‎Olympus Tale พลิกตำนานปกรณัม : ซุส 3P (Yaoi, BL)

ตอนที่ 2 : ยามเยาว์วัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    16 ต.ค. 62



วัยเยาว์...เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ที่ข้าหวนนึกถึงเสมอ

เป็นวันเวลาที่งดงามและเปี่ยมความสงบสุข

.

.

“ทำไมข้าต้องเป็นราชาเทพด้วย! ข้าไม่ได้อยากได้ตำแหน่งนี้สักหน่อย ตามศักดิ์แล้วตำแหน่งนี้ควรเป็นของท่านพี่ฮาเดสหรือไม่ก็ท่านพี่โพไซดอนสิ” เจ้าน้องชายคนเล็กที่หน้าบึ้งงอแงกับพี่ชายทั้งสอง ซุสตัวเล็กกว่าทั้งฮาเดสและโพไซดอนและเป็นเจ้าน้องน้องที่พี่ๆ ต่างพากันตามใจ ดังนั้นเจ้าเด็กดื้อเลยจับมือพี่ๆ มาเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาแทน

“เจ้าเหมาะสมที่สุดแล้วซุส” โพไซดอนส่ายหน้าเบาๆ ยื่นมือไปลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู “ข้าเองก็มีหน้าที่ของสมุทรเทพที่ต้องรับผิดชอบ ท่านโครนอสให้ท่านโอเชียนนัสสอนงานข้าหลายอย่างแล้ว”

ซุสเบ้ปาก ท่านพี่โพไซดอนเป็นคนมีเหตุผลเสมอเลย เถียงด้วยแล้วไม่เคยชนะ ส่วนท่านพี่ฮาเดส...ซุสมองใบหน้างดงามนั่นแล้วก็ไม่อยากพูดอะไรที่ทำให้ท่านพี่ลำบากใจ ปกติท่านพี่ฮาเดสเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว มักพูดกับความว่างเปล่าโดยรอบมากกว่า แต่ทำให้คนอื่นๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ท่านพี่กันทั้งนั้นแหละ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วท่านพี่เป็นคนใจดีมาก อ่อนโยนมาก ยามที่แย้มยิ้มก็งดงามจนใจละลาย

 

แต่ท่านพี่จะยิ้มให้คนสนิทเท่านั้นแหละ

 

“ซุส...เป็นเจ้าน่ะดีแล้ว” น้ำเสียงนุ่มนวลกับมือขาวๆ ของท่านพี่คนงามทำให้ซุสพยักหน้าเชื่อฟัง ส่วนโพไซดอนก็ยื่นมือมายีหัวน้องชายเบาๆ

 

เจ้าตัวดีน่ะเชื่อฟังท่านพี่ฮาเดสมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะหลงรักรอยยิ้มน่ามองของท่านพี่หรืออย่างไรกัน

 

“จริงด้วยขอรับท่านพี่ ตกลงท่านจะไปดูแลยมโลกจริงๆ หรือ ที่นั่นทั้งน่ากลัวทั้งลึกลับมากปริศนาและอันตราย...ซ้ำยังไม่มีใครช่วยสอนงานให้ท่านอีก” โพไซดอนเอ่ยถามอย่างข้องใจ เพราะยามแบ่งหน้าที่กันนั้น ท่านพี่กลับเลือกไปยมโลกด้วยตัวเอง ด้วยเหตุผลที่ว่ามีเพียงแค่ตนที่สัมผัสถึงสถานที่เหล่านั้น และสามารถพูดคุยกับดวงวิญญาณได้

“ท่านพี่ขอรับ ยมโลกน่ะมีทาร์ทารัสด้วย เขาเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุดและน่ากลัวที่สุด ข้าไม่อยากให้ท่านพี่ไปเลย” ซุสกอดแขนฮาเดสแน่น “หรือไม่ท่านพี่ก็มาช่วยข้าปกครองผืนฟ้า ผืนฟ้ากว้างใหญ่ขนาดนี้ข้าปกครองคนเดียวไม่ไหวหรอก!

“เจ้าทำได้ซุส” ฮาเดสยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูบผมน้องชายเบาๆ รอยยิ้มบนใบหน้างามที่ไม่ค่อยปรากฎให้เห็นนักนอกจากคนในครอบครัวและ ทำให้ซุสกลายเป็นเด็กดีว่าง่ายทันที

 

ถ้าท่านพี่เชื่อมั่นในตัวเขา ซุสก็จะทำให้ได้!

 

“ข้าจะตั้งใจไม่ให้ท่านพี่ผิดหวังแน่นอนขอรับ! แต่ท่านพี่ต้องให้กำลังใจข้า มาหาข้าบ่อยๆ นะ”

“บ่อยของเจ้านี่บ่อยแค่ไหนกันหืม?”

“ทุกวันเลยขอรับ!

“นั่นไม่เรียกว่าบ่อยแล้วซุส”

“ท่านพี่โพไซดอนเองก็เช่นกันนะ ต้องมาหาข้าทุกวันเลย ไม่เช่นนั้นเวลาท่านโครนอสสอนอะไรข้าจะไม่ตั้งใจฟัง ไม่ตั้งใจเรียนด้วย” น้องชายคนเล็กกอดอกขู่ ท่าทางน่าเอ็นดูเอาแต่ใจที่ทำให้ทั้งฮาเดสและโพไซดอนกลั้นหัวเราะ ก่อนจะยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนเดินเข้ามา บรรยากาศเยือกเย็นและทรงอำนาจเช่นนั้นทำให้ซุสสะดุ้ง พอหันไปสบกับดวงตาคมของโครนอสที่ดูจะได้ยินว่าเขาจะดื้อก็ยิ้มแหย รีบเอาตัวเองไปหลบหลังท่านพี่ทั้งสองทันที

“โพไซดอน โอเชียนนัสมารอเจ้าอยู่ที่ห้องเรียน” โครนอสมองสบตากับดวงตาสีดำสนิทของฮาเดสนิ่ง มีบางอย่างที่คล้ายอยากพูดแต่เขาก็ไม่ได้พูดออกไป จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “ฮาเดส...ไปทำธุระของเจ้าเถิด”

“ขอรับท่านโครนอส” ทั้งฮาเดสและโพไซดอนรับคำพร้อมกัน ทั้งคู่เหลือบตาไปมองซุสเล็กน้อย เห็นเจ้าน้องชายทำหน้าเหมือนเด็กถูกพี่ๆ ทิ้งก็ได้แต่กลั้นยิ้ม

 

ท่านโครนอสน่ะไม่ทำอันใดซุสหรอก...อย่างมากก็แค่ลงโทษให้คัดหนังสือ แล้วเดี๋ยวซุสทนไม่ได้ก็ไปใช้สายฟ้าพังสวนท่านโครนอสเหมือนเดิมอีกนั่นแหละ

 

“เจอกันตอนค่ำนะซุส” ฮาเดสหันมาลูบหัวซุสเบาๆ ย่อตัวลงเล็กน้อย ส่วนเด็กติดพี่อย่างซุสก็กอดพี่ชายคนโตแน่นทันที

“ท่านพี่ต้องรีบมานะขอรับ”

“ได้สิ เจ้าเองก็ต้องตั้งใจเรียนนะ”

“ขอรับ” ซุสพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ส่วนโพไซดอนเองก็ยิ้มให้น้องชายก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง คราวนี้ไม่มีพี่ชายคอยช่วยกันสายตาดุๆ ของโครนอสแล้วซุสก็ยิ้มแหย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเชิดหน้าตามประสาเด็กดื้อไม่ยอมแพ้

“ไปเรียนได้แล้ว...ถ้าเจ้าโดดเรียนคราวนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าหนีไปไหนอีกเลย” โครนอสขู่เสร็จสรรพก็หันหลังกลับ ส่วนคนถูกขู่อย่างซุสก็เบ้ปาก เทพน้อยตัวแสบแลบลิ้นใส่แผ่นหลังกว้างก่อนจะวิ่งไปทุบแผ่นหลังโครนอสแล้ววิ่งฉิวไปทันที

โครนอสส่ายหน้าเบาๆ อย่างระอาเด็กไม่โตบางคน ใบหน้านิ่งเฉยนั้นปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย ยามมองแผ่นหลังเล็กๆ ของเจ้าเด็กดื้อวิ่งฉิวหายไป ก็เป็นเสียแบบนี้แล้วทั้งฮาเดส ทั้งโพไซดอนก็ตามใจน้องชายเสียขนาดนั้น.

 

รวมถึงนิกซ์ด้วย...

 

โครนอสใช้เวทย่นระยะทาง พริบตาเดียวเขาก็มาถึงห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือ ดวงตาคมกริบเห็นร่างของซุสกำลังเปิดหนังสือไปมาจนน่ากลัวว่าหนังสืออาจขาด ดวงตาสีฟ้าครามดูหงุดหงิด ใบหน้าก็ฉายแววไม่ชอบใจเมื่อบทความในหนังสือนั้นยากเกินไป

“ไม่เข้าใจตรงไหน” โครนอสเดินไปนั่งข้างๆ มือใหญ่ดีดนิ้วคราเดียวก็ชงชาที่มีกลิ่นหอมออกมาได้ในพริบตา กลิ่นหอมอ่อนๆ นั่นทำให้ซุสเบิกตาโตก่อนจะทำตาใสขอชาจากโครนอสด้วยอีกแก้ว

“หลายเรื่องเลยขอรับ...โดยเฉพาะการใช้สายฟ้าโอบอุ้มและรักษา ข้าว่าสายฟ้าน่ะใช้โจมตีได้ง่ายกว่า การโอบอุ้มและการรักษานั้นค่อนข้างยาก ข้าอ่านเช่นไรก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย”

“อืม...คงจริง” เพราะเจ้าเด็กนี่ถนัดทำลายข้าวของเสียมากกว่า ดูจากเวลาไม่ได้ดั่งใจแล้วอาละวาดทำลายสวนของเขาเสียร่ำไปนั่นก็บอกได้เลยว่าซุสชอบอาละวาดมากกว่าเรียนเรื่องโอบอุ้มรักษา

“นี่ตกลงท่านกำลังเห็นด้วยหรือกำลังว่าข้ากันแน่ขอรับ...ขออีกแก้ว” ซุสยื่นแก้วชาให้โครนอสอีก อ่านไปสักพักก็พลิกหน้าที่ตัวเองไม่เข้าใจยื่นหาโครนอส “เวทป้องกันเช่นนี้ใช้สายฟ้าอื่นผสานกันได้หรือไม่”

“เจ้าลองดูสิ”

“ได้สิขอรับ! ถ้าหากข้าทำได้ ท่านต้องให้วันหยุดข้าเพิ่มด้วยนะท่านโครนอส!” ซุสทำตาพราวที่จะได้วันหยุดเพิ่ม ช่วงนี้เขาเรียนหนักมาก ซ้ำท่านโครนอสก็โหดมากด้วย เคี่ยวเข็ญเขาอย่างหนักเพราะหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบของซุส

 

คือตำแหน่งราชาเทพเช่นเดียวกับที่โครนอสเป็น

 

“ถ้าผ่าน...” โครนอสส่ายหน้าเบาๆ ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากซุสสองสามที เจ้าเด็กน้อยหน้าบึ้งแต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง

“พาข้าไปท่องเที่ยวด้วยนะขอรับ!” ไปกับท่านโครนอสนั้นสะดวกมาก เพราะอีกฝ่ายมีเวทแห่งกาลเวลาไปไหนก็สะดวกสบาย ที่จริงไปไหนกับนิกซ์ก็สบายมากเช่นกัน รายนั้นเป็นเทพีแห่งรัตติกาลทุกครั้งที่มีความมืดสามารถไปไหนมาไหนได้โดยไม่มีผู้ใดรู้

“เจ้านี่นะ” โครนอสส่ายหน้าให้เจ้าเด็กที่ได้คืบจะเอาศอก มาทำตาวาวคล้ายกำลังออดอ้อนเสียขนาดนั้น “ก็ได้”

“ท่านโครนอสใจดีที่สุดเลยขอรับ!” ซุสฉีกยิ้มกว้าง พาตัวเองเข้าไปบนตักแกร่งอย่างสบายอกสบายใจ เอาหนังสือติดมือมาอ่านด้วย อ่านไปก็เงยหน้าถามโครนอสไปด้วยบางครั้งบางคราว อีกคนก็ก้มตอบนิ่งๆ บางทีก็สร้างเวทมนต์แสดงให้ซุสดูเป็นตัวอย่าง

บรรยากาศระหว่างคนสองก็เป็นเช่นนี้เสมอ เวลาเล่าเรียนแม้ซุสจะบ่นมากแค่ไหนแต่ก็ตั้งใจฟังที่โครนอสสอนทุกที แม้ปากจะบ่นว่าอยากโดดเรียนบ้างไม่อยากเรียนบ้างก็เถอะ ถึงจะงอแงเอาแต่ใจเช่นไรซุสก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เขาไม่อยากให้นสำคัญของตัวเองต้องมามีภาระเพิ่ม

“เจ้าพักก่อน” โครนอสอุ้มร่างของซุสขึ้นนั่งบนโต๊ะ ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นยืน สะบัดเสื้อคลุมลงบนร่างของซุสเบาๆ ดวงตาสีฟ้าครามที่ปรือมองเพราะเรียนมาทั้งวันนั่นดูน่าสงสารไม่น้อย “ข้าให้พักหนึ่งชั่วโมง อีกเดี๋ยวมาเรียนกันต่อ”

“งื่อ ชั่วโมงครึ่งนะขอรับ” ซุสต่อรอง ซุกหน้าลงกับแขนตัวเองแล้วพริ้มตาหลับลงเบาๆ เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของซุสทำให้โครนอสส่ายหน้าอย่างระอา มือใหญ่ยื่นไปลูบหัวสีทองยุ่งเหยิงนั้นเบาๆ ริมฝีปากพึมพำร่ายเวทป้องกันไม่ให้มีใครมารบกวนคนหลับ

และพริบตาที่โครนอสก้าวเท้าออกไปจากห้อง ความมืดมิดก็ปกคลุมไปทั่วห้อง พร้อมร่างงดงามในอาภรณ์สีดำสนิททั้งตัวกลืนกินไปกับอากาศก้าวเข้ามา เส้นผมสีดำยาวสยายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน ดวงตาจับจ้องคนหลับอย่างเอ็นดู พาร่างไปใกล้คนคนหลับ มือขาวเรียวเอื้อมไปลูบหัวของซุสอย่างเบามือ

“เรียนหนักขนาดนี้น่าสงสารเสียจริง” น้ำเสียงนุ่มน่าฟังพึมพำ ร่างที่กลมกลืนไปกับความมืดมิดนั้นโอบอุ้มร่างของซุสมาในอ้อมแขน ราวกับกล่อมให้เด็กดื้อที่เหนื่อยกับการเรียนหลับฝันดี

“นิกซ์หรือ?” เสียงสะลึมสะลือของซุสเอ่ยแผ่วเบา พอสบกับดวงตาคุ้นเคยที่มองมาอย่างปรารถนาดีเสมอของนิกซ์ก็ทำให้ซุสคลี่ยิ้ม ซุกหน้ากับความอบอุ่นของเทพีแห่งรัตติกาลเบาๆ

 

นอกจากท่านโครนอส ท่านพี่ทั้งสองแล้ว...คนบนโลกที่ซุสมั่นใจว่าจะไม่ทำร้ายเขาก็คือนิกซ์

 

“พักผ่อนเถิดเด็กน้อย” นิกซ์ลูบหัวซุสราวกำลังกล่อมเด็ก เขาฮัมเพลงในลำคอเบาๆ มืออีกข้างก็หยิบเอาหนังสือที่ซุสอ่านข้างไว้มาเปิดอ่านไปด้วย บางทีก็เขียนคำอธิบายง่ายๆ ไว้ด้วย เขารู้ว่าเด็กน้อยบางคนไม่ชอบคำอธิบายยากๆ หรอก ส่วนโครนอสก็มีวิธีการสอนที่น่าปวดหัวในสายตาเขา

“ป่านนี้โครนอสคงกำลังปวดหัวกับเรื่องของอูรานอสเป็นแน่...” และนิกซ์ก็ปรารถนาเหลือเกินว่าเรื่องเหล่านั้นจะไม่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงใดๆ กับความสงบสุขที่เป็นอยู่ในช่วงเวลานี้ แม้คำพูดของผู้ยิ่งใหญ่บางคนจะทำให้เขากลัวก็ตาม

ทุกอย่างกำลังเดินไปตามชะตามกรรมของตัวเอง...ทั้งข้า โครนอส รวมถึงเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์แทรกแซงหรอกนิกซ์

 

 

“เจ้าแน่ใจว่าจะไปที่นั่น?” โครนอสกอดอกถามร่างสีดำที่ปิดหนังสือและแย้มยิ้มน้อยๆ ให้เขา ใบหน้างดงามยิ่งกว่าเทพีใดๆ นั่นน่ามอง

“ข้าเหมาะสมที่สุดแล้วขอรับท่านโครนอส โพไซดอนถือกำเนิดจากมหาสมุทร หน้าที่สมุทรเทพต่อจากท่านโอเชียนนัสเป็นของเขาดีที่สุดแล้ว ซุสเองก็ถือกำเนิดจากท้องฟ้า...หน้าที่ของราชาเทพถูกส่งมาให้ตั้งแต่เกิดแล้ว ส่วนข้าเองมาจากนครใต้พิภพย่อมต้องไปดูแลที่นั่น”

“เจ้าดื้อ” โครนอสส่ายหน้า “ยมโลกยามนี้มิดีนักหรอก”

“ข้าเองก็สัมผัสได้ ถึงต้องไปขอรับ” ฮาเดสส่ายหน้า “เพราะมีข้าเพียงคนเดียวที่ได้ยินเสียงที่นั่น สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของที่นั่นได้ก่อนใคร แต่ดูจากท่าทางของท่านโครนอสแล้ว...คงจะมีเรื่องอะไรมากกว่าที่ข้ารู้สินะขอรับ”

“เจ้าฉลาด” โครนอสพยักหน้า ในบรรดาบุตรชายสามคนของเขา ฮาเดสฉลาดหลักแหลมที่สุด โพไซดอนใจดีและสุขุมที่สุด ส่วนซุส...เอาแต่ใจที่สุด “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของ...อูรานอส”

ฮาเดสเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่ได้ยินมานาน...นามของเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่ท่านโครนอสเคยสังหารไปก่อนจะเข้าแทนที่ตำแหน่งราชา

โครนอสสบดวงตาสีดำสนิทของฮาเดสแล้วเอ่ยเสียงนิ่ง “พลังนั่นมาจากยมโลก”


...........................

โครนอสยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ แล้วถอนหายใจออกมาช้าๆ ร่างสูงเอนตัวพิงต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มรื่น เขานั่งท่ามกลางผืนหญ้าสีเขียวชอุ่มนุ่มๆ รอบตัวเต็มไปด้วยวงเวทหลายสิบชั้นเพื่อป้องกันการรบกวนและป้องกันอันตราย ในมือหนาถือหนังสือเล่มใหญ่ที่เขาพลิกไปพลิกมาอยู่หลายรอบ เป็นราชาแห่งปวงเทพย่อมมีงานมากมายให้ทำ มีภาระหน้าที่มากมายให้รับผิดชอบ...และยิ่งตอนนี้

 

มีเรื่องราวของอูรานอสเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

อูรานอสไม่มีทางหลุดออกมาได้ด้วยตัวคนเดียวแน่ ย่อมต้องมีผู้ให้ความช่วยเหลือเขา

เพียงแต่...ใครคือคนผู้นั้นกันแน่

 

“กำลังคิดอันใดอยู่หรือขอรับ?” น้ำเสียงถามไถ่ดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่อยู่บนตักแกร่ง ดวงตาสีฟ้าครามเงยหน้ามองอย่างอยากรู้อยากเห็นปนเป็นห่วง ทำให้โครนอสถึงขั้นแหงนหน้ามองฟ้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ฝึกซ้อมเสร็จแล้วหรือ...ซุส” ต่อให้เขากางอาณาเขตแข็งแกร่งแค่ไหน ก็มีเจ้าตัวดีที่ได้รับข้อยกเว้นหนึ่งคนที่สามารถเข้ามาได้อยู่ดี

“เรียบร้อยแล้วขอรับ! ข้าทำแบบทดสอบที่ท่านให้ไว้ผ่านทุกข้อแล้วด้วย” ซุสตาวาว จ้องหน้าโครนอสราวกับรอคำชมจากอีกฝ่าย พอเห็นโครนอสหน้านิ่งก็แบะปากหน้าบึ้ง ทำให้เทพแห่งกาลเวลาถอนหายใจอีกรอบ คาดว่าถ้าเขาไม่เอ่ยอะไรออกไปสักประโยค มีหวังสวนข้างห้องเขาได้พังเพราะสายฟ้าของซุสอีกแน่ๆ

 

เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง

 

“อืม...ดีแล้ว” มือใหญ่วางบนกลุ่มผมสีทองนุ่มแล้วขยี้เบาๆ เท่านั้นก็สามารถเรียกรอยยิ้มกว้างจากซุสได้แล้ว เจ้าตัวยิ้มแฉ่ง แล้วชะโงกหน้ามามองหนังสือที่โครนอสถืออยู่ เห็นภาษายากๆ ที่เขาอ่านออกบ้างอ่านไม่ออกบ้างแล้วก็เบ้ปาก

“เข้าใจยากนัก เหตุใดท่านจึงชอบอ่านหนังสือพวกนี้ก็ไม่รู้”

“บ่น”

“ก็ท่านฟังข้าบ่นทุกคราไปนี่นา” ซุสหัวเราะเบาๆ เอนตัวพิงอกกว้างอย่างไม่ติดขัดขวางใจอะไรทั้งสิ้น

“นิกซ์มาหรือ?” โครนอสถามง่ายๆ ขยับตัวให้อีกคนสามารถนั่งเอาแต่ใจบนตักเขาได้มากขึ้น เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเทพีรัตติกาลที่ว่า

“ขอรับ มาสอนข้าแป๊บนึงก็ไปอีก ฝากให้ข้าบอกท่านด้วยว่า...ท้องฟ้ากำลังพยายามดิ้นรนจากพันธนาการ”

โครนอสขมวดคิ้วมากขึ้น คำพูดของนิกซ์สามารถเชื่อได้เสมอ ไม่ใช่แค่อีกฝ่ายเป็นหนึ่งในเทพบรรพกาลเพียงอย่างเดียว แต่ทั้งฝีมือและความสามารถของนิกซ์ก็เป็นของจริง

 

และนิกซ์เองก็เป็นเทพที่ท่านผู้นั้นให้ความคุ้มครองอยู่

 

“นิกซ์น่าหมั่นไส้ยิ่งนัก” ซุสว่า “ชอบทำเหมือนข้าเป็นเด็ก ชอบแหย่ข้าเล่นอยู่เสมอเลยขอรับ แถมยังเอาแต่ยิ้มแล้วก็หัวเราะ ข้าละอยากจะใช้สายฟ้าฟาดเขาให้แรงๆ สักหลายๆ ที” แม้ปากจะว่าเช่นนั้นแต่สำหรับซุสนิกซ์เป็นเหมือนสหายและพี่ชายอีกคน เขาสามารถเอาแต่ใจได้

“เช่นนั้นหรือ” โครนอสตอบรับในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นอ่านไม่ออก ประกายตาของราชาแห่งปวงเทพแฝงไว้ด้วยเสี้ยวหนึ่งของความไม่พอใจก่อนจะหายวับไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “เจ้าเรียนรู้จากนิกซ์ได้”

“เขาชอบสอนข้าแบบรวบรัด ตามประสาคนขี้เกียจนั่นแหละขอรับ” ซุสทิ้งน้ำหนักตัวเต็มที่ลงบนตักกว้าง ก่อนจะอ้าปากหาววอด “วันนี้เหนื่อยยิ่งนัก...เป็นเด็กเหนื่อยขนาดนี้ ข้ารู้สึกไม่ค่อยอยากโตเลยขอรับ”

“งอแง..” โครนอสส่ายหน้า “ให้ข้าหยุดเวลาดีไหมเล่า”

ดวงตาสีฟ้าครามเงยมองคนพูดก่อนจะเบ้ปากใส่ “ไม่เอาหรอกขอรับ อย่างที่ข้าเคยบอกท่านว่ากาลเวลานั้นน่ากลัว และคนที่ควบคุมมันได้เป็นเทพที่แข็งแกร่งที่สุดน่ะ”

“มีคนที่ควบคุมมันได้ชำนาญยิ่งกว่าข้า...” โครนอสเล่าเรียบๆ ปิดหนังสือในมือลงในที่สุด เพราะคิดว่ายังไงก็คงไม่ได้อ่านต่อแล้ว ถ้าขืนเขายังสนใจหนังสือมากกว่าเจ้าตัวเอาแต่ใจบนตักละก็ รอบๆ ได้ถูกสายฟ้าฟาดใส่แน่ๆ

“ใครกันขอรับ! โลกนี้ยังมีเทพที่เก่งกาจยิ่งกว่าท่านโครนอสอีกหรือ!” ซุสทำตาโต อย่างตื่นเต้น แทบจะลุกขึ้นมาด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะโครนอสรั้งเอวอีกฝ่ายไว้เสียก่อน

“อืม...ปฐมเทพ...เทพเคออส”

“แต่ว่าไม่มีใครเคยเห็นท่านเทพเคออสมาก่อนนี่ขอรับ อย่างไรก็เถอะ ในสายตาข้าท่านโครนอสเก่งกาจที่สุดอยู่ดีนั่นแหละขอรับ!

“หึ...เจ้าชมแล้วข้าไม่ดีใจหรอก” เพราะเจ้าตัวยุ่งมักเอาเรื่องมาให้ช่วยแก้เสมอ ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยอย่านอนไม่หลับไปจนถึงเรื่องใหญ่โต มือใหญ่ยื่นไปลูบหัวสีทองของซุสเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายหน้ายุ่ง จมูกเชิดขึ้นอย่างเด็กดื้อแสนงอน “ง่วงหรือ?”

“ง่วงมากขอรับ! การบ้านของข้าเยอะ และสิ่งที่ต้องเรียนรู้ก็เยอะมาก” ซุสเอ่ยเหมือนฟ้อง “อีกอย่างข้าไม่ได้เจอพวกท่านพี่ด้วย...เพราะท่านโครนอสนั่นแหละ!

โครนอสเลิกคิ้วกับคำกล่าวหานั้น ซุสเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเขาก็บ่นต่อ “เพราะท่านโครนอสมอบงาน มอบภารกิจให้ท่านพี่โพไซดอนกับท่านพี่ฮาเดสตั้งมาก ทำให้พวกท่านพี่ไม่มีเวลาแวะมาหาข้าเลย ข้าเหงาจะแย่!

“อ้อ”

“ถึงข้าจะรู้ว่าพวกท่านพี่มีหน้าที่ต้องทำก็เถอะ แต่ข้าก็เหงาอยู่ดีนี่ขอรับ!

“ข้าผิด?”

“เทพตัวเล็กๆ อย่างข้าไม่กล้าโทษท่านโครนอสผู้ยิ่งใหญ่หรอกขอรับ” ปากบอกไม่กล้าแต่ดวงตาสีฟ้าครามนั้นกล่าวหาและประนามชัดเจน

 

ซุสเป็นเทพคนแรกที่กล้าทำแบบนี้กับโครนอส

และโครนอสเอง...ก็ไม่ถือโกรธอะไรเลย

 

“เจ้าตัวดื้อ” โครนอสส่ายหน้าเบาๆ ยีหัวซุสแรงๆ ดวงตาสีดำคมนั้นทอดไปไกล ขอบฟ้าสีครามสดใสในครรลองสายตาทำให้เขาก้มมองเจ้าเด็กในอ้อมแขน “คิดว่าท้องฟ้าเป็นเช่นไรหรือซุส”

“หา? ท้องฟ้าน่ะหรือขอรับ..” ซุสเอียงหน้าครุ่นคิด “ก็กว้างใหญ่เกินไป ยิ่งใหญ่เกินไปและน่าสงสารด้วยขอรับ?”

“หืม?”

“ก็ท่านโครนอสคิดดูสิขอรับ ยิ่งอยู่สูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งโดดเดี่ยวเท่านั้น ท้องฟ้าแผ่ไพศาลดูแลทุกสรรพสิ่งได้อาณัติแต่ว่า...กลับไม่มีผู้ใดดูแลผืนฟ้านั้นเลย...มันน่าเศร้าจริงๆ นะขอรับ”

 

สูงส่งเกินไป...และไม่มีสิ่งใดกล้าอาจเอื้อมดูแล

เพราะต้องแผ่ไพศาลเลยไม่อาจอ่อนแอได้...และน้อยคนนักที่จะเข้าใจ...ผืนฟ้า

 

“ถ้าเลือกได้ข้าเองก็ไม่อยากมีพลังเช่นนี้หรอกนะขอรับ...แต่พลังของพวกท่านพี่ยิ่งใหญ่พอกัน เห็นท่านพี่ฮาเดสกับท่านพี่โพไซดอนยุ่งวุ่นวายกันตลอด ทั้งพลังแห่งความตายและพลังของสมุทรเทพก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้พลังของท้องฟ้า ดังนั้นข้าแค่บ่นเท่านั้นแหละขอรับ...แต่ข้าตระหนักในหน้าที่และสิ่งที่ตนเองต้องรับผิดชอบดี”

 

ยังเป็นคนที่สร้างความประหลาดใจให้เขาได้เสมอจริงๆ

 

คำตอบของซุสทำให้โครนอสเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาคมกริบแฝงไปด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนใบหน้าหล่อเหลาที่มักเย็นชาอยู่เป็นนิจนั้นจะยกยิ้มขึ้นมา

 

แม้จะเป็นยิ้มบางที่มุมปากแต่ก็งดงามยิ่งนัก

รอยยิ้มที่ราวกับทำให้โลก...หยุดหมุน

 

ซุสเบิกตากว้าง พวงแก้มขาวร้อนผ่าวยามจับจ้องรอยยิ้มเล็กน้อยนั่น...และรู้สึกราวกับว่าหัวใจ...กำลังเต้นไม่เหมือนเดิม

 

เพราะอะไรกัน...

 

“ถ้าคนผู้นั้นที่ครอบครองพลังเช่นเดียวกันกับเจ้าคิดได้เช่นเจ้า...คงดีไม่น้อย”

 

ท้องฟ้าไม่ใช่สิ่งที่แสดงอำนาจเหนือผู้ใด

แต่ดำรงไว้...เพื่อปกป้อง

 

แม้ปากจะบ่นและทำตัวเกเรเอาแต่ใจอย่างไร แต่ซุสก็เข้าใจธรรมชาติของท้องฟ้าดี และจะต้องเป็นราชาเทพที่ดีได้เป็นแน่

 

“ท่านโครนอสเหม่อมองข้าทำไมกันขอรับ..เอ๊ะ? นั่นมันท่านพี่!” ซุสเงยหน้ามองโครนอส ก่อนดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจะเหลือบเห็นร่างทั้งสองที่เดินเข้ามาในครรลองสายตา ร่างบนตักโครนอสผุดลุกขึ้นทันที จากนั้นก็วิ่งไปหาคนทั้งสองพร้อมฉีกยิ้มกว้างขวา

“ท่านพี่ฮาเดส! ท่านพี่โพไซดอน!

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะซุส” โพไซดอนยื่นมือไปลูบหัวสีทองของน้องชายอย่างเอ็นดู แต่เจ้าตัวแสบกลับปัดมือออกแล้วทำหน้าบึ้งใส่พี่ชายนิดหน่อย ก่อนจะยอมให้โพไซดอนลูบหัวดีๆ เพราะเห็นรอยยิ้มเอื้อเอ็นดูนั่น

 

ไม่ใช่ชอบหรอกนะ...ก็แค่...ไม่เจอกันมาสักพักแล้วแค่นั้นเอง!

เขาโตแล้วไม่ได้ชอบให้พี่ชายลูบหัวสักหน่อย!

 

“ท่านพี่ฮาเดส งามขึ้นอีกแล้วนะขอรับ”

“ข้าไม่ดีใจที่ได้รับคำชมเช่นนี้หรอกนะ” ฮาเดสส่ายหน้ายิ้มๆ ใบหน้าที่แม้จะเยาว์วัยก็ยังคงความงดงามเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม “สบายดีหรือซุส”

“ข้าสบายดีขอรับ พวกท่านพี่ก็สบายดีใช่หรือไม่? วันนี้จะมาเล่น...เอ่อ จะมาอยู่กับข้าทั้งวันเลยใช่หรือไม่ขอรับ” แม้จะพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ตื่นเต้นเกินไปยังไง ซุสก็ตาวาว ยกมือสองข้างขึ้นหาพี่ชายทั้งสอง พอเห็นโพไซดอนชูสามนิ้วขึ้นดวงตาสีฟ้าครามนั้นก็เบิกขึ้นด้วยความดีใจ

“สามวันหรือขอรับ!

“สามชั่วโมง...โอ๊ย!” โพไซดอนร้องเสียงหลงเมื่อเจ้าน้องชายฟาดเขาดังตุ๊บ ใบหน้าน่ารักยับยู่เชิดหน้าขึ้นอย่างเอาแต่ใจ “เจ็บนะซุส” โพไซดอนแกล้งโอดครวญ ก่อนจะหัวเราะปล่อยให้ซุสฟาดเขาอีกสองสามที

 

วิทีแก้ความคิดถึงฉบับน้องชายนั่นแหละ

 

“ตั้งใจเรียนหรือเปล่า?” ฮาเดสถามอย่างอ่อนโยน ใบหน้านิ่งสนิทของว่าที่เทพแห่งความตายปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน รับกับใบหน้างดงามนั่น ทำให้ซุสยิ้มกว้าง กับพี่ชายคนนี้เขาไม่ทุบตีหรือใช้กำลังหรอก

 

ท่านพี่ฮาเดสให้ความรู้สึกเหมือนว่าไม่ควรทำตัวหยาบคายใส่เลยสักนิด ไม่ควนใช้กำลังด้วย

แต่ท่านพี่โพไซดอนน่ะทุบได้ ตีได้ ไม่เป็นไรหรอก

 

“ข้าตั้งใจเสมอขอรับ...จริงด้วย ตกลงท่านพี่ทั้งสองจะมาอยู่กับข้าได้กี่วันกันขอรับ ถ้าสามชั่วโมงจริงๆ ละก็ข้าจะไม่คุยกับพวกท่านแล้วนะ!

“สามวันนั่นแหละ ข้าแกล้งเจ้าเล่นน่ะซุส” โพไซดอนอุ้มน้องชายที่สะบัดตัวออกไปไม่ยอมให้เขาอุ้ม แต่พอท่านพี่ฮาเดสชะโงกหน้าไปหอมแก้มเบาๆ แล้วยิ้มให้เจ้าเด็กดื้อก็ทำตัวว่าง่ายทันที”

“ท่านโครนอส” ฮาเดสและโพไซดอนทำความเคารพร่างสูงที่เดินเข้ามาหาพวกเขา โครนอสพยักหน้ารับเงียบๆ เอ่ยถามสั้นๆ

“งานเรียบร้อย?”

“เรียบร้อยแล้วขอรับ” โพไซดอนเป็นฝ่ายตอบเขาเลิกคิ้วนิดๆ ยามเห็นท่านโครนอสกับท่านพี่ฮาเดสสบตากัน

“ท่านโครนอสจะใช้งานพวกท่านพี่อีกแล้วหรือขอรับ! ไม่ได้นะขอรับ!” ซุสรีบบอกทันที เพราะกลัวพี่ชายที่มีเวลาว่างมาอยู่กับเขาจะถูกใช้งานอีก โครนอสถอนหายใจเบาๆ โดยมีโพไซดอนและฮาเดสหัวเราะขำ

ก็มีเพียงซุสนั่นแหละที่ทำให้ท่านโครนอสมีสีหน้าอย่างอื่นนอกจากนิ่งเฉยได้

“ข้าไม่ทำหรอก...ฮาเดสอย่าลืมล่ะ” โครนอสลูบหัวซุสเบาๆ แล้วหันไปหาฮาเดส อีกฝ่ายพยักหน้ารับเบาๆ ยกยิ้มน้อยๆ

“ขอรับ”

ร่างสูงนั้นพยักหน้ารับพอใจ ก่อนจะยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากซุสเบาๆ ก่อนวงเวทแห่งกาลเวลาจะปรากฎขึ้นและหายวับไปทันที

“ท่านพี่มีอะไรกับท่านโครนอสหรือขอรับ? หรือว่า...”

“ไม่มีอะไรหรอก โพไซดอนนำชามาชงให้เจ้าดื่มด้วย” ฮาเดสยิ้มให้น้องชาย พยายามเปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นสีหน้าและแววตาของเจ้าน้องชายเต็มไปด้วยความสงสัย

“จริงเหรอขอรับ! เช่นนั้นไปที่ห้องข้ากันดีกว่า กินขนม ดื่มชากันเถอะ” ซุสรีบเปลี่ยนท่าทีมาเป็นดีใจและยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายวาววับ “ท่านโครนอสงานยุ่งทิ้งข้าไปอีกแล้ว...”

“ไม่ใช่หรอกซุส” ฮาเดสลูบหัวน้องชายเบาๆ “ท่านโครนอสเป็นคนบอกให้ข้ากับโพไซดอนมาหาเจ้านะ”

“จริงเหรอขอรับ?” ซุสทำตาโต ดวงตาสีฟ้าครามเป็นประกายวาบวับดีใจ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องดีใจขนาดนี้...

“ใช่แล้วซุส...ท่านโครนอสน่ะตามใจเจ้าที่สุดอยู่แล้ว สั่งให้ข้ากับท่านพี่รีบทำงานให้เสร็จเพื่อมาอยู่กับเจ้า เพราะเจ้าเอาแต่บ่นคิดถึงพวกข้าไม่ขาด”

“ข้าเปล่าคิดถึงนะ!” ซุสรีบเถียงทันที “ห้ามท่านยิ้มด้วย นี่! นี่ท่านพี่โพไซดอนขอรับ! ท่านพี่ฮาเดสดูพี่โพไซดอนสิขอรับ!

“โพไซดอน...อย่างรังแกน้อง”

“ก็น่าแกล้งเสียขนาดนี้นี่ขอรับ ท่านพี่ลองดูสิ แก้มขาวๆ นี่น่าดึงยิ่งนัก”

“ข้าจะโกรธท่านพี่โพไซดอนแล้ว!

 

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยกันดังไปทั่วบริเวณ ผืนหญ้าสีเขียวชอุ่มนั้นราวกับจะเปล่งประกายได้ตามความสุขที่รายล้อมรอบตัว ท้องฟ้าสีครามให้ความสดชื่นและอ่อนโยน

 

เป็นช่วงเวลาอันแสนสงบสุข...

ช่วงเวลาที่เปี่ยมไปด้วยไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

 

วัยเยาว์...อันแสนงดงาม

 

ที่อีกไม่นาน...

จะเปลี่ยนไป

ตลอดกาล...

 

 ..............................


 เยาว์วัยเป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตของซุสเขาแล้วค่ะ ไม่ต้องเครียดอะไร มีโครนอส มีนิกซ์ มีโพไซดอน มีฮาเดสอยู่ข้างๆ ดังนั้นตอนเด็กๆ น้องเลยเป็นน้องของพี่ๆ ส่วนโครนอสเองก็ค่อนข้างใจดี...แต่เดี๋ยวมันจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้พี่ท่านโหดขึ้น ดุขึ้นแล้วก็กร้าวใจขึ้น และซุสเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกันค่ะ ^_^

เรื่องราวในวัยเด็กที่คนเขียนวางไว้คร่าวๆ น่าจะมีประมาณ 10-13 ตอน จากนั้นก็จะกลับพาร์ทสงคราม และพาร์ทปัจจุบันค่ะ โครงเรื่องน่าจะพอๆ กับท่านฮาเดสหรืออาจยาวกว่ากันนิดหน่อย

แล้วก็...คนเขียนกลับมาแล้วนะคะ ^_^ ต้องขอโทษจริงๆ ที่หายไปนานเลย ช่วงนี้ก็ยังงานเยอะและเรียนหนักเหมือนเดิม แต่สำหรับคนเขียนแล้วการเขียนนิยายเป็นความสุขอย่างหนึ่งดังนั้นเลยผ่อนคลายด้วยการเขียนนิยายค่ะ ^_^

ส่วนอีกคนหนึ่งของท่านราชาคนซึนเขาก็...คนงามอีกคนที่เขาพูดถึงบ่อยๆ นั่นแหละค่ะ คนหนึ่งดุ คนหนึ่งนุ่มนวลถึงจะเอาคนซึนๆ อย่างราชาเทพซุสเขาอยู่เนอะ ^_^


ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เริ่มหนาวแล้ว อย่าลืมรักษาสุขภาพและดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ

สำหรับวันนี้...ฝันดีและราตรีสวัสดิ์ค่ะ ^_^

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

264 ความคิดเห็น

  1. #79 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 09:05
    ยังคงแต่ได้ดีน่าติดตาม เรายังหลงวังวนเทพอยู่เลย เอ็นดู
    #79
    0
  2. #64 James J. J. (@JantanaJankaew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 14:41
    ซุสตอนเด็กน่าร้ากกก
    #64
    0
  3. วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 13:23
    ท่านเทพซึนตอนจิ๋วน่าเอ็นดูน่าย้วยจังเลย หื้มมม
    #63
    0
  4. #62 Oo แว่นน้อย oO (@rose1412) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:39
    เย่ ดีใจมากกก เรื่องนี้ อัพต่อแย้วว
    #62
    0
  5. #61 Namnapha (@Namnapha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:21
    ซุสตอนเด็กคือหอมหัวน้อนน
    #61
    0
  6. #60 shirone-mirai (@shirone-mirai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:47
    นว้องงงง
    #60
    0
  7. #59 sommah7777 (@sommah7777) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:27
    อบอุ่นจนไม่อยากให้น้องเจออะไรแน่ๆเลยค่ะ T T /หอมหัว
    #59
    1
    • #59-1 sommah7777 (@sommah7777) (จากตอนที่ 2)
      16 ตุลาคม 2562 / 23:27
      แย่ๆสิ แน่ๆอะไรล่ะ
      #59-1
  8. #58 BeNPeary (@BeNPeary) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:51
    อบอุ่นใจจัง
    #58
    0
  9. วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:24
    น้อนซุสสสสสส ต้าวอ้วงงง อยากบีบจังเลยลูกกก
    #56
    0
  10. #55 เจ้าเมฆน้อยฯ. (@sunanta1047) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:19
    อยากได้บรรยากาศ​แบบนี้อีกมันดูอบอุ่น​และมีความสุข..
    #55
    0
  11. #54 sommah7777 (@sommah7777) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:09
    ชอบบรรยากาศที่ทั้งสามพี่น้องอยู่ด้วยกันจังค่ะ อบอุ่นมากๆ
    #54
    0
  12. #50 Nattha_rika (@got7poo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:36
    มาต่อเถอะค่ะ อยากรู้ว่าอีกคนคือใน นิกซ์หรือว่าใคร
    #50
    0
  13. #48 KIMHEESEE (@KIMHEESEE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:11

    ขอให้หายไวๆนะ
    #48
    0
  14. #44 fafui (@fafui) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:44
    พักผ่อนเยอะๆนะคะะ
    #44
    0
  15. #43 milk-m.g.m (@milk-mgm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:25
    กรี๊ดดดดดด อยากบีบๆๆๆน้องงง
    #43
    0
  16. #42 จัสมิน (@pungpond2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:47
    ขอให้หายไวไวนะคะ
    #42
    0
  17. #41 Observer (@pl0y-yii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:20
    คิดถึงจังเล้ยยบยย
    #41
    0
  18. #40 Namnapha (@Namnapha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:58
    รอนะค่า พักผ่อนเยอะๆดูแลตัวเองด้วยน้า
    #40
    0
  19. #39 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:08
    ช่วงเวลาที่สงบสุขนี่ดีจริงๆนะ
    #39
    0
  20. #38 ✎ tsukinn (@pear-love-yesung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:40
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะ ! ♡
    #38
    0
  21. #37 Park chaerin (@arochaphuengthai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:36
    ไรท์อัพแร้ววววว
    #37
    0
  22. #36 ice132905 (@ice132905) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:35
    วี๊ดดดด อัพแล้วววกี้ดดดด
    #36
    0
  23. #35 ice132905 (@ice132905) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:35
    วี๊ดดดด อัพแล้ววว
    #35
    0