ใครฆ่าองค์ชายใหญ่ Yaoi,BL (สำนักพิมพ์ Lavender) : END

ตอนที่ 32 : ตอนพิเศษ : 'เสี่ยวรุ่ย'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,046 ครั้ง
    1 พ.ย. 63

ตอนพิเศษ 

 'เสี่ยวรุ่ย'

 

“เจ้าน้ำแข็งหน้านิ่ง! เจ้าน้ำแข็งพันปี! เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ห้ามหิ้วคอข้าเช่นนี้ เพ้ย! นี่เจ้ายังฟังข้าอยู่หรือไม่ ข้าบอกให้ปล่อยอย่างไรเล่า!” ประมุขน้อยพรรคมารอย่างเนี่ยรุ่ยเอินโวยวายลั่น ดิ้นจากมือใหญ่ที่ยังไม่ยอมปล่อยคอเสื้อของเขา ดวงตาเยือกเย็นคู่นั้นเหลือบมามองครู่หนึ่งจากนั้นก็เปลี่ยนมาดึงมือเนี่ยรุ่นเอินแทน

 

จับไว้เสียแน่นราวรู้ว่าขืนไม่ระวังเพียงนิดคนบางคนจะฉวยโอกาสหนีเอาได้

 

หลังจากเสร็จเรื่องที่ป่าใกล้วัดเกาเสียง ส่งสตรีทั้งสามกลับวัดเกาเสียงเรียบร้อย เนี่ยรุ่ยเอินก็ถูกเจ้าคนหน้านิ่งที่ลากมาโดยไม่บอกกล่าว ไม่ปล่อยให้เขาอำลาใครสักคน มิรู้ว่าไม่โมโหผู้ใดมา

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมที่เป็นกิจการของสกุลฉินและเป็นส่วนที่ฉินไห่ฟงคอยรับผิดชอบดูแลอยู่ ที่นี่มีห้องส่วนตัวที่เก็บไว้ให้เขาโดยเฉพาะ ฉินไห่ฟงก็โยนคนบางคนลงบนเตียงทันที เสียงเยือกเย็นเอ่ยอย่างรู้นิสัยเนี่ยรุ่ยเอินดี

“ห้ามหนี เพราะถ้าหากข้าตามจับเจ้าได้...” เขาไม่ได้พูดต่อให้จบแต่เนี่ยรุ่ยเอินก็รู้ดี ถ้าหากเขาแอบกระโดดหนีออกไปทางหน้าต่างถ้าหากเจ้าน้ำแข็งพันปีนี่ตามจับตนกลับมาได้ล่ะก็...มิรู้จะโดนแกล้งอย่างไรอีก

 

แต่เจ้านี่ก็มิใช่บิดาตนสักกระหน่อย! เหตุใดเขาต้องไปเกรงใจด้วย!

 

แม้ในใจจะโมโหและเกรี้ยวกราดเพียงใด เนี่ยรุ่ยเอินก็ไม่อยากเสี่ยง พวกคนใจเย็นที่เขารู้จักนั้นมิน่าเป็นศัตรูด้วยสักคน โดยเฉพาะเจ้ามารร้ายและเจ้าหน้านิ่งนี่! ประมุขน้อยในชุดแดงเพลิงก็เลยกระแทกตัวลงบนเตียงจนเกิดเสียงดัง ยกขาขึ้นมานั่งไขว้กันราวตัวเองเป็นเจ้าของห้อง

“เจ้ามีอันใดกับข้า ข้าอยากจะกลับไปพักผ่อนบ้างเหมือนกัน” 

“เจ้านอนที่นี่ได้”

เนี่ยรุ่ยเอินพยักหน้า “นอนที่นี่ก็ไม่เลว แต่ว่านะเจ้าหน้านิ่ง เรื่องอันใดข้าจะอยู่ใกล้คนที่ชอบปล่อยไอเย็นเช่นเจ้า ดูสิข้าขนลุกไปหมดแล้ว!” 

ฉินไห่ฟงเลิกคิ้ว มองใบหน้าที่กำลังยิ้มยียวนมาให้ตนนิ่งๆ ร่างสูงถอดเสื้อคลุมออกวางพาดไว้บนราวไม้ ก่อนจะเดินมานั่งใกล้เนี่ยรุ่ยเอิน เห็นคนปากแกร่งขยับตัวห่างออกไปเขาก็กระตุกยิ้มจางที่มุมปาก

“ที่มีตั้งเยอะแยะเหตุใดเจ้ามานั่งตรงนี้”

“ข้าเป็นเจ้าของห้อง”

ดูเหมือนท่านประมุขน้อยจะเถียงไม่ออกขึ้นมาครามครัน เจ้าตัวเลยส่งเสียงเหอะในลำคอจากนั้นก็เชิดหน้าขึ้นคล้ายจะถามว่าแล้วเจ้าจะทำไม ฉินไห่ฟงเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยกยิ้มจาง 

 

รอยยิ้มที่อ่อนโยนไปถึงดวงตาพาลทำให้ใบหน้าที่ยามปกตินิ่งเฉยของเขาอ่อนโยนและดูดียิ่งขึ้นกว่าเดิม

 

ดวงตาเรียวคู่สวยมองเจ้าคนที่เขาชอบปรามาสในใจว่าสลักมาจากก้อนน้ำแข็ง ยิ้มไม่เป็น แต่พอได้เห็นรอยยิ้มนั้นในระยะใกล้เขาก็รู้สึกว่ามัน...น่ามองยิ่งนัก

 

ตึก...

ตัก..

 

และมิรู้ว่าเป็นเพราะรอยยิ้มนั่นหรือไม่ ที่ทำให้เสียงก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นกระหน่ำขึ้นมา จนเนี่ยรุ่ยเอินต้องรีบปัดอาการเหล่านี้ออกไปทันที

 

ไม่ๆ ไม่ใช่หรอก! ไม่มีทาง!

เพราะข้าเหนื่อยและง่วงเกินไปต่างหาก

 

มิเกี่ยวอันใดกับยิ้มของเจ้าน้ำแข็งพันปีนี่สักนิดเลย!!

 

“เป็นอะไรของเจ้า?” ดวงตาคมหรี่ลงมองเจ้าคนที่สะบัดหน้าไปมาจนเส้นผมแผ่กระจาย อีกทั้งยังยีหัวตนเองจนยุ่งเหยิง “บ้า?”

“เจ้าน่ะสิที่บ้าบอ!” เนี่ยรุ่ยเอินยื่นมือไปฟาดเจ้าคนปากเสียแรงๆ แต่ก็ถูกจับไว้ได้แต่โดยดี เขากลอกตาพลางดึงมือกลับมา จากนั้นก็บ่นในใจ

 

เป็นคุณชายที่ไม่เหมือนบรรดาคุณชายคนอื่นในตระกูลใหญ่เลย! เก่งกาจวรยุทธ์ยิ่งกว่าเขาที่มาจากยุทธภพเสียอีก!

ไม่สิ...บรรดาองค์ชายของราชวงศ์ต้าเซี่ยนั่นก็มีวรยุทธ์ที่กล่าวได้ว่าล้ำเลิศเช่นกัน โดยเฉพาะองค์ชายสามเย่เซียวผู้นั้น ถึงขนาดทำให้เนี่ยรุ่ยเอินพ่ายแพ้อยู่หลายครั้ง

 

“ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า”

เนี่ยรุ่ยเอินเลิกคิ้ว อ้าปากหาววอดๆ อย่างไม่สงวนกริยา เขาไม่ใช่พวกตระกูลใหญ่ตระกูลโตที่ต้องมีมารยาทมากมาย แต่ไหนแต่ไรมาก็ทำตามใจตนเองมาเช่นนี้เสมอ อีกทั้งในสายตาเขาฉินไห่ฟงก็เป็นคนกันเองมาตั้งนานแล้ว คนเราต้องมากความกับคนกันเองไปทำไมกัน

“ว่ามา”

“เจ้ากับลู่ถิงอวี่...สนิทกันรึ?” แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่ท่านประมุขน้อยเนี่ยก็สัมผัสได้ถึงความเยียบเย็นบางอย่างที่แฝงมากับน้ำเสียงนั้น เขารู้สึกถึงสังหรณ์แห่งความโชคร้ายลางๆ 

“ก็...ถิอว่าสนิทกันอยู่กระมัง เคยเจอกันที่เมืองอี้ ชายแดนแคว้นเว่ย จากนั้นก็ร่วมมือกันมาตลอด เจ้านั่นน่ะเจ้าเล่ห์และเจ้าแผนการณ์ รับมือยากยิ่งนัก ซ้ำยังเป็นบุรุษใจแคบที่สุดด้วย” ปากบ่นและทำสีหน้าไม่ชอบใจเพียงใดแต่ในดวงตาคู่สวยของเนี่ยรุ่ยเอินก็ดูจะยอมรับนับถือและให้ความสำคัญกับลู่ถิงอวี่ไม่น้อย

 

ใช่...ถ้าเจ้าไม่ให้ความสำคัญกับเขาเจ้าจะยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกอยู่เสมอได้อย่างไร คอยส่งข่าวสารให้ทุกครั้งมิใช่หรือ...

 

และยัง..สรรพนามนั้นอีก

อารุ่ย

 

แค่ได้ยินผู้อื่นเรียกเนี่ยรุ่ยเอินเช่นนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจจนอยากจะลงไปท้าลู่ถิงอวี่ผู้นั้นมาตีกันสักรอบ ถ้าหากมิใช่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนที่องค์ชายใหญ่รู้สึกดีด้วยล่ะก็นะ...

“เจ้ากับเจ้ามารร้ายนั่นไม่ถูกกันหรือเปล่า? เคยมีเรื่องกันหรือ?” เนี่ยรุ่ยเอินเลิกคิ้ว รอฟัง สำหรับเขาแล้วลู่ถิงอวี่กับฉินไห่ฟงนั้นนิสัยคล้ายคลึงกันยิ่งนัก เก่งกาจมากความสามารถเหมือนกัน ภายนอกดูเป็นคุณชายผู้สง่างามภาพลักษณ์สูงส่ง แต่แท้จริงแล้วมีแผนการอยู่เต็มไปหมด

 

คนหนึ่งมักมีรอยยิ้มน้อยๆ แต้มใบหน้า ดุจสลักมาจากหยกขาวอันสูงส่ง

อีกคนเยือกเย็น นิ่งขรึม ราวสลักมาจากศิลา

 

“ไม่เคย” ฉินไห่ฟงส่ายหน้า ถอนหายใจ

เขากับลู่ถิงอวี่ผู้นั้นไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอันใดกัน ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นคนที่เขาทั้งรู้สึกชื่นชมและนับถือ เคยรู้สึกอิจฉาที่อีกฝ่ายสามารถยืนเคียงข้างองค์ชายใหญ่เย่ซืออวิ๋นได้อย่างเหมาะสมราวสวรรค์สรรสร้าง

ยิ่งคิดถึงองค์ชายใหญ่ผู้งดงามผู้นั้นฉินไห่ฟงก็ยิ่งถอนหายใจแผ่ว ในดวงตาคมแม้จะหนักใจแต่ก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยนสายหนึ่ง...

 

คนที่เขาเคยมีความรู้สึกๆ ดีด้วย...พอกลายมาเป็นพี่น้องต่างมารดากันมันก็รู้สึกแปลกนัก แต่นี่ก็คงพอจะตอบคำถามได้ว่าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเหตุใดเขาถึงได้รู้สึกเอ็นดู อยากปกป้องอยากถนอมดูแลอีกฝ่าย

เพียงแต่ตอนนี้...มิรู้ว่าควรทำตัวอย่างไรดี จะใกล้ชิดเกินไปก็ไม่ควร จะห่างเหินเกินไปเขาก็ทำไม่ได้อีก 

 

“คิดอันใดอยู่ เหตุใดเจ้าถึงได้ทำสีหน้าอ่อนโยนเช่นนี้...คิดถึงคนงามน้อยซืออวิ๋นหรืออย่างไร?” เนี่ยรุ่ยเอินรู้หรอกกว่าคนข้างๆ น่ะปฏิบัติกับคนงามน้อยซืออวิ๋นพิเศษกว่าคนอื่น ทั้งใจดี ทั้งอ่อนโยนและใส่ใจ แม้เขาจะรู้สึกว่าคนงามน้อยคู่ควรกับการปฏิบัติเช่นนั้นแต่พอคิดว่ากับตนแล้วเจ้าหน้านิ่งนี่ไม่เคยเห็นทำเช่นนั้นเลยก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา

 

เหอะ! 

 

ฉินไห่ฟงเลิกคิ้วเล็กน้อย มิได้ตอบคำ แต่เนี่ยรุ่ยเอินกลับเหมารวมไปแล้วว่าจริง เขาเลยยื่นมือไปจับคอเสื้อเนี่ยรุ่ยเอินแล้วกระชากเข้าหาตัวเองทันที น้ำเสียงเอ่ยอย่างออกคำสั่ง “ห้ามเด็ดขาด! เจ้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าคนงามน้อยซืออวิ๋นน่ะชอบพออยู่กับเจ้ามารร้าย เจ้าจะแย่งคนรักของผู้อื่นหรืออย่างไรกัน! พวกเขาล้วนเป็นสหายข้า ข้าไม่ยอมหรอกนะ!”

คุณชายสามสกุลฉินจับแกะมือที่จับคอเสื้อของตนออก แต่ก็มิได้ปล่อยมือนั้น ดวงตาระยับขึ้นอย่างที่เนี่ยรุ่ยเอินมิทันสังเกต ฉินไห่ฟงเองก็ไม่คิดจะบอกความสัมพันธ์ของเขากับองค์ชายใหญ่ให้เนี่ยรุ่ยเอินรู้ ปล่อยให้ประมุขน้อยเขาเข้าใจผิดไปเช่นนี้เถิด

 

เห็นคนซื่อบื้อบางคนทำไหน้ำส้มแตกโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ตลกดี

 

รุ่ยเอินเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้างดงามและมีชีวิตชีวาเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา เป็นตัวตนที่พิเศษออกไป ต่างกับความรู้สึกแต่แรกที่เขารู้สึกกับองค์ชายใหญ่...

กับองค์ชายใหญ่เย่ซืออวิ๋นเป็นความรู้สึกราวเคยรู้จักกันมาก่อน อยากปกป้องอยากถนอมดูแล อีกทั้งยังเจือความรู้สึกผิดที่อธิบายไม่ถูก

แต่เนี่ยรุ่ยเอินนั้นแตกต่างออกไป...เขาอยากครอบครองคนคนนี้ อยากเก็บไว้ให้เป็นของเขาคนเดียว มองแค่เขา มีแค่เขา นับตั้งแต่ที่ได้เจอกันครั้งแรกความรู้สึกนี้เริ่มรุนแรงขึ้นทุกครั้ง แต่ฉินไห่ฟงก็รู้นิสัยของเนี่ยรุ่ยเอินดีว่าเป็นเช่นไร

 

ประมุขน้อยพรรคเพลิงสุริยา อิสรเสรี เอ้อระเหยลอยชายราวสายลม ในขณะเดียวกันก็เจิดจ้ายิ่งนัก

จะพันธนาการปีกอันแสนเสรีนั้นไว้กับตัวก็โหดร้ายกับอีกคนเกินไป

 

“นี่ เจ้าพูดสิ!” เนี่ยรุ่ยเอินโวยเมื่อเห็นเจ้าคนหน้านิ่งยังคงนิ่งอยู่ 

“เจ้าหึง?”

“หึงบ้านเจ้าสิ!” เนี่ยรุ่ยเอินตวาดเสียงลั่น ในเมื่อมือถูกจับก็เลยใช้เท้าหมายจะถีบเจ้าคนที่ชอบกวนประสาทผู้อื่น แต่มีหรือฉินไห่ฟงจะไม่รู้ มือใหญ่ข้างหนึ่งรวบแขนเนี่ยรุ่ยเอินไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือก็ดึงขาเรียวยาวที่แสนอันตรายนั่นเข้าหาตัว จนเนี่ยรุ่ยเอินทรงตัวไม่ได้ สุดท้ายฉินไห่ฟงก็เลยจัดการอุ้มเจ้าตัวแสบที่ชอบใช้กำลังขึ้นเต็มอ้อมแขน “เจ้าจะพาข้าไปไหน! ปล่อยข้านะ!”

ทั้งเสียงทั้งมือฟาดเอาๆ ราวเสือจอมพยศ แต่คนหน้านิ่งก็ไม่ได้สนใจ เปิดม่านบางๆ เดินเข้าไปในส่วนที่กั้นไว้สำหรับอาบน้ำ เขาจัดการโยนเนี่ยรุ่ยเอินลงในอ่างน้ำจนเกิดเสียงดัง และน้ำกระเพื่อมออกมา

“เจ้าเหม็น”

เนี่ยรุ่ยเอินโมโหจนหน้าแดง ลูบใบหน้าที่เปื้อนน้ำออก แทบจะวักน้ำทั้งถักใส่เจ้าหน้านิ่งให้หายโมโห! 

 

หน็อย! ฮึ่ม!

 

“อาบน้ำดีๆ เสี่ยวรุ่ย หรือว่า...” ฉินไห่ฟงยิ้มร้าย “เจ้าอยากให้ข้าช่วยอาบให้?”

“เพ้ย! ออกไปเดี๋ยวนี้! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย!!” ไม่แค่โวยเปล่าอะไรที่อยู่ใกล้มือก็ถูกเนี่ยรุ่ยเอินใช้เป็นอาวุธโยนตามหลังของฉินไห่ฟง ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเจ้าน้ำแข็งพันปีนั่นแล้วก็ยิ่งโมโห

 

ควรใส่ลมปราณไปด้วยตอนขว้างจะได้ทำให้เจ้านั่นเจ็บตัวให้สมกับที่ชอบหาเรื่องให้ผู้อื่นโมโหเสียบ้าง!!

 

...............

 

“หิวหรือยัง?” เมื่อเนี่ยรุ่ยเอินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเขาก็พบว่ามีชุดสำหรับเปลี่ยนพับไว้และวางไว้อย่างเรียบร้อย พออกมาก็เห็นว่าบนโต๊ะเล็กๆ ในห้องมีอาหารสี่ห้าอย่างพร้อมข้าววางอยู่เรียบร้อย ท้องที่หิวโซขึ้นมารีบวิ่งไปนั่งตรงข้ามฉินไห่ฟง แล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาเตรียมกินทันที

 

ลืมความแค้นก่อนหน้านี้ไปเสียสิ้น

 

ประมุขน้อยบางคนไม่รู้ตัวเลยว่าการคลุกคลีกับองค์ชายใหญ่แห่งต้าเซี่ยบ่อยๆ เข้าทำให้ตนเริ่มเป็นพวกที่ถูกหลอกล่อง่ายด้วยของกินเหมือนองค์ชายใหญ่บางคนไปเสียแล้ว

“หิวยิ่งนัก!”

“อืม เจ้ากินเยอะๆ” ฉินไห่งฟงคีบอาหารใส่ถ้วยของเนี่ยรุ่ยเอิน แน่นอนว่าคนหิวก็ไม่อาย กินอย่างอร่อยทันที วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ถ้าเดิมทีเนี่ยรุ่ยเอินก็คงกลับไปนอนเลย แต่พออยู่กับเจ้าคุณชายหน้านิ่งนี่ตนก็เลยต้องอาบน้ำ เปลี่ยนชุด และมานั่งกินข้าวเสียก่อน

“อย่าคิดว่าเอาใจกันแค่นี้แล้วข้าจะทำเมินที่เจ้ากวนโมโหข้านะเจ้าหน้านิ่ง”

“ข้ารู้” ฉินไห่ฟงพยักหน้านิ่งๆ “กินเถอะ”

“โรงเตี๊ยมนี้ทำอาหารอร่อยดีนะ เนื้อปลานี่นุ่มเชียว”

“เจ้าหิวเสี่ยวรุ่ย”

“ห้ามเรียกข้าว่าเสี่ยวรุ่ย!” ท่านประมุขน้อยตาขวางทั้งๆ ที่แก้มเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ เส้นผมสีดำยาวนั้นยามนี้มิได้มัดรวบและปล่อยยาวสยาย ทำให้ใบหน้าขาวผ่องนั่นดูงดงามเย้ายวน 

 

จนไม่น่าเชื่อว่านี่คือคนพรรคมารอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ

 

“เช่นนั้นก็ห้ามให้ลู่ถิงอวี่ผู้นั้นเรียกเจ้าว่าอารุ่ย”

“เขาเรียกของเขาเองต่างหาก ข้าเกี่ยวอันใดด้วยเล่า”

“แต่เจ้าก็ไม่โมโหเหมือนที่ข้าเรียก” ฉินไห่ฟงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่วาจาของเขาราวกับจะทวงถามความเป็นธรรมจนเนี่ยรุ่ยเอินเลิกคิ้ว

 

นี่เจ้าหน้านิ่งถือสากับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จริงๆ หรือ...กับแค่คำเรียกเหตุใดต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย

 

“เอ่อ...” จะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นคนตรงข้ามเริ่มแผ่ไอเย็นออกมาเรื่อยๆ เนี่ยรุ่ยเอินก็ได้แต่ยกมืออีกข้างที่ว่างยีหัวตัวเอง ไม่เข้าใจว่าเจ้าน้ำแข็งพันปีจะหงุดหงิดอะไร แต่เพื่อป้องกันมิให้ตัวเองถูกแช่แข็งไปเสียก่อน เขาควรตัดสินใจ “เจ้าอยากเรียกข้าว่าเสี่ยวรุ่ยก็เรียกไปเถิด ส่วนเจ้ามารร้ายนั่น เขาแค่แหย่ข้าเล่นเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยเรียก เพิ่งมาเรียกเอาวันนั้นเล่นเอาขนลุกไปเลย”

ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องอธิบายให้ฟัง แต่คิดว่าพอเขาพูดจบเจ้าหน้านิ่งบางคนก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นเนี่ยรุ่ยเอินก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

 

เข้าใจยากเย็นจริงๆ!

 

“อืม...เจ้ากินอีก” ฉินไห่งฟงเลื่อนตะเกียบไปคีบเนื้อชิ้นโตวางในถ้วยของเนี่ยรุ่ยเอิน มองคนที่กินอย่างมีความสุขแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าเรียบเฉยก็ปรากฎขึ้น ในดวงตาที่มักเยือกเย็นอยู่เสมออ่อนโยนลง

 

เรื่องธรรมดาที่เล็กน้อยอย่างกินข้าวด้วยกันเช่นนี้ กลับน่าแปลกที่ชวนให้รู้สึกดีขนาดนี้

มิรู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว หรือเป็นเพราะคนกันแน่

 

หลังผ่านมื้ออาหารไป ฉินไห่ฟงก็ขอตัวไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ย้ำกับคนบางคนว่าห้ามหนีออกไปเด็ดขาด เนี่ยรุ่ยเอินส่งเสียงเหอะ พอพ้นหลังเจ้าของห้องเขาก็เดินสำรวจไปทั่ว วันนี้ขี้เกียจออกไปแล้ว ไหนๆ ก็พักเสียที่นี่เลยแล้วกัน มือเรียวสวยหยิบกระดาษที่วางข้างเตียงมาคลี่อ่าน เห็นแผนที่และภาษาที่ยากจะเข้าใจเขาก็โยนทิ้งทันที

 

ปวดหัว เขามันไม่ใช่พวกชอบใช้สมอง ถนัดงานใช้กำลังเสียมากกว่า

 

ใช้เวลาไม่ถึงเค่อฉินไห่ฟงที่เปลี่ยนไปสวมอาภรณ์สีดำโปร่งสบายตัวออกมา เส้นผมที่ปกติมักรัดไว้ด้วยกวานหรือเชือกอยู่เสมอยาวนี้ปล่อยยาวสยาย หยดน้ำยังคงแต้มใบหน้าและเส้นผม 

“เดี๋ยวเจ้าก็ได้ไม่สยายหรอก ผมเปียกเช่นนั้นเหตุใดไม่ทำให้แห้ง?” เนี่ยรุ่ยเอินหาววอด เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มง่วงงุน ปกติเขามีสัญชาตญาณที่ป้องกันตัวสูงมาก กับผู้อื่นน้อยครั้งที่จะปล่อยตัวเช่นนี้ แต่เนี่ยรุ่ยเอินเองก็คงไม่รู้ตัวเช่นกันว่าเขาถือฉินไห่ฟงคนที่ไม่มีอันตรายต่อตัวเองมานาน จนละเลยการระแวดระวังตัวไปแล้ว

“ทำให้ที” ฉินไห่ฟงยกยิ้มจาง เดินมานั่งข้างเตียง เส้นผมเปียกชื้นโดนกระชากทีนึงจนหนังศีรษะรู้สึกชา ก่อนจะตามมาด้วยลมปราณอุ่นๆ ที่ไล้สางไปตามเส้นผมของเขาอย่างนุ่มนวล ใบหน้าหล่อเหลานั้นปรากฏรอยยิ้มสมใจ

 

เสี่ยวรุ่ยปากร้ายแต่ใจดีเสมอ

 

พลังปราณอันล้ำเลิศของประมุขน้อยพรรคมารถูกใช้แทนลมร้อนเพื่อขับหยดน้ำทำให้ผมของฉินไห่ฟงแห้งสนิทภายในเวลาไม่นาน กำลังจะหันไปขอบคุณก็พบว่าอีกคนน่ะหลับไปแล้วโดยที่เอหัวทุยๆ นั่นมาพิงหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

ใบหน้าตอนหลับดูเป็นเด็กซนไร้พิษภัย และน่าเอ็นดู

 

ร่างสูงขยับตัวแผ่วเบาเพราะรู้ดีว่าแค่เล็กน้อยก็อาจทำให้คนประสาทสัมผัสไวตื่นขึ้นมาได้ เขาใช้ท่อนแขนช้อนตัวเนี่ยรุ่ยเอินขึ้นมาแล้ววางลงบนเตียงด้านใน ล้มตัวลงนอนข้างๆ กันแล้วตวัดมือดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมพวกเขาทั้งสองคนไว้ คนบางคนซุกตัวเข้าหาไออุ่นจนฉินไห่ฟงหัวเราะหึในลำคอ เขาใช้แขนต่างหมอนให้อีกคนขยับชิดร่างกายตนเองมากขึ้น เสียงลมหายใจสม่ำเสมอนั่นทำให้รู้สึกสงบยิ่งนัก

มือแกร่งไล้เส้นผมสีดำยาวนั้นออกให้แผ่วเบา แตะตรงลำคอขาวที่เปิดโล่ง อีกข้างหนึ่งเขายังคงเห็นรอยฟันที่ตนเองทำไว้จางๆ ใบหน้านิ่งขรึมนั่นขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มที่ดูอย่างไรก็ร้ายกาจยิ่งนัก โน้มใบหน้าลงและจัดการกัดย้ำซอกคอขาวไปแรงๆ เมื่อได้ยินเสียงครางฮึมๆ เขาก็ส่งเสียงชู่ว์เบาๆ ราวจะปลอบ 

 

รอยแดงจ้ำๆ ที่ลำคอขาวสามสี่รอยและรอยฟันนั่น...เด่นชัด

 

ฉินไห่ฟงมองผลงานตัวเองอย่างพออกพอใจยิ่ง กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นแล้วก็หลับตาพักผ่อนอย่างผ่อนคลาย

นี่คงเป็นอีกหนึ่งราตรีที่เขาหลับได้อย่างสบายใจที่สุดอีกราตรีหนึ่ง

 

เสี่ยวรุ่ย...เจ้าเป็นของข้าได้แค่คนเดียวเท่านั้น

 

ส่วนวันพรุ่ง...ประมุขน้อยบางคนก็ยังคงตื่นมาไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงออกไปหาเรื่องซุกซนได้ตามประสา แต่คนที่เห็นเขาต่างก็พากันปรบมือให้องค์ชายรัชทายาทเย่เฟิงและคุณชายลู่ที่คาดการณ์ได้แม่นยำนักทันที!

 

ใต้หล้านี้บุรุษขี้หวงและใจแคบหาได้มีเพียงคนเดียว

ที่จริงแล้วยังมีบุรุษเช่นนี้อยู่มากมายนัก!

 

……………

 

คนขี้หวงและใจแคบนั้นมีอยู่มากจริงๆ นั่นล่ะค่ะ ^_^ โดยเฉพาะตอนพิเศษนี่มีแต่คนใจแคบ 555

พี่ไห่คะ คอประมุขน้อยเขาไม่ใช่ของกินนะคะ กัดเอาๆ เลย แล้วกับแค่คำเรียกนี่ยังหวง แต่ก็ชอบแกล้งเขาอะเนาะ ชอบให้เขาด่า ชอบให้เขาตี…พี่ลองไปฝึกสกิลปากหวานกับว่าที่น้องเขย(?) ดูสักนิดนะคะ ไม่แน่ว่าบางทีเสี่ยวรุ่ยเขาอาจเขินจนฟาดพี่กว่าเดิม 555 

ตอนที่แล้วอ่านเมนต์แล้วเอ็นดูคนอ่านมากเลยค่ะ งือออ ทุกคนน่ารักกกก ^_^ ส่งเพลงให้ฉินเซ่าเจ๋อกันเต็มเลย 555 คนไม่ใช่อะเนาะ ยังไงก็ไม่ช่ายยย ตอนก่อนจะมีรายละเอียดเล็กน้อยที่เราไม่ได้ใส่ไป เพราะตัวอักษรจำกัด แต่ในต้นฉบับจะมีขยายเพิ่มนะคะ

ช่วงนี้เราต้องเดินทางบ่อย แต่จะพยายามมาอัพนิยายนะคะ ทุกคนอย่าลืมดูแลตัวเอง อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยน้าาา ระวังอย่าให้ป่วยกันนะคะ…ส่วนเราไม่รอดค่ะ 555 ป่วยทุกเดือนเลย 

ขอให้เป็นเดือนที่ดีของทุกคน 

ให้เดือนสิบเอ็ดร่ายมนต์ให้มีแต่เรื่องดีๆ ค่ะ

 

สำหรับวันนี้…ฝันดีและราตรีสวัสดิ์นะคะ ^_^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.046K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,282 ความคิดเห็น

  1. #3014 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 15:36
    เอาเป็นว่าคู่นี้น่ารักมากกกกอย่างไม่น่าเชื่อ ลงตัวได้อย่างงงๆ5555
    #3,014
    0
  2. #2674 PuayPuayPloy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 22:42
    คู่นี่คือโครตน่าร้ากกกกกก แง่ๆๆ น่ารักๆๆๆ
    #2,674
    0
  3. #2646 mothergod (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 18:16
    เชียร์คู่นี้ค้าา น้องงเนี่ยยย รีบๆรู้ตัวเร็วๆเข้าาา
    #2,646
    0
  4. #2497 mata4chol (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 01:15
    ชอบคู่นี้มากๆเลยค่า มันลงตังแบบดีสุดๆ ตอนแรกเชียร์เสี่ยวรุ่ยกับพี่ใหญ่ ไปๆมาๆลงเอยกับพี่ไห่เฉย555 ขอให้มีตอนเกี่ยวกับคู่นี้บ่อยๆเถิด สาธุ้วววว
    #2,497
    0
  5. #2240 Ppp (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 20:04

    อ่านไปเบะปากไปป อะไรมันจะรักจะหลงขนาดนั้นคะ พูดซิ555555

    ใดๆก็คือเอ้ออ อิจฉาา ไม่มีไรหรอกก55555

    #2,240
    0
  6. #2223 Cho_aim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 07:21

    อยากอ่านเรื่องคู่นี้เยอะๆเลยยย
    #2,223
    0
  7. #2176 sakura17 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 09:21
    แสดงว่าไห่ฟงแค่เอ็นดูซืออวิ๋นตั้งแต่แรก อาจจะชอบแต่พอตอนที่รู้ว่าเป็นพี่น้องกันเห็นเฮิร์ทอยู่พักหนึ่งแล้วตัดใจ แต่กับประมุขเนี่ยนี่น่าจะเคยรักเขาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ววว

    อยากรู้เลยว่าคู่นี้จะลงเอยกันยังไง55
    #2,176
    0
  8. #2140 natsume0000 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 02:00

    อ่านตอนนี้ยิ่งทำให้รุ้สึกว่าฉินไห่ฟงนี่แหล่ะฆ่าองชายใหญ่
    #2,140
    0
  9. #2019 stoxxzng (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 18:19
    มันดีมากปรุงแต่งมาแบ่บกลมกล่อมสุดๆ รอค่ะะ
    #2,019
    0
  10. #2018 tanaporn2481 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 17:28
    สนุกมากค่ะ
    #2,018
    0
  11. #2017 Makkham (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 23:26

    เป็นอีกคู่ที่น่ารักกกกกน่าเอ็นดูววว
    #2,017
    0
  12. #2016 The Sky 9096 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 16:30
    เรียกเจ้าก้อนน้ำแข็ง แทนเจ้าหน้านิ่ง น่าจะดีกว่าไหม เจ้ามารร้าย เจ้าก้อนน้ำแข็ง 555
    #2,016
    0
  13. #2012 fasai137 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 02:09
    เห็นด้วยค่ะ สมควรไปฝึกสกิลหยอดคำหวานกับน้องเขยอย่างยิ่ง5555
    #2,012
    0
  14. #2006 HYUNPARK (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 03:51
    ลำบากคุณชายไห่ฟงแล้ว ถึงประมุขน้อยเนี่ยจะดื้อไปบ้างซนไปบ้างหรือบางครั้งก็กินเก่ง ใช้เงินเก่งแต่ก็เก่งกาจใช้ได้ทั้งยังซึมซับความน่ารักมาจากสหายคนงามน้อยเยว่ซืออวิ๋นมาบ้าง โดยรวมแล้วก็น่าเอ็นดูไม่น้อย ยังไงก็ฝากให้เป็นความดูแลคุณชายไห่ฟงแล้ว กัน ฝากด้วยนะขอรับคุณชาย
    #2,006
    0
  15. #2004 ssnam (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 23:40

    นี่นั่งขำนานมาก555554 ลู่ถิงอวี่2ชัดๆ ความใจแคบนี้ แต่เขาก็รักของเขานะคะ แม้ว่าม่ายด้ายเปนอารายกานนนนนนนนนน

    #2,004
    0
  16. #1995 vodkanaja2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 22:09
    ขี้หวงนะเราว่าแต่ถิงอวี้
    #1,995
    0
  17. #1994 0947854832aom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 21:01

    ชอบทุกคู่เลย
    #1,994
    0
  18. #1989 pupay123 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 13:45
    น่ารักทุกคู่เลย🥰
    #1,989
    0
  19. #1986 Maymay2004 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 11:10

    รออออ อยากได้เล่มเก็บไว้จังค่ะ

    เรื่องนี้คนใจแคบเยอะ

    #1,986
    0
  20. #1985 mam_suphasorn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 09:34
    55++ คนนี้ก็ขี้หวงเด้อออ
    #1,985
    0
  21. #1984 _Daonuea_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 09:10
    น่ารักอ่าาาาร
    #1,984
    0
  22. #1983 arisara17198 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 08:54
    คู่นี้น่ารัก จะมีเล่มแยกมั้ยคะ
    #1,983
    0
  23. #1982 Whatever it is (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 08:46
    คู่นี้ก็น่ารัก 555
    #1,982
    0
  24. #1981 cake08234 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 07:34
    5555 ปกติน้าาาาาา
    #1,981
    0
  25. #1980 Hiii29220 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 07:01
    น้องรุ่ยเอินยัยตะเร้กน่ารักของหม่าม๊า เอ็นดูววววววว
    #1,980
    0