‎Olympus Tale พลิกตำนานปกรณัม : ซุส 3P (Yaoi, BL)

ตอนที่ 5 : บาดแผลที่เริ่มเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

IV.

.

 

ตั้งแต่วันที่กลับจากคฤหาสน์รัตติกาลของนิกซ์ก็ผ่านมาได้สองเดือนแล้ว ช่วงนี้ทุกคนต่างวุ่นวายและมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบกันหมด ไม่เว้นแม้แต่ตัวของซุสเอง การเรียนของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ แม้โครนอสจะไม่ได้เป็นคนมาสอนด้วยตัวเอง แต่ก็ฝากทั้งบทเรียนและการบ้านต่างๆ ไว้ไม่น้อย

รวมถึงท่านพี่ทั้งสองของซุสอย่างฮาเดสกับโพไซดอนที่หายหน้าหายตากันไปหลายวัน นานๆ ทีถึงจะได้โผล่หน้ามาเจอกัน ยิ่งโครนอสกับนิกซ์นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย หายไปนานมาก ได้เจอกันครั้งล่าสุดก็คงเป็นตอนที่คฤหาสน์รัตติกาลนั่นแหละ

 

และเป็นช่วงเวลาที่ซุสค่อนข้างสนิทกับเรียมากเป็นพิเศษ

 

ท่านเรียนเหมือนจะเปลี่ยนไปจนซุสเองก็ได้แต่แปลกใจ นางใจเย็นขึ้น อ่อนโยนขึ้น ไม่ตะคอก ไม่อารมณ์เสียกับซุสเหมือนแต่ก่อนแล้ว...นั่นทำให้ซุสดีใจ

 

 เพราะอย่างน้อย...เขาก็ไม่ได้เหงาอยู่คนเดียว

 

“เรียนเสร็จแล้วเจ้าก็พาเฮร่าไปดื่มชาที่สวนสักหน่อยสิซุส นางบ่นให้ข้าฟังว่าคิดถึงเจ้ามาก” เรียเปิดประตูห้องเรียนของซุสเข้ามา จากนั้นก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มหวานอ่อนโยน

“ขอรับ” แม้ซุสจะไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่อยากให้ท่านเรียผิดหวัง และไม่อยากให้เฮร่าอาละวาดด้วย ช่วงนี้นางสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะแล้ว ซุสไม่หวังจะให้นางก่อเรื่องในขณะที่ทุกคนต่างก็วุ่นวายเช่นนี้

“เด็กดี...” เรียลูบหัวซุสเบาๆ อย่างอ่อนโยน...อ่อนโยนอย่างที่นางพยายามแสดงออก “ช่วงนี้เจ้าไม่เจอท่านโครนอสเลยใช่หรือไม่?”

“ขอรับ ท่านโครนอสบอกข้าว่ากำลังติดงานด่วน และงานสำคัญขอรับ”

“ถึงขนาดมาสอนและสอบเจ้าด้วยตนเองไม่ได้เลยงั้นหรือ?”

“ขอรับ”

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะหาครูดีๆ มาสอนเจ้าดีหรือไม่ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าเจ้าก็จะต้องเข้ารับตำแหน่งราชาเทพต่อจากท่านโครนอสแล้ว...ข้าเป็นห่วงเจ้านะซุส” น้ำเสียงของเรียอ่อนโยนมาก ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวานราวกับคอยหลอกล่อคนที่จิตใจของใครก็ตามที่กำลังอ่อนไหว และโดดเดี่ยว

 

อย่างที่ซุสกำลังเป็น...

 

“ข้าจะได้ไปนั่งดูเจ้าด้วย...เจ้าจะได้ไม่เหงาไงซุส”

“ขอรับท่านเรีย...ถ้าอย่างนั้นวันนี้เดี๋ยวจบงานตรงนี้ ข้าจะพาเฮร่าไปดื่มชานะขอรับ”

“ดีมากซุส เจ้าช่างเป็นเด็กดีที่ได้ดั่งใจข้าไปทุกอย่างจริงๆ”

ซุสนั่งทำแบบฝึกหัดที่โครนอสทิ้งไว้ให้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อเสร็จก็หันไปมองเรียที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบอยู่ข้างๆ ว่าที่ราชาเทพตัวน้อยยิ้มบาง

แม้จะเหงาไปบ้างสักหน่อย เพราะทั้งท่านโครนอส ทั้งนิกซ์ รวมถึงท่านพี่ทั้งสองเองก็ไม่ว่างเลย ดังนั้นการที่มีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนในช่วงเวลาแบบนี้สำหรับซุสก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว

“ซุส...ไปกันเถอะ” เฮร่าเปิดประตูเข้ามาพร้อมยิ้มหวาน ร่างสูงโปร่งของนางสวมใส่เสื้อผ้าโปร่งบางจนเห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกายได้ชัดเจน เฮร่าชอบสีทองและอาภรณ์ของนางต้องทอจากไหมอย่างดี ต้องปักลายอย่างงดงามที่สุด เครื่องประดับทุกชิ้นต้องเป็นของล้ำค่าและสวยงามที่สุด

 

เพราะนางคิดว่าตนเองเป็นว่าที่ราชินีเทพ...นางต้องเหมาะกับของที่ดีที่สุด

 

“ข้าให้คนเตรียมชาดีๆ ไว้ให้พวกเจ้าทั้งคู่แล้ว รับรองว่าพวกเจ้าต้องชอบเป็นแน่” เรียปิดหนังสือลงแล้ววางไว้ จากนั้นก็ยิ้มให้ทั้งสอง ซุสส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมที่เขาสวมอยู่ วางทับบนไหล่เฮร่า

“เดี๋ยวเจ้าจะไม่สบาย” แม้เทพจะป่วยได้ยากมากก็ตาม แต่ซุสก็ไม่อยากให้เฮร่าป่วยอยู่ดี เพราะนางจะเอาแต่ใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก และเขาเป็นคนเดียวที่ต้องไปรับมือกับนาง

เฮร่ายิ้มหวาน แก้มขาวเป็นสีแดงจัดอย่างน่ารักน่าชัง นางหันมองเรียที่ดูจะพอใจกับภาพเหล่านี้มาก เหมือนที่ท่านเรียบอกเลยว่าแค่อ่อนหวานและพูดดีๆ ซุสก็จะใจดีกับนางมากขึ้น ไม่เหมือนตอนที่ท่านโครนอสอยู่ แค่นางจะเฉียดเข้าใกล้ซุสนางก็ไม่มีโอกาสแล้ว

 

และเฮร่าก็ไม่ปฏิเสธว่านางเกรงกลัวสายตา พลังและตัวตนของท่านโครนอสเหลือเกิน

 

“เฮร่า เราไปกันเถอะ” ซุสจับมือเฮร่าแล้วออกดึงเบาๆ ร่างโปร่งนั้นก็เดินตามเขามาอย่างว่าง่ายเชื่อฟัง ส่วนเรียที่นั่งไขว้ห้างอยู่ในห้องก็ยิ้มหวานอย่างพออกพอใจ เมื่อร่างของทั้งคู่หายลับไปจากสายตา รอยยิ้มบนใบหน้างามของเทพมารดาก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความเย็นชา และเจ็บแค้น

ทั้งๆ ที่นางเป็นราชินีคู่กายของท่านโครนอสแท้ๆ แต่ทุกข่าวคราวของเขาเรียต้องมาถามเอาจากซุสตลอด! ในใจของท่านโครนอสนางไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย...

 

ไม่เคยสำคัญเลย!

 

เรีย...น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นดังขึ้นมาเบาๆ พร้อมริ้วไอพลังสีดำที่วนเวียนรอบๆ ตัวเฮร่า ถ้าซุสมาได้ยินคงต้องตกใจอย่างมากแน่ๆ เพราะเสียงนี้เคยเป็นเสียงที่ดังในหัวของเขาเมื่อตอนอยู่ที่วิมานธาราของโพไซดอน ที่นี่ช่างกางเขตอาคมไว้แน่นหนาเหลือเกิน...ข้าเลยไม่สามารถเข้ามาได้ โครนอสช่างห่วงใยเด็กคนนี้เสียจริง

ยิ่งได้ยินอย่างนั้นเรียยิ่งเม้มปากแน่นกว่าเดิม ความริษยาเข้าเกาะกุมจิตใจ ความริษยาที่หอมหวานทำให้เสียงปริศนานั้นยิ่งหัวเราะชอบใจ


ริษยาเข้าไปอีก...ยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น

นั่นเป็นอาหารรสเลิศสำหรับข้า


พลังของข้าอ่อนแอลง เพราะโครนอสใช้พลังของเขาผนึกพลังของข้าไว้ และนี่...ก็ทำให้พลังของเขาอ่อนแอลง ดังนั้น...ต้องรีบดำเนินแผนการณ์ของเรา

“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ ข้าจะหาร่างให้ท่านเร็วที่สุด...และข้าก็จะให้ท่านมาเป็นครูสอนซุส” เรียกรีดยิ้มหวานหยด นั่นทำให้เสียงในเงามืดนั้นหัวเราะชอบใจกว่าเดิม


โครนอสพลาดแล้วจริงๆ...ไม่ควรเย็นชากับจิตใจของผู้หญิง

โดยเฉพาะสตรีที่ผิดหวังในความรัก


และนั่นจะเป็นการหวนกลับมาของข้า...โครนอส

ข้าจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าไปเหมือนที่เจ้าเคยทำกับข้า และจะทำลายหัวใจที่เจ้าหวงแหนปกป้องนั่นด้วย...ถ้าถูกคนที่รักทรยศ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทำเช่นไร

โครนอส


 ...............


“เจ้าชงชาได้รสชาติดียิ่งซุส” ใต้ต้นไม้ใหญ่และผืนหญ้าสีเขียวชอุ่ม รายล้อมไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน โดยเฉพาะกุหลาบสีแดงสด...นั่นเป็นดอกไม้ทีเฮร่าชอบที่สุด

“เจ้าชอบก็ดีแล้ว” ซุสรินชาใส่แก้วกระเบื้องอย่างดีจากนั้นส่งให้เฮร่าอีกแก้ว ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนที่ชงชาได้ดีสักเท่าไหร่ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาซุสก็มักมีคนอื่นมาชงชาให้ดื่มเสมอ...โดยเฉพาะท่านโครนอสกับนิกซ์ แม้คนหนึ่งจะเย็นชาแต่กลับสามารถชงชาได้หอมและรสชาติเป็นเลิศ ส่วนน้ำชาของนิกซ์ก็ให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลาย


ตั้งแต่วันนั้น...ก็ไม่ได้เจอกันเลย

และซุสก็ไม่ปฏิเสธว่า...เขาเหงาเหลือเกิน


“ซุส...นี่เจ้าเหม่ออะไรน่ะ” มือขาวเรียวโบกไปมาตรงหน้าของซุส เฮร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่ชอบที่ถูกเมิน แต่นางก็พยายามไม่อารมณ์ร้ายต่อหน้าซุส นางไม่อยากให้สิ่งที่เพียรสร้างมาหลายวันพังทลายลงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ

“เจ้าว่าในวันเข้ารับตำแหน่งของเจ้า ข้าควรใส่อาภรณ์เช่นไรดี ผ้าสีทองโปร่งปักลายพันบุปผาดีหรือไม่?”

“หืม? อ้อ...ก็ดีนะ” ซุสพยักหน้า “แต่เจ้าควรพกเสื้อคลุมไปด้วย ประเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาได้”

เฮร่ายื่นมือมากุมมือซุสไว้ “เจ้าดีกับข้าเหลือเกินซุส ข้าชอบให้เจ้าดีกับข้าแบบนี้...” พอไม่มีท่านโครนอสแล้วซุส...ราวกับเป็นของนางคนเดียว ดีกับนางที่สุด...ถ้าไม่มีท่านโครนอส...

“ข้าก็ดีกับเจ้านะเฮร่า” ส่วนหนึ่งเพราะนางเป็นพี่น้องของเขา และในช่วงเวลาที่เขาเหงา มีนางมาอยู่เป็นเพื่อนทำให้ซุสไม่โดดเดี่ยวเกินไปนัก “เจ้าชอบใส่ร้ายข้าเกินไปแล้ว”

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น...ที่ไม่ได้สนิทและวางใจ เขามักจะวางตัวเป็นผู้ใหญ่เสมอ...ต่างกับยามที่อยู่กับคนสนิท อย่างท่านโครนอส อย่างนิกซ์ อย่างท่านพี่ทั้งสองของตัวเอง ที่ซุสจะกลายเป็นเด็กน้อย เป็นน้องน้อย

“คิกๆ เจ้าน่ารักเหลือเกินซุส” เฮร่าหัวเราะเสียงหวาน เอนซบลงนตักของซุสอย่างมีความสุข

ซุสได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ยื่นมือไปลูบเส้นผมสีทองของนางอย่างอ่อนโยน แม้ตามศักดิ์แล้วเฮร่าจะเป็นพี่สาวของเขา แต่นอกจากท่านพี่ฮาเดสกับท่านพี่โพไซดอนแล้ว กับพี่ๆ คนอื่นๆ ซุสก็ไม่สนิทเท่าไหร่นัก ยิ่งกับเฮร่าด้วยแล้ว...อาจเพราะนางถูกกำหนดมานานแล้วว่าจะต้องเป็นคนรักของเขาตั้งแต่เยาว์วัย อีกอย่างเทพอย่างพวกเราก็ไม่ค่อยมีสายใยพี่น้องกันเท่าไหร่ อาจเพราะเกิดมาจากพลังของท่านโครนอสและท่านเรีย...ไม่ได้เกิดมาจากความรักของทั้งคู่

ซุสเอนตัวพิงต้นไม้ใหญ่ ไล้มือไปตามเส้นผมสีทองของเฮร่าอย่างแผ่วเบา นึกถึงมือใหญ่ของใครบางคนที่กำลังลูบไล้เส้นผมของเขาอย่างอ่อนโยน บางทีปลายนิ้วนั้นก็พันเกี่ยวเส้นผมของเขาเล่น ท่านโครนอสมักนั่งอ่านหนังสือนั่งๆ ใต้ต้นไม้เสมอ และซุสก็มักจะพาตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักกว้างนั้นเสมอ ซึ่งแม้อีกฝ่ายจะชอบทำหน้าเย็นชาแต่ก็ใจดี ยื่นมือมาลูบผมของเขาเล่นประจำ ส่วนนิกซ์...รายนั้นชอบหยิกแก้มเขา ชอบยีหัวของเขาจนยุ่งเหยิง...จากนั้นก็จับซุสถักเปียแล้วก็ติดด้วยเครื่องประดับสวยงาม จนซุสโมโหตลอด


แต่...เขาคิดถึงจริงๆ

ช่วงเวลานั้น...


ว่าที่ราชาเทพน้อย ถอนหายใจเบาๆ ในดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยนั้นฉายแววหม่นหมอง มันเศร้าและอึมครึม ราวท้องฟ้าในวันฟ้าโปร่งที่จู่ๆ ก็ถูกเมฆฝนเข้าก่อกวน ซุสค่อยๆ ปรือตาหลับลงอย่างช้าๆ


อย่างน้อย...การได้อยู่ในห้วงฝันนั้น

มันก็เป็นการหลอกตัวเองที่ดี...และรักษาแผลเล็กๆ ที่ชื่อว่า ความโดดเดี่ยวได้เป็นอย่างดี


ชั่วขณะที่ซุสครึ่งหลับครึ่งตื่น คล้ายกับว่าเขาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เคยได้ยินมาก่อนนี้...เหมือนเสียงในที่ได้ยินจากในวิมานธาราของโพไซดอน แต่คราวนี้เสียงนั้นไม่ได้คุกคามเหมือนครั้งก่อน...กลับอ่อนโยน และนุ่มนวลคล้ายกำลังหลอกล่อจิตใจผู้คน แต่พริบตาเดียวเสียงนั้นก็หายไป เมื่อร่างของซุสเต็มไปด้วยกระแสร้อนวาบ...ไอพลังอบอุ่นแล่นปราดไปทั่วร่างของเขาทำให้เสียงปริศนานั้นคล้ายกำลังโดนพลังหลายส่วนแผดเผา

ซุมขมวดคิ้ว ท่ามกลางความปวดหัวที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง รอบกายราวกับจะหยุดนิ่ง แค่กาลเวลาที่หยุดเคลื่อนไหวนั้นก็ทำให้ซุสเปลี่ยนมายิ้มกว้างอย่างยินดีทันที


เพราะเขารู้ว่าใครมา...การปรากฎตัวเช่นนี้มีแต่ท่านโครนอสคนเดียวเท่านั้น


แต่ทันทีที่เห็นร่างของอีกฝ่ายชัดๆ รอยยิ้มของซุสก็หายวับไปทันที...เพราะนี่เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นท่านโครนอสอุ้มท่านพี่ฮาเดสไว้ในอ้อมแขน

ทันที่ที่ร่างอีกฝ่ายสัมผัสพื้น ร่างนั้นก็รีบก้าวเท้ายาวๆ อย่างเร่งรีบทันที ในดวงตาสีดำคมนั้นก้มมองร่างในอ้อมแขนอย่างเป็นห่วง...


ไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นซุสเลยแม้แต่น้อย


ซุสกลืนคำพูดที่กำลังจะส่งเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายลงคอ มือเรียวกำเข้าหากันแน่น เขาทั้งเป็นห่วงทั้งรู้สึกริษยาพี่ชายคนโตที่ถูกท่านโครนอสอุ้มมาเช่นนั้น ถูกมองด้วยแววตาห่วงใยเช่นนั้น...

“ซุส...เจ้าเป็นอะไรน่ะ” เฮร่าถามอย่างสงสัย เมื่อนางเห็นซุสนั่งนิ่งไม่ขยับ

“เปล่าหรอก...เฮร่า ข้าขอตัวสักเดี๋ยวนะ” ซุสเอ่ยปากขอ ยกศีรษะของเฮร่าขึ้นอย่างเบามือ นางมองอย่างไม่เข้าใจและขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่พอใจด้วย

“เจ้าจะไปไหน”

“ข้าเห็นท่านพี่ฮาเดส...”

“ฮาเดสอีกแล้วงั้นหรือ! เฮร่าแค่นเสียง นางไม่ชอบฮาเดสที่สุด นอกจากใบหน้านั้นจะชวนให้น่าอิจฉาริษยาแล้ว นางก็ยังเกลียดท่าทีไม่เห็นใครอยู่ในสายตานั่นด้วย...ฮาเดสชอบแย่งซุสไปจากนาง นางเลยเกลียดอีกฝ่ายที่สุด! “เจ้าจะไปขัดทำไมเล่าซุส ข้าเห็นฮาเดสตามติด่านโครนอสต้อยๆ ตลอด ช่วงนี้ก็อยู่ด้วยกันเสมอ คราวก่อนข้ายังเห็นท่านโครนอสพาฮาเดสไปคุยอะไรกันไม่รู้ที่ห้องทำงานส่วนตัวด้วย” เฮร่าเล่าพลางสังเกตสีหน้าซุสไปด้วย นางพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร และนางก็พอจะมีตาดูออกว่าแต่ไหนแต่ไรมาท่านโครนอสปฏอบัติกับซุสพิเศษกว่าคนอื่น


แต่ยามนี้...มีฮาเดสมาเพิ่มอีกคน


ถ้าสุมไฟให้ซากับฮาเดสผิดใจกัน ก็มีประโยชน์ต่อนางไม่น้อย นางยินดีอย่างยิ่งที่จะเห็นฮาเดสเจ็บปวด ถ้าใบหน้าที่งดงามเกินไปนั่นบิวเบี้ยวไปด้วยการถูกทรยศ นางล่ะอยากจะเห็นนักว่ามันยังจะงดงามเหมือนเดิมอยู่หรือไม่! อีกทั้งเรื่องนี้ยังทำให้นางสามารุปลอบใจซุสได้ ให้เขาเห็นนางเป็นสตรีแสนดีเข้าอกเข้าใจ ละอยู่ข้างๆ เขา...


เขาจะได้มองนางแค่คนเดียว เป็นของนางแค่คนเดียว


“จริงหรือ...” ซุสเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรเกิดพุ่งเข้าเกะกุมจิตใจของเขาอีกครั้ง รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรรู้สึกอย่างนี้ แต่ว่ามันก็รู้สึกไปแล้ว


เขากำลัง...อิจฉาพี่ชาย

อิจฉาท่านพี่ฮาเดส


เพราะความพิเศษที่เคยเป็นของตัวเองกำลังถูกอีกฝ่ายแบ่งไปเรื่อยๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ราวกับถูกทอดทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียว ในขณะที่ท่านโครนอสอยู่กับท่านพี่ฮาเดสเสมอ...มันทำให้รู้สึกเจ็บ...

เจ็บปวดหรือเด็กน้อย...เสียงในหัวของซุสดังขึ้นอีกแล้ว น้ำเสียงคล้ายกำลังปลอบประโลมความรู้สึก แต่ในขณะเดียวกันก็กำลังชักจูงจิตใจผู้คน...โดยเฉพาะใจที่กำลังมีบาดแผล อา...ช่างเป็นความเจ็บปวดที่อ่อนหวานเหลือเกิน...ยังจำได้หรือไม่ ครั้งนั้นในวิมานธาราของโพไซดอน เจ้าโจมตีข้าด้วยสายฟ้าของเจ้า...และครั้งนั้นก็มีคนมาช่วยเจ้าเอาไว้ คราวนี้เจ้าลองทำเหมือนเดิมสิ

หมายถึงให้ข้าทำร้ายตัวเองอย่างนั้นหรือ?

หึๆ ใช่แล้ว...ถ้าเขามา ก็แสดงว่าเจ้ายังมีความสำคัญกับเขา...แต่ถ้าไม่ นั่นก็แสดงว่าอีกคนมีความสำคัญยิ่งกว่า...เจ้ากล้าพนันหรือไม่เล่าราชาเทพน้อย

ซุสเม้มปากแน่นเมื่อเสียงในหัวนั้นพูดแทงใจดำเขา ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน...ซุสมั่นใจว่าท่านโครนอสจะต้องเลือกตนเป็นแน่ แต่ถ้าเป็นตอนนี้...ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยที่อีกฝ่ายมีให้พี่ชายคนโต และการมองผ่านไปเหมือนไม่เห็นซุสอยู่ในสายตาเช่นนั้นอีกด้วย...


มันเป็นความคิดเด็กๆ ซุสรู้...เป็นความคิดอยากเอาชนะ และอยากให้ตัวเองสำคัญที่สุดกับคนคนนั้น


“เฮร่า เดี๋ยวข้ามานะ เจ้าไปรอข้าที่ห้องสมบัติก็ได้ ข้ารับปากจะไปช่วยเจ้าเลือกเครื่องประดับ เดี๋ยวจะตามไป”

“จริงเหรอซุส ถ้าอย่างนั้นรีบมาเล่า ข้าไปก่อนนะ” เมื่อได้ยินว่าเขาจะไปช่วยนางเลือกเครื่องประดับเฮร่าก็ยิ้มกว้างทันที นางรีบผุดลุกแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนซุสเม้มปากแน่น เมื่อพ้นร่างของเฮร่าไปแล้สเขาก็เรียกสายฟ้าฟาดใส่ตัวเองทันที!


เปรี๊ยะๆ! โครม!


เสียงเปรี๊ยะๆ ราวกับผิวเนื้อถูกเผาไหม้ และซุสก็ไม่เห็นว่าก่อนที่สายฟ้านั้นจะโดนตัวเขาเต็มๆ เกราะป้องกันสีดำและสีแดงอ่อนๆ ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ราวกับจะช่วยสกัดกั้นอันตรายต่างๆ...


พลังป้องกันของโครนอสและนิกซ์ที่ตราเอาไว้เพื่อปกป้องซุส

แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ก็ตาม


“อึก!” ซุสกัดริมฝีปากตัวเอง ข้างมุมปากมีเลือดหยดลงมา มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ฟันขาวขบริมฝีปากตัวเองแรงๆ

เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง เอนร่างพิงกับต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้สายลมพัดผ่านไปทั่วร้าง ไล้กรอบใบหน้าและเส้นผมสีทองอย่างอ่อนโยน ลมบางเบาพัดผ่านยอดหญ้าสีเขียวชอุ่ม ราวกับกำลังขับขานบทเพลงอันแสนไพเราะ แต่ว่า...


ช่างเป็นบทเพลงที่โดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน

เพราะเวลาผ่านไปสักพักแล้ว...ซุสก็ยังไม่เห็นร่างสูงของโครนอส ไม่เห็นแม้กระทั่งนิกซ์ด้วย


ดวงตาสีฟ้าครามปรือลงอย่างเจ็บปวด ความรวดร้าวจากการทำร้ายตัวเองไม่เท่ากับความรวดร้าวในใจ เมื่อรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างที่เป็นของเขา...กำลังจะ...ถูกใครอีกคนมาแทนที่

อา...เจ็บปวดสินะ โกรธ ริษยาด้วยสินะ...หึๆ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างหอมหวานเสียเหลือเกินเสียงในหัวของซุสนั้นเต็มไปด้วยความสะใจและยินดี ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นทุ้มและนุ่มนวลลง


ใช่...คล้ายกับน้ำเสียงของโครนอสยามที่พูดคุยกับซุส


เด็กน้อย...เจ้ายังมีข้า

“ท่านหรือ? ข้ายังมิรู้เลยว่าท่านเป็นใคร ท่านเสียงปริศนา” ซุสรู้สึกว่าขอบตาของตัวเองร้อนผ่าว แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่อยากร้องไห้...

อีกไม่นานเด็กน้อย อีกไม่นาน เจ้าจะได้รู้จักข้าอย่างดี...และข้าสัญญา ว่าจะอยู่ข้างเจ้า

“อยู่ข้างๆ ข้าหรือ?...”


ไม่ทิ้งข้าไว้คนเดียว...เหมือนท่านโครนอส เหมือนนิกซ์...เหมือนท่านพี่ฮาเดส ท่านพี่โพไซดอน

นั่นสินะ...ข้าก็แค่ต้องการคนอยู่ข้างๆ ไม่อยากโดดเดี่ยวก็เท่านั้นเอง


ซุส...เด็กดี


นั่นเป็นจุดเปลี่ยนของทุกอย่าง...

ทำลายวัยเยาว์อันสงบสุข และช่วงเวลาอันแสนล้ำค่าในความทรงจำอันแสนสวยงามไป


ต่างคนต่างไม่พูด ต่างคนต่างมีเหตุผลในการกระทำของตัวเอง...จุดเล็กๆ ที่ละเลยไป

กลับกลายเป็นความเจ็บปวดยาวนาน...นับหมื่นปี


..................


โครนอสมองร่างที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงของเขาอย่างรู้สึกผิด มือใหญ่ค่อยๆ ยื่นไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ไล้เส้นผมสีดำสนิทออกจากใบหน้างดงามนั้นแผ่วเบา...ที่ฮาเดสสลบไปแบบนี้เพราะตัวเขาเอง โครนอสใช้พลังของฮาเดสหาร่องรอยและตัวตนของอูรานอส

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่อูรานอสทำร้ายซุสไป...โครนอสก็ยอมเสียพลังของตัวเองเกือบทั้งหมดเพื่อเพิ่มความเจ็บปวดทรมานให้อูรานอสมากกว่าเดิม...การทำร้ายจิตวิญญาณเหนื่อยยิ่งกว่าการทำร้ายตัวตนจริงๆ เสียอีก ยิ่งเป็นหนึ่งในเทพที่เคยทรงอำนาจที่สุดในโลกอย่างอูรานอสยิ่งลำบากกว่าเดิมหลายเท่านัก และช่วงเวลาเกือบสองเดือนที่ผ่านมานี้โครนอสก็สืบหาร่องรอยของอูรานอสในยมโลกมาตลอด

“ท่านโครนอส...” ฮาเดสค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาช้าๆ มองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างมึนงงเล็กน้อย

“อืม..เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“นอกจากปวดหัวแล้วก็ไม่มีอะไรขอรับ เพียงแต่รู้สึกว่าในหัวเหมือนมีเสียงเรียกบางอย่างคอยเรียกอยู่ไม่หยุดน่ะขอรับ เสียงที่คล้ายกับโหยหา เรียกข้าว่านายท่าน...” มือเรียวยกขึ้นกุมหัวตัวเอง หรี่ตาลงอย่างเจ็บปวด โครนอสยื่นมือเหนือศีรษะนั้น ไอพลังอบอุ่นคล้ายกำลังตรวจสอบหาต้นเหตุนั่นทำให้โครนอสขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ไม่เป็นอันตรายหรอก...ดูเหมือน ศาสตราของเจ้า...จะถือกำเนิดและเรียกขานหาเจ้าแล้วกระมัง”

“ศาสตราของข้าน่ะหรือขอรับ?”

“เจ้าถึงวัยที่จะครอบครองศาสตราคู่กายแล้วฮาเดส” โครนอสยกยิ้มน้อยๆ “ข้าเองก็อยากรู้เช่นกันว่าศาตราเช่นใดถึงจะเหมาะกับว่าที่ผู้ครอบครองยมโลกเช่นเจ้า”

 

นครใต้พิภพอันมากปริศนา และทรงพลังยากจะหยั่ง

หนึ่งในอาณาเขตของท่านผู้นั้น...ปฐมเทพ

 

“ท่านโครนอสอย่าล้อเล่นสิขอรับ” ใบหน้างามขึ้นสีเล็กน้อย ช่วงระยะเวลาสองเดือนที่ได้อยู่ด้วยกัน ทำให้ฮาเดสรู้ว่าอีกฝ่ายความจริงแล้วเป็นคนอ่อนโยนมากคนหนึ่ง เพียงแต่ชอบทำตัวเย็นชาและเงียบขรึม นอกจากซุสแล้วไม่เคยมีใครทำให้ท่านโครนอสอ่อนโยนด้วย ใจดีด้วยมาก่อน...ดังนั้นการได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้น...

 

ทำให้หัวใจ...หวั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้

 

โครนอสหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่าง...สายฟ้ากำลังทำร้ายตัวเองงั้นหรือ เกิดอะไรขึ้นกับซุส?

“เป็นอะไรหรือขอรับ? ท่านโครนอส?” ฮาเดสถามอย่างสงสัย เพราะเห็นร่างสูงข้างๆ กำลังทำสีหน้าเคร่งเครียด เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปแตะแขนแกร่งอย่างห่วงใย

โครนอสถอนหายใจเบาๆ เพราะสัมผัสได้ว่าไม่เกิดอันตรายใดๆ กับซุส เกราะป้องกันที่เขาตราไว้...รวมถึงเกราะป้องกันของนิกซ์ด้วย คุ้มครองเจ้าเด็กน้อยจอมซนนั่นไว้ได้...

“ไม่มีอะไรหรอก” โครนอสยื่นมือไปยีหัวฮาเดสเบาๆ เห็นใบหน้างดงามนั้นขึ้นสีชมพูจางๆ เขาก็ยิ้มมุมปาก เด็กคนนี้ไม่เหมือนซุสเลยจริงๆ เจ้าตัวแสบนั่นไม่มีทางเขินอายแบบนี้ให้เขาเห็นหรอก คงเรียกสายฟ้ามาฟาดใส่เสียมากกว่า “เจ้านอนพักก่อน เดี๋ยวข้ามา”

“ขอรับ” ฮาเดสน้อยรับคำอย่างว่างาย ค่อย ปรือตาลงช้าๆ ความเหนื่อยอ่อนและพลังที่ถูกใช้ไปจดเกือบหมดทำให้เขาหลับไปอีกรอบ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้โครนอสถอนหายใจเบาๆ สะบัดผ้าห่มคลุมร่างของอีกคนให้แผ่วเบา ไล้มือไปตามใบหน้างดงามนั้นอย่างอ่อนโยน พึมพำร่ายมนตราคุ้มครองแผ่วเบา ก่อนร่างจะหายวับไปทันที...

 

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?” โครนอสถามเสียงทุ้ม ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยยามมองซุสที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออยู่อย่างจริงจัง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นไม่เหลือบมามองเขาแม้แต่น้อย...ชวนให้คิ้วของเทพเจ้าแห่งกาลเวลาขมวดเข้าหากันทันที

 

ปกติเจ้าเด็กนี่ต้องพุ่งเข้ามาหาเขาแล้วๆ วันนี้...เกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

“ไม่มีอะไรนี่ขอรับ” ซุสตอบกลับเรียบๆ กัดปากตัวเองแล้วแม้มปากแน่น “ท่านโครนอสสนใจข้าด้วยหรือขอรับ” ในสายตาของท่านมิใช่มีเพียงท่านพี่หรอกหรือ...ท่านหายไปไม่สนใจข้ามาหลายเดือน เพราะมัวแต่ให้ความสำคัญกับท่านพี่ฮาเดส

 

ซุสส่ายหน้าไปมาทันที...นี่เขาอิจฉาท่านพี่อีกแล้ว...

เจ้านี่ช่างเป็นคนไม่ดีจริงๆ เลยซุส

 

“เจ้าเป็นอะไรกันแน่ซุส” โครนอสขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้าไปหาซุสกลอกตาไปมาอย่างทำอะไรไม่ได้ จะหนีเขาก็ไม่มีทางทันแน่ๆ เพราะท่านโครนอสเร็วกว่า แต่ว่า... “อ้ะ! ท่านหยุดเวลข้าไว้หรือขอรับ!” ว่าที่ราชาเทพเชิดหน้าขึ้นทันที เมื่อร่างกายขยับไปไหนไม่ได้ เพราะกำลังจะก้าวหลบก็ถูกหยุดเวลาไว้แล้วก็หิ้วเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ทั้งๆ ที่เขาก็ตัวไม่เล็กแล้วแต่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนเป็นลูกแมวไร้น้ำหนัก

“พูด” โครนอสอุ้มเจ้าตัวแสบไว้บนโต๊ะ หยิบหนังสือที่ซุสอ่านมาถือไว้ “เจ้าอ่านหนังสือกลับหัว”

“ขะ...ข้า” ซุสอ้าปากเหวออย่างเถียงไม่ได้ พวงแก้มขาวขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู เสียงสายฟ้าโครมๆ อยู่บริเวณสวนของเขาทำให้โครนอสกระตุกยิ้มมุมปาก

 

สมกับเป็นซุสจริงๆ

เรื่องโมโหร้ายแล้วจ้องทำลายสวนเขานี่...ไม่มีใครสู้ได้

 

“ข้า...ก็แค่...”

“เด็กโง่...อย่าทำร้ายตัวเองอีกเข้าใจหรือไม่” โครนอสมองสำรวจซุสอย่างละเอียด เมื่อไม่พบร่องรอยหรือความเจ็บปวดใดๆ เขาก็วางใจ “พูดสิ...เจ้าทำเช่นนั้นทำไม”

ซุสเม้มปากตัวเองแน่น รับรู้ได้ว่าร่างกายขยับได้แล้ว เขายื่นมือไปกอดไว้รอบลำคอแกร่งของโครนอส ก่อนจะซุกหน้าลงบนไหล่กว้าง ซุกซ่อนความเจ็บปวดไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

 

เพราะสุดท้าย...ท่านก็มาหาข้า

แม้จะช้ากว่าทุกครั้ง...แต่ท่านก็ยังมา

 

“ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่ได้ยินเสียงในหัวอีกแล้ว” ซุสตอบเบาๆ แต่เขาไม่ได้บอกทั้งหมด ไม่ได้เล่าถึงเนื้อหาที่พูดคุยกับเสียงปริศนานั้น

โครนอสขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เสียงนั้นย่อมเป็นอูรานอสไม่ผิดแน่...เพียงแต่การที่ฝ่ายนั้นสามารถทำเช่นนี้ได้แสดงว่าพลังของอูรานอสกำลังเพิ่มขึ้น มิเช่นนั้นก็ต้องมีสื่อกลางและผู้ช่วยเป็นแน่

 

ซึ่งโครนอสคาดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง...เพียงแต่เขาหาคนผู้นั้นไม่พบ

 

“ข้าไม่ไปเพราะเจ้ามีเวทที่ข้ากับนิกซ์คุ้มครองอยู่”

“แต่...ท่านพี่ฮาเดส...”

“พี่ชายเจ้าไม่สบาย”

“อ้ะ! ท่านพี่ไม่สบายหรือขอรับ!” ซุสรีบผละออกมาจ้องหน้าโครนอสทันที ตอนนี้จะอะไรก็ช่างมันเถอะ เขาเป็นห่วงท่านพี่จะแย่อยู่แล้ว ปกติเทพอย่างพวกเขาน้อยครั้งนักที่จะไม่สบาย มีเพียงการเจ็บป่วยจากที่เป็นผลพวงจากการต่อสู้เท่านั้น

 

ท่านพี่ที่งดงามและใจดีของเขา...

 

“ท่านพี่ฮาเดสเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บป่วยตรงไหนขอรับ เกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่กันแน่...ท่านโครนอส! ตอบข้าสิขอรับ มองข้าเช่นนั้นทำไมกัน” ลูกแมวเศร้าซึมเมื่อครู่กลายเป็นเจ้าแมวช่างซักขึ้นมาอีกแล้ว เจ้าตังกระโดดลงไปยืนที่พื้น ยกมือเท้าเอวเชิดหน้าจ้องโครนอสอย่างอาจหาญยิ่ง

 

เป็นคนเดียวที่กล้าทำเช่นนี้

 

โครนอสเลิกคิ้วแล้วถอนหายใจ เอื้อมมือไปขยี้หัวซุสเบาๆ อย่างรู้สึกทำอะไรไม่ได้ “ข้าขอให้ฮาเดสช่วยหาบางอย่างในยมโลก เขาใช้พลังมากเกินไป...ตีข้าทำไม” เขาถามยามเห็นมือขาวๆ ยื่นมาฟาดไหล่เขาไม่หยุด ดวงตาสีฟ้าจ้องมองอย่างกล่าวหา

“ท่านโครนอสใจร้ายนี่ขอรับ ใช้งานพวกท่านพี่หนักเกินไปแล้ว”

โครนอสส่ายหน้าเบาๆ เก่งนักล่ะเรื่องกล่าวหาเขานี่ แล้วดูทำหน้าสิ... “พี่ชายเจ้ากำลังจะมีศาสตราคู่กายเป็นของตน...”

“จริงเหรอขอรับ!” ซุสเปลี่ยนมาตื่นเต้นทันที ดวงตาสีฟ้าวาววับขึ้นอย่างตื่นเต้นยินดี เจ้าตัวเดินไปมาเสมือนว่าจะเป็นผู้ได้อาวุธเสียเอง “สมกับเป็นท่านพี่จริงๆ ขอรับ...เก่งกาจยิ่งนัก” ใบหน้าซุสยิ้มแย้มอย่างยินดีจากใจจริง อายุแค่พันกว่าปีท่านพี่ก็กำลังจะมีศาสตราเป็นของตนเสียแล้ว จะเรียกว่าเป็นหนึ่งในเทพที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ครอบครองอาวุธคู่กายก็ว่าได้

 

เว้นท่านโครนอสไว้คน...รายนี้ไม่อายุไม่ถึงร้อยปีก็มีศาสตราประจำกายแล้ว

 

“เจ้าเป็นเด็กดีเสมอซุส” โครนอสลูบหัวซุสเบาๆ คำชมที่ทำให้ซุสแก้มร้อนวาบ แม้จะรู้สึกอิจฉาท่านพี่ฮาเดสแต่ก็รู้สึกตื่นเต้นยินดีมากยิ่งกว่า

“ข้าไปหาท่านพี่ได้ไหมขอรับ?” ซุสอยากไปยินดีกับท่านพี่คนงามต่อหน้า ชอบเวลาท่านพี่ฮาเดสยิ้มอย่างอ่อนโยนและงดงามให้เขา

“ฮาเดสกำลังพักผ่อนอยู่”

“ว้า...เสียดายยิ่งนักขอรับ” ซุสถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ถ้าเจ้าตั้งใจเรียน วันที่ฮาเดสทำพิธีกำเนิดศาสตราข้าจะพาเจ้าไป”

“จริงนะขอรับ! จริงๆ นะขอรับ! ท่านโครนอสห้ามโกหกข้านะขอรับ” ซุสตาวาวดีใจ กระโดดกดโครนอสไว้แน่น จนร่างสูงกว่าต้องคอยระวังไม่ให้เด็กบางคนเสียการทรงตัวไปเสียก่อน

“ข้าไม่โกหกเคยโกหกเจ้า” โครนอสให้คำมั่น ก่อนจะหรี่ตาลงนิดๆ ยามสัมผัสได้ถึงความมืดมิดที่ค่อยๆ ครอบคลุมห้องนี้ ซุสเองก็สัมผัสได้เช่นกัน เจ้าตัวรีบกวาดตามองไปรอบ ทันที พลางหาใครบางคน

 

เพราะผู้เดียวที่สามารถปรากฏกายพร้อมความมืดยามรัติกาลมาเยือนได้เช่นนี้...มีเพียงนิกซ์คนเดียวเท่านั้น

 

“นิกซ์” ซุสส่งเสียงเรียกเบาๆ เมื่อสิ้นเสียงของซุส ร่างงดงามในอาภรณ์สีแดงสดปรากฏตัวขึ้น ใบหน้างดงามราวเทพแต่ก็ยังคงกลิ่นอายของความเป็นบุรุษเพศอันน่าเกรงขาม ดวงตาสีแดงทับทิมหรี่ลงเล็กน้อยดูมีเสน่ห์เย้ายวน ริมฝีปากแดงอิ่มน่ามอง

 

ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์จริงๆ

 

ซุสเบ้ปาก แต่ก็ยังค้อมศีรษะให้นิกซ์เล็กน้อยอยู่ดี เพราะอย่างไรเสีย นิกซ์ก็เป็นหนึ่งในเทพบรรพกาลที่อายุมากกว่าเขาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

“โครนอส ซุส” นิกซ์โบกมือทักทาย “ข้ากำลังยุ่งๆ แต่พอสัมผัสได้ว่าเจ้าทำร้ายตัวเองก็รีบมาทันที...เกิดอันใดขึ้นกับเจ้ากันนซุส ได้ยินเสียงในหัวอีกแล้วหรือ?” นิกซ์เดินมาหาซุสช้าๆ ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้า ซุสก็วางมือลงไปบนมือใหญ่นั้นแล้วถูกนิกซ์ดึงเข้าไปใกล้ทันที วงแขนนั้นราวกับจะโอบกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ทำให้โครนอสหรี่ตาลงอย่างไม่พึงพอใจเล็กน้อย ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

 

เพราะเขารู้ดีว่านิกซ์เองก็เป็นห่วงซุสไม่แพ้เขา

 

“เช่นนั้นฝากซุสไว้ก่อน ถ้าฮาเดสฟื้นข้าจะมาบอกเจ้านะซุส” โครนอสซุกซ่อนความหงุดหงิดและความไม่พอใจที่แล่นปราดไปทั่วไว้ในใจ ก่อนจะก้าวออกไป แต่เดินได้ไม่เพียงกี่ก้าวเขาก็ชะงักเพราะถูกมือเรียวดึงแขนไว้เสียก่อน ดวงตาสีฟ้าช้อนมองอย่างออดอ้อน

“ท่าน...อยู่กับข้าก่อนได้ไหมขอรับท่านโครนอส” คนพูดก้มหน้างุดๆ แต่ใบหูเป็นสีแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู ทำให้โครนอสรู้สึกยากจะปฏิเสธ สุดท้ายเลยพยักหน้าหนึ่งที เรียกรอยยิ้มยินดีจากซุสและเสียงหัวเราะเบาๆ จากนิกซ์ได้เป็นอย่างดี พวกเขาย้ายไปนั่งตรงโซฟานุ่มๆ โดยมีเจ้าของห้องอยางซุสจูงมือทั้งคู่ไปนั่ง จัดการยัดหมอนใบโตใส่อ้อมแขนโครนอสกับนิกซ์ ส่วนตนเองก็ไปทำหน้าที่เจ้าของห้องที่ดี

“ตกลงเรื่องเป็นอย่างไรกันแน่โครนอส” นิกซ์หันไปถามโครนอสแทน เพราะคิดว่าคงได้เรื่องกว่าถามจากเจ้าตัวแสบที่กำลังลุกขึ้นไปหยิบชุดชงชามา ถามว่าซุสจะชงเองน่ะหรือ...ก็ไม่หรอก เดี๋ยวไม่เขาก็โครนอสนั่นแหละที่เป็นคนชงชา เอาแต่ใจแบบเงียบๆ อย่างเจ้าว่าที่ราชาเทพน้อยน่ะหรือจะมีอารมณ์มาชงชา ถ้าไม่ใช่อารมณ์ดีจริงๆ นะ

“อย่างที่เจ้ารู้”

“อีกแล้วหรือ?” นิกซ์ขมวดคิ้ว “ดูเหมือนจะไม่หลาบจำเอาเสียเลย...คราวนี้ข้าลงมือเอง กล้าแตะต้องซุสก็ต้องได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า...เจ้ายังหาสื่อกลางไม่พบอีกหรือ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะมีขนาดถูกเจ้าทรมานไปแล้วก็สามารถมายุ่งย่ามกับซุสได้อีกเช่นนี้ต้องมีคนช่วยแน่”

“ยัง...ซุกซ่อนเก่งเสียเหลือเกิน”

นิกซ์หรี่ตาลงอย่างหงุดหงิด รอดพ้นจากสายตาเขากับโครนอสไปได้เช่นนี้ก็ควรชมเชยอยู่หรอก...แต่ถ้าจับได้ขึ้นมาเขาไม่มีทางปราณีเป็นแน่

“พวกท่านสองคนคุยอันใดกัน หน้าตาเคร่งเครียดเสียเหลือเกิน” ซุสถือชุดชงชาสีฟ้าสวยงามเข้ามา นี่เป็นชุดชงชาที่นิกซ์เคยเอามาฝากเขา เห็นอวดอ้างว่าเจ้าตัวลองปั้นเองและลงสีเองเสียด้วย ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าเขาเห็นรอยเบี้ยวทุกแก้วเลย เดี๋ยวจะเสียน้ำใจคนทำ เล่นทำหน้ายิ้มเสียขนาดนั้น...เขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้

 

มิได้ใจอ่อนเลยสักนิด! หรือดีใจที่ได้ของขวัญสักนิด!

 

“เปล่าหรอก คุยเรื่องที่เจ้าซุกซนจนทำร้ายตนเองนั่นแหละ...เอาชามาเช่นนี้จะชงให้ข้ากับโครนอสดื่มเหรอ?”นิกซ์ยักคิ้วล้อเลียน ซุสเลยขึงตาใส่

“ท่านน่ะสิชง หายหน้าหายตาไปนานก็ชงชาให้ข้าดื่มเลย”

“คิดถึงชาฝีมือข้าหรือซุส?” นิกซ์เลิกคิ้ว ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความล้อเลียน “เจ้าต้องชงชาให้ซุสด้วยหรือโครนอส เจ้าเองก็หายหน้าไปเช่นกันนี่”

“ไม่”

นิกซ์หันไปมองซุสก่อนจะเบ้ปากเหมือนไม่ได้รับความยุติธรรมทันที “เจ้าลำเอียงแล้วซุส”

ซุสถลึงตาใส่ทั้งคู่ สายฟ้าดังโครมครามเปรี๊ยะๆ ไม่หยุด เดาได้ไม่ยากว่าสวนของโครนอสคงถูกทำลายเพิ่มเป็นแน่ ทำให้นิกซ์หัวเราะกึกๆ ในลำคอ ขืนหัวเราะมากขึ้นเดี๋ยวเด็กดื้อบางคนได้อาละวาดหนักกว่าเดิม

“ข้าชงชาได้มีเท่าท่าน” โครนอสบอกนิกซ์ “ชงเถิด” ก่อนที่ซุสจะโมโหจนพังสวนของเขาราบไปกว่านี้ โอเชียนนัสขมวดคิ้วทุกครั้งที่เห็นบัญชีค่าเสียหาย แต่เพราะเจ้าตัวก็เอ็นดูซุสไม่น้อยถึงได้แค่จดบัญชีไว้เงียบๆ และเรียกให้เขาไปใช้เวทกาลเวลาซ่อมแซมสวน

“ได้ๆ มาๆ ข้าจะชงชารสเลิศที่เจ้าชอบให้เองซุส เจ้าเลิกขมวดคิ้วเถิดเด็กน้อย”

“ข้าหาใช่เด็กน้อย!” ซุสเบ้ปาก ย่นจมูกใส่นิกซ์ ก่อนจะนั่งเท้าคางมองมือเรียวๆ ที่กำลังชงชาอย่างคล่องแคล่วของนิกซ์ เจ้าตัวหันมายักคิ้วให้อย่างกวนประสาทจนซุสกลอกตาไปมา หันไปหาโครนอสอย่างขอความร่วมมือ แต่อีกคนกลับยักไหล่หนึ่งที จนซุสอ้าปากเหวอ

 

นี่ไม่มีใครเข้าข้างเขาหรือ!

ฮึ่ย!

 

“นครใต้พิภพเกิดความเปลี่ยนแปลง...ว่าที่เจ้านรกตัวน้อยคนนั้นกำลังจะได้ศาตราคู่กายหรือ” นิกซ์ยื่นแก้วชาให้โครนอส ส่วนของซุสเขาเพิ่มน้ำผึ้งและดอกไม้หอมๆ ลงไปเล็กน้อยอย่างรู้นิสัยเจ้าตัวดี

“ใช่”

“คงจะทรงอำนาจน่าดู แต่ไหนแต่ไรศาสตราที่ถือกำเนิดจากนครใต้พิภพก็ทรงอำนาจมหาศาลอยู่แล้ว ดูเหมือนภาระหน้าที่ของฮาเดสน้อยจะหนักหนาสาหัสเลย”

“ฮาเดสเป็นเทพที่มากความสามารถ มีพลังและมีฝีมือ” โครนอสเอ่ยเรียบๆ ปฏิเสธไม่ได้ว่าชาของนิกซ์ช่างรสดีไม่น้อยจริงๆ

“ข้ารู้ หนึ่งในเรื่องที่ข้ายุ่งอยู่ตอนนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากเขา”

ทั้งสองพูดคุยกันเบาๆ แต่ซุสที่นั่งระหว่างทั้งคู่กลับเม้มปากแน่น ในดวงตาสีฟ้าคู่สวยเต็มไปด้วยความน้อยใจและความอิจฉาบางเบา

 

เพราะทั้งคู่เอาแต่พูดคุยถึงท่านพี่ฮาเดส...ทั้งๆ ที่นั่งอยู่กับเขา

มันก็ใช่...ที่ซุสไม่ได้เก่งกาจและมากฝีมือเท่าท่านพี่ทั้งสอง แต่เขาก็ยังพยายามในแบบของเขา...

 

“แล้วศาสตราของซุสเล่าโครนอส เจ้าพอจะรู้บ้างหรือไม่” นิกซ์ยื่นมือไปลูบหัวซุสแล้วโยกเบาๆ โครนอสเป็นเทพแห่งกาลเวลา สามารถล่วงรู้อดีต ปัจจุบัน อนาคตได้แม้จะไม่ทั้งหมดเหมือนท่านเคออสก็ตาม

“ยังต้องรออีกสักหน่อย” โครนอสถอนหายใจเบาๆ “ทรงอำนาจไม่แพ้ผู้ใด”

ซุสตาวาวมากขึ้น แทบจะปีนขึ้นไปนั่งตักโครนอสอย่างอยากรู้ทันที อาวุธของเขานะ...ศาสตราคู่กายของเขา เขาย่อมต้องอยากรู้เป็นธรรมดา!

“ดูทำหน้า” นิกซ์หัวเราะขำทันที ส่วนโครนอสก็ยกยิ้มน้อยๆ ทำให้ซุสหันซ้ายหัวขวาแล้วถลึงตาใส่ทั้งคู่ พออยู่ด้วยกันแล้วเหตุใดถึงดูเข้ากันและแกล้งเขาขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่ซุสก็พอจะรู้ว่าทั้งคู่ไม่ค่อยถูกกันแท้ๆ เพราะพอพูดถึงนิกซ์ท่านโครนอสก็มักหงุดหงิดน้อยๆ เสมอ พอเขาพูดถึงท่านโครนอสนิกซ์ก็ชอบเบ้ปากบ่น แล้วดูยามนี้สิ

 

ฮึ่ม!

 

โครนอสจิ้มหน้าผากซุสเบาๆ ก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงอาณาเขตที่กางไว้กำลังสั่นไหวเบาๆ “พี่ชายของเจ้าตื่นแล้ว...”

“ไปขอรับ! ไปหาท่านพี่ฮาเดสกันขอรับ ข้าคิดถึงท่านพี่แล้ว...ท่านโครนอส อย่าเพิ่งให้ท่านพี่ไปทำงานหรือภารกิจก่อนได้หรือไม่ขอรับ ให้ท่านพี่อยู่เล่น...แฮ่ม อยู่กับข้าให้หายคิดถึงเสียก่อน” ดวงตาสีฟ้าฉายแววออดอ้อน กระพริบตาถี่รัว มือก็เขย่าแขนโครนอสไปมาชนิดที่หากว่ามีคำปฏิเสธเพียงหนึ่ง แขนของราชาแห่งเทพไททันจะถูกเขย่าแรงขึ้นและอาจถูกสายฟ้าใส่ทันที

“คิกๆ...ทำตามที่เด็กน้อยขอเถิดโครนอส ขืนเจ้าปฏิเสธ สวนของเจ้าคงไม่เหลือสภาพดีแน่ๆ”

“ข้าหาใช่คนชอบทำลายข้าวของเหมือนที่ท่านใส่ร้ายเสียหน่อย” ซุสตอบอ้อมแอ้ม ใบหูเป็นสีแดงก่ำ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอทั้งคู่เจ้าตัวยิ่งก้มหน้างุดๆ

“ได้...ท่านจะไปด้วยหรือไม่นิกซ์?”

“ไม่ล่ะ...มีเรื่องต้องไปจัดการ เรื่องที่เจ้าจัดการไปแล้ว แต่ข้าคงต้องเอาคืนสักหน่อย” น้ำเสียงของนิกซ์จริงจังขึ้น แฝงด้วยความเยือกเย็นและกระแสสังหารต่างจากทุกที โครนอสพยักหน้ามุมปากแต้มรอยยิ้มจาง

 

อูรานอสคงนึกไม่ถึงว่านอกจากเขาแล้ว

ว่าที่ราชาเทพตัวน้อยยังได้รับการปกป้องคุ้มครองจากหนึ่งในเทพบรรพกาลอย่างนิกซ์ด้วย

เห็นใบหน้างดงามราวเทพี อารมณ์ดี และยิ้มแย้มอยู่เสมอเช่นนี้ แต่โครนอสก็รู้ดีว่านิกซ์โหดเหี้ยมและเลือดเย็นไม่แพ้เขาหรอก...

 

“ฝากท่านด้วย”

นิกซ์ยักไหล่ส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะหันไปยีหัวซุสแรงๆ อย่างกลั่นแกล้ง จนซุสต้องปัดมือออกเป็นพัลวัน แต่ตอนที่นิกซ์เอามืออกไปเขาก็จับมือนิกซ์ไว้ ลางสังหรณ์คล้ายกับจะบอกว่านิกซ์กำลังไปทำเรื่องเสี่ยงๆ ที่ทำให้เขาไม่สบายใจเอาเสียเลย

“ท่านระวังตัวด้วย” น้ำเสียงซุสนุ่มนวลกว่าทุกที เจ้าตัวก้มหน้างุดจนเห็นใบหูเป็นสีแดง ท่าทางน่าเอ็นดูอย่างมาก

นิกซ์ยิ้มหวาน ย่อตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับซุส แม้จะตัวสูงขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังเตี้ยกว่าเขาอยู่ดี “ไม่ต้องห่วงเด็กน้อยของข้า...ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ให้เจ้าเป็นห่วง”

“ผู้ใดเขาห่วงท่านกัน!” ซุสเบ้ปากใส่ทันทีจนนิกซ์หัวเราะลั่น จากนั้นก็หายวับไปทันที เจ้าตัวเลยเงยหน้าขึ้นฟ้องโครนอส

“ท่านดูเขาสิขอรับ กวนประสาทยิ่งนัก!

“อืม...ไปเถิด” โครนอสจูงมือซุสให้เดินออกไปพร้อมกัน เขาถอนหายใจแผ่วเบา...

 

รู้สึกราวกำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น...บางอย่างที่แม้เขาจะเป็นเทพแห่งกาลเวลาก็ไม่อาจมองเห็นได้

สิ่งที่แม้เป็นเทพ และทรงอำนาจเพียงใดก็ไม่อาจหนีพ้น

 

ชะตากรรม...


.......................


อีกนิด...อีกสองสามตอนก็จะเริ่มมาม่าน้ำใสแล้วค่ะ งืออออ เพราะฉะนั้นช่วงนี้เลยหวานน้อยแบบพิเศษก่อน เพื่อเตรียมความพร้อมค่ะ 555  

ห่างหายไปนานกับเรื่องของราชาเทพจอมซึน วันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็วเลยมาอัพให้ทุกคนหายคิดถึงกันค่ะ เพราะช่วงนี้ทำงานที่บ้านและเรียนออนไลน์ ทำให้ต้องปรับตัวหลายอย่าง...เน็ตช้าก็อย่างนี้แหละค่ะ งืออออ 

ทุกคนอย่าลืมดูแลตัวเองกันดีๆ นะคะ ต้องดูแลตัวเองดีๆ น้าาา รักษาสุขภาพกันด้วยน้าาา พึ่งตัวเองดีที่สุดแล้วค่ะตอนนี้ ล้างมือบ่อยๆ กินร้อนช้อนเรากันนะคะ มาเซฟตัวเองกัน ^_^  แต่ก็อย่าเครียดเกินไปนะคะ ตามข่าวอย่างมีสติน้าาาา 

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด...ชดเชที่หายไปนาน พรุ่งนี้ถ้ามาทันจะอัพดึกๆ นะคะ ^_^


สำหรับวันนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

264 ความคิดเห็น

  1. #262 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 16:07
    เอ็นดูซุสหนักมาก
    #262
    0
  2. #137 liver2541 (@liver2541) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 16:27
    น่ารักกก แต่ใจไม่ดีเลยค่ะ 555 เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ไรท์เองก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
    #137
    0
  3. #136 sommah7777 (@sommah7777) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 11:07
    พอใกล้ดราม่าแล้วใจไม่ดีเลยค่ะ แง /ไรท์ก็รักษาสุขภาพนะคะ!
    #136
    0
  4. #135 dream852 (@dream852jy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 08:36
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รอเสมอเเล้วก็อย่าลืมดูเเลตัวเองเช่นกันนะคะ😍
    #135
    0
  5. #134 alprpTRS_ (@alprpTRS_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 00:50

    ไรท์มาแล้ววว
    #134
    0
  6. #133 fatin61 (@fatin61) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 00:48
    ช้ามากกกก
    #133
    0
  7. #132 จัสมิน (@pungpond2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 23:13

    น่ารักมากกกก
    #132
    0
  8. #131 maria tanson (@JantanaJankaew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 10:04
    ไรท์หาย~~~//ติดป้ายกนะกาศหาไร์เตอร์เรื่องนี้
    #131
    0
  9. #125 LoLiLoLiiiiiii (@maymail1992) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:31
    เพราะน้องเป็นคนสุดท้อง เป็นน้องเล็กเลยทำให้ขี้น้อยใจงี้ปะ พี่ชายไม่ว่าง แถมคนที่(ชอบ)ก็หานไปพร้อมกัน
    แล้วสภาพแวดล้อมแบบนี้อีก น้องโคตรจะอ่อนไหว แงงงง

    อยากอ่านต่อแน้ววส อยากจับยัยน้อนมากอด พี่ยุตงนี้คับมาหาพี่มาาาา
    #125
    0
  10. #124 Baitoey440824 (@Baitoey440824) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:17
    น้อองงง
    #124
    0
  11. #122 Kazu_SAN (@Joker-Face) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 18:00

    สงสารน้องงงง จุดๆนึงที่ละเลยไปเป็นบาดแผลใหญ่มากๆเลย ภาวอย่าให้มาม่านะคะ แงง
    #122
    0
  12. #121 Oo แว่นน้อย oO (@rose1412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 10:44
    ซุสน้อย อ่อนไหวดีแท้ แงงง
    #121
    0
  13. #120 sommah7777 (@sommah7777) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 22:49
    แง ซุสสสสสสสส ใจไม่ดีกับดราม่าเลยค่ะ ฮรุกก /รักษาสุขภาพนะคะ ขอให้ดีขึ้นๆๆนะคะ!
    #120
    0
  14. #119 Karmalevi (@Karmalevi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 20:46

    มาม่ามาเลยน้องอยากกินนน
    #119
    0