขอรับ...”

“ไม่มีอะไร พวกเจ้าออกไปเถอะ” เสียงทุ้มเคร่งขรึมของท่านแม่ทัพหนุ่มรูปงามผู้มีศักดิ์สูงเป็นถึงองค์ชายโบกมือให้เหล่าทหารออกไป แม้แต่ละคนจะอยากอยู่รับใช้ท่านแม่ทัพก็เถอะ แต่ขืนทำเช่นนั้น..มีหวังโดนถีบเป็นแน่

เย่เซียวกลอกตาระอาแวบหนึ่ง ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดใส่ด้วย ขณะที่อ่านจดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงจบ แม้หลายวันมานี้เขาจะเตรียมการกลับไปเมืองหลวงเพราะว่าต้องไปร่วมงานพิธีมงคลสมรสของพี่ใหญ่ที่เตรียมจัดอยู่ แต่พอรู้ว่าพี่ชายตัวซื่อบื้อแอบเข้าไปในเรือนของลู่ถิงอวี่ด้วยตัวเองเช่นนี้เย่เซียวก็อยากกลับไปวันพรุ่งเสียเลย

 

พี่ใหญ่สมควรต้องถูกตีสักทีจริงๆ!

 

เย่เซียวพับจดหมายนั้นเป็นระเบียบก่อนจะนำไปเก็บไว้ในกล่องจดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงเสมอ มันมีจำนวนมากจนต้องใช้หลายกล่องเก็บไว้ พี่ใหญ่และบรรดาพี่น้องของเขานั่นล่ะที่ขยันส่งจดหมายมาเสมอ ร่างสูงใหญ่ของท่านแม่ทัพหนุ่มเดินออกมานอกกระโจม ผ่านเหล่าทหารที่ทำความเคารพกันเป็นทิวแถว เย่เซียวเดินผ่านไปถึงเรื่อยๆ จนถึงในส่วนของหน่วยแพทย์ที่แยกออกมาอีกมุมหนึ่ง

สถานการณ์ชายแดนยามนี้เคร่งเครียดแต่ก็ไม่ได้มีการสู้รบกันบ่อยๆ มีปะทะกับพวกโจรป่าหรือบางชนเผ่าที่ผ่านมาหลายครั้ง ไม่เหมือนในช่วงแรกๆ ที่มีศึกใหญ่อยู่หลายรอบ แม้ทุกอย่างจะยังคงสงบสุขแต่ทุกอย่างก็จำเป็นต้องเตรียมพร้อมเอาไว้ หมอหลวงมักจะส่งตัวแทนนำยาสมุนไพรและหมอมาให้ความรู้แก่บรรดาทหารอยู่เสมอ

 

และหนึ่งในคนที่มาประจำก็คือ...ลูกศิษย์ที่เป็นสตรีเพียงคนเดียวของหมอหลวงโจว คุณหนูแห่งจวนสกุลฉิน สตรีที่ได้รับการขนานนามว่างดงามเป็นอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง

ฉินฮวาซิง

 

ร่างของฉินฮวาซิงยามนี้สวมใส่เพียงอาภรณ์สีชมพูเข้มเรียบง่ายไร้ลวดลาย ดูธรรมดาเสียยิ่งกว่าหญิงสาวชาวบ้านสามัญเสียอีก นางกำลังนั่งเลือกสมุนไพรอย่างตั้งอกตั้งใจ อธิบายให้ความรู้กับบรรดาทหารที่อยู่หน่วยแพทย์ 

เย่เซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาส่งสายตาปรามไม่ให้บรรดาทหารทำความเคารพ ร่างกำยำพิงขอบกระโจม หรี่ตามองบรรยากาศในห้อง พลางยกยิ้มขำขัน...ดูเอาเถิดจะมิให้เขาว่าสตรีผู้นี้ชอบทำตัวเคร่งขรึมจริงจังราวคนอายุแปดสิบได้อย่างไร นางดูมีความสุขกับการได้สอนทหารของเขาเสียปานนี้...ราวเป็นอาจารย์ชราที่เคยสอนเขากับบรรดาพี่น้องตอนเด็กๆ ไม่มีผิด

ก่อนองค์ชายสามจะหรี่ดวงตาคมกริบลงยามเห็นสายตาเพ้อฟันและเทิดทูนบูชาของบรรดาทหารใต้บัญชา...สายตาเช่นนี้ทำให้เย่เซียวรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เลยต้องส่งเสียงกระแอมหนักๆ ทำให้ทุกคนพากันสะดุ้งตกใจ ฉินฮวาซิงชะงักจากนั้นก็รีบวางสมุนไพรในมือลงแล้วทำความเคารพ

“ถวายพระพรองค์ชายเพคะ” นางย่อกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อยและงดงาม

“ในค่ายนี้มีกฎว่าห้ามใช้คำราชาศัพท์” เย่เซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ทำให้ฉินฮวาซิงรู้สึกคิ้วกระตุก...นางมิรู้ว่าบุรุษผู้นี้ต้องการอันใดกันแน่

“หม่อมฉันเป็นหมอ...มิใช่ทหารในค่ายพระองค์นะเพคะ”

เหล่าบรรดาทหารในค่ายต่างพากันมองท่านหมอหญิงด้วยความนับถือยิ่งนัก...นางกล้ายอกย้อนองค์ชายเสียด้วย ช่างกล้ากาญเหลือเกิน!

“อ้อ แต่เจ้าอยู่ในค่ายก็เท่ากับอยู่ในความรับผิดชอบของข้านะ...” เย่หานโบกมือให้ทุกคนออกไปก่อน ร่างสูงแสร้งเดินวนไปมา ก่อนจะนั่งลงบนก้าอี้ยาวที่ฉินฮวาซิงนั่งอยู่เมื่อครู่ “นั่งลงสักทีเถิด เจ้าจะยืนอยู่อีกนานไหม ไม่เมื่อยหรืออย่างไร...อายุก็มาก...”

“หม่อมฉันยังสาวอยู่เพคะ!” ฉินฮวาซิงหลุดเสียงต่อว่ามาอย่างอดไม่อยู่ นั่นทำให้เย่เซียวแหงนหน้าขึ้นหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ ที่สามารถเย้าแหย่อารมณ์ของฉินฮวาซิงได้ มองนางพยายามระงับสติอารมณ์ของตัวเองแล้วนั่งลงมิห่างจากตนเท่าไหร่นัก “องค์ชายเสด็จมาที่นี่บาดเจ็บตรงไหนหรือเพคะ?”

“ข้ามาที่นี่ไม่ได้?” เย่เซียวเลิกคิ้ว บันเทิงใจที่ได้กลั่นแกล้งสตรีคนงาม ยิ่งเห็นนางพยายามควบคุมอารม์ตนเองเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสนุกมากยิ่งขึ้น 

“ที่นี่เป็นส่วนของหน่วยแพทย์ ถ้าหากมิได้บาดเจ็บก็ต้องมาสอบถามวิชาการแพทย์...พระองค์มิได้มาเพื่อทั้งสองสาเหตุมิใช่หรือเพคะ?”

“ใครบอก...ข้าบาดเจ็บมาต่างหาก” เย่เซียวยักไหล่ วางท่าราวนักเลงโตที่ระรานสาวงาม ท่าทางเช่นนี้อย่าให้พี่ใหญ่ของเขามาเห็นจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นมีหวังท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ได้ถูกฟาดจนช้ำเป็นแน่

ฉินฮวาซิงเลิกคิ้วมองบุรุษที่แข็งแรงดีจนไม่มีส่วนไหนที่ดูบาดเจ็บได้ราวจะถามไถ่ เห็นสายตาของนางมองมาเย่เซียวก็คว้าเอามีดที่ฉินฮวาซิงใช้แกะเปลือกสมุนไพรออกมากรีดนิ้วตัวเองจนเลือดออก แล้วก็ชูมือขึ้นพร้อมยักไหล่ยียวน “ข้าบาดเจ็บแล้ว”

“องค์ชาย!!” ฉินฮวาซิงถลึงตาใส่อย่างเหลืออด ลืมการรักษากริยามารยาทที่ควรพึงมีไปเสียสิ้น นางแทบอยากจะทุบตีอีกฝ่ายให้แรงๆ ให้สมกับความหงุดหงิดของตัวเอง แต่เห็นเขาเลือดออกแล้วก็เป็นห่วงจนต้องรีบก้าวยาวๆ ไปหยิบเอาสมุนไพรห้ามเลือด สมุนไพรสมานแผล น้ำอุ่นและผ้าสะอาดมาวางไว้ข้างๆ “หาเรื่องให้ตนเองทำไมเพคะ...อยากทะเลาะกับหม่อมฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ตนเองบาดเจ็บ...มือเพคะ!” ฉินฮวาซิงถลึงตาใส่อีกรอบยามยื่นมือมาแล้วอีกคนดันไม่ยอมให้ความร่วมมือ

เย่เซียวหัวเราะวางมือของตัวเองลงบนมือขาวผ่องของฉินฮวาซิง มือของนางนั้นนอกจากขนาดจะต่างกับมือของตนแล้วยังบอบบางน่าถนอมกว่ามาก ยาวปลายนิ้วเรียวนั้นเคลื่อนไหวหยิบเอาสมุนไพรและยามาบรรจงจัดการแผลให้เย่เซียวอย่างนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ พันผ้าขาวสะอาดให้และผูกเป็นปมเล็กๆ อย่างน่ารักจนเย่เซียวหัวเราะ

 

เดิมทีแผลเล็กๆ แค่นี้เขาไม่เจ็บไม่คันเสียด้วยซ้ำ แค่อยากหาเรื่องแหย่นางเล่นก็เท่านั้นเอง

 

“ข้าเพิ่งรู้...” เสียงทุ้มของเย่เซียวยามนี้ดูจะนุ่มนวลกว่าเดิม “ว่าเจ้าจะเป็นห่วงเป็นใยข้าถึงเพียงนี้...”

ฉินฮวาซิงชะงัก ใบหน้างามของนางขึ้นสีระเรื่อ มองเย่เซียวตาปริบๆ คล้ายยังสับสนและงุนงงอยู่ ก่อนนางจะรีบลุกขึ้นแล้วถอยห่างจากเย่เซียวไปหนึ่งช่วงแขน

“หม่อมฉัน...แค่ทำหน้าที่ในฐานะแพทย์เพคะ”

“เจ้าแก้ตัวนี่ เป็นห่วงข้าก็บอกว่าเป็นห่วงเถิด แม้เจ้าจะหน้านิ่งราวสตรีอายุแปดสิบที่ปลงตกในชีวิตแต่ว่าข้าชมชอบให้เจ้าเป็นห่วงนะ”

“ผู้ใดเป็นห่วงพระองค์เพคะ! แล้วผู้ใดที่เป็นสตรีอายุแปดสิบ!”

เย่เซียวหัวเราะลั่นชอบใจ เขาลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาฉินฮวาซิงจนนางสะดุ้ง เย่เซียวชะงักเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่มิได้เข้าไปใกล้ชิดเกินพอดี “อีกสองวันข้าจะเดินทางกลับเมืองหลวง...เจ้าเองก็ต้องไปกับข้า ห้ามปฏิเสธ”

ฉินฮวาซิงไม่ทันได้โต้แย้ง เย่เซียวก็ย้ำอีกรอบ “อ้อ...เป็นคำสั่งนะคุณหนูฉินฮวาซิง ขัดคำสั่งองค์ชายและท่านแม่ทัพเช่นข้านี่มีความผิดนา”

 

พระองค์กำลังใช้อำนาจในทางมิชอบ!

ระวังเถิดเพคะหม่อมฉันจะทูลฟ้องเสด็จแม่ของพระองค์!

 

“ทรงเหงาที่องค์ชายใหญ่จะแต่งงานเลยมากลั่นแกล้งหม่อมฉันหรือเพคะ?”

เย่เซียวเอียงหน้า ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ก่อนจะหัวเราะหึๆ เขาดูราวนักเลงโตมากกว่าองค์ชายจริงๆ นั่นล่ะ ดวงตาคมหรี่มองสตรีหน้านิ่งตรงหน้าที่เดาใจเขาออก “ก็เป็นบ้าง เพราะพี่ใหญ่ของข้าเป็นตัวซื่อบื้อ อีกทั้งเราก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก”

“การมีพี่น้องที่สนิทสนมกันนั้นย่อมเป็นของขวัญล้ำค่าเพคะ” ฉินฮวาซิงเอ่ย นางไม่เข้าใจหรอกว่ายามที่พี่น้องต้องออกเรือนนั้นเป็นอย่างไร เพราะสกุลของนางไม่เคยมีสายสัมพันธ์เช่นนั้นมาก่อน แต่ถ้านางมีพี่น้องที่รักใคร่กันเช่นนี้จริงๆ นางเองก็ต้องเหงามากเป็นแน่ “องค์ชายทรงรู้สึกเหงานั้นไม่แปลกเลยเพคะ...อะ” ฉินฮวาซิงชะงักยามมือใหญ่ข้างหนึ่งวางลงบนหัวนางแล้วขยี้เบาๆ

 

สัมผัสอุ่นๆ ที่ทำให้หัวใจอุ่นวาบ...

 

“น้องฉิงนับเจ้าเป็นพี่สาวไปแล้ว เจ้าไม่ต้องเหงาหรอก...ข้าชอบเจ้าที่ทำหน้านิ่งราวคนปลงตกในชีวิตมากกว่าทำหน้าเศร้านะ”

ฉินฮวาซิงปัดมือใหญ่ออก ความอุ่นใจที่วาบหายวับไปกับวาจายียวนขององค์ชายสาม นางถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่งจากนั้นก็หลุบตาต่ำลง เย่เซียวหัวเราะหึๆ ในลำคอ เอานิ้วข้างที่เจ็บเคาะจมูกเล็กๆ ของฉินฮวาซิงสองสามที จากนั้นก็หมุนกายกลับกระโจมของตัวเอง

“อย่าลืมเล่า...ว่าเจ้าต้องกลับเมืองหลวงพร้อมข้า”

ฉินฮวาซิงถลึงตาใส่แผ่นหลังกว้าง นางจับจมูกของตัวเองพลางส่ายหน้าไปมา...เห็นด้วยกับที่หยางฉิงเคยบอกไว้ว่าลูกพี่ลูกน้องของนางน่ะ...

 

ไม่ต่างอันใดกับนักเลงโตเลย!

 

.........

 

 

เรือนฝูซิง จวนอัครเสนาบดี

 

ดึกดื่นแล้วลู่ถิงอวี่เพิ่งกลับมาถึงเรือนของตนเอง เขามีงานมากมายจนแทบต้องขนงานเหล่านั้นกลับมาทำที่จวน ยังดีที่วันนี้องค์ชายรัชทายาทที่โดดงานไปยังกลับมาช่วย ไห่หงที่พารุ่ยเอินออกไปซุกวนข้างนอกก็กลับมาช่วยอีกแรง 

 

เฮ้อ...งานเหล่านั้นเป็นงานที่ฝ่าบาทโยนมาให้ตนโดยแท้

แต่ถึงจะงานยุ่งเพียงใดลู่ถิงอวี่ก็ยังจัดสรรเวลาไปวุ่นวายกับการเตรียมงานพิธีมงคลของตัวเองได้อีก

แม้จะมีผู้ทรงอำนาจในวังหลวงคอยจัดการแต่เขาก็ยังอยากไปดูกับตาตัวเอง...งานแต่งครั้งเดียวในชีวิตลู่ถิงอวี่ไม่อยากให้มีอันใดบกพร่อง

 

ดังนั้นเขาเลยเหนื่อยมากเช่นนี้...ดีที่ร่างกายแข็งแรงขึ้นมากแล้ว มิเช่นนั้นได้มีอันล้มป่วยเป็นไปนานแล้ว

 

“กลับมาแล้วหรือ?” น้ำเสียงนุ่มนวลถามขึ้นยามลู่ถิงอวี่มาถึงห้องนอนด้านใน ดวงตาดอกท้อเบิกขึ้นยามเห็นว่าใครกำลังนั่งอยู่บนเตียงของตนเอง อีกฝ่ายส่งรอยยิ้มหวานมาให้พร้อมกวักมือเรียกอีกด้วย “ข้าให้คนเตรียมสมุนไพรผ่อนคลายไว้ให้เจ้าแล้ว ดึกดื่นดื่มชาแล้วประเดี๋ยวจะนอนไม่หลับเอา”

ลู่ถิงอวี่เดินเข้าไปหาเย่ซืออวิ๋นราวต้องมนต์ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ...ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ เขาเดินไปกอดร่างนั้นไว้แนบอกตัวเองฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นท่วงทำนองเดียวกับหัวใจของตนและกลิ่นหอมน้ำค้างที่เขาชอบที่สุด

“อวิ๋น...เจ้ามาได้อย่างไร?”

“แอบเข้ามาน่ะสิ” เย่ซืออวิ๋นคลี่ยิ้มซุกซน “แต่วันนี้แค่มาส่งเจ้าเข้านอนนะ” ไหนๆ เสด็จพ่อก็รู้อยู่แล้วดังนั้นเขาแค่มาส่งถิงอวี่เข้านอนก็คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง ถ้าขืนคราวหน้าเสด็จพ่อยังกลั่งแกล้งถิงอวี่ให้ทำงานดึกๆ อีก เขาก็จะแอบมาหาอีกฝ่ายดึกๆ เช่นนี้อีกนั่นล่ะ!

 

นี่ถือเป็นการปกป้องว่าที่สามีตนเอง...คงไม่ผิดหรอกกระมัง

 

“ได้เห็นหน้าเจ้าข้าก็พอใจแล้ว” ลู่ถิงอวี่หัวเราะอย่างเปี่ยมสุข ยอมดื่มสมุนไพรที่อีกฝ่ายป้อนให้อย่างว่าง่ายเชื่อฟัง เวลาผ่านไปสองเค่อเย่ซืออวิ่นก็คิดว่าตนควรกลับตำหนักได้แล้ว ลู่ถิงอวี่ยังคงอ้อยอิ่งอยากโอบกอดอีกฝ่ายไว้ให้นานๆ กะพริบตาอ้อน เย่ซืออวิ๋นหัวเราะเบาๆ บอกตัวเองว่าห้ามใจอ่อน หลังจากนั้นลู่ถิงอวี่ก็เบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายหอมแก้มตนเสียงดังฟอด ไม่พอยังกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาแล้วกัดเบาๆ จากนั้นก็ยืดตัวตรงมองใบหน้าของลู่ถิงอวี่ที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างชอบใจ

 

ให้ถิงอวี่เขินบ้างก็ดีเหมือนกัน...ชอบรังแกเขาให้เขินนัก เอาคืนบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก

 

“เด็กดี พักผ่อนเยอะๆ ข้ากลับตำหนักลั่วสุ่ยก่อนล่ะ” เย่ซืออวิ๋นยิ้มหวานให้อีกรอบ หมุนตัวกลับออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ว่าขืนอยู่ต่อตนเองนั่นล่ะที่อาจไม่ปลอดภัย

ลู่ถิงอวี่ที่สติกลับเข้าร่างแล้วก็ได้แต่กะพริบตา หัวเราะอย่างอ่อนใจปนมันเขี้ยวคนบางคน...

 

ลูกแมวร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆ!

…………

 

แฮ่ม…ตอนนี้จะต่อเนื่องจากต่อนก่อนหน้านะคะ เนื่องจากตัวอักษรเกินโควต้า ดังนั้นอย่าลืมไปอ่านตอนก่อนหน้าก่อนน้าาา

พี่ลู่ก็ไปว่าน้องนะคะ น้องแค่เอาคืนแค่นั้นเองงง แล้วก็ช่วยพี่อยู่นะเนี่ย ถ้าเสด็จพ่อไม่อยากให้น้องมาบ้านพี่ดึกๆ ก็ต้องเลิกใช้งานพี่ลู่เยอะๆ สักที หึๆ…เห็นเป็นลูกแมวก็แสบไม่เบานะคะ ^_^

เพราะตอนหน้าเป็นพิธีแต่งงานแล้ว…ตอนนี้เราเลยอยากเขียนถึงแต่ละคู่ด้วย โดยเฉพาะบรรดาน้องชายที่พอพี่ใหญ่แต่งงานก็เหงาๆ กันนั่นแหละ แต่ก็ช่วยเตรียมงานแต่งให้พี่อย่างเต็มที่ แต่ละคนก็โตๆ มีเจ้าของกันหมดแล้ว อ้อ…ยกเว้นองค์ชายสามไว้คนนึงค่ะ ยังแหย่สาวอยู่เลย 555 ส่วนองค์ชายรองเขาก็จองของเขามานาน องค์ชายสี่ด้วย ที่จริงอยากใส่ส่วนของพี่ไห่ไปด้วยแต่เดี๋ยวจะยาวเกินไป คู่นี้เอาไว้ตอนพิเศษแล้วกันนะคะ ^_^

อืม…ตอนหน้าเป็นงานแต่งแล้ว แล้วก็แค่กๆ…น่าจะเป็นพิธีเข้าหอ…แฮ่ม…^_^ 

อย่างที่เคยบอกไปว่าเราน่าจะวุ่นวายกับธีสิสอยู่อีกนาน ดังนั้นอาจไม่ได้มาบ่อยนัก แต่จะพยายามมานะคะ 

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ทุกคนอย่าลืมดูแลตัวเองแล้วก็อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ระวังอย่าให้ป่วยกันน้าาา พักผ่อนเยอะๆ นะคะ 

 

วันแรกของเดือนสุดท้ายของปี…ขอให้เป็นเดือนที่ดีของทุกคนนะคะ ^_^

สำหรับวันนี้…ฝันดีและราตรีสวัสดิ์ค่าาาา ^_^ 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.064K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,283 ความคิดเห็น

  1. #3817 andanie2009 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 22:35
    โอ้ย หวาน
    #3,817
    0
  2. #3296 HYUNPARK (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:50
    ก็คือน้องๆเป็นเหงากันหมดเพราะพี่ชายจะแต่งงาน แล้วเอาอารมณ์เหงาของแต่ละคนไปลงกับคนที่ตัวเองชอบด้วยนะเนียนเก่ง ลูกชายฮ่องเต้แต่ละคนนี่เชื้อไม่ทิ้งแถวเลยจริงๆ
    #3,296
    0
  3. #3018 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 18:58
    งานแต่งน้องทุกคนเล่นใหญ่มากกกกกก55555
    #3,018
    0
  4. #2650 mothergod (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 19:52
    เก่งมากกกก อย่าไปยอมมม
    #2,650
    0
  5. #2502 MORNINGGLORY08 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 11:34
    น้องรุกแล้วนะ เก่งมากรู้กกก
    #2,502
    0
  6. #2481 Tery2006 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 09:16
    เขียนเยอะขนาดไหนถึงเกินโควต้าคะเนี่ยยยยย
    #2,481
    0
  7. #2449 thelufy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 14:53
    คือฮวาชิงเค้าก็มีใจนะแต่เย่เซียวก็เอาแต่แหย่เค้าอยู่5555
    #2,449
    0
  8. #2399 oil-sup (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 21:51
    ขอบคุณค่ะ
    #2,399
    0
  9. #2396 0862223050 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 13:35
    ชอบทุกคู่อ่ะ ลงตัวมาก
    #2,396
    0
  10. #2389 crewthou (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 22:49
    ปกติไม่ค่อยชอบอ่านคู่ ชายหญิง ในนิยายวาย แต่เรืีองนี้ยกให้เลย ชอบคู่น้องฉิงมาก น่ารัก เพราะไรท์วาง character แต่ละคนไว้ดีมาก อ่านคู่ไหนก็ไม่ติดขัดเลย👍🏻
    #2,389
    0
  11. #2388 101minpattarapon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 21:39
    ตอนหน้าคือตอนที่รอคอยย ขอบคุณนิยายเรื่องนี้ที่ made my dayนะคะ❤
    #2,388
    0
  12. #2386 Timjel (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 19:53

    สนุกมากกกก
    #2,386
    0
  13. #2385 ZVKIKI (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 16:28
    โอ้ยยย เค้าใกล้จะแต่งงานกันแล้ว ตื่นเต้นมากๆๆ ทูกคู่มีความน่ารักอ่ะ ชอบบ //สู้ๆค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ทำทุกสิ่งทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีเสมอค่ะ
    #2,385
    0
  14. #2384 PP2545 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 16:26
    รอออออออออ
    #2,384
    0
  15. #2383 stoxxzng (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 13:42
    น้องน่าเอ็นดูอีกแล้วว รอค่าา
    #2,383
    0
  16. #2382 Pugkard Piyamaporn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 13:00
    รอค่าาาาา
    #2,382
    0
  17. #2381 VKK42 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 12:54
    ยัยลูกแงวเอ๊ยยยยยย
    #2,381
    0
  18. #2379 Lalaland332221 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 11:26
    รอออออออออออ
    #2,379
    0
  19. #2378 Yunnill (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 09:51
    น้องงน่ามันเขี้ยวนักนะ
    #2,378
    0
  20. #2377 MarkBam2324 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 07:13
    เขาจะแต่งงานกันแล้วววววว กี๊ดด
    #2,377
    0
  21. #2376 khunsom08 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 07:06
    แสบทุกคน
    #2,376
    0
  22. #2375 Gemini Girl (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 06:55
    นักเลงโตนี่ก็คงเส้นคงวาจริงจริ๊ง เต๊าะเก่งง เต๊าะเก่งกันทั้งบ้าน555
    **ตอนนี้คำผิดค่อนข้างเยอะเลยค่ะไรท์ กลับมาแก้ด้วยน้าา สู้ๆ
    #2,375
    0
  23. #2374 R one J (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 06:53
    สนุกมากเลยค่า แต่รู้สึกใจหายมากค่ะ เผลอแป๊บเดียวจะแต่งงานแล้ว นึกถึงน้องอวิ๋นตัวน้อยๆเมื่อก่อนจังเลย

    ป.ล.ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนไรท์เองก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^
    #2,374
    0
  24. #2372 wanpen14 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 04:53

    สนุกมากค่ะ
    #2,372
    0
  25. #2371 I AM ME_381512 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 04:47
    -ต้าวนักเลงงงงงง
    #2,371
    0