เกมร้าย กับดักรัก (Yaoi,BL)

ตอนที่ 1 : I.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    15 ต.ค. 63

I.

..............

 

“อรุณสวัสดิ์ครับอา เช้านี้ทำอะไรทานครับ หอมจังเลย?” น้ำเสียงนุ่มๆ ของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง มือขาวเรียวของเจ้าตัวรวบเส้นผมยาวไว้เป็นหางม้าอย่างลวกๆ ก่อนจะคลี่รอยยิ้มกว้างมองคุณอาผู้กำลังทำครัวอยู่ด้วยความคล่องแคล่ว

 

อาอัณณ์เป็นน้องชายพระเพลิง คุณพ่อของเขา

 

ตั้งแต่เด็กเพราะคุณพ่อคุณแม่ต้องเดินทางไปต่างประเทศอยู่เสมอ และพีพีเองก็ไม่ค่อยชอบการเดินทางไกล ทำให้เขาถูกเลี้ยงโดยคุณอาคนนี้และคนรักของอาอัณณ์อย่าง...อาเพชร

“ของโปรดเราทั้งนั้นแหละครับ วันนี้เปิดเทอมวันแรกนี่นา อาก็ต้องเป็นกำลังใจให้หลานหน่อยสิ”

“แค่อาให้ผมอ้อนโดยไม่เข้าข้างอาเพชรก็พอแล้วครับ”

อัณณ์หัวเราะเบาๆ ยื่นมือไปลูบหัวหลานชายเบาๆ คลี่รอยยิ้มอ่อนโยนยามพูดถึงคนรัก เจ้าแมวที่ป่านนี้ก็หลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดูอยู่ รอยยิ้มของคนเป็นอาทำให้พีพีอมยิ้มตาม เพราะว่า...แค่เห็นก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นจนอยากมีความรักแล้วนี่นา

“รับน้องวันแรกตื่นเต้นไหมครับ? ไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะครับ เดี๋ยวอาจัดการเอง” 

“ก็...ต้องยอมรับแหละครับว่าตื่นเต้น อาก็รู้นี่นาผมเคยได้เรียนแบบเด็กปกติที่ไหน นี่ก็มาทำงานด้วย” ก็อย่างที่ว่ามานั่นแหละ เพราะพีพีไม่ได้เข้ามหาลัยเพื่อมาเรียนเหมือนคนปกติ แต่เขามาทำงาน...ตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายจากองค์กรอีเดน

 

และไม่ใช่งานง่ายๆ ด้วย เป็นงานที่น่าปวดหัวอีก

 

“หลานจะย้ายของเข้าหอวันไหน? อาจะได้ไปช่วย” อัณณ์วางอาหารหน้าตาน่าทานไว้บนโต๊ะทานข้าว นอกจากของโปรดหลานชายแล้วก็ยังมีของโปรดเจ้าแมวตัวโตของเขาด้วย ขืนไม่ทำสิเพชรได้งอนจนหาเรื่องแกล้งเอาเปรียบเขาอีกแน่ๆ

“คงสักประมาณสี่ห้าวันแหละครับอา ผมรอให้เปิดเทอมก่อน ค่อยย้ายของเข้า อาเกรย์กับอาน้ำชาจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ผมขนของเข้าไปกับพาตัวเองก็จบแล้ว” พีพีเช็ดมือตัวเองให้สะอาดก่อนจะค่อยๆ ลงมือทานมื้อเช้าแสนอร่อย เพราะอาอัณณ์บอกว่าให้ทานก่อนได้เลย ส่วนตัวเองจะไปปลุกคุณอาแมวอีกคน ดังนั้นเขาต้องรีบกินเพราะขืนอาเพชรตื่นมีหวังถูกแย่งกินหมดแน่ๆ

ใช้เวลาไม่นานพีพีก็จัดการอาหารในส่วนของตัวเองหมด ดื่มนมอึกๆ ปิดท้าย เท้าคางมองร่างสูงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสมกับเป็นอดีตเดือนมหาลัยของอาเพชร เจ้าตัวหน้ามึนๆ ยุ่งๆ เหมือนแมวที่ไม่ตื่นดี ตาปรือๆ นั่นดูน่ารักน่าชังไม่น้อย ทั้งๆ ที่อายุอานามก็ไม่น้อยแล้วแท้ๆ

 

อาเพชรก็แบบนี้แหละ...นิสัยคล้ายแมวจะตายไป

ใครเห็นก็ถูกตกเป็นทาสแมวไปแล้วโดยไม่รู้ตัว...แต่ดีที่มีอาอัณณ์คอยกำราบแมวดื้อ

ไม่อย่างนั้นแมวๆ อย่างอาเพชรน่ะ…คิดจะครองโลกแน่ๆ

 

“ไปส่งไหมพีพี?” เพชรน้ำหนึ่งถามด้วยเสียงมึนๆ ก่อนจะแหงนหน้าให้เจ้าของอย่างอัณณ์เช็ดหน้าให้อย่างอ่อนโยน 

“ไม่ต้องหรอกครับ มหาลัยที่ผมเรียนห่างกับที่ทำงานอาตั้งเยอะ เดี๋ยวผมขับรถไปเองก็ได้” ถึงพีพีจะไม่ค่อยชินกับเส้นทางของแถวนี้สักเท่าไหร่ แต่โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า Google Map อยู่ ดังนั้นเขามั่นใจว่าตัวเองไม่หลงหรอก

“อือๆ...อัณณ์ หิวจังครับ”

“ทานข้าวกันครับ พี่ทำของโปรดเพชรไว้ให้แล้ว”

“อัณณ์ใจดีที่สุด!”

“ครับๆ เลิกอ้อนแล้วกินข้าวกันครับ”

พีพียิ้มกว้างมองภาพที่เห็นเบื้องหน้าอย่างชอบใจ คนรอบตัวของเขามีความรักที่ดีและถนอมดูแลความรักนั้นกันทุกคน ทั้งคุณอาทั้งสอง คุณพ่อคุณแม่ของเขาด้วย 

 

เฮ้อ! คนโสดอย่างพีพีอิจฉาจริงๆ

อยากมีความรักจังเล้ยยยย!

 

...............

 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปอาบน้ำสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อยก็ยกมือไหว้คุณอาทั้งสองพร้อมกับออกไปมหาลัย พีพีบังคับพวงมาลัยไปตามที่แผนที่บอก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง

บรรยากาศการรับน้องวันแรกนั้นรื่นเริงไม่น้อย เต็มไปด้วยเสียงกลอง เสียงร้องเพลงอย่างครื้นเครง เสียดายที่พีพีไม่ได้พกกล้องมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้เก็บภาพความประทับใจแบบนี้เอาไว้แล้ว เพราะการรับน้องแบบนี้ดูจะมีอยู่ไม่กี่ประเทศหรอก อีกอย่างที่พีพีเคยเจอ...

 

ก็รับน้องกันแบบเฉียดตายทั้งนั้น

 

เดี๋ยวนี้เขาเองไม่ค่อยได้พกกล้องเท่าไหร่ด้วย อาจเพราะช่วงทำงานต้องพกอาวุธมากกว่าน่ะนะ แต่ถ้าวันไหนอารมณ์สุนทรีย์ก็พกกล้องไปด้วยถ่ายภาพตอนสู้..แฮ่ม ไปด้วย เพราะพ่อของเขาเป็นช่างภาพฝีมือดี และแม่ก็ชอบการถ่ายภาพ พีพีกับน้องๆ จับกล้องมาตั้งแต่สมัยตัวเล็กๆ และพวกเขาก็มีการถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกกันทั้งนั้น

พีพีเดินไปตามทางเพื่อหาป้ายคณะที่ตัวเองเรียนได้อย่างไม่ยาก เขาตกเป็นเป้าสายตาผู้คนได้เสมอ นั่นเป็นสิ่งที่พีพีชินเสียแล้ว อาจเพราะพ่อของเขาหน้าตาดีมาก แม่ก็เป็นคนมีเสน่ห์ ยิ่งถูกเลี้ยงมาด้วยคุณอาทั้งสองที่มีเสน่ห์เฉพาะตัวจึงหล่อหลอมสิ่งเหล่านั้นจนเป็นเขานี่แหละ

“เอ่อ...น้องวิทย์คอมใช่ไหมคะ?” รุ่นพี่สาวเอ่ยทักอย่างไม่แน่ใจเมื่อเห็นรุ่นน้องรูปหล่อจับจ้องป้าสามเหลี่ยมบนโต๊ะ อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วคลี่ยิ้มสุภาพให้ แต่กลับทำให้เหล่ารุ่นพี่รู้สึกอยากละลาย

 

โหย! มองแวบแรกก็ว่าทั้งสวยทั้งหล่อ ตาก็ดูเรียวคมมีเสน่ห์ ผมยาวๆ ที่ดูจะเงางามนั่นอีก ใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ดูสุภาพและดูเหมือนคุณชายจากที่ไหนสักที่เลย

ปีนี้รุ่นน้องงานดีเป็นบ้า!

 

“สวัสดีครับ...ผมพีพีนะครับ” พีพีเช็นต์ชื่อเรียบร้อย หูก็ฟังเหล่ารุ่นพี่อธิบายกฎระเบียบรวมถึงกิจกรรมต่างๆ ที่ต้องทำในวันนี้ไปด้วยอย่างตั้งใจ รับป้ายชื่อเขียนด้วยมือไว้ว่า ‘น้องพีพี ComScience’ มาแขวนคอไว้ก็ยกมือไหว้ขอบคุณเหล่ารุ่นพี่ตามมารยาทอันดีที่คุณแม่และคุณอาสอนมา ก่อนจะเดินไปรวมกับเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ ตามที่รุ่นพี่ชี้ หูที่ดีกว่าคนทั่วไปก็กระดิกยิกๆ เมื่อได้ยินคำชมเขาและอวดกันของรุ่นพี่แต่ละคน

 

อืม...รับน้องนี่ก็น่าสนุกจริงๆ ด้วย

เห็นทีต้องขอบคุณคำสั่งเอาแต่ใจของ ‘บอส’ ผู้ไม่เคยเห็นหน้าคนนั้นหน่อยแล้ว ถึงจะรู้สึกเหมือนตัวเองถูกแกล้งอยู่ก็ตาม แต่ภารกิจหลักของเขาคราวนี้คือ

 

- เป็นนักศึกษาวิทย์คอมฯ ปีหนึ่ง ตามหาทายาทของฟอร์โนและคุ้มครองเขาจากศัตรู ภารกิจระดับ SS -

ภารกิจระดับสูงสุดของอีเดนคือระดับ SS 

 

ปึก!

และเพราะคิดอะไรเพลินๆ พีพีก็เลยเดินชนกับคนอื่นเข้าจนต้องรีบยกมือกุมจมูกตัวเอง...ก็มันเจ็บ! อีกอย่างเขามันคนระมัดระวัง ประสาทสัมผัสก็เร็วด้วย...จะเดินชนใครเข้าน่ะเหรอ...ยาก! 

 

แสดงว่าคนที่เขาชนก็ต้องมีกลบประสาทสัมผัสตัวเองได้มิดชิด!

 

“เหม่อ” เสียงทุ้มอันแสนคุ้นหูกับบรรยากาศเยือกเย็นน่าอึดอัดชวนให้หายใจไม่ออก ทำให้พีพีรีบเงยหน้ามองคนที่เขาชนทันที ก่อนจะอ้าปากน้อยๆ แล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานสลายไอทะมึนรอบตัวร่างสูงกว่านั่น

 

คนคนนี้...เป็นคนที่พีพีเคยเจอที่ร้านกาแฟ ตั้งแต่วันแรกที่กลับมาประเทศไทย

คนที่ทำให้รู้สึกสงสัย สนใจ...และน่าค้นหา

 

“พี่เฮล” เสียงเรียกแสนสดใสของเฟรชชี่รูปหล่อทำให้เหล่ารุ่นพี่ที่แอบกางหูฟังต่างก็สูดลมหายใจเฮือกกันเป็นแถว “ได้เจอกันอีกครั้งจนได้นะครับ ผมมาเป็นรุ่นน้องพี่แล้วนะ แต่ผมเรียนวิทย์คอมฯ นะครับ ฝากตัวด้วยนะ”

ร่างสูงกว่าหรี่ตามองคนที่แนะนำตัวกับเขาพร้อมรอยยิ้มหวานโดยเหมือนไม่รู้สึกถึงบรรยากาศรอบตัวแม้แต่น้อย และแม้จะยิ้มและดูท่าทางเป็นมิตรยังไง...แต่กลับไม่เผยช่องว่างใดๆ เลย

 

หึ...

 

“อืม จะไปไหน?”

 

เฮลถามคนอื่นกลับ! OMG!

คนอย่างเฮลนี่นะชวนคุยเป็นด้วย!

 

เหล่าชาวมหาลัยที่แอบมุงแต่ละคนอ้าปากค้างทำตาโตกันอย่างไม่อยากเชื่อ คนอย่างเฮลที่แทบจะไม่เคยอ้าปากพูดอะไร ไม่สนใจอะไรหรือใครหน้าไหน ถามคนอื่นกลับเป็นด้วย!? น่าเหลือเชื่อไปแล้ว

 

น้องคนนี้เป็นใครกันแน่เนี่ย!

 

“ก็ไปรวมกับคณะวิทย์คนอื่นน่ะสิครับ” พีพียังคงยิ้มหวาน แต่สายตากลับเก็บรายละเอียดเล็กน้อยรอบตัวไว้อย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นท่าทางของคนตรงหน้า หรือว่าคนรอบตัว ดวงตาที่เหลือบไปมองซ้ายขวาเล็กน้อยโดยแทบจะจับไม่ได้นั่นทำให้เฮลกระตุกยิ้มมุมปากมากขึ้น

 

กุหลาบ...

ต่อให้เห็นสวยงามยังไงก็มีหนามแหลมคมอยู่ดี

ยิ่งเป็นกุหลาบดำด้วยแล้ว หนามแหลมยิ่งอันตราย...

 

“พี่เฮลเรียนวิศวะนี่ครับ จะไปรับน้องกับเขาหรือครับ?” เพราะครั้งแรกที่เจอกัน อีกฝ่ายก็บอกกับพีพีเองว่าเรียนวิศวะอยู่

เฮลไม่เคยคิดอยากร่วมกิจกรรมอะไรที่ไร้สาระ นอกจากบางทีที่อะไรมันเหลือทนเกินไปเขาถึงจะมาจัดการด้วยตัวเอง ที่มามหาลัยวันนี้...ก็เพื่อพบคนตรงหน้าโดยเฉพาะ

“หือ...อย่าบอกนะว่ามาหาผม? คงไม่ใช่หรอก เพราะเราเพิ่งจะเจอกันครั้งนี้เป็นครั้งที่สองเองครับ” พีพีหัวเราะตาหยี ส่วนเฮลนั้นกระตุกยิ้มมุมปากสูงขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเยือกเย็นของเขาทำให้รอบข้างขนลุก สูดลมหายใจเฮือกแรงๆ

 

เฮลยิ้ม! เชี่ยแล้ว!

ยิ้มร้ายขนาดนี้คงไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้โลกแตกหรอกนะ!

 

“ไม่ต้องโยนหินถามทาง” เฮลรู้ทัน โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูพีพี “ฉันมาหาเธอ”

 

ใช่...เขาไม่สนใจงานหรือเรื่องไร้สาระต่างๆ ที่ต้องจัดการ

เพราะการมาพบเจอคนตรงหน้า...สำคัญกว่าเรื่องพวกนั้น

 

พีพีเลิกคิ้ว ครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าคนคนนี้เป็นใครกันแน่ มีเป้าหมายอะไรถึงได้เข้าหาเขา...จะบอกว่าเคยเจอกันมาก่อนก็ไม่น่าใช่ นอกจากที่ร้านกาแฟคราวนั้นพีพีก็มั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ กับคนที่โดดเด่นขนาดนี้พีพีไม่มีทางลืมง่ายๆ 

“ดีใจจังครับ” พีพีไม่ได้ถอยห่างจากร่างสูงที่ราวกำลังคุกคาม แต่เบี่ยงตัวเล็กน้อยก็สามารถสร้างเขตป้องกันที่ปลอดภัยให้ตัวเองได้ ท่าทางแบบนั้นทำให้เฮลหัวเราะหึๆ ยอมถอยหลังออกมาสองก้าว

 

เพราะขืนรุกไปมากกว่านี้...คงได้ระมัดระวังตัวกว่าเดิม

แบบนั้นก็หมดสนุกแย่สิ

 

“ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันใหม่นะครับ เดี๋ยวผมไปรับน้องสายแล้วถูกลงโทษเอาได้” พีพียกมือไหว้อย่างไม่ละเลยมารยาทแต่ไม่ทันได้เอามือลง มือใหญ่เย็นเยียบก็รวบมือของเขาเอาไว้เสียก่อน ซ้ำยังบีบเบาๆ เป็นเชิงบอกให้รู้ว่าต่อให้พีพีสลัดยังไงก็ไม่หลุดอีก

 

ร้ายกาจ...

 

ดวงตาเรียวหรี่ลง มองมือที่ถูกกุมไว้หลวมๆ แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามดึงมือออกอย่างสุภาพ มือใหญ่กว่านั้นจะบีบมือเขากลับและพลิกมาจับไว้อย่างรวดเร็ว

 

คนคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย

รับมือเขาได้อย่างหมดจดดงาม...แม้พีพีจะไม่ได้เอาจริงเลยสักนิดเดียวก็ตาม

 

ก็แน่ล่ะ...เขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งนี่ ทำอะไรมากไม่ได้ ทำตัวเด่นเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวจะเป็นที่จับตามองจนทำงานหลักลำบาก

 

แต่ก็...น่าหงุดหงิดจริงๆ เลย...ถ้าเจอกันข้างนอก พีพีจะแอบจัดการเอาคืนแล้วกัน

 

“ผมว่าคุณปล่อยมือรุ่นน้องของผมได้แล้วนะครับ...เฮล” น้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับที่มือใหญ่ข้างหนึ่งวางบนไหล่ของพีพี และร่างของเขาก็ถูกดึงออกมาจากการเกาะกุมของเฮล เมื่อไม่สามารถสัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามาประชิดตัวในระยะใกล้พีพีก็ขมวดคิ้วยุ่ง ตวัดมือตอบโต้ตามสัญชาตญาณแต่ก็ชะงักไว้เสียก่อน

 

เย็นไว้พีพี เย็นไว้

วันนี้วันเดียวรู้สึกเหมือนประสาทสัมผัสของเขาทื่อเกินไปแล้ว!

 

หรือไม่ก็...สองคนนี้อันตรายเกินไป

 

ดังนั้นพีพีเลยรีบปล่อยมือไว้ข้างลำตัวแล้วยิ้มหวานให้คนที่ยื่นมือเข้าช่วยโดยที่เขาไม่ต้องการ ส่วนคนอื่นๆ รอบตัวนั้นก็แทบจะเป็นลมกันเสียให้ได้ 

 

เอาสองคนนี้มาเจอกัน...เอาเฮลมาเจอกับไชน์

หวังว่าวันนี้มหาลัยคงไม่ต้องปิดทำการนะ!

 

พอพีพีหันไปมองก็อึ้งนิดๆ...ร่างสูง ที่สูงกว่าเขาอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบและเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหล่อเหลารับกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อน และเส้นผมสีเดียวกันเพียงแต่เข้มกว่า ผิวกายขาวอมชมพู ปากสีสด เรียกได้ว่ามีเสน่ห์ทุกมุมมอง

 

และแวบหนึ่ง...พีพีรู้สึกว่าใบหน้าของคนคนนี้กับเฮลนั้นมีบางมุมที่คลับคล้ายคลับคลากันเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ดูไม่คล้ายกันเลยแท้ๆ

 

“คุณ...”

“ผมไชน์ครับ เป็นประธานการรับน้องของคณะวิทย์และมาตามคุณครับน้องปีหนึ่ง...น้องพีพี” ดวงตมคมกริบก้มมองป้ายชื่อที่รุ่นน้องแขวนคออยู่ ทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยาตอบโต้เมื่อครู่ ทั้งๆ ที่เสี้ยวหนึ่งของแววตามีประกายตาถูกใจวาบผ่าน

“อ๋อ...ขอโทษด้วยนะครับ ผมคงสายแล้วใช่ไหมครับ” พีพียิ้ม พยักหน้าอย่างใสซื่อเกรงอกเกรงใจ ในใจจะกำลังแขวะมนุษย์หน้าตาดีอย่างสองคนนี้อยู่ คนแรกจงใจ คนที่สองก็จงใจ! พีพีรู้ดี เป็นประธานรับน้องแล้วยังไง มาใส่ใจรุ่นน้องแสนดีอย่างพีพีคนเดียว? เป็นไปไม่ได้หรอก เจตนาชัดๆ เฮลก็อีกคน...ชัดเจนว่ามาเพื่อเจอเขาโดยเฉพาะ!

“ไปกันเถอะครับน้องพีพี” มือใหญ่แตะมือพีพีเบาๆ คล้ายขออนุญาต พีพีขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองเฮล เห็นอีกคนหน้านิ่งไปเปลี่ยน แต่ดวงตาคมนั้นดูจะหงุดหงิดไม่น้อย เขายิ้มกว้างให้เฮล เพราะถ้าถามว่าระหว่างไชน์กับเฮลแล้วเขายังรู้สึกว่าเฮลดีกว่านิดนึง เพราะดูก็รู้ว่าร้ายกาจ ไม่เหมือนอีกคน...

 

สวมหน้ากากเทพบุตร ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วคือปีศาจร้ายชัดๆ

 

“ไว้เจอกันนะครับพี่เฮล เรายังไม่ได้ดื่มกาแฟด้วยกันเลย” พีพีหมายถึงครั้งแรกที่พวกเขาเจอกันที่ร้านกาแฟ คราวนั้นเฮลสั่งกาแฟไว้แต่ก็ไม่ได้ดื่ม...ใช่...เหมือนกับครั้งนี้นั่นแหละ

 

เหมือนกับอีกฝ่ายจงใจมา...เพื่อพบเขาโดยเฉพาะ

 

เฮลมองรอยยิ้มสดใสของคนอายุน้อยกว่า...ถ้าไม่ระวังตัว คงถูกรอยยิ้มนี้หลอกเอาเสียแล้วว่าเป็นรุ่นน้องนิสัยดี มีมารยาท ทั้งๆ ที่...มีหนามแหลมรอบตัว ร่างสูงดันกระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ ยกยิ้มมุมปาก ยกมือแตะแก้มพีพีเบาๆ ก่อนจะหันไปมองร่างสูงข้างพีพีแล้วเอ่ยเสียงเย็นจัด “อย่ายุ่งให้มากนัก...ไชน์” มือใหญ่ดึงกลับมาแล้วก็หมุนตัวกลับ ส่วนพีพีก็ได้แต่เลิกคิ้วหันมามองรุ่นพี่อีกคนข้างๆ

“เราไปกันเถอะ” ไชน์เก็บความไม่พอใจในดวงตากลับไป กลบเกลื่อนมันไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ ผายมือเป็นเชิงบอกรุ่นน้องคนสำคัญ

“อ่า...ครับ” พีพีก้มศีรษะน้อยๆ ในใจกำลังวิเคราะห์อย่างหนัก และหมายหัวคนสองคนนี้ไว้ในบัญชีอันตรายทั้งคู่

 

หนึ่งในสองคนนี้...อาจเป็นเป้าหมายของงาน คนหนึ่งอาจเป็นมิตร อีกคนอาจเป็นศัตรู

หรือไม่...ก็เป็นศัตรูมันทั้งคู่นั่นแหละ

 

แต่พีพีไม่มีทางปล่อยให้ความสงสัยเล็กน้อยนี่เป็นอันตรายกับตัวเองแน่ๆ...เห็นทีต้องระวังตัวกว่านี้แล้วสิ

 

..........

 

“นายหาข้อมูลของเขาให้มากกว่าที่ส่งเมลมาให้ฉันไม่ได้หรือยังไงเฮอร์เมส ดูก็รู้ว่านั่นมันข้อมูลปลอมน่ะ” พีพีกรอกเสียงบ่นลงไปในมือถือ ขณะที่อีกมือก็เปิดอ่านอีเมลจากเพื่อนร่วมองค์กรไปด้วย

( ก็ผมหาได้แค่นี้จริงๆ นี่ครับทานาทอส คุณให้เวลาผมแค่สิบนาทีเองนี่นา แถมไม่จ่ายค่าจ้างกันด้วย ) น้ำเสียงงอแงไม่ตื่นดีจากคนปลายสายทำให้พีพียิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ 

“เอาเถอะ เท่าที่หาได้แล้วกัน ส่วนค่าจ้างฉันจะโอนเข้าบัญชีเดิมแล้วกัน”

( เพราะอย่างนี้แหละผมถึงชอบทำการค้ากับคุณ )

“อีริค? กับคนอื่นๆ สบายดีไหม...อ้อ นายไม่ต้องตอบล่ะ ฉันไม่อยากเสียค่าจ้างเพิ่ม ไว้เจอกันเฮอร์เมส”

( คุณไม่น่ารักอีกแล้ว...ผมงอนล่ะ )

พีพีหัวเราะเบาๆ กดวางสาย ดวงตาเพิ่งมองข้อมูลไม่กี่แผ่นในเมลพลางถอนหายใจ ข้อมูลพื้นๆ เช่นชื่ออะไร ความชอบ ความถนัด ที่อยู่ แต่ทุกอย่างมันเหมือนข้อมูลที่จงใจให้รู้

 

และถึงขนาดปิดบังการหาข่าวของเฮอร์เมสได้...

 

พีพีเคาะนิ้วกับโต๊ะ...วันนี้รับน้องวันแรกสนุกมาก จิตวิทยาต่างๆ แม้มันจะดูเด็กน้อยและตื้นๆ ไปสักหน่อย แต่ก็สนุกสนานดี วันแรกพีพีก็ดังในหมู่ปีหนึ่งและรุ่นพี่อย่างกว้างขวาง...เรียกว่าทั่วมหาลัยเลยก็ว่าได้ อาจเพราะสองคนนั้นที่พีพีเพิ่งรู้ว่าเป็นคนดังของมหาลัยมาคุยกับเขาด้วยแล้ว วันนี้เลยมีแต่คนเข้าหา เข้ามาถามอย่างสนใจและอยากรู้ และมีคนไม่ชอบหน้าเขาด้วย ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง

ดังนั้นพีพีไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตนเองถึงโดนหนักกว่าคนอื่น...ถึงเขาจะไม่สนใจก็เถอะ ไม่ว่าจะการลงโทษที่ดูเล็กน้อยในสายตานั่นอย่างการให้วิ่งรอบสนามมากกว่าคนอื่น การลุกนั่งหรือวิดพื้นหลายร้อยรอบก็ตาม พีพีฝึกมาโหดกว่านี้อีก อีเดนไม่เคยปราณีทุกคนในองค์กร

 

และยิ่งพ่อของเขา...พระเพลิงก็ไม่เคยปราณีลูกชาย

 

แค่คิดถึงการฝึกของพ่อพีพีก็ขนลุกขึ้นมาทันที ดีนะที่แม่น่ะคอยห้ามปรามบ้าง ไม่อย่างนั้นพีพีกับน้องๆ คงกลายเป็นกระสอบทรายให้พ่อซ้อมแน่ๆ

“คงต้องรอให้เปิดเทอมเสียก่อน” พีพีถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้มาก ข้อมูลมีน้อยจะให้ลงมือทำอะไรก็ไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเป้าหมายของงานเป็นใคร ไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร อีกอย่าง...ก็มีคนให้ระมัดระวังถึงสองคนด้วยกัน

 

เฮลกับไชน์งั้นหรือ

เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน...

 

แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่พีพีก็คิดไม่ออก มือเรียวปิดโน้ตบุ๊คลงแล้วหันไปหยิบนมอุ่นๆ ที่คุณอาผู้แสนดีเตรียมไว้ให้มาดื่มอึกๆ ตั้งใจว่าควรทำความสะอาดอาวุธคู่ใจบ่อยๆ สักหน่อย แม้เพื่อนสนิทอย่างเอริคจะชอบบ่นว่าเขาดูแลอาวุธเหมือนลูกก็เถอะ เพราะพรุ่งนี้พีพีตั้งใจว่าจะพาปืนไรเฟิลของตัวเองไปมหาลัยด้วย...

 

สังหรณ์ว่ามันต้องมีอะไร

และลางสังหรณ์ของพีพีก็ไม่เคยพลาด...แม้แต่ครั้งเดียว

 

........

 

“วันนี้เจอน้องแล้วใช่ไหม เป็นไงน่ารักหรือเปล่า? หล่อไหม หืม? นี่พ่อหนุ่มรูปหล่อ อย่าเงียบสิ บอกอามาเร็วๆ” ดวงตาคมกริบมองคุณอาตัวดีที่ยิ้มแป้นเดินวนเวียนรอบตัวเขาไม่หยุดเหมือนแมวตัวโต ยักคิ้วให้เขาอย่างกวนประสาท เห็นท่าทางซนๆ แบบนั้นแล้วร่างสูงก็ได้แต่ถามตัวเองในใจ

 

อายุก็ไม่น้อย...ทำไมยังเป็นเด็กซนๆ แบบนี้ได้อีกนะจริงๆ เลย

 

“ก็ดีครับ”

“เบื่อเราจริง! แล้วไง เจอน้องแล้วจะทำยังไง?”

“หึ...อาไม่อยากรู้หรอก” มือใหญ่รวบเอวคุณอาจอมซนแล้วโยนคืนเจ้าของที่นั่งทำงานเงียบๆ อยู่ พอคนในอ้อมแขนกลับมาก็รวบไว้แน่นไม่ยอมให้ไปกวนหลานชายอีก ดวงตาคมกริบสบกับดวงตาอีกคนก่อนยิ้มมุมปากแบบที่รู้กันสองคน

“อย่าให้หมอนั่นรู้ล่ะ”

“ถึงรู้ผมก็ไม่สนใจ”

“แล้วอีกคนล่ะ”

“กวนประสาทเหมือนเดิม”

“อืม...”

“นี่คุยอะไรกันครับ! ผมอยากรู้ด้วยคนนะ อย่ามามีความลับกันสิครับ”

เสียงโวยวายที่ทำให้คนอายุน้อยที่สุดยิ้มมุมปาก หมุนตัวกลับหันหลังให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง เพราะวินาทีต่อมาเขาก็ไม่ได้ยินเสียงโวยวายนั่นอีก รู้ว่าคุณอาอีกคนมีวิธีปิดปากคนโวยยังไง...

พอนึกถึงใบหน้าและท่าทางระวังตัวแจแบบนั้นของใครบางคนแล้ว มุมปากก็อดกระตุกยิ้มขึ้นมาไม่ได้ รอยยิ้มที่ทำให้เหล่าบอดีการ์ดในบ้านพากันสะดุ้งเฮือกขนลุกกันเป็นแถว

 

ใครทำให้นายน้อยยิ้มร้ายแบบนี้กันนะ

คนคนนั้นต้องโชคร้ายแน่ๆ!

 

ร่างสูงเดินมายังเรือนกระจกที่เต็มไปด้วยกุหลาบดำที่ถูกดูแลอย่างดี มือใหญ่เอื้อมไปเด็ดดอกกุหลาบนั้นมา แต่หนามแหลมๆ ก็ปักเข้าจนเขาได้เลือดจนได้

 

ดูสวยงาม เย้ายวน..แต่อันตราย

เหมือนกันจริงๆ

 

ปลายลิ้นตวัดไล้เลียหยดเลือดบนมือตัวเอง ดวงตาคมกริบวาบวับอย่างอันตราย ดุจราชสีห์กำลังล่าเหยื่อ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยกกุหลาบดอกตูมขึ้นมาจุมพิตเบาๆ

 

ฉันเฝ้ารอ...วันพรุ่งนี้

อย่างใจจดใจจ่อทีเดียว...

..................

 

ปีที่แล้ววันคริสมาสต์คนเขียนลงตอนพิเศษเจ้าพีพีไป หลายคนบอกว่าอยากอ่านตอนต่อ ความจริงตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะว่าจะเปิดเรื่องของพีพีที่เป็นจอมมารน้อย ตอบแทนยอดติดตามเรื่องพี่อัณณ์กับเจ้าแมวที่เกินหมื่นแล้วววว แล้วก็เป็นของขวัญวันคริสมาสต์ให้ทุกคนด้วย ความใจตั้งใจจะมาตั้งแต่เมื่อวาน แต่เมื่อวานยุ่งมากเลยค่ะ ต้องเตรียมตัวเดินทาง ต้องเดินทาง สารพัดอย่างเลยทีเดียว

เรื่องนี้พีพีไม่ได้น่าสงสารนะคะ อย่าหลงรอยยิ้มเจ้าจอมมารน้อยเด็ดขาดเลยนะคะ ส่วนพระเอกของเรา...เป็นใครไม่รู้ววว แต่คิดว่าใครที่มีเล่มเจ้าเด็กเสี่ยกับเสี่ยสิงห์อยู่ในมือคงพอจะเดาออกแล้ววว ในตอนพิเศษคนเขียนมีใบ้ไว้ด้วยยย ^_^ แต่มาเปิดเรื่องไว้ก่อนน้าาาา ค่อยอัพอีกทีตอนเดือนมกราโน่นเลยค่าาา เพราะช่วงนี้ต้องรีบปิดต้นฉบับนายท่านคนงาม

เดี๋ยวช่วงปีใหม่จะมาลงตอนพิเศษนะคะ มีหนังสือมาแจกด้วยยย ช่วงนี้อากาศหนาวอีกแล้ว อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยน้าาาา

MerryChrismas ย้อนหลังค่าาาา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #88 rere2517 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 15:40
    สนุกมากมายค่ะ... รอติดตามนะคะไรท์❤️
    #88
    0
  2. #36 L-a-i-L-a-i (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:27
    กรี๊ดดดดด จอมมารน้อยมาแล้วววว
    #36
    0
  3. #15 sweetiewann (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:43
    รู้จักมาจากพี่เสี่ยนี่ล่ะ เลยต้องมาตามอ่านหมู่คณะเพิ่ม
    #15
    0
  4. #14 abookgij (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 15:26
    อยากได้ebookของเด็กเสี่ยมากๆเลย ทำเถอะน้ากราบบบบ
    #14
    0
  5. #13 liver2541 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 15:31
    กรี้ดดดดดด น้อนพีพี! จอมมารน้อยยย ในที่สุด รอเลยค่ะไรท์ ดีจุยยยย
    #13
    0
  6. #12 NutchaSiatha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:43

    รอจ้าาาสนุกมาก
    #12
    0
  7. #11 Belladonna Lily (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 20:00

    อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาาาาา

    #11
    0
  8. #8 T-soo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 21:53
    กล้าจับมือน้องเหรอ ชั้นจะฟ้องจอมมารรร
    #8
    0
  9. #7 fern_150344 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 21:31
    รออ่านต่อเลยยยยยย
    #7
    0
  10. #4 นิมิตรัตติกาล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 16:05

    อยากได้แบบ3pมากๆๆ

    #4
    0
  11. #3 อาริน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 05:44

    เสี่ย...ระวังพี่เพลิงให้ดี //พูดลอยๆแล้วเดินผ่านไป~

    #3
    0
  12. #2 Observer (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 23:16
    3P มั้ยคะ อ่อ ไม่ได้ 55555555555
    #2
    0