OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 49 : SP HAPPY NEW YEAR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 468 ครั้ง
    4 ม.ค. 63

SP.


“ปีนี้พวกเราไม่แลกของขวัญกันเหรอครับอา?” ชายหนุ่มผมยาวที่ได้วันหยุดมาอยู่กับครอบครัว นั่งเท้าคางมองคุณอาผู้ใจดีกำลังเตรียมมื้อเช้าในวันสิ้นปี

“แลก...พีพีไม่เตรียม ถูกลงโทษนะ” คนตอบไม่ใช่อาอัณณ์ผู้แสนใจดี แต่เป็นคุณอาหน้ามึนที่เดินตึงๆ ลงมาจากห้อง กอดเอวอัณณ์หมับแล้วส่งสาตาขี้หวงใส่หลานชาย ทั้งๆ ที่พีพีว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเท้าคางมองคุณอาทำครัวเฉยๆ นะ...อย่าถามว่าทำไมเขาไม่ช่วยทำ พีพีไร้พรสวรรค์ด้านการทำครัวอย่างสิ้นเชิง เขาชำนาญแค่การชงกาแฟและบะหมี่สำเร็จรูปกันตายเท่านั้นแหละ

 “ผมเตรียมไว้ตั้งแต่กลับมาจากอังกฤษแล้วครับอาเพชร อย่าหาเรื่องซ้อมผมส่งท้ายปีเก่าสิครับ” พีพีหัวเราะจนตาหยี “ปล่อยอาอัณณ์เร็วครับ เดี๋ยวไม่ได้ทานอาหารกันนะ”

“เชอะ ไม่ทำแล้วบ่น” เพชรน้ำหนึ่งเปลี่ยนมาผลักหัวหลานชายเบาๆ ก่อนจะเอามือพาดไหล่พีพีไว้ “อัณณ์...ไปรอนะครับ” เพชรน้ำหนึ่งทำหน้าแมวอ้อนใส่เจ้าของ กระพริบตาปริบๆ เพิ่มเลเวลความน่าเอ็นดู อัณณ์ยิ้มน้อยๆ ยื่นมือไปลูบหัวแมวหน้าหล่อของตัวเอง...กี่ปีๆ ก็ยังอ้อนให้ทาสอย่างเขาใจละลายเหมือนเดิม

“แล้วอย่าตีกันในบ้านนะครับ”

“ไม่ทำ...”

“ผมไม่เชื่ออ่ะ...อาครับ อย่าบีบไหล่ผมสิ อาเพชรอ่ะ!” พีพีหน้ายุ่งถูกคุณอาแมวลากเดินไปห้องอาหารกว้าง เพราะบ้านเขาสมาชิกเยอะ แม้ทุกคนจะไปทำงานและไม่ค่อยได้มาที่นี่กันเท่าไหร่นอกจากวันสำคัญๆ แต่ช่วงส่งท้ายปีเก่าแบบนี้พวกเขาไม่เคยพลาดโอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันเลย

 

อีกอย่างงานแลกของขวัญส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ กับการหาซีรีย์หรือหนังจีนยาวๆ สักเรื่องนั่งดูก็เหมือนจะกลายเป็นธรรมเนียมประจำปีไปแล้ว

 

สองอาหลานไม่ทันได้นั่งคุยกัน เสียงรถหน้าบ้านก็ทำให้พีพีกระดิกหูยิกๆ ตาวาวๆ “อาว่าใครมาครับ?”

“ไอ้ชากับบู้บี้” เพชรน้ำหนึ่งตอบโดยไม่ต้องคิดเสียงรถแบบนี้ของไอ้ชามันชัดๆ

“หืม? อาทั้งสองมาแสดงว่าเจ้าแฝดตัวแสบก็ต้องมาด้วยสินะครับ...” พีพีลุกขึ้นแล้วเดินไปหน้าบ้านทันที เขาเห็นร่างสูงผู้มีรอยยิ้มเจิดจ้าจนแสบตาของอาน้ำชามาแต่ไกล แล้วก็เห็นใบหน้าหล่อๆ ของอาเกรย์ที่กำลังยิ้มแป้นมาด้วย

“พีพี! ไม่ได้เจอหลานตั้งนาน สูงขึ้นนะเราน่ะ” เกรย์เดินเข้ามากอดหลานชายด้วยความคิดถึงทันที หอมแก้มซ้ายแก้มขวาจนพีพีหัวเราะเบา ปล่อยให้คุณอากระต่ายดื้อกอดจนหายคิดถึง ทั้งๆ ที่เพิ่งไปเจอกันที่อังกฤษไปเมื่อสามเดือนก่อนแท้ๆ

“หอมแก้มผมขนาดนี้เดี๋ยวผมก็ถูกอาน้ำชาซ้อมเอาหรอกครับ” พีพียกมือไหว้ทั้งสองคน น้ำชายักคิ้วยื่นมือมายีหัวหลานชายเบาๆ อย่างหมั่นไส้

“ก็น่าซ้อมอยู่ เจ้าจอมมารน้อย”

จอมมารน้อยที่ว่ายู่ปากใส่อาทั้งสอง ก่อนจะเบิกตาโตเมื่อร่างถูกกระโดดกอดหมับเต็มแรง แต่เพราะด้านหลังมีคนรับตัวเขาอยู่ เป็นเด็กหนุ่มร่างสูงเท่าพีพีทั้งคู่ แต่อายุน้อยกว่าด้วย “อาดัง! ราวี! ปล่อยพี่ก่อนเร็ว”

 

ใช่...เจ้าน้องชายฝาแฝดจอมกวนของพีพีเอง

 

“คิดถึงจังพีพี”

“พี่ผอมลงนะ”

สองเสียงที่เหมือนกันจนแทบจะแยกไม่ออก รวมถึงใบหน้า ทรงผม และแววตาก็แทบจะเป็นประกายแบบเดียวกันทุกอย่าง...

“พี่ต้องให้อาขุนเยอะๆ นะ”

“ผอมเกินไปกอดไม่อุ่น”

“พอเลยๆ ปล่อย” พีพีปรามแต่เจ้าน้องชายทั้งสองก็ไม่ฟังแถมยังยักคิ้วจึกๆ มาให้ เกิดความรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที ดังนั้นมือเรียวเลยเลื่อนไปแตะเบาๆ ที่ข้อมือเจ้าแฝดพี่อย่างอาดัง ก่อนจะกดจุดแรงๆ และกระทืบเข้าลงน้ำหนักใส่แฝดคนน้องอย่างราวีที่กอดเขาอยู่ สองแฝดต้องรีบถอยไปตั้งหลักมองพี่ชายที่กำลังขยับคอไปมาด้วยสายตาตัดพ้อ

“ใจร้าย!

“ไม่ต้องมาดราม่าเลย เอาของขวัญมาไหมหืม?” พีพีเดินไปคล้องคอน้องชายทั้งสอง รู้ดีว่าเจ้าตัวป่วนสองคนนี้น่ะแกล้งทำชัดๆ แล้วลากเดินไปด้วยกัน

“เรียบร้อย พี่ไม่ต้องห่วง”

“ใช่ๆ ของขวัญของพวกเรารับรองอลังการแน่ๆ”

“ว่าไงไอ้แมว มึงช่วยทำหน้าตายินดีต้อนรับพวกกูได้ไหมหา?” น้ำชาทักเพื่อนแมวของตัวเอง

“ฮึ หมั่นไส้” เพชรน้ำหนึ่งฟาดไหล่เพื่อนแรงๆ ซ้ำยังจิ้มหน้าผากเกรย์จึกๆ อย่างหมั่นไส้ด้วย “บู้บี้”

“พี่เพชรอ่ะ! ใครบู้บี้กันครับ เดี๋ยวผมกัดเสียหรอก!

“กลัวจัง...”

“พี่อัณณ์ครับ ดูพี่เพชรสิ” น้องเล็กของบ้านรีบฟ้องพี่ชายคนดีที่เดินมาต้อนรับ ไม่ทันได้โผไปกอดพี่ชายเพชรน้ำหนึ่งก็ดึงตัวเกรย์ออกมาแล้ว พร้อมกอดเจ้าของไว้แทนด้วยความหวงแหน

“จริงๆ เลยนะแมว รังแกน้องชายพี่แบบนี้ใช้ได้ที่ไหรกัน” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นเบาๆ แต่กลับเรียกสายตาหลายคู่ให้เบิกขึ้น เกรย์เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปกอดร่างสูงนั้นด้วยความคิดถึง

“พี่เพลิง!

“พ่อ! สองแฝดยิ้มแหยไอ้ดีใจที่ได้เจอก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอเห็นพ่อแล้วรู้สึกเหมือนจะถูกพ่อจับซ้อมยังไงพิกล

“เอ่อ...แหะๆ สวัสดีครับพ่อ...แม่ล่ะครับ” พีพีก็โบกมือให้คุณพ่อสุดที่รักเบาๆ เอ่ยถามหามารดาตัวเล็กเป็นการด่วน เพราะถ้าแม่อยู่เขากับน้องชายจะไม่ถูกซ้อมเป็นกระสอบทราย!

พระเพลิงหัวเราะลูบผมเกรย์อย่างอ่อนโยน ยักคิ้วให้เหล่าลูกชาย ก่อนจะกวักมือเรียกอัณณ์มากอดอีกคน สามพี่น้องกอดกันแน่นดูเป็นภาพที่น่ามองและอบอุ่นมาก แต่เจ้าของกระต่ายกับแมวที่เป็นทาสเจ้าของนั้นไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่

“พี่ปายล่ะครับพี่เพลิง ผมคิดถึงพี่ปายมากเลย” เกรย์ทำตาวาวๆ นิสัยน้องน้องทำให้พระเพลิงหัวเราะเบาๆ ดีใจที่เห็นน้องชายคนเล็กมีคามสุขได้ขนาดนี้...นอกจากครอบครัวแล้วคงต้องขอบคุณน้องน้ำชาอีกคน

“ยายตัวเล็กน่ะเหรอ...นั่นไง” พระเพลิงหันไปมองหญิงสาวตัวเล็กที่เดินเข้ามาด้วยสายตาอ่อนโยน ในอ้อมแขนอุ้มสาวน้อยตัวกลมๆ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไว้ด้วย แล้วพริบตาเดียวปายกับเด็กน้อยในอ้อมแขนก็ถูกลูกชายทั้งสามโถมเข้ากอดทันที

“แม่ครับ! คิดถึงที่สุดเลยครับ!

“แม่สวยขึ้นนะครับเนี่ย”

“คิดถึงแม่จังเลยครับ”

“เวนิสน้อยตัวกลมขึ้นอีกแล้ว กำลังน่าหยิกเชียวน้องพี่”

“มาๆ มาให้พี่อุ้มมา ฮึบ”

“พี่ปาย! คิดถึงจังเลยครับ” รับมือเหล่าลูกชายแล้วปายก็ต้องยิ้มหวานหันมารับมือน้องชายตัวโตอีกคน

“จ้าๆ พี่ก็คิดถึงเกรย์ สวัสดีค่ะพี่อัณณ์ พี่เขย น้ำชา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน...แล้วนี่พี่สิงห์กับช้าง อ้อ คุณโลคัสกับพี่อเล็กซ์ยังไม่มาหรือคะ?”

“ยังไม่มาครับปาย” อัณณ์เดินไปหาหลานสาวคนเล็กที่กำลังยิ้มหวานในอ้อมแขนพี่ชาย ก่อนสาวน้อยจะโถมเข้ากอดคุณอาใจดี เอ่ยเสียงหวานฉอเลาะ

“สวัสดีค่ะอาอัณณ์” แม่สาวน้อยยกมือกระพุ้มไหว้อย่างน่ารักน่าชัง ดวงตามกลมโตเป็นกระกายใสซื่อชวนให้ใจผู้ใหญ่ละลาย “สวัสดีอาเพชร อาเกรย์ อาน้ำชา ด้วยนะคะ”

“หลานใครน่ารักจังเลยน้า” คุณน้าเห่อหลานอย่างเกรย์ใจละลายแล้วละลายอีก ก้มหอมแก้มหลานสาวอย่างอดใจไม่ไหว ส่วนเวนิสก็หัวเราะคิกคักกอดคอคุณอาคนเล็กอย่างออดอ้อน

“หลานอาเกรย์ค่า”

“เจ้าตัวน้อยนี่ประจบประแจงเก่งตั้งแต่ยังเด็กเลยมึงว่าไหม” น้ำชากระซิบกับเพชรน้ำหนึ่ง แมวมึนพยักหน้าหงึกๆ ก็รู้แหละว่าลูกสาวพี่เพลิงน่ะมีหรือจะใสซื่อเหมือนตาเห็น ยายตัวน้อยนี่น่ะประจบประแจงเก่งจะตาย รู้จักใช้รอยยิ้มให้เกิดประโยชน์ด้วย

“อย่านินทาลูกสาวพี่สิ” พระเพลิงเขกหัวเจ้าตัวแสบทั้งสองก่อนจะหรี่ตามองลูกชายสามคนที่ทำให้คนถูกมองสะดุ้งเฮือกกันเป็นแถว

“ไปก่อเรื่องอะไรกันไว้อีกล่ะสิ...หึ”

 

พ่อคร้าบบบ ช่วยอย่ายิ้มแบบนั้นได้ไหมครับ ฮือ!

 

สามพี่น้องมองหน้ากันไปมา ก่อนจะส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือคนเป็นแม่ ปายส่ายหน้ายิ้มกับวิธีแสดงความรักแบบแปลกๆ ของพ่อลูกบ้านนี้ ทั้งๆ ที่เห็นชัดว่าคิดถึงกันมากแท้ๆ ยังจะแกล้งกันอีก เฮ้อ!

“พี่เพลิงก็เลิกแกล้งลูกได้แล้วค่ะ พี่อัณณ์ขา มีอะไรให้ปายช่วยทำไหมคะ?”

“พี่ทำไว้นิดหน่อยแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเมนูรีเควสจากทุกคนครับ วันนี้คงต้องรบกวนพี่เพลิงกับปายแล้วล่ะครับ” อัณณ์ยิ้มน้อยๆ “เดี๋ยวรอพี่สิงห์กับน้องช้าง แล้วก็คุณโลคัสกับพี่อเล็กซ์มาค่อยออกไปซื้อของกันอีกทีนะครับ ส่วนของขวัญใครเอามาแล้ว เอาไปวางบนโต๊ะได้เลยครับ แล้วเดี๋ยวค่อยมาติดหมายเลขกัน” อัณณ์ยิ้มน้อยๆ ดูรับมือได้ดีเพราะเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแทบจะทุกปีอยู่แล้ว แต่เพราะหลายปีมานี้สมาชิกในบ้านเพิ่มมากขึ้น และของขวัญแต่ละอย่างก็ค่อนข้างปวดหัวดังนั้นเลยเป็นการแลกของขวัญแบบคู่ๆ ไป อย่างเช่นของอัณณ์กับเพชรน้ำหนึ่ง พี่เพลิงกับปาย น้ำชากับเกรย์

“ใครยังไม่เขียนเมนูที่อยากทานก็รีบเขียนไว้ก่อนนะครับ”

“ฉันยังอยากกินซุปปูฝีมือเธอนะพระเพลิง” น้ำเสียงนุ่มๆ น่าฟังของโลคัส ฮิลลารีดังขึ้น ร่างของเขาถูกชายหนุ่มผมทองอย่างอเล็กซ์เซย์ ฟรานเชสรวมเอวเอาไว้อย่างห่วงแหน เพราะยิ่งเวลาผ่านไปเสน่ห์ของโลคัสก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับเพิ่มมากขึ้นๆ... “สวัสดีเด็กๆ”

“พ่อครับ!” เกรย์พุ่งไปกอดทั้งพ่อตัวเองทั้งแด๊ดอย่างอเล็กซ์เซย์ ทั้งสองคนก็กอดลูกชายตัวโตไว้แน่นอย่างเอ็นดู

“คุณอาโลคัสนี่เสน่ห์แรงจริงๆ น้า”

“นั่นสิครับ”

“หึๆ ไม่ต้องมาชมเจ้าสองแสบ” โลคัสส่ายหน้าเบาๆ รับไหว้เด็กๆ แต่ละคน ลูบหัวหลานๆ อย่างเอ็นดู โดยเฉพาะสองแสบที่น้ำชากับเกรย์คอยดูแลอยู่และเขาก็เลี้ยงมาด้วยช่วงหนึ่ง

“คนดี คุณอย่างไปหลงเชื่อเจ้าตัวแสบสองคนนี้นะ” อเล็กซ์เซย์ดันเจ้าแฝดตัวแสบออกห่างคนดีของตัวเอง พระเพลิงก็ชอบทำให้ที่รักของเขาชมบ่อยๆ ลูกชายของเพลิงก็ชอบมาออเซาะที่รักของอีก! จริงๆ เลย!

“หึๆ...เอาของขวัญไปไว้ก่อนไปนาย” พระเพลิงมองเพื่อนอย่างระอา ก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆ แล้วหันไปหาลูกชายคนโต “พีพี ไปพาอาสิงห์กับอาช้างของลูกเข้ามาด้วยนะ น่าจะอยู่หน้าบ้านแล้ว”

“หือ?...ครับ” พีพีเลิกคิ้วอย่างงงๆ แต่ก็เดินออกไปต้อนรับคุณอาทั้งสองของตัวเองแต่โดยดี ส่วนผู้ใหญ่คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้าจอมมารเขาแล้วถอนหายใจ

“นายนี่นะ...จะใจอ่อนให้เด็กมันสักหน่อยก็ไม่ได้” อเล็กซ์เซย์เอ่ยออกมาอย่างหน่ายใจ

“พี่เพลิงเป็นจอมมาร รังแกเด็ก” เพชรน้ำหนึ่งเบ้ปาก

“เอ่อ ไอ้แมว...กูก็ว่าไม่นะ เพราะเด็กที่พี่เพลิงรังแกก็แสบไม่น้อยแหละ” น้ำชายกยิ้มน้อยๆ ลูบหัวเจ้าดื้อของตัวเองอย่างอ่อนโยน

จอมมารเหยียดยิ้มน้อยๆ ดวงตาคมกริบนั้นหรี่ลงอย่างที่อ่านไม่ออก แต่มันก็อ่อนโยนลงเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ของหญิงสาวข้างกาย มือใหญ่โอบร่างเล็กเข้ามากอดไว้หลวมๆ “เขาเป็นคนให้คำสัญญาเอง พี่ไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย อย่ากล่าวหากันสิแมว”

 

เหอะๆ ก็พี่เพลิงเป็นคนบีบให้อีกคนต้องสัญญาออกมาแบบนั้นไม่ใช่หรือไงพ่อจอมมาร!

หวงลูกเกินไปชัดๆ!

 

“พวกอาๆ พูดออะไรกันครับเนี่ย”

“พวกเราไม่เข้าใจ”

สองแฝดหันซ้ายหันขวามองหน้าอาคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างงงๆ เหมือนเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่เดาได้ไม่ยากว่าเกี่ยวกับพี่ชายคนโตแน่ๆ

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ อาดังกับราวีรีบไปเขียนเมนูรีเควสได้แล้วนะลูก” น้ำเสียงอ่อนโยนของปายทำให้ลูกชายพยักหน้าหงึกหงัก รีบวิ่งไปจดของที่อยากกินบนไวท์บอร์ด ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปทำสิ่งที่อยากทำ บางคนเปิดทีวี บางคนอ่านหนังสือ เดินเที่ยวรอบบ้าน พักผ่อนเงียบๆ หรือนั่งคุยกัน โดยมีขนมและน้ำอร่อยๆ ที่วางไว้แต่ละจุดคอยต้อนรับ เหมือนคนทำเองก็รู้นิสัยและความเคยชินของแต่ละคนเป็นอย่างดี เป็นสิ่งที่เรียกรอยยิ้มน้อยๆ และความอบอุ่นจางๆ ให้ปรากฏในแววตาและหัวใจ

 

แม้จะห่างไกลกัน แยกกันไปทำหน้าที่ของแต่ละคน...แต่ช่องว่างของระยะห่างนั้นก็ไม่เคยห่างตาม

และทุกครั้งที่กลับมารวมตัวกันก็รู้สึกราวกับได้พบเจอความสบายใจทั้งมวล

 

บางทีบ้านก็ไม่ใช่แค่สถานที่...แต่เป็นผู้คน

 

......

 

“สวัสดีครับอาสิงห์ อาช้าง” พีพีเปิดประตูรั้วมาถึงก็เห็นคุณอาทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างรถเต่า ในมือถือกล่องของขวัญเล็กๆ มาด้วยแต่พีพีคิดว่าของที่อยู่ข้างในคงไม่เล็กตามขนาดแน่ๆ

“พีพีหลานรัก! คิดถึงจัง!” คุณไอยราโผเข้ากอดหลานชายอย่างคิดถึง ฉีกยิ้มแป้นตามประสาเด็กซนๆ ของมาเฟียเหมือนเดิม ทำให้พีพีหัวเราะเบาๆ โอบกอดคุณอาจอมซนที่มักชวนเขาก่อเรื่องต่อยตีตั้งแต่เด็กไว้หลวมๆ แล้วก็ปล่อยให้เจ้าของเพราะรู้ดีว่ามาเฟียเขาหวงเด็กตัวเองแค่ไหน

“สูงขึ้น” สิงหไกรสรมองหลานชายแล้วก็พยักหน้าเบาๆ แม้จะดูเย็นชาแต่ดวงตาคมกลับฉายแววเอ็นดู “ดูจะเก่งขึ้นด้วย”

“แน่นอนสิครับ ผมไม่เคยขี้เกียจฝึกหรอก...ไว้ว่างจากงานจะไปขอรับคำชี้แนะจากอาสิงห์อีกนะครับ” เพราะอาสิงห์น่ะยิงปืนได้โคตรแม่นยำ โคตรเก่งเลยด้วย ชนิดที่ว่าหลับตายิงยังเข้าเป้า

สิงหไกรสรหัวเราะในลำคอ ปรายตามองรถติดฟีลม์ดำที่จอดอยู่อีกคันตั้งแต่เขามาถึงแล้วก็หันมามองพีพี “ได้สิ”

“เห? นั่นบอดีการ์ดอาหรือครับ” พีพีเองก็สังเกตเห็นรถคันนั้นเหมือนกัน กำลังสตาร์ทเครื่องอยู่ด้วย และเหมือน...กระจกจะเลื่อนลงนิดหน่อย...คล้ายกำลังฟังบทสนทนาจากทางนี้หรือไม่ก็...กำลังมองมา

“อืม...” สิงหไกรสรรับคำเบาๆ แต่ไม่ได้ขยายความต่อ พีพีเองก็ไม่ได้ถามมากอะไร เขาเข้าจฐานะคุณอาคนนี้ดีว่าจำเป็นต้องมีบอดีการ์ดบ้างบางครั้ง

“อาซีลอนกับอาราเชนไม่มาหรือครับ?”

“พี่เชนกับเจ้าลูกหมาไปที่คฤหาสน์อนันตาน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าๆ อากับตาแก่ก็ไปเหมือนกัน” ไอยราคล้องคอหลานชายไว้หลวมๆ ถอนหายใจเบาๆ

 

นี่พี่เพลิงใจดีหรืออยากแกล้งเด็กกันแน่นะ...แต่คุณไอยราคิดว่าน่าจะอย่างหลังมากกว่า

ส่งเจ้าจอมมารน้อยนี่มารับเขากับตาแก่ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องส่งมาก็ได้ เจตนาอยากให้ใครบางคนได้เห็นหน้าชัดๆ...แต่เห็นหน้าแล้วพูดคุยไม่ได้ เหมือนจับต้องไม่ได้ มันก็ค่อนข้างทรมานกันนั่นแหละน้า!

วิธีการจอมมารจริงๆ!

 

“ผมคิดถึงคุณปู่” คุณปู่ติณณ์เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีแม้จะอายุมากแล้ว แต่กลับดูแข็งแรง ปัจจุบันก็ทำกิจกรรมต่างๆ หรือไปเที่ยวต่างประเทศตามประสาคนแก่ แต่มักมีเรื่องราวดีๆ ละสอนอะไรดีๆ ให้พีพีกับน้องชายฟังอยู่เสมอ

“คิดถึงก็ไปเยี่ยมได้ ไปๆ เข้าบ้าน ขืนหลานออกมานาน เดี๋ยวเจ้าแฝดนรกนั่นก็ออกมาตามพี่ชายหรอก อาล่ะปวดหัว” ไอยราบ่นเบาๆ เพราะเจ้าแฝดนั่นไม่เหมือนพีพีที่ไปอยู่ต่างประเทศ อาดังกับราวีน่ะชอบไปฝึกที่เพนท์เฮาส์เขากับตาแก่แล้วก็ทำบอดีการ์ดทั้งหลายปวดหัวกันเป็นแถว

พีพียิ้มตาหยี ก่อนจะเชิญชวนกันเข้าบ้าน แต่สุดท้ายเขาก็ยังกลับไปมองรถคันเดิมอย่างติดใจอะไรบางอย่าง...มันเหมือนมีความรู้สึกแปลกๆ ที่สัญชาตญาณของพีพีบอกว่าคนในรถไม่ใช่แค่บอดีการ์ดธรรมดาๆ และเขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกสายตาคู่หนึ่งจับจ้องไม่ให้คลาดสายตาไปไหน...

และวินาทีที่รถคันนั้นขับออกไป กระจกรถเบาะหลังที่เลื่อนลงไปนิดนั่น...เสี้ยววินาทีที่เหมือนเห็นดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง...

 

หัวใจ...พลันเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ๆ

 

“พีพี เหม่ออะไร?” ไอยราเอียงหน้าถามอย่างงงๆ

“เปล่าครับ ไปกันเถอะครับอา อาทั้งสองต้องรีบไปเขียนรีเควสเมนูนะครับ ว่าอยากทานอะไร วันนี้เรามีเชฟอยู่ตั้งสามคน” พีพีเก็บความรู้สึกเหล่านั้นกลับไปแล้วยิ้มให้ไอยรากับสิงหไกรสร

“แน่นอน อาล้างท้องรอไว้แล้ว” ไอยรายักคิ้วอย่างซนๆ ส่วนสิงหไกรสรก็หัวเราะในลำคอ เด็กน้อยของเขาบอกล้างท้องรอหรือ จำได้ว่าก่อนออกมาจากเพนท์เฮาส์ก็กินข้าวบนโต๊ะเรียบจนป้านิ่มแทบจะวิ่งไปทำเพิ่มให้อีกรอบ พอรู้ว่าตาแก่ของตัวเองหัวเราะคุณไอยราก็หันมาถลึงตาใส่รอบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนมาโอบเอวคนแก่ไว้แทน “ตาแก่หัวเราะผมเหรอ?”

“ฉันแค่เอ็นดูเธอเด็กน้อย...”

พีพีกลอกตามองบนอย่างหน่ายใจ...จริงๆ เลยนะ ทำไมรอบตัวถึงได้แต่เจอคนมีความรักจนคนโสดอย่างเขาอิจฉาแบบนี้นะ! พวกอาๆ ทั้งหลายนี่ไม่ไหวจริงๆ!

“พีพี” สิงหไกรสรที่ใช้สายตาอ่อนโยนมองไอยราเสร็จก็หันมาหาพีพี ก่อนจะยื่นกล่องสีดำที่ตัวเองถืออยู่ในตอนแรกส่งให้ซึ่งพีพีก็รับไปอย่างงงๆ

“ผมนึกว่าอาเอามาจับของขวัญเสียอีกครับ”

“หือ? ไม่นะ ปีนี้พวกอามาแค่กระดาษแผ่นเดียว” ไอยราหัวเราะแล้วยักคิ้วให้หลานชาย เมื่อเห็นสีหน้าระอาของพีพี

 

กระดาษแผ่นเดียวนี่แหละที่น่าปวดหัว!

 

“แล้วกล่องนี่..”

“มีคนฝากมาให้หลาน...”

“หืม? คนคนนั้นพ่อของผมรู้ไม่ได้ด้วยใช่ไหมครับ ไม่อย่างนั้นอาคงไม่ยื่นให้ผมตอนนี้...ไม่สิ ผมว่าพ่อต้องรู้ ไม่อย่างนั้นพ่อไม่ให้ผมมารับอาหรอก” พีพีขมวดคิ้ว ในหัวกำลังประมวลความเป็นไปได้ต่างๆ นาๆ แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจำยอม...ไม่ใช่อะไรเขาขี้เกียจคิด!

 

นี่มันวันสิ้นปีนะ ทำไมเขาต้องมาใช้สมองด้วย!

 

“หลานฉลาด” สิงหไกรสรยีหัวหลานชายเบาๆ ก่อนจะพาไอยราไปหาคนอื่นๆ เด็กน้อยของเขาที่โผเข้ากอดเพื่อนสนิทแล้วทักทายคนโน้นคนนี้ไปทั่ว เรียกรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนให้ปรากฏบนใบหน้าของมาเฟีย

“ไอ้แมว! ไอ้ชา!

“ไอ้เด็กเสี่ย มึงกอดมาได้ไม่ดูแรงตัวเองเลย”

“เจ็บอ่ะ”

“เงียบไปเลยพวกมึงสองตัวอ่ะ เวนิสหลานรักกก มาให้อากอดหน่อยมาเร็วคนดี กระต่ายของไอ้ชาไมต้องมาทำหน้ากระต่ายใส่ พี่เพลิง พี่อเล็กซ์ คุณโลคัส พี่อัณณ์หวัดดีคร้าบบบบ ปายสวยขึ้นนะ...ไอ้แฝดมาให้อากอดหน่อยมาๆ”

“พี่ช้างอ่ะ ใครทำหน้ากระต่ายกันครับ!

“อาช้างอย่างแกล้งอาเกรย์ของพวกเราสิครับ”

“ใช่แล้ว อาเกรย์น่ะไม่ใช่กระต่ายตัวเล็กนะ”

“งั้นอาเกรย์เป็นกระต่ายตัวใหญ่หรือคะพี่อาดัง พี่ราวี?”

“ใช่แล้วน้องรัก!

“แฝด! พี่ชาดูสิครับ”

“ขี้ฟ้อง”

“พี่เพชรอ่ะ!

เสียงเอะอะโวยวายอันแสนคุ้นหูไม่ได้ทำให้น่ารำคาญแต่อย่างใด กลับสร้างรอยยิ้มให้คนฟังได้ไม่น้อย สิงหไกรสรเหลือบตามองเพื่อนสนิทที่เดินมายืนข้างๆ เขา พระเพลิงใส่ผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงิน รอบตัวมีกลิ่นอาหารจางๆ ดูก็รู้ว่าทำอาหารไม่ทันเสร็จก็ออกมาก่อน

 

หวงลูก

 

สองคำที่ผุดขึ้นในหัวทำให้สิงหไกรสรมองเพื่อนสนิทแล้วยิ้มน้อยๆ “ก็แค่ฝากของมาให้”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่...ไหนๆ เด็กนั่นก็เชื่อถือได้อยู่แล้ว แต่จะมาถามว่านายกับเด็กนายจะกินอะไร คนอื่นเขารีเควสเมนูกันไปหมดแล้ว” พระเพลิงยักไหล่เบาๆ

“หึ แต่ส่งพีพีออกไปรับ?”

“ก็อยากให้ของขวัญปีใหม่ไง” พระเพลิงยิ้มน้อยๆ “ไม่ดีเหรอ จะได้ไม่หาว่าฉันใจร้ายเกินไป”

ให้แค่เห็นหน้าแป๊บเดียวนี่เรียกของขวัญแล้วสินะ...บางทีสิงหไกรสรก็รู้สึกสงสารเจ้าเด็กคนนั้นขึ้นมาหน่อยๆ เหมือนกัน...

“หึ นั่นสิ...ส่วนของกินนายไปถามไอยรา” บอสมาเฟียบอกเป็นเชิงว่าเด็กน้อยของตัวเองกินอะไรเขาก็กินอันนั้นแหละ ทำให้พระเพลิงกลอกตาหน่ายๆ ตบไหล่เพื่อนสนิทแล้วยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปช่วยน้องชายกับภรรยาตัวเล็กทำครัวต่อ

ส่วนพีพีที่กำลังพิจมองเจ้ากล่องของขวัญสีดำเล็กๆ นั่นหลังจากเปิดออกแล้วเขาก็หรี่ตาลงทันที...มันเป็นกุหลาบสีดำดอกตูมที่กำลังบานอย่างไม่เต็มที่ กุหลาบดอกเล็กที่ดูสวยงามเหมือนมีชีวิตแม้จะตัดออกมาจากต้นแล้วและแสงสีขาววิบวับเล็กๆ ดุจเกร็ดหิมะนั่นก็ขับให้กุหลบสีดำดอกตูมนั้นเด่นและสวยงามขึ้น พอพีพีแตะพวกมันดูก็ได้แต่ขมวดคิ้วหนักขึ้น ความเย็นที่สัมผัสได้ รวมถึงประกายระยิบระยับนั่นก็บอกให้รู้แล้วว่าพวกมันเป็นเพชรน้ำดี!

 

กุหลาบสีดำที่เบ่งบานบนเพชรงั้นหรือ?

 

ของขวัญชิ้นนี้พีพีไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้เขามาและดูเหมือนจะลงทุนมากเสียด้วย ไม่รู้ว่ามีข้อมูลเกี่ยวกับเขามากน้อยแค่ไหนถึงได้รู้ว่ากุหลาบดำเป็นสัญลักษณ์ของเขาที่อีเดน...และเพชรเหล่านี้ก็หายากไม่น้อย

ส่วนความหมาย...

รอยยิ้มลึกลับอ่านไม่ออกปรากฏบนใบหน้าดูดีนั่น ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อยประกายตาวิบวับงดงาม ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านไปที่กุหลาบดอกงามแผ่วเบาอย่างถนอม

“ผมไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะลากคุณออกมาไม่ได้...คนลึกลับ!

 

....

 

“กุหลาบดำของนายนี่ดูกี่ครั้งๆ ก็ยังสวยงามนะไอ้น้องชาย” น้ำเสียงนุ่มๆ ขี้เล่นดังขึ้นในรถกว้างขณะที่กำลังเคลื่อนตัวไปบนถนนอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ก่อนจะยิ้มมากขึ้นเมื่อคนถูกเรียกว่าน้องชายตวัดตาขึ้นมอง “หวงสินะ”

“อืม...”

“หึ...แต่เป็นกุหลาบที่หนามแหลมจริงๆ”

“นายทำเป็นพูดดี...นายเป็นคนใช้ประโยชน์จากหนามแหลมนั่นเหมือนกัน”

“คนสำคัญเลยล่ะ...กุหลาบดำของนายน่ะ” คนพูดยักไหล่ เอนหัวพิงไหล่กว้างๆ ของน้องชายไว้ อีกฝ่ายก็ไม่ได้สะบัดออก “คิดว่าเขาจะรู้ความหมายไหมล่ะ?”

“รู้สิ” น้ำเสียงมั่นใจเปล่งออกมาอย่างหนักแน่น ทำให้คนเป็นพี่หัวเราะหึในลำคอ

“เรื่องนี้สนุกดีจริงๆ...เอาล่ะ นายคิดว่าปีนี้คุณปู่จะให้อะไรเราเป็นของขวัญ?”

“นายล่ะ คิดว่ายังไง?”

“ของขวัญของคุณปู่เซอร์ไพร์สทุกปีอยู่แล้ว ปีนี้ฉันก็เลยเฝ้ารอไง”

“ก็เหมือนกัน” คนเป็นน้องบอกยิ้มๆ เป็นฝ่ายใช้ไหล่พี่ชายต่างหมอนบ้าง ขณะที่ในหัวก็ปรากฏใบหน้าที่แม้มองเห็นแค่แวบเดียวก็กระตุ้นความรู้สึกภายในมากมาย ท่าทางทุกอย่างแม้จะไม่กี่นาทีราวกับสลักแน่นในความทรงจำ ทั้งรอยยิ้มหยี หรือท่าทางครุ่นคิดทุกอย่างก็ไม่รอดพ้นสายตาของเขา และอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ว่ามีเขากำลังจับจ้องอยู่

 

หึ...

ขึ้นชื่อว่ากุหลาบยิ่งสวยงาม ยิ่งมีมีหนามแหลมอันตราย...และกุหลาบดำด้วยแล้ว...

 

ความหมายของกุหลาบที่เบ่งบานบนเพชรน่ะเหรอ?

 

งดงามแข็งแกร่งชั่วนิรันดร์...ปรารถนาให้เป็นของฉันเพียงคนเดียวเดียว!

หรือบางที...มันก็เป็นการสู่ขอของปีศาจ!

 ..............


“ใครเป็นคนเลือกหนังปีนี้ครับเนี่ย?” หนึ่งในฝาแฝดอย่างราวีเอ่ยถามขึ้นมา ยามเมื่อสมาชิกทั้งหลายในบ้านกำลังนั่งดูหนังจีนภาพยนตร์กำลังภายในเรื่องดังอย่าง...กระบี่ไร้เทียมทานในบ้าน

“หลานมีปัญหาอะไรหรือราวี” โลคัส ฮิลรารีที่ถูกเจ้าเด็กบ้าองตัวเองโอบกอดอยู่เลิกคิ้วถาม คล้ายกับยอมรับว่าเขาเองที่เป็นคนเลือกเรื่องนี้ “ที่จริงก็โหวตนะ แต่อาๆ ของหลานก็โหวตเรื่องนี้กัน”

“ไม่มีอะไรคร้าบบบ ผมกับน้องเพิ่มเล่นเกมนี้ของจีนมา เล้งฮูชกโคตรหล่อ มาดูหนังแบบนี้ก็ดีเหมือนกันครับ” อาดังตอบแทนน้องชาย บนตักคือเจ้าน้องสาวสุดแสนน่ารักของบ้านที่อ้าปากรับขนมอร่อยๆ จากมือพี่ชาย

“น้องชอบค่ะ” น้องน้อยของบ้านยิ้มหวาน “น้องจะเรียนดาบ เป็นเหมือนตงฟาง!” แล้วก็กำหมัดชูขึ้นฟ้า สีหน้าตั้งอกตั้งใจแบบนั้นทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายหัวเราะกันอย่างเอ็นดู

“หนังสนุกดีออก” พีพีหัวเราะกินป๊อปคอร์นไปด้วยดูหนังไปด้วย บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยของว่างที่พ่อ แม่ กับคุณอาเอามาวางไว้เหมือนกลัวพวกเขาอด

“พีพีขึ้นไปทำอะไรบนห้องอ่ะ?”

“ใช่ๆ เมื่อกี้พวกเราเห็นนะ ถือกล่องเล็กๆ ไปด้วย”

“ตาดีจริงๆ” พีพีหัวเราะ ปรายตามองคุณอาที่เป็นคนยื่นของขวัญนั่นมาให้ เขาไม่ได้ถามว่าใครเป็นคนฝากมา...เพราะถามแบบนั้นมันโคตรเสียศักดิ์ศรีแล้วยังดูเป็นเด็กไม่โตด้วย อายุขนาดนี้แล้วอยากรู้อะไรก็ต้องหาคำตอบด้วยตัวเองสิ อีกอย่าง...ถามไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก

 

อาๆ แต่ละคนของเขาน่ะ...เหอะๆ


“เอาของไปเก็บน่ะสิ ไม่ต้องมาอยากรู้เลย พี่ไม่บอก” พีพียักคิ้จึกๆ ให้น้องชายทั้ง สองแฝดมองหน้ากันก่อนจะลงมือจัดการพี่ชายอย่างมันเขี้ยว เสียงหัวเราะของเหล่าเด็กๆ ทำให้ผู้ใหญ่มองกันอย่างมีความสุข

 

ได้เห็นภาพแบบนี้...ถือเป็นของขวัญที่มีค่าสำหรับพวกเขาแล้ว

 

“หืม? ต่อยตีกันขนาดนี้พ่อว่าลูกๆ คงอยากออกแรงกันนะ” น้ำเสียงทุ้มๆ ที่ทำให้เด็กๆ หยุดมือกันทันทีแล้วรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ท่าทางแบบนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะขำๆ ออกมา

 

กลัวถูกพ่อกับอาๆ ทำเป็นกระสอบทรายข้ามปีกันจริงๆ เจ้าเด็กพวกนี้นะ

 

“พ่อมองที่ไหนว่าพวกเราต่อยตีกัน”

“พวกเรากำลังรักกันแบบพี่น้อง!

“ใช่เลยครับพ่อ”

“หมั่นไส้...พี่เพลิง ลากมาตีดีกว่าครับ” เพชรน้ำหนึ่งมองหน้าพีพีอย่างหมั่นไส้ ไม่สนใจสายตาอ้อนๆ ของหลานชาย ทำหน้าอ้อนแต่ตาแบบนั้นน่ะไม่ผ่านหรอกเจ้าจอมมารน้อย!

“เอาเจ้าแฝดมาตีด้วยพี่นะพี่เพลิง” น้ำชารีบสนับสนุนความคิดเจ้าแมวมึนทันที เขาล่ะหมั่นไส้จริงๆ เพราะเจ้าแฝดน่ะชอบอ้อนเกรย์ตลอด แล้วรายนั้นก็หลงหลานเสียยิ่งกว่าอะไรดี

“อาอ่ะ!” แต่ละคนประสานเสียงกันประท้วง หันไปฟ้องอาคนอื่นเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง

“พวกมึงนี่น้าา รังแกหลาน” ไอยรายักไหล่ ประณามเพื่อนสนิท “ไม่ไหวๆ”

“อย่ามาพูดดีไอ้เด็กเสี่ย มึงก็รังแกหลานเหมือนกัน...ร่วมมือกับจอมมารแกล้งหลาน” น้ำชาตีเพื่อนไปหนึ่งทีโยไม่สนใจสายตาคมขี้หวงของมาเฟียบางคน

“ฮึ ว่าคนอื่น” เพชรน้ำหนึ่งยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเพื่อนจึกๆ จนไอยราปัดออกแทบไม่ทัน ไอ้แมวมึนตัวนี้นี่!

“พี่สิงห์! ดูพวกมันสิครับ”

“ขี้ฟ้อง”

“อย่ารังแกไอยรา” สิงหไกรสรรวบร่างเด็กซนของตัวเองมากอดไว้เต็มตัก ส่วนคนที่มีเสี่ยสนับสนุนก็ยักคิ้วจึกๆ อย่างเหนือกว่าใส่เพื่อนๆ ทำเอาแต่ละคนพร้อมใจกันกลอกตามองทันที

 

กี่ปีๆ มันก็เป็นเด็กเสี่ยเหมือนเดิมนั่นแหละ!

 

“กูไม่ได้ร่วมมือกับพี่เพลิงรังแกหลานสักหน่อยไอ้แมว...กูช่วยหลาน”

“หืม? นี่น้องช้างเข้าข้างโน้นเหรอ” พระเพลิงหรี่ตามองยิ้มๆ ทำให้ไอยรายิ้มแหย กระซิบบอกเสี่ยของตัวเองว่าจัดการจอมมารให้ที

“เพลิง...อย่างแกล้งไอยรา”

“นายนี้น้า ขี้หวงจริงๆ เลยสิงห์” อเล็กซ์เซย์ส่ายหน้า ยิ้มขำๆ “คุณว่าไหมคนดี?”

“ฉันว่าคำพูดนี้เธอไม่มีสิทธิ์ไปว่าคนอื่นนะอเล็กซ์” โลคัสส่ายหน้า “พวกเธอทั้งหมดก็ขี้หวงพอกันนั่นแหละ เว้นพระเพลิงไว้คนเพราะเขาทำอะไรมีมีเหตุผล”

“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจ” พระเพลิงยิ้มให้ ส่วนอเล็กซ์เซย์ก็หน้าหงึก

“คนดี! คุณชมเพลิงอีกแล้ว! ใครบอกหมอนี่ไม่ขี้หวง มีเหตุผลตรงไหนกัน ผมเห็นทุกคนที่เข้ามาคุยกับปายแบบมีเจตนาถูกเพลิงจัดการไปทุกราย”

“หึๆ ทำใจนะอเล็กซ์” พระเพลิงยักไหล่

“นายกับฉันไปตีกันดีกว่าเพลิง หมั่นไส้จริง”

“อืม...ไปสิ” สิงหไกรสรช่วยสนับสนุนอีกแรง รู้สึกหมั่นไส้เพื่อนสนิทอย่างที่อเล็กซ์บอกนั่นแหละ

“อย่ามารุมกันสิ” พระเพลิงยักไหล่ หัวเราะอย่างอารมณ์ดีดูไม่เดือดร้อนที่จะถูกเพื่อนสนิททั้งสองรุม “เสียดายที่ลุกซ์ไม่สบาย เลยมากับพวกเราไม่ได้”

“เหอะ หมอนั่นไม่สบายเพราะเฉินอ้ายนั่นแหละ ดูก็รู้ว่าหวง” อเล็กซ์เซย์แบะปาก กี่ปีๆ เขาก็ยังไม่หายหมั่นไส้เฉินอ้าย มอร์แกน

“นายไม่มีมาดในการว่าคนอื่นว่าหวงเลยอเล็กซ์ ว่าไงสิงห์...เจ้าลูกหมากับเชนไปบ้านลุงติณหรือถึงไง?”

“อืม...”

“หึ ปีนี้เจ้าสองคนนั้นคงได้ของขวัญชิ้นใหญ่อีกแน่” พระเพลิงส่ายหน้าน้อยๆ แม้จะบอกว่าหมั่นไส้แต่เขาก็ถูกใจนิสัยเจ้าเด็กคนนั้นจริงๆ นั่นแหละ

“พวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้วนี่ใช่ไหมไอ้แมว กับเจ้าสองคนนั้นน่ะ” น้ำชาเอียงหน้ามองพีพียิ้มๆ ส่วนหลานชายคนโตที่นั่งเงียบก็ยิ้มกลับตาใส แต่ท่าทางแบบนั้นทุกคนต่างรู้ดีว่าเจ้าจอมมารน้อยกำลังเก็บข้อมูลรอบตัวอยู่ เห็นหน้าตาใจดี ยิ้มหวานตาหยีแบบนี้...

 

ร้ายกาจจะตายไป

แต่เรื่องนี้...ก็จงใจให้หลานรู้นั่นแหละนะ

 

“อือ แต่ว่า...พี่เพลิงให้อัณณ์ทำครัวคนเดียว ใจร้าย” เพชรน้ำหนึ่งประท้วงแทนเจ้าของทันที เมื่อเห็นพระเพลิงมานั่งอยู่พร้อมถอดผ้ากันเปื้อนออกเรียบร้อยแล้ว”

“แมวนี่! ในครัวเสร็จแล้วพี่เลยถูกไล่ออกมาต่างหาก ไปช่วยอัณณ์กับปายยกของไป...นี่ก็ดึกแล้วด้วย”

“คร้าบบบบ”

“อาๆ ผมไปช่วยด้วยคร้าบบบ”

“ไปด้วยๆ เดี๋ยวอาแอบจิ๊กของผมกินอ่ะ”

“ไม่ทำ กวน”

เสียงโหวกเหวกโวยวายพร้อมอาหารกลิ่นหอมๆ ชวนน้ำลายสอ และหน้าตาน่าทานค่อยๆ ทยอยวางเรียงรายบนโต๊ะ ยิ่งการันตีด้วยฝีมือเชฟเอกอย่างอัณณ์ พระเพลิง และปายแล้วคนที่ไม่หิวก็รู้สึกหิวขึ้นมาได้ทันที

“ทานกันเถอะครับ!” เด็กๆ มองอาหารตาเป็นประกายวิบวับ

“นั่นสิครับ กินกันๆ กินกันเถอะ”

“ดูทำเข้าสิ นี่ใครเห็นจะหาว่าพวกเราเลี้ยงหลานให้อดอยากนะเนี่ย”

“เอาน่าๆ ทานข้าวกันเถอะ”

มื้ออาหารส่งท้ายปีผ่านไปอย่างครื้นเครง และเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แม้จะวุ่นวายบ้างเพราะต่างคนต่างก็แย่งกันทานเหมือนกลัวมันจะหมด กินเมนูที่ตัวเองรีเควสแล้วไม่พอต้องไปแย่งคนอื่นด้วย ส่วนเหล่าเด็กๆ ก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน มือไม้รวดเร็วฉกชิงอาหารอย่างชำนาญ

 

เป็นมื้อที่มีความสุข...

 

.....

 

“เอาล่ะ ทำหมายเลขเรียบร้อยแล้ว ของขวัญปีนี้มีข้อกำหนดคือต้องมีสีชมพู งั้นก่อนจับของปีนี้ ทุกคนเขียนข้อแม้ของขวัญปีที่แล้วลงในกล่องแล้วใช่ไหม งั้นมาจับกันก่อน” ปกติทุกปีพวกเขาจะเขียนข้อแม้ของขวัญต่างๆ ที่อยากให้แต่ละคนหาลงในกล่อง ถ้าหยิบได้ใครก็ทำตามข้อแม้ของคนนั้น ดูเหมือนสีชมพูนี่จะมาจากลูกสาวตัวน้อยของพระเพลิงนะ

“หนูจับเองได้ไหมคะ?” พระเพลิงมองเบาะนั่งนุ่มๆ ที่รายล้อมไปด้วยผู้คน ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกสาวตัวเองที่ยกมือขออาสา ดวงตากลมโตนั้นแหงนมองบิดา มองคุณอาแต่ละคนแล้วยิ้มหวานชวนให้ใจละลาย

“ได้จ้า” ทุกคนพร้อมใจกันพยักหน้า มือน้อยๆ ก็เลยล้วงไปหยิบกระดาษเล็กๆ แผ่นหนึ่งส่งให้คนเป็นพ่อ พระเพลิงอุ้มลูกสาวขึ้นมาในอ้อมแขน

“อ่านเลยครับ”

“ปีหน้า...เป็นกุหลาบดำค่า หือ...ทำไมเป็นกุหลาบดำคะคุณพ่อขา” เวนิสน้อยเอียงหน้ามองคนเป็นพ่ออย่างน่ารัก ส่วนพระเพลิงหรี่ตามองลูกชายคนโตนิ่งๆ เหมือนจะรู้ว่าใครเป็นคนกำหนดเงื่อนไขนี้

“หืม? ผมก็แค่ชอบกุหลาบดำน่ะครับ ทำไมอาๆ ต้องมองผมแบบนั้น ผมเขินนะ” เจ้าจอมมารน้อยของเหล่าคุณอาแก้มแดงแล้วหลุบตาลงต่ำ แต่เป็นอันต้องรีบหลบทั้งหมอนทั้งตุ๊กตาที่โยนมาใส่เหมือนรับไม่ได้

“พีพี อย่าแสดงละคร” เพชรน้ำหนึ่งเบ้ปาก เจ้าจอมมารน้อยตัวแสบนี่มีหรือจะอาย มีหรือจะเขิน เห็นชัดๆ ว่าเสแสร้ง คนเขินที่ไหนตาระยับเสียขนาดนั้น

“ใจร้ายกันจริงครับ” พีพีหัวเราะขำ เก็บความแก้มแดงและความเขินในชั่วเสี้ยววินาทีกลับไป  เฮ้อ...มีแต่กับพวกคุณอานี่แหละที่ไม่หลงกลเขา ทั้งๆ ที่บางทีก็ใช้ได้ผลตลอด

“จับกันต่อดีกว่าครับ เดี๋ยวไม่ทันนับถอยหลังกันนะ” อัณณ์มองทุกคนยิ้มๆ “ปีนี้ให้เวนิสน้อยจับคนแรกนะ พีพีตกลงไหมครับ” อัณณ์ถามหลานชายที่เป็นคู่หาของขวัญกับพีพี

“ให้น้องจับเลยครับอา...ของขวัญของพวกเราชิ้นนี้นะเวนิสเป็นคนรีเควส ผมเป็นคนหารับรองคนได้ต้องชอบแน่เลยครับ” พีพียักไหล่ ยิ้มกว้าง

“งั้นน้องจับแล้วนะคะพี่พีพี” มือน้อยๆ ล้วงไปจับกล่องอีกกล่องแล้วยื่นกระดาษให้คุณอาอัณณ์คนดี

“ของขวัญปีนี้มีทั้งหมด 7 หมายเลขนะครับ พีพีกับเวนิสได้หมายเลข...2

“อ้ะ...ของผมกับพี่ชาครับ ยินดีด้วยนะพีพีกับเวนิส” เกรย์รีบยกมือขึ้นมาทันที ก่อนจะเดินไปชี้ที่กล่องใบใหญ่ ส่วนน้ำชาก็เป็นฝ่ายยกกล้องนั้นแล้วส่งให้หลานทั้งสอง พีพีรับน้องสาวมาอุ้มเพื่อช่วยกันแกะของขวัญออก พอยกกล่องออกก็เห็นตุ๊กตากระต่ายสีชมพูทั้งตัว แม้กระทั่งตาหรือหนวดก็เป็นสีชมพู ขนาดตุ๊กตาดูจะสูงประมาณอกของพีพี และสูงกว่าน้องสาวตัวน้อยของเขา ดวงตาเรียวมองสำรวจตุ๊กตากระต่ายสีชมพูนั้นแล้วก็ประเมิณในใจ

ผ้าสั่งตัดอบกลิ่นชาเฉพาะ ขนนุ่มๆ หอมๆ ที่เดาว่าเจ้าตัวนี้คงถูกโยนไปอบมาเหมือนกัน ตาวาวๆ นั่นก็เพชรสีชมพูน้ำดี ใส่นาฬิกาแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดสีชมพูหวาน สะพายกระเป๋าดอกไม้ฟรุ้งฟริ้งน่ารัก รองเท้าก็เป็นสนีกเกอร์สั่งทำ

 

ช่างเป็นกระต่ายที่หรูหราไฮโซจริงๆ!

 

อาเกรย์ชอบเอาตุ๊กตามาจับของขวัญ ทุกปีก็ตามนักกษัตริย์แต่พอปีนี้จับคูกับอาน้ำชาเลยต้องเป็นกระต่ายไป

“ชอบไหมเวนิส” พีพีย่อตัวลงถามน้องสาว อีกฝ่ายพยักหน้ารัวๆ กอดเจ้ากระต่ายตัวโตหมับ ถูไถใบหน้าไปมากับขนนุ่มๆ หอมๆ นั่นบ่งบอกให้รู้ว่าชอบมากๆ เลยค่ะ!

“งั้นยกให้น้องเลยครับ”

“พี่พีพีไม่เอาอะไรเหรอคะ?” เวนิสน้อยถามตามประสาเด็กน้อยนิสัยดีมีมารยาท ส่วนพีพีก็พิจมองเจ้าตุ๊กตากระต่ายใบชานั้นแล้วส่ายหน้าเบาๆ จะแหะเจ้าตาเพชรนั้นไปขายก็คงไม่โอเค งั้นไม่เอาดีกว่า

“ไม่เอาครับ ยกให้น้องหมดเลย...”

“พีพีใจดีที่สุดเลยค่ะ...ขอบคุณนะคะคอาเกรย์ อาน้ำชา น้องชอบมากเลยค่ะ”

“หลานชอบอาก็ดีใจครับ” เกรย์ยิ้มแป้นหอมแก้มหลานสาวอย่างมีความสุข หันไปยักคิ้วให้พี่ชาจึกๆ อย่างดีใจ ส่วนน้ำชาก็ส่ายหน้าอย่งเอ็นดู ยื่นมือไปลูบผมสีเทาของน้องอย่างเอ็นดู

“ตอนแรกเจ้าดื้อเถียงพี่ชาอยู่เลยครับว่าไม่เอากระต่าย ตอนนี้แล้วยิ้มแป้นเลย” น้ำชาแซวยิ้มๆ เกรย์เชิดหน้าใส่คนเลี้ยงเป็นเชิงว่าพี่ชากล้ามีปัญหากับน้องเหรอ ทำให้พ่อคนคูลยกมือขึ้นยอมแพ้ โดยมีสองแฝดหัวเราะสะใจ

 

อาน้ำชาน่ะสู้อาเกรย์ไม่ได้หรอก!

 

“เดี๋ยวเถอะอาดัง ราวี” น้ำชาคาดโทษในใจ “น้องจับต่อเลยครับเกรย์...”

“โอเคครับ” เกรย์ยื่นมือไปจับฉลากเป็นคนต่อไปแล้วส่งให้พี่ชาย

“ของเกรย์กับน้องชา...เป็นเลขห้าเลยครับ”

“อ้าว...ของพ่อกับอเล็กซ์นะเกรย์” โลคัสยิ้มให้ลูกชายอย่างอ่อนโยน พอเกรย์ได้ยินแบบนั้นก็กอดพ่อตัวเองทันที ก่อนจะรับกล่องของขวัญสีชมพูที่อเล็กซ์เซย์ยื่นมาให้ ค่อยๆ เปิดดูข้างใน...มันเป็นตั๋วเครื่องบินไปกลับ พร้อมที่พักแถวบาฮามาส สำหรับชื่นชมชายหาดสีชมพูที่เกาะ Hubble Island แถมยังมีตั้งห้าที่ด้วย  

“เกรย์กับน้ำชาพาแฝดไปพักผ่อนได้นะว่างๆ จะไปก็โทรบอกทางที่พักเอา ส่วนเรื่องสายการบิน...โทรบอกลุกซ์ได้เลย” อเล็กซ์เซย์ยิ้มให้ลูกชายที่เข้ามากอด

“ขอบคุณนะครับ รับรองว่าพวกเราจะไปเที่ยวแน่ๆ ครับ”

“เด็กดี...คนดีคุณจับต่อเลยครับ”

“สามน่ะอัณณ์...ของใครหืม?”

“เห...ของผมกับเวนิสน้อยครับ” พีพีหัวเราะ ก่อนจะไปหยิบกล่องของขวัญตัวเองแล้วส่งให้โลคัส “น้องสาวรีเควสมาว่าอยากได้น่ะครับ”

รอยยิ้มของเจ้าจอมมารน้อยดูไม่ไว้ใจยังไงไม่รู้ จนโลคัสหรี่ตาส่งให้อเล็กซ์เซย์เป็นคนแกะ พอเปิดของขวัญออกมาดวงตาสีเขียวของคุณชายฟรานเชสก็พราวระยับ

มันเป็นที่คาดผมแบบเป็นหูแมวสีชมพูน่ารักน่าชัง แถมมีเป็นคู่ด้วย!

“เวนิสส่งภาพมาให้ผมดูว่าอยากเอามาเป็นของขวัญปีใหม่ ผมก็เลยเพิ่มออพชั่นเสริมเข้าไปด้วยครับ ผ้าที่ใช้เป็นผ้าที่ทอจากขนของ Vicuna แล้วก็ย้อมด้วยกรรมวิธีพิเศษ ส่วนเจ้าหูแมวพวกนั้นก็นุ่มมาก สามารถส่งเสียงร้องได้ด้วยนะครับ ร้องเหมียวๆ เลย ผมดัดแปลงเอง ใช้เป็นเครื่องดักฟังได้ด้วย มันกระดิกได้ด้วยครับ”

“หลานทำงานเยอะไปแล้ว” โลคัสถอนหายใจ ตีอเล็กซ์เซย์ที่กระซิบบอกเขาว่าให้ใส่ให้ดูหน่อยไปหลายที เห็นตาแบบนั้นเชื่อได้เลยว่าเจ้าเด็กบ้านี่ไม่เคยคิดเรื่องดีๆ อยู่แน่ๆ

“หึๆ...” พีพียักไหล่ “ผมกับน้องจับไปแล้ว งั้นต่อไปให้เจ้าแฝดแล้วกันนะครับ”

“นายไปสิอาดัง วันนี้นายดวงดีกว่าฉัน”

“เอิ่ม...โทษนะนายใช้มาตรฐานอะไรวันดวงวะราวี เราห่างกันไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำนะ”

“สัญชาตญาณผู้กล้าของฉันนี่แหละ”

“เจริญ! แฝดพี่ตีหัวแฝดน้องหนึ่งทีแล้วก็ล้วงกระดาษในหนึ่งส่งให้อัณณ์ที่รับไปยิ้มๆ

“หมายเลข 7 ครับ...เลขสุดท้ายเลยใช่ไหมครับอา”

“ของอากับเจ้าแมวเองครับ” อัณณ์ลูบหัวหลานชาย ก่อนจะส่งกล่องของขวัญให้ฝาแฝด

“เปิดดูเลยแฝด” เพชรน้ำหนึ่งยักคิ้ว อาดังส่งให้ราวีเป็นคนเปิด เพราะไหนๆ เขาก็เป็นคนจับแล้ว ของขวัญของอาเพชรทุกปีชวนปวดหัวตลอด

 

ไม่ใช่อะไร...มันมีเพชรมาทุกปี! เพชรตามชื่อของอานั่นแหละ

 

ของขวัญข้างในเป็นกำไลแบรนด์ดังเรียบหรูที่ดูแล้วน่าจะสั่งทำพิเศษสองวง ใส่ได้ทั้งผู้หญิงผู้ชาย เพชรสีชมพูเม็ดเล็กๆ สองสามเม็ดแต่ดูจากประกายของมันแล้วสองแฝดว่าราคามันไม่น้อยแน่ๆ

“หลานเอาไปให้ที่ชอปเขาสลักชื่อได้นะ ตัวกำไลเป็นทองคำขาวน่ะครับ”

“ไว้ขายกินได้” เพชรน้ำหนึ่งว่าหน้ามึนๆ ทำให้ฝาแฝดหัวเราะ เพราะรู้ว่าคุณอาแมวหมายถึงอะไร เวลาพวกเขาก่อเรื่องขึ้นมาพ่อไม่ค่อยช่วยหรอกโดยเฉพาะเรื่องค่าเสียหายต่างๆ น่ะ...ต้องรับผิดชอบเอาเอง

“ขอบคุณครับอาเพชร อาอัณณ์” สองแฝดว่าพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรครับ...เพชรจับต่อไหมครับ”

แมวหน้าหล่อส่ายหน้า “อัณณ์จับครับ”

อัณณ์ยิ้มก่อนจะล้วงจับแผ่นกระดาษในกล่องแล้วอ่านหมายเลข “ของผมกับเพชรได้หมายเลข 1 ครับ”

“หมายเลขหนึ่ง ของปายกับพี่เพลิงค่าพี่อัณณ์” ปายยิ้มแป้น หยิบกล่องของขวัญส่งให้อัณณ์ “พี่อัณณ์กับเพชรต้องชอบแน่ๆ เลยค่ะ...”

อัณณ์ส่งให้เพชรน้ำหนึ่งเป็นคนเปิด แมวมึนค่อยๆ เปิดกล่องของขวัญดู มันเป็นเสื้อคู่สีชมพูพาสเทลอ่อนๆ ที่ของผู้ชายโดยเฉพาะ เนื้อผ้านุ่มลื่นใส่สบายที่น่าจะสั่งตัดพิเศษ เหมือนคนเอาของขวัญมาก็รู้ว่าใครจะได้ แถมที่อกก็ยังบักตัวอักษรย่อชื่อของอัณณ์กับเพชรน้ำหนึ่งได้เหมือนรู้ดิบดี

 

สมเป็นพี่เพลิงจริงๆ เลย

“ขอบคุณนะครับ พี่เพลิง...ปาย” อัณณ์ยิ้มกว้างให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ พระเพลิงยื่นมือมาลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดูแล้วยีหัวแมวมึนอย่างหมั่นไส้ที่ทำหน้าแมวๆ ใส่เขา แต่ดูก็รู้ว่าชอบของขวัญที่เขากับยายตัวเล็กให้แค่ไหน

“ดีใจที่ชอบนะ...ยายตัวเล็กจับต่อเลย”

ปายยิ้มหวานก่อนจะยื่นมือไปจับหมายเลขแล้วส่งต่อให้อัณณ์ “หมายเลข 6 ครับ”

“เอ๋ ของผมกับตาแก่เองครับ” ไอยราเดินไปหยิบซองกระดาษสีชมพูส่งให้ปาย พยักหน้าว่าแกะดูเลยๆ ปายยิ้มน้อยๆ ส่งให้สามีเป็นคนจัดการ เพราะของขวัญของเสี่ยสิงห์กับเด็กของเขาน่ะอลังการทุกปีจนเธอไม่กล้าเปิด

“ห้องสวีทรูมของคอนโดหรูแถวใต้เหรอ...นายคงไม่ตกแต่งใหม่ทั้งหมดเป็นโทนสีชมพูหรอกนะสิงห์” พระเพลิงหัวเราะเบาๆ

“ใช่ครับพี่เพลิง มองเห็นวิวทะเลได้สามร้อยหกสิบองศาจากในห้องเลย เดี๋ยวพี่เพลิงกับปายว่างก็เข้าไปดูได้นะครับ”

“เป็นชื่อปายไปเถอะ” พระเพลิงยีหัวภรรยาเบาๆ แล้วกอดเอวไว้อย่างอ่อนโยน

“มีแค่ของเจ้าแฝดแล้วใช่ไหมครับเนี่ยที่ยังไม่ออก” ไอยราหรี่ตาลงเล็กน้อย มองเจ้าแฝดตัวแสบ...ส่วนมากเจ้าสองคนนี้ชอบประดิษฐ์ของขวัญเอง ส่วนสรรพคุณก็ชวนปวดหัวทุกอย่างแหละ แม้จะใช้ได้จริงก็ตามเถอะ “ตาแก่พี่เปิดเลยครับ”

“แว่นตา” สิงหไกรสรบอก “แว่นสายลับหรือแฝด”

“สมแล้วที่เป็นอา ถ้ามีอุปกรณ์พร้อมกวานี้รับรองว่า 007 ก็สู้พวกเราไม่ได้เนอะอาดัง”

“เออๆ ไว้ใช้ปฏิบัติภารกิจครับอา หรือไม่ถ้าอาอยากให้บอดีการ์ดก็ติดต่อกับพวกเราได้ครับ รับรองราคามิตรภาพ”

“นี่หลานจะขายของหรือจะให้ของขวัญปีใหม่” ไอยราแยกเขี้ยวใส่หลานชายตัวแสบ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ พอทุกคนจับของขวัญปีใหม่กันเสร็จเรียบร้อยก็นั่งพูดคุยกันเรื่อยๆ เพื่อรอนับถอยหลังปีใหม่ พวกเขาเหมือนมีเรื่องให้พูดคุยกันมากมาย แลกเปลี่ยนเรื่องราวระหว่างกัน

 

เป็นการถามไถ่...แลกเปลี่ยนประสบการณ์

เพื่อที่จะได้รู้ว่าแต่ละคนยังสบายดี ยังคงมีความสุขในแต่ละวัน

 

“อ้ะ อีกไม่กี่วินาทีก็ปีใหม่แล้วครับ นับถอยหลังกันดีกว่า”

10!

“ขอให้เป็นปีที่ดีอีกปีนะครับทุกคน”

9

“ดียิ่งกว่าปีที่ผ่านมา เป็นปีที่ดียิ่งๆ ขึ้นไป”

8

“มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงนะ”

7

“มีเงินมีทองใช้ เฮงๆ รวยๆ ไม่หยุดด้วย”

6

“คิดอะไรถ้าเป็นเรื่องดีๆ ขอให้ได้ดั่งใจหวัง”

5

“ทำอะไรก็ขอให้ปลอดภัยและโชคดี”

4

“การงานก้าวหน้า ธุรกิจราบรื่น การเรียนสำเร็จ ความรักก็แฮปปี้”

3

“แข็งแรงทั้งกายและใจ ร่าเริงสดใสยิ่งๆ ขึ้นไป”

2

“แม้จะเหนื่อย หรือย่อท้อ เจออะไรก็ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี”

1

“แล้วก็ต้องมีความสุขมากๆ ยิ้มมากๆ หัวเราะมาก”

0

“สวัสดีปีใหม่ครับ!

“สวัสดีปีใหม่นะคะ!

เสียงอวยพรดังก้อง มาพร้อมกับคำกล่าวต้อนรับปีใหม่ที่พร้อมเพรียง เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มกว้างแห่งความสุขต้อนรับปีใหม่ให้ปรากฏบนใบหน้าทุกคน โอบกอดคนของหัวใจไว้ในอ้อมแขน รายล้อมไปด้วยคนสำคัญ มอบคำอวยพรและรอยยิ้มให้แก่กันและกัน

 

จะปีใหม่กี่ปีๆ...ก็ยังเป็นเช่นนี้

แค่พวกเขาใส่ใจกันและกันไปแบบนี้เรื่อยๆ...

ก็พอ...

....

 

แถม...

 

ในตอนเช้ามืดที่ปราศจากผู้คนในวันแรกของปี รถยนต์ติดฟีลม์ดำจอดสนิทอยู่หน้าบ้านของพระเพลิง ร่างสูงร่างหนึ่งก้าวลงมาจากรถช้าๆ พอเห็นเจ้าของบ้านยืนอยู่เขาก็ถอนหายใจแล้วยกมือไหว้

“สวัสดีครับ...อา”

“สวัสดี ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นใส่อาหรอก...ขึ้นไปสิ หลานมีเวลาสิบนาทีนะอย่าลืม”

“ขอบคุณครับ” ร่างสูงนั้นเดินขึ้นไปบนชั้นสองอย่างคุ้นเคยเหมือนเคยมาบ่อยๆ เขาเปิดประตูห้องนอนหนึ่งออกอย่างแผ่วเบา แล้วนั่งลงบนเตียงกว้าง

ร่างที่กำลังหลับใหลนั้นดูเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วซุกซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เต็มไปหมด เป็นกุหลาบที่มีหนามแหลมคมและอันตราย มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยผมสีดำยาวที่ระแก้มออกให้อย่างแผ่วเบา

คงเมาไม่น้อยเลยถึงได้ไม่รู้สึกตัวว่ามีคนเข้ามา ทั้งๆ ที่ปกติคนคนนี้ประสาทสัมผัสเร็วมากแท้ๆ แต่ถึงจะไม่เมาก็จับสัมผัสเขาไม่ได้หรอกถ้าเขาไม่ต้องการให้รู้

“จำกันไม่ได้สินะ” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเรียบเย็นนั้นคล้ายตัดพ้อแต่ก็แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขายกยิ้มมุมปาก “บางที...อาจจะดีกว่า”

 

เพราะจะได้เก็บหนี้คนขี้ลืมให้คุ้มค่า

 

ร่างสูงก้มลงจุมพิตที่หน้าผากคนหลับเบาๆ ราวกับจะอวยพรให้ฝันดี ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้คนหลับใหลหลับต่อไปในนิทราแสนหวานของตัวเอง

พอเขาก้าวลงมาข้างล่างก็เห็นเจ้าของบ้านกำลังยืนคุยกับพี่ชายตัวเองแล้วส่ายหน้าเบาๆ “อา”

“หืม? ครบสิบนาทีพอดีเลย...หลานไม่อยู่เจอคนอื่นก่อนละ เห็นทุกคนเขาถามหาอยู่” พระเพลิงเอ่ยยิ้มๆ แต่ภายใต้ใบหน้ายิ้มใจดีแบบนี้ก็หวงลูกที่หนึ่งเลยด้วย

“คราวหน้ายังมีโอกาสครับ อีกอย่างน้องชายผมมันไม่อยากผิดสัญญากับอา คุณอาคนอื่นอยากเจอพวกเราก็มาหาได้ตลอดอยู่แล้วครับ”

“กับน้องหลานน่ะใช่นะ แต่หลานไม่ได้อยู่ไทยยังจะพูดอีก”

“หึๆ ผมรอของขวัญปีใหม่จากอาอยู่นะครับ”

“ได้จากปู่เราแล้วไม่พอต้องมาขูดรีดกับอาอีก?” พระเพลิงเลิกคิ้วน้อยๆ มองนักต่อรองตัวฉกาจตรงหน้าด้วยแววตาขำๆ

“ไอ้น้องชายน่ะสิได้ของขวัญถูกใจอยู่คนเดียว ได้มาเจอกุหลาบดำน้อยตั้งสิบนาที”

“กุหลาบดำน้อย? คำเรียกน่ารักเกินไปจริงๆ” พระเพลิงหัวเราะ จากที่เลี้ยงมากับมือเขากล้าการันตีได้เลยว่าลูกชายตัวเองห่างไกลกับคำนั้นอยู่มากโข “เอาเถอะ อาไม่บังคับหรอก...ไว้เจอกันแล้วกัน”

“ฝากสวัสดีคนอื่นๆ ด้วยนะครับ”

“อืมๆ รีบกลับไปก็ดีอาจะไปนอนกอดภรรยานอนต่อแล้ว เช้ามืดแบบนี้ใครให้มาบ้านคนอื่นเขากัน”

แขกผู้มาเยือนทั้งสองคนยกมืออำลาพร้อมส่ายหน้าขำๆ...คนรอบตัวพวกเขาก็ชอบอวดความรักใส่หลานๆ กันหมดจริงๆ ทั้งพ่อแม่ แล้วก็คุณอาทั้งหลาย

พระเพลิงมองส่งรถสีดำที่เพิ่งขับออกไปแล้วยกยิ้มมุมปาก หันไปรวบร่างเล็กที่เดินสะลึมสะลือมาทางเขาไว้ในอ้อมแขน

“สองแฝดบ้านโน้นมาหรือคะ” น้ำเสียงงัวเงียของภรรยาตัวเล็กทำให้เขายิ้มอย่างเอ็นดู อุ้มร่างนั้นขึ้นมาแล้วพาไปนอนต่อ เพราะมันเช้าเกินไปที่จะตื่นจริงๆ นั่นแหละ

“อืม...ก็ทุกปี ของขวัญปีใหม่ที่ลุงติณขอ...”

“สิบนาทีมาหลายปีแล้ว...แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อเลยนะคะ”

“ปายเข้าข้างนี่นา” พระเพลิงย่นคิ้วนิดๆ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของยายตัวเล็กที่กอดเอวเขาไม่พอ ยังเอาหัวมาทับอกไว้ด้วย

“ปายเข้าข้างลูกค่ะ...นอนต่อเถอะพี่เพลิง”

“ได้ครับ พี่ฟังปาย”

เช้าแรกของวันปีใหม่ก็ควรอยู่ในอ้อมแขนคนที่รักถึงจะถูก...แล้วพอนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าแขกพิเศษที่มาบ้านพระเพลิงก็ถอนหายใจเบาๆ

 

ก็ภาวนาให้โชคดีแล้วกันไอ้หลานชาย...

............

อย่างที่ทุกคนอวยพรไปแล้ว...ก็ไม่รู้จะอวยพรอะไรอีก 555 ขอให้เป็นดั่งที่ทุกคนว่าไว้นะคะ เป็นปีที่ดีและดียิ่งๆ ขึ้นไป ของขวัญแต่ละคนก็น่าปวดหัวเหมือนเดิม ยิ่งพวกหลานๆ นี่ยิ่งตัวแสบเลยค่ะ น้องสาวคนเล็กของบ้านจอมมารก็แสบไม่แพ้พี่หรอกค่ะ ^_^

ขอบคุณทุกคนสำหรับปีที่ผ่านมานะคะ ที่คอยอ่าน คอยติดตาม ให้กำลังใจกันมาเสมอ ดีใจมากๆ ที่ได้รู้จักกันผ่านตัวอักษร จะบอกว่าทวงนิยายได้ ทักทายได้ คุยกัน เครียดๆ ก็ทักได้ค่ะไม่ว่ากัน 555 ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยอีกปีนะคะ อยู่ด้วยกันไปนานๆ น้าาาา

ป.ล. ส่วนของเจ้าจอมมารน้อยนั้นเดี๋ยวไปกระจ่างในเรื่องของพีพีค่า ไม่ต้องกลังงงหรือสับสนนะคะ ^_^

ช่วงนี้เหมือนจะร้อนขึ้นแล้ว ทุกคนอย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ 

สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์และฝันดีนะคะ

....

สำหรับเมื่อวานที่ คนเขียนได้เอาคอมเมนท์ไปเรียงเป็นหมายเลขแล้วสุ่มโดยโปรแกรมสุ่ม โดนเรียงจากล่างขึ้นบน โดยมีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 12 คน สามารถส่งชื่อและที่อยู่มาให้คนเขียนได้ทาง e-mail : rew11636@gmail.com นะคะ แล้วไม่เกินวันที่ 11 คนเขียนจะทำการจัดส่งให้ค่ะ โดยมีสามรางวัลดังนี้นะคะ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 468 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3132 0818770547 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 11:33

    สนุก อยากอ่านน้องพีพี
    #3,132
    0
  2. #3116 q.tr (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 00:19
    คิดถึงทุกคนนน
    #3,116
    0
  3. #3115 sweetiewann (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 17:52
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ รอพีพีอยู่นะคะ
    #3,115
    0
  4. #3114 Airzaa1810 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 21:49
    Happy new year ย้อนหลังค่ะสุขภาพร่างกายแข็งแรง ขอให้เป็นปีดีๆอีกปีนะค่ะ จะรอติดตามผลงานและเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #3,114
    0
  5. #3112 Djeldh (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 18:20
    HAPPY NEW YEAR ย้อนหลังค่ะ
    มีภาคแยกของรุ่นลูก รุ่นหลานไหมคะโดยเฉพาะพีพี
    #3,112
    0
  6. #3111 whitepopinac (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 17:35
    โชคดีได้รางวัลด้วย ขอบคุณค่ะ
    #3,111
    0
  7. #3110 zezeuiaz (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 09:28
    HAPPY NEW YEAR. ย้อนหลังนะทุกคน ขอให้สิ่งที่ดีทบทวีกลับไปหาไรท์นะ ขอบคุณสำหรับสเป คิดถึงทุกคนมาก จะติดตามกันไปอย่างยาวนานเลย อย่าเบื่อกันก่อนละ ^_^
    #3,110
    0
  8. #3109 Whatever it is (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 00:46
    ขอบคุณค่ะ
    Happy nee year นะคะ
    #3,109
    0
  9. #3108 Tear(tear) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 23:59
    กรี้ดดด ได้รับรางวัลด้วย ขอบคุณมากนะคะไรท์
    #3,108
    0
  10. #3107 ฟูจินางะ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:05

    เสี่นเล่นใหญ่ตลอด อยากเห็นคุณลูคัสใส่หูแมวจัง 0///0 น่ารักกกกก

    #3,107
    0
  11. #3105 IninNutCham (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:36
    ขอบคุณตอนพิเศษน่ารักๆมากๆเลยนะคะ คิดถึงทุกเรื่อง และจะติดตามเรื่องต่อไปนะคะ สวัสดีปีใหม่ค่าาา ><~
    #3,105
    0
  12. #3104 YaiMooMam_ELF (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 20:48
    สุขสันต์วันปีใหม่นะคะไรท์ ขอให้ไรท์มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง มีคนติดตามนิยายเยอะๆ มีแรงแต่งนิยายให้อ่านตลอดไปนะคะ //รออ่านจอมมารน้อยต่อค่ะ
    #3,104
    0
  13. #3103 zezeuiaz (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 20:39
    HAPPY NEW YEAR. ย้อนหลังนะทุกคน ชอบแทบทุกคนมาก จนอวยไม่ถูกเลย ดีใจที่มา คิดถึงมากมาย
    #3,103
    0
  14. #3102 Aumjumg (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 17:27
    สุขสันต์วันปีใหม่นะไรท์จะรอติดตามผลงานน้า
    #3,102
    0
  15. #3101 Jearavat Niyomchat (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 10:05

    อยากได้เจ้าแมวจะทำเป็นเล่มออกมาอีกมั้ยคะอยากได้คะจะได้ครบชุด

    #3,101
    0
  16. #3100 PraeWanwisa (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 09:06
    HNY ย้อนหลัง มีความสุขมากๆนะค่าาา มีความสุขให้เหมือนกับที่เราอ่านนิยายของคุณแล้วมีความสุขน้าตอนเห็นแจ้งเตือนดีใจมากเลย คิดถึงนิยายเรื่องนี้มากก ชอบการแสดงความรักของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกันอะ รู้สึกชอบฟิลแบบนี่จริงๆ (เจ้าแมว)
    #3,100
    0
  17. #3099 IninNutCham (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 09:02
    แงๆๆๆๆ คิดถึงมากกกทุกเรื่องเลยย สวัสดีปีใหม่นะค้าาาาา
    #3,099
    0
  18. #3098 Tear(tear) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 02:08
    HNY ย้อนหลังค่า ขอให้มีความสุขมากๆน้า ตอนนี้คู่อื่นๆลงตัวหมดแล้ว ก็มาลุ้นคู่น้องพีพีนี่ล่ะ แต่ชอบจอมมาร หวงลูกสุดๆแต่ไม่แสดงออกให้ลูกรู้ น่ารักอะ (เจ้ากระต่าย)
    #3,098
    0
  19. #3097 karapin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 00:04
    รออัพพพพพ​ ต่อไปป คถ​แมววว
    #3,097
    0
  20. #3096 Observer (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 00:00
    รู้แล้วว่าพีพีคู่ใคร ฮืออออออ จอมมารยังคงเป็นจอมมารเหมือนเดิม (เจ้าแมว)
    #3,096
    0
  21. #3095 Lookpat1654 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 23:26
    รุ่นลูกแล้ววว รอติดตามเลยค่ะ
    Happy new year นะคะ ^^
    #3,095
    0
  22. #3094 ssnuxx (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 23:04
    แมวมึนจอมหวง กับพี่เพลิงคนขี้แกล้ง แกล้งทุกคน รู้เยอะไปหมดดดด (แมวมึน)
    #3,094
    0
  23. #3093 Pada Papillon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:47
    Happy New Year เช่นกันค่ะ เอาจริงอยากให้ไรท์บอกพื้นหลังตัวละครแต่ละตัวอ่ะ อยากรู้เบื้องลึกของตัวละคร แต่ละตัวดูมีเสน่ห์ ดูเรียบง่ายแต่ก็ซับซ้อน อยากรู้จากไรท์ว่าคิดยังไงตอนสร้างขึ้นมาแต่ละตัว (เจ้ากระต่าย)
    #3,093
    0
  24. #3092 Lisaisverycutie (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:44
    HNY ย้อนหลังค่าาา (เจ้าแมว)
    #3,092
    0
  25. #3091 famandfriends (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:28
    HNY ค่าาาา คิดถึงงงอ่านของไรท์แล้วคือจุใจตลอดดดดด เป็นปลื้มมมม (พี่อัณณ์)
    #3,091
    0