OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 4 : หลั่งฮอร์โมนครั้งที่...4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,986 ครั้ง
    1 มี.ค. 61

หลั่งฮอร์โมนครั้งที่...4

 



“หากพูดถึงยาฆ่าแมลงสังเคราะห์ออร์กาโนคลอรีนที่นิยมแล้วเราจะนึกถึงสารตัวหนึ่ง...C14H5Cl5หรือที่เรารู้จักกันดีไดคลอโรไดฟินิลไตรคลอโรอีเทน (Dichlorodiphenyltrichloroethane) เรียกง่ายๆ ว่า DDT คราวนี้ลองบอกครูหน่อยสิคะว่าหากคิดถึง DDT แล้วพวกเธอนึกถึงอะไร?”

Silent Spring ค่ะ” เพื่อนร่วมคลาสเรียนคนหนึ่งยกมือตอบ อาจารย์คนสอนยิ้มแล้วพยักหน้า

“ฤดูใบไม้ผลิแห่งความเงียบงัน...ผลกระทบที่ส่งผลต่อสิ่งแวดล้อม ก่อให้เกิดมะเร็งในมนุษย์ ทำให้สัตว์หลายชนิดเสี่ยงต่อการสูญพันธ์...มีอย่างอื่นอีกไหมคะนักศึกษา?”

เวสะกิดเรียกผม “หืม?”

“บอกหน่อยสิอัณณ์กูจะตอบเอาคะแนนอ่ะ”


ดูขอแบบ...หน้าไม่อายเลย


ผมส่ายหน้าขำ “พอล แฮร์มันน์ มูลเลอร์”

“ใครอ่ะ?” เวขมวดคิ้ว

“นี่เรียนมาตั้งนานไม่รู้...”


จริงๆ เลย...สมเป็นเวจริงๆ จำแต่อะไรง่ายๆ สั้นๆ


“พอล แฮร์มันน์ มูลเลอร์ ครับ!” เวยกมือตอบทันที

“อืม...เวจะตอบ?” อาจารย์ยิ้มอย่างเอ็นดูปนระอา “อย่าถามอัณณ์นะ คุณมูลเลอร์คนนี้คือใครคะเว?”

“เอิ่ม...นักเคมีชาวสวิสที่ค้นพบคุณสมบัติในการกำจัดแมลงของ DDT ครับอาจารย์จารีย์คนงาม” อาจารย์ส่ายหน้าให้กับอารมณ์ทะเล้นของเว ผมเขียนคำตอบให้ก่อนเพื่อนตัวแสบจะยกมือตอบเองล่ะครับ

“วันนี้ครูยกตัวอย่างเรื่อง DDT ที่เป็นสารพิษต่อสิ่งแวดล้อม เพราะอย่างนั้นตอนเย็นก่อนห้าโมงครึ่งให้ค้นข้อมูลของสารพิษที่ตัวเองสนใจมาคนละหนึ่งอย่างเขียนมาในกระดาษ reuse แล้วให้เข้ามา สอบปากเปล่ากับครูเรื่อยๆ แล้วกันนะคะ วันนี้เลิกคาบได้...”

พวกผมเก็บชีทเรียนและเอกสารต่างๆทันที ผมปิดเลคเชอร์เล่มหนาของตัวเองลง ก่อนจะหันปลุกตำลึงที่หลับมาทั้งคาบเพราะแฮงค์หนักจากเมื่อคืน

“งานอีกแล้ว...จารย์จารีย์คนสวยสั่งงานพร้อมเลคเชอร์ ไอ้อัณณ์! เอาของมึงมาให้กูไปซีเดี๋ยวนี้เลย”

“เฮ้ย! เผื่อด้วยไอ้เว!” ตำลึงยกมือ

“เผื่อด้วย!” เพื่อนคนอื่นต่างยกมือกันระนาว ผมส่ายหน้าเบาๆ ความจริงแล้วผมไม่ได้เรียนเก่ง เรียกว่ากลางๆ วิชาพื้นฐานนี่มี D โผล่มาแทบจะทุกเทอม พอเป็นวิชาสาขาก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อย แต่ผมเป็นคนจดเลคเชอร์ได้เข้าใจง่าย และจดทันที่อาจารย์พูดตลอด ทำให้เพื่อนคนอื่นชอบมายืมเลคเชอร์ผมไป


แต่พวกมันก็ฉลาดไงครับ เอาไปดัดแปลงตามแบบฉบับตัวเอง...เรื่องฉ้อฉลการบ้านนี่ชำนาญนักล่ะ  


“ตอนค่ำมีแข่งบาสฯ ของปีหนึ่งนะโว้ย! ไปให้กำลังใจน้องหน่อย ใครติดไฟนอลโปรเจคไม่ต้องออกจากห้องแล็ปมานะ”

ไฟนอลโปรเจคของชั้นปีสี่สาขาสิ่งแวดล้อมคืองานหนักที่ทำให้คนกลายเป็นซอมบี้โดยไม่ต้องพึ่งเชื้อโรคครับ...เพราะต้องทดลอง ต้องทำซ้ำตามกระบวนวิทยาศาสตร์ ต้องใช้สารเคมี เครื่องมือต่างๆ ไหนจะต้องรอผลอีก คิดดูแล้วกันว่าหากพวกผมไม่ย้ายข้าวของจากหอมาอยู่ห้องแล็ปนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว

“เด็กๆ มีซ้อมสแตนด์กับนำเชียร์ไม่ใช่หรือไง?”

“ใช่...แข่งร้องเพลงมหาลัย แล้วก็แข่งกีฬาภายใน ตารางกิจกรรมยาวเป็นหางว่าว”

“ปายกับมิราเป็นคนดูแลสแตนด์” ผมถาม “ใครดูแลหลีดอ่ะ?”

“น้องทีมมั้ง กูจำได้คนเดียว” ลูกหว้าหัวหน้าชั้นปีของผมบอก “แต่เดี๋ยวหว้าขอให้น้องคนอื่นลงไปดูให้อีก สแตนด์น้องเป็นไงบ้างวะอัณณ์?”

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ น้องลากันเยอะ”

“เออ...นัดรวมปีหนึ่งสักครั้งเถอะหว้า ต้องเตือนน้องหน่อยล่ะ หนีๆ หายๆ กันแบบนี้” ซันรองหัวหน้าสาขาขมวดคิ้ว

“น้องไม่ไหว้ ทำเมินกูรับได้ ไม่แขวนป้ายชื่อ ใส่กระโปรงสั้นไปหน่อย ย้อมผมกูยังหยวนๆ แต่น้องเอาเสื้อเชิ้ตมาใส่ไม่ติดกระดุมมหาลัย ไม่ติดตรามหาลัยนี่กูรับไม่ค่อยได้จริงๆ”

“ขนาดนั้นเลยเหรอซัน?” ผมเลิกคิ้ว

“อืม เราจำได้ว่าน้องสาขาเรานี่ล่ะ”

“ได้พวกมึง เดี๋ยวกูเรียกรวมปีหนึ่งให้ เฮ้อ...”  

ความจริงพวกผมก็ไม่ได้เคร่งเรื่องกฎระเบียบอะไรขนาดนั้นอะไรที่พอนุโลมและคิดว่าน้องโตแล้วคิดได้พวกผมก็ไม่ห้าม...แต่อย่างน้อยการใส่ตราของมหาวิทยาลัยในรั้วมหาวิทยาลัยก็สื่อถึงการแต่งตัวที่ถูกกาลเทศะและให้เกียรติในสถาบันรวมถึงอาจารย์ผู้สอน

“ว่าแต่อัณณ์...เรื่องที่อัณณ์ไปกุ๊กกิ๊กกับน้องเพชรคนหล่อเสือสมอยิ้มยากนี่ยังไงอ่ะ หว้าอยากรู้?” ผมยิ้มเก็บกระเป๋าแล้วลากเวกับตำลึงออกไปอย่างรวดเร็ว

“เจอกันตอนเย็นที่สนามบาสฯ นะ”

“ อัณณ์หนีไปอีกแล้วอ่ะ! เร็วชะมัด!

“ไม่อยากตอบแบบนี้มีซัมติงแหงๆ!

“แต่นั่นน้องเพชรเลยนะโว้ย เพชรที่ได้ตำแหน่งเดือนมหาลัย ตำแหน่งป๊อบปูล่าโหวต!

“เพชรน้ำหนึ่ง สกุลกุสลา บ้านน้องเพชรเป็นยังไงพวกแกก็รู้”

"รู้...แต่ไม่มีใครพูดอะไรไง..." สกุลกุสลา...พูดไปใครบ้างจะไม่รู้จัก ตั้งแต่ปีหนึ่งที่น้องคนนี้เข้ามาก็มีชื่อเสียงโด่งดังในมหาวิทยาลัยทันที...ขนาดพาณิชยนาวีที่ว่าฝึกโหดและไม่มีการแบ่งแยกหรือเกรงใจใคร...


ยังต้องยอมลงให้คนนี้


"เอ่อ..." รองหัวหน้าสาขายกมือขึ้น “ลองคิดดูดีๆ นะว่าพี่ชายอัณณ์เป็นใคร...” หลายคนที่เคยเห็น เคยพูดคุยกับพี่ชายของเพื่อนมาแล้วแทบจะกลอกตาใส่กันทันที

“อืม...งั้นก็สงสารน้องเพชรสุดหล่อเถอะ”

“นั่นสิ...” ทุกคนออกจะเห็นด้วยไม่ได้...

 

 

 

 

“มึงนี่แข็งแรงจริงๆ เลยว่ะอัณณ์  เหลาไม้ไผ่เกือบยี่สิบอันเสร็จอย่างรวดเร็วมาก” เวที่ช่วยผมเหลาไม้ไผ่อยู่ข้างๆบ่นงึมงำ แต่ยังดีที่บ่นไปมือก็ช่วยทำงาน

“บ้านอัณณ์มีสวนนะเว...” ผมชอบปลูกต้นไม้ บ้านก็มีพื้นที่ว่างจึงดัดแปลงทำเป็นสวนผัก สวนผลไม้ รวมถึงไม้ดอกไม้ประดับวันเกิดเพื่อนๆ วันเกิดอาจารย์ก็เอาต้นไม้ที่บ้านมาให้ดีไปหลายอย่างเลยล่ะครับ

“พี่เพลิงไม่ไล่มึงออกจากบ้านข้อหาเปลี่ยนที่อยู่เป็นป่าดงดิบเหรอ?”

“พี่เพลิงไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า” ผมส่ายหน้า...ตั้งแต่พี่ชายมาพบพวกเพื่อนๆ พี่เพลิงก็กลายเป็นไอดอลที่บางคนชื่นชมและบางคนขยาด ด้วยนิสัยอันเป็นเอกลักษณ์เกินไปของพี่ชายผม

“ต้องเหลาอีกกี่อันอ่ะอัณณ์ เดี๋ยวต้องไปดูน้องแข่งบาสอีกนะ”

“อืม...ไม่เยอะแล้ว จะทำแปลงผัก อาจารย์บอกว่างานเปิดรั้ววิทยาศาสตร์จะโชว์แปลงเกษตรไร้สารพิษกับเกาะเชจู”

“เออ...จะถึงงานเปิดรั้วแล้วนี่หว่า...คงต้องประชุมกันก่อน เดี๋ยวค่อยแบ่งงานให้น้องลงมาช่วย”

“อ้าว...พี่อัณณ์มาตรวจงานเหรอครับ...ไอ้เพชรมานี่มึงมาๆ นี่พี่อัณณ์ของมึงเลิกง่วงได้แล้ว อ้อ...หวัดดีครับพี่ๆ ผมชื่อช้างเรียนนาวีเหมือนกัน เพื่อนเพชรอีกคนนอกจากไอ้ชาครับ”

“ สวัดดีครับน้องช้าง” ผมยิ้มให้ยกมือรับไหว้

“น้องช้าง...ทำไมชื่อนี้เหรอ? พี่งงตัวก็ไม่เห็นโตนะ?” น้องเป็นคนร่างสูงดูสูงโปร่งอย่างคนออกกำลังกายและมีกล้าม เวถามอย่างสงสัย...เวเป็นพวกสงสัยไปทุกเรื่องชื่อคนอื่นยังอยากรู้ ขนาดตำลึงยังมองแบบหมั่นไส้

“ผมชื่อจริงไอยราครับพี่ พ่อคงไม่อยากคิดชื่อเล่นให้ไหม่ไอยราแปลว่าช้าง ตั้งอย่างนี้ล่ะง่ายๆ"

“มาดูแปลงผักกันหรือครับ?"

“ใช่ครับ...ก็ถ้าแปลงผักตายพวกผมก็ติดเอฟนี่ เคยมีคนโดนแล้วรุ่นพี่บอก”

“แปลงสตรอว์เบอร์รีน่ะเหรอ?” ผมยิ้มให้เจ้าแมวที่มานั่งข้าง มือขาวๆ นั่นก็หยิบไม้ไผ่ที่ผมเหลาปลายแหลมมาจ้องๆ


ไม่ใช่ปลาทูเสียบไม้นะเจ้าแมว...กินไม่ได้


“ที่จริงอาจารย์ไม่ได้ปล่อยเอฟง่ายขนาดนั้น แต่กลุ่มที่โดดเพราะพอทำผักตายก็ซื้อผักมาปลูก คิดว่าพี่ไม่รู้หรือไง...” ผมเป็นคนเช็คสภาพแปลงของน้องๆ ทำไมจะจำไม่ได้ แปลงผักที่เหี่ยวเฉาและแห้งแล้งจะกลับมาดูสดใหม่พร้อมกินภายในไม่กี่วันได้ยังไง


เพราะไม่เอาใจใส่...เพราะไม่รับผิดชอบ


“อัณณ์...โหด”

“ใช่เลน...ระวังไว้นะคะน้องเพชร เห็นใจดี ใจเย็นยิ้มบ่อยอย่างนี้อย่าให้โหด...อัณณ์มันยักษ์มารดีๆ นี่เอง”

“ตำลึง...” ผมปราม

“ทำไมย่ะ ฉันพูดความจริง! ให้น้องเพชรรู้ไง!!

“อัณณ์...ใจดี”

“ถูกหลอกแล้ว!!

“นี่ไอ้ช้าง ไอ้เพชร พวกมึงสองคนกรุณามาช่วยกูรดน้ำต้นสตรอว์เบอร์รีสักที กระแดะอยากปลูกก็มารับผิดชอบ มาถอนหญ้าด้วย!!” ผมพอจะรู้ล่ะว่ากลุ่มโจรสลัดใครเป็นตัวตั้งตัวตีอยากปลูกสตรอว์เบอร์รี่...


แมวขนฟู


“เดี๋ยวสิ...ให้ไอ้เพชรมันคุยกับพี่อัณณ์ของมันก่อน มันไม่ง่วงแล้วมึงเห็นไหม?”

“อ้าว พี่อัณณ์ พี่เว พี่ตำลึงหวัดดีครับ” น้องชาที่ถือบัวรดน้ำวางลงก่อนยกมือไหว้พวกผมเรียงคน

“สตรอเบอรี่ไม่ควรรดน้ำเยอะนะครับ เดี๋ยวจะเน่าเอา”

“จริงเหรอพี่! นี่ผมกลัวเหี่ยวมาก พี่อัณณ์มีวิธีดูแลสตรอว์เบอร์รีดีๆไหมครับ ตอนแรกพวกผมจะปลูกผักคะน้า ผักกาดขาวกันแต่ไอ้เพชรมันเรื่องเยอะ อยากกินสตรอว์เบอร์รีแถมหน้ามึนไม่ฟังใครอีก!!” น้องชานั่งลงแล้ว...ฟ้อง

“ชอบขนาดนั้นเลยหรือครับ?” ผมถามเจ้าแมว

“อื้อ...หวานๆ เปรี้ยวๆ ฉ่ำๆ อร่อย...”

“จะเลี้ยงสตรอว์เบอร์รีให้ได้ดีต้องใส่ใจความชื้นในดิน ระวังอย่าให้น้ำท่วมแปลงไม่อย่างนั้นรากจะเน่า อืม...จะให้ดีไปหาฟางข้าวหรือใบตองตึงมาคลุมดินจะช่วยรักษาความชื้นกับธาตุอาหารในดินได้ เป็นพืชที่ต้องอาศัยความใส่ใจดูแลอย่างมากเลยล่ะครับ รดน้ำแค่วันละครั้งก็พอ ช่วงฝนตกก็ต้องคอยระวัง หญ้ารอบแปลงไม่ต้องถอนปล่อยเพราะอาจกระทบกับรากสตรอว์เบอร์รีได้”

“ฟังดูยุ่งยากจังเลยพี่” น้องๆ ทำสีหน้าตลกๆ ก่อนจะตีหัวเจ้าแมว

“ดูสิเพราะมึงอยากกินเลยไอ้เพชร!! นี่หากเลี้ยงไปไม่จบเทอมนะ ติดเอฟกันยกกลุ่มแน่!

“พี่อัณณ์! หากสตรอว์เบอร์รีตาย อย่าให้เอฟพวกผมนะ!!

“พี่ไม่ได้เป็นคนให้เกรดนะครับ อีกอย่างหากพวกเราพยายามเลี้ยงดูและไม่เอาเปรียบคนอื่น พี่ก็ไม่ได้โหดร้ายอะไรด้วย”

“อือ...อัณณ์ใจดี” เจ้าแมวยิ้มบางช่วยผมเหลาไม้อย่าเก้ๆ กัง ตอนแรกก็ดูทำไม่เป็นหรอก แต่เห็นผมนั่งทำและพออันที่สามสี่ เพชรก็เริ่มคล่องขึ้น

“เสร็จจากตรงนี้แล้วพวกพี่อัณณ์จะไปไหนกันไหมครับ?” น้องชาว่า

“ไปดูปีหนึ่งสาขาพี่ วันนี้แข่งบาสฯ ด้วย”

“กีฬาเฟรชชี่ใช่ไหมครับ...พวกผมก็จะไปสนามบาสฯ เหมือนกัน”

“นาวีชนะบ่อย” ตำลึงตาพราว ก็คุณเธอชอบไม่นั่งส่องหนุ่มๆ แถวนั้นย่อมรู้ดี

“แน่นอนครับพี่ตำลึง เดี๋ยวพอเข้ารอบรองฯ ปีอื่นลงเล่นได้ งานนี้สนุกแน่ๆ ไอ้เพชรมันเล่นด้วยนะพี่อัณณ์” ผมเลิกคิ้ว

“ไม่ใช่ไปยืนมึนในสนามหรือครับ?”

“ไม่ใช่สักหน่อย พ้อทย์การ์ด...”


เจ้าแมวเล่นเป็นพ้อทย์การ์ดด้วย...มหัศจรรย์เกินไปแล้ว แค่แมวเล่นบาสฯได้นี่ผมแปลกใจจะแย่

“ไปเชียร์นะ” ดวงตาคมออดอ้อนหันมามอง


“เดี๋ยวๆน้องเพชร อัณณ์เรียน ENVI จะไปเชียร์นาวีทำไม?” เวเลิกคิ้ว ท่าทางหาเรื่อง เจ้าแมวยักไหล่ ก้มหน้าเหลาไม้อย่างตั้งใจเอ่ยพูดเสียงนิ่งตามสไตล์

“ไม่ได้เชียร์นาวี...เชียร์ผม”




วิชาการนิดหนึ่งนะคะตอนนี้ 555 ชอบเจ้าแมวหน้ามึนประโยคสุดท้าย...ไม่ได้ให้เชียร์คณะตัวเองนะ ให้เชียร์แมว แมวเล่นบาสฯ ได้ด้วย มหัศจรรย์จริงๆ

ช่วงนี้อากาศเย็น คนเขียนคิดไปเองหรือเปล่าไม่รู้ แต่การที่คนเขียนป่วยติดๆกัน ก็น่าจะใช้ล่ะคะ ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ระวังอย่าให้ป่วย

สำหรับวันนี้...ใครที่ยังไม่นอน ฝันดีนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.986K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3128 12311232123312 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:49
    แงงงงง
    #3,128
    0
  2. #3018 Airzaa1810 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 19:02
    เอ็นดูเจ้าแมวของอัณณ์
    #3,018
    0
  3. #2992 nicharipaen04 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:29
    เจ้าแมวววววว~
    #2,992
    0
  4. #2960 Kim-kibom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 22:38
    มีหยอดเนอะ
    #2,960
    0
  5. #2952 MINERVA09 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:14
    'เออะ' จ่ะน้องแมวเอาที่สบายใจ!!
    #2,952
    0
  6. #2917 earnnearn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 16:01
    เอ็นดูเจ้าแมว
    #2,917
    0
  7. #2893 RealThxnB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:13
    กรี๊ดดดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คลบ้าาา
    #2,893
    0
  8. #2814 Miki_milky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:19
    โอ้ยๆๆน่ารัก
    #2,814
    0
  9. #2804 ShaDow_white (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 16:01
    แม๊~ ไม่ต้องเชียร์นาวี เชียร์ผ้มมมมม
    #2,804
    0
  10. #2772 Peachz. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:20
    เพชรเป็นเมะที่ดูนุ่มนิ่มมาก. ชอบอะ คนอ้อนเก่งๆ
    #2,772
    0
  11. #2744 Sunflower.W (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 06:27
    ร้องจ้าไปยัง ... จ้าาาาาาาา
    #2,744
    0
  12. #2576 Vic whiskey (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 16:45
    ได้ความรู้ไปในตัวว
    #2,576
    0
  13. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 21:36
    นว้องงง น่ารักเกินไปแล้ววว พี่อัณณ์ก็น่ารักค่าาา555
    #2,556
    0
  14. #2537 pcy921 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 14:31
    แพ้ทางคนอย่างเทอ
    #2,537
    0
  15. #2530 pare4561 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 14:58
    ความอ้อนพี่นี้คืออะไร😁😁😁
    #2,530
    0
  16. #2515 palm-mild (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 18:32
    มีความเขิลวนไป
    #2,515
    0
  17. #2502 yvesssssssssssssss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:00
    อหหหหห เพชรรรรร อหหหหหหห
    #2,502
    0
  18. #2460 khunsom08 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:38
    น้องร้าย ง่วงๆ มึนๆ
    #2,460
    0
  19. #2423 XMCB_BB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:01
    เจ้าแมวววววว มึนๆแต่น่ารัก พี่อัณณ์ก็น่ารัก ผู้ดีใจดีสุดๆๆ งืออออ
    #2,423
    0
  20. #2406 Ppjk0109 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 00:48
    อ่านไปยิ้มไป เขิลลลลล -/-
    ชอบภาษาเขียนมากค่ะ ปลื้มม ปกติไม่ค่อยอ่านเมะเด็ก 555 แต่เรื่องนี้ชอบมาก -/-
    #2,406
    0
  21. #2358 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 02:07
    อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ ฮรือ ชอบอ่ะ ชอบมาก
    #2,358
    0
  22. #2249 Crema' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 05:04
    มันดูจริงเพราะคนพี่เป็นคนละมุนคนน้องง่วงๆเนียนๆนี่แหละ 555555
    #2,249
    0
  23. #1923 Phunpasa Fah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 23:12
    ง่อวววเชียร์ผม5555
    #1,923
    0
  24. #1461 SUNOBA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 11:55
    ตอนนี้ดินแล้ววว แมวมึนตัวนี้นี่.... =∆=
    #1,461
    0
  25. #1420 liver2541 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:19
    ประโยคสุดท้าย ข่วนจออย่างเก้วกาด ฟิน!!
    #1,420
    0