OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 28 : SP. THANK IV (#ชาเอิร์ลเกรย์...II)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 964 ครั้ง
    12 เม.ย. 61






Cr. IG : kuma.goru


SP. IV
#ชาเอิร์ลเกรย์...II. 





               "พี่เตโช" ผมเอ่ยเรียกเบาๆ ซึ่งพี่เขายังจ้องผมอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วขึ้นไปนั่งทันที

               อะไรของพี่เขา...ผมงงนะ

               ผมเลยเปิดประตูรถเข้าไป ก่อนจะสตาร์ทเครื่องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เพราะจำได้ว่าพี่เตโชเกลียดอากาศร้อนพอๆ กับผมนั่นล่ะ

               "พี่มีธุระอะไรกับผม?" คงไม่ใช่ตามมาอบรมเรื่องที่ผมไม่ยกมือไหว้เขากับพี่ไวน์อะไรนั่นหรอกนะ
               "สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?" พี่เตโชถามเสียงเรียบ
               "ห่ะ?"
               คราวนี้คิ้วบนหน้าหล่อๆ นั่นขมวดเข้าหากันอีก "ฉันถามว่านายกับเด็กนาวีฯ คนนั้นสนิทกันตังแต่เมื่อไหร่!" หางเสียงนั้นเย็นและบ่งบอกอารมณ์หงุดหงิดของคนถาม ถึงแม้ผมจะยังงงๆ อยู่
               "คนนั้น? หมายถึงพวกพี่เพชร พี่ช้าง พี่ชาน่ะหรือ?"

               แล้วทำไมพี่เตโชต้องสงสัยด้วยวะ 

               "คนหลัง! สนิทกันมากถึงขนาดป้อนอาหาร เช็ดปากกันขนาดนี้...เป็นอะไรกันหรือไง!"
               ผมขมวดคิ้ว เห็นขนาดนี้แสดงว่าพี่เตโชแอบมองมานานแล้วสิ แต่ว่าการแอบมองไม่ใช่วิสัยพี่เขานี่ สงสัยคงกลัวผมก่อเรื่องให้วิศวะอีกแน่ๆ
               ผมกลอกตา "ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย พี่ชาแค่ดูแลผม" เพราะผมไม่เคยกินมาม่าคัพมาก่อนน่ะสิ แกะเปลือกไข่ต้มก็เก้ๆ กังๆ พี่ชาเลยทนดูไม่ได้ อีกอย่างผมก็ดื้อไม่ยอมกินขนมหน้าตาประหลาด พี่ชาเลยเอายัดปาก มองดูเป็นป้อนที่ไหน
               "เหอะ! ดูแล..."
               "พี่เป็นอะไรของพี่? พวกผมสนิทกันไม่ดีหรือไง? พี่จะได้ไม่ต้องกลัวว่าผมมาสร้างปัญหากับนาวีอีก ไม่ต้องสร้างปัญหาให้พี่ตามเก็บกวาดอีก ก็ดีแล้วนี่"
               "เกรย์!!" พี่เตโชตวัดตามองผมอย่างโกรธๆ มือใหญ่นั่นกำข้อมือผมแน่นจนรู้สึกเจ็บ ผมก็ไม่ใช่คนตัวบาง ข้อมือเล็กอะไร ดังนั้นการที่เจ็บเพราะแรงของเขา...พี่เตโชบีบมาเต็มแรง

               นั่นสิ...ไม่ใช่พี่ไวน์คนนั้นที่เขาต้องมาใส่ใจ ต้องมาทะนุถนอมนี่...จะบีบให้เจ็บแค่ไหน จะระบายอารมณ์ยังไงก็ได้

               ไม่เหมือนสัมผัสจากมือใหญ่ของใครอีกคน
               พี่ชา...

               "อย่าไปสนิทกับหมอนั่นให้มาก!" 
               "ผม...ไม่เข้าใจ" ข้อมือที่เจ็บ...มันเจ็บมากขึ้น แต่ไม่เท่าหัวใจ "พี่ทำแบบนี้ต้องการอะไร...ไม่อยากให้ผมสนิทกับพี่ชา? อย่าบอกว่าพี่หวงผม" ผมแค่นยิ้มสะบัดข้อมือออกมา มันรู้สึกเสียดไม่น้อย
               "อย่ามาเข้าใจผิด" พี่เตโชหรี่ตา เสยผมด้วยความหงุดหงิด ดวงตาของเขาฉายแววสับสนบางเบา

               นั่นสิ...ถ้าพี่เตโชหวงผมน่ะแปลกมากกว่า

               "นายมันตัวปัญหา นาวีฯ กับวิศวะมีปัญหากันเพราะนาย สนิทกันมากๆ เดี๋ยวนายก็สร้างเรื่องอีก ฉันไม่อยากมาแก้ปัญหาให้นายแล้ว มันน่ารำคาญ!"
               "ถ้ามันน่ารำคาญขนาดนั้นพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับผมสิวะ!" ผมเอ่ยอย่างหัวเสีย
               "คิดว่าฉันอยากยุ่งเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อนายฝากฉันดูแล เด็กตัวปัญหาอย่างนาย...ฉันไม่มีทางเข้าใกล้!"

               เด็กตัวปัญหา...

               ผมกัดปากตัวเองแน่น กลั้นก้อนสะอื้นที่มาจุกอยู่บริเวณลำคอ ปกติผมไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่ยกเว้นเรื่องครอบครัวกับเรื่องที่ทุกคนมองผมเป็นตัวปัญหา...

               "พี่ลงไป..." ผมแค่นเสียเย็น เงยหน้าเพื่อไมให้น้ำใสๆ ที่คลออยู่ไหลลงมา

               ให้ตายผมก็จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา! น้ำตา...มีไว้ให้ร้องไห้กับคนที่เข้าใจ ไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นค่า!

               "ลงไป!" ผมย้ำอีกครั้ง พี่เตโชเหมือนรับรู้อารมณ์ของผมได้ เขาพยายามเอ่ยอะไรสักอย่างแต่ก็ชะงัก มองผมคล้ายขอโทษ

               เหอะ...

               "เกรย์..." เสียงทุ้มนั้นอ่อนลง มือเอื้อมมาแตะตัวผม แต่ผมขยับหนี
               "พี่ลงไป"
               พี่เตโชจึงลงจากรถไปทันที ผมไม่รู้ว่าเขาจะยืนอยู่อีกไหม แต่กดล็อคครถแล้วปล่อยน้ำตาออกมาเงียบๆ
พี่เตโชแค่ขึ้นมาด่า มาว่า และตอกย้ำให้รู้ว่าในสายตาเขาผมไม่เคยมีค่าอะไร มากกว่าลูกชายของหุ้นส่วนตัวปัญหาที่เขาต้องคอยเก็บกวาดตามหลังกับเรื่องที่ผมก่อ

               เขาเคยเรียกแทนตัวเองว่าพี่...แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ว่าคำแทนตัวนั้นหายไป กลายเป็น 'ฉัน' กับ 'นาย' แทน 
               ผมปล่อยให้เจ้าน้ำตาไหลลงมาช้าๆ รู้ว่าบางทีการร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร แต่ผมอยากร้อง...ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้

               ร้องไห้คนเดียว

               ถ้าทะเลาะกับพ่อและแม่ ผมก็แอบมาร้องไห้คนเดียว ส่งเสียงออกมาไมไ่ด้ เพราะแม่มักบอกว่าน่ารำคาญ พี่เตโชก็คงเหมือนกัน...

               ผมจึงดีใจมาก...วันนั้นที่ทะเล...ตอนผมร้องไห้ 
มีพี่อัณณ์คอยปลอบอยู่ข้างๆ

               ไลน์!

               เสียงไลน์ที่แจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้าทำให้ผมหยิบมาดู ตอนแรกก็ไม่สนใจหรอกนะ แต่พอเห็นชื่อกับดิสรูปแล้วก็เผลอกดเข้าไปดูทันที
               ชื่อ 'ชาเอิร์ลเกรย์' และดิสรูปกระต่ายขนปุกปุยสีเทาตาสีแดง หน้าตาบู้บี้ดูน่ามันเขี้ยวจนอยากหยิกขึ้นมา

               'ทำไมยังไม่ออกจากม.อีก เจ้าดื้อ'

               น้ำตาผมหยุดไหลทันที ก่อนจะย่นคิ้วและเผลออมยิ้มออกมา...ก็มีคนเดียวนี่ล่ะที่เรียกผมว่าเจ้าดื้อ และเป็นคนเลี้ยงกระต่ายน่ะ
               'ทำไมพี่รู้? ไปเอาไลน์ผมมาจากไหน? อีกอย่างไม่เรียนเหรอ?'
               'นี่ใครครับ พี่ชาคนจริงนะ พี่ยังมีเฟสเรา มีทวิตเรา มี IG เรา แล้วก็มีสายสืบทั้งมหาลัย ส่วนคำถามสุดท้าย...แอบเล่นครับ' มีอีโมติคอนเจ้ากระต่ายนอนสลบมาด้วย นี่ลงทุนซื่อสติกเกอร์กระต่ายเลยสินะ เห่อสัตว์เลี้ยงจริงๆ 
               'ขอให้อาจารย์จับได้' ผมหัวเราะ รู้สึกดีขึ้นหลังจากที่ได้คุยกับเขา พี่ชาเหมือนเป็นความสุขและความอบอุ่น แค่ได้เห็น ได้พูดคุย..ความไม่สบายใจทั้งหมดก็สลายไป
               'กระต่ายใจร้าย' มีการตัดพ้อโดยส่งเจ้ากระต่ายร้องไห้มาอีก
               'ผมเป็นคนนะ! ไม่ใช่กระต่าย...เนี่ยจะกลับคอนโดแล้ว' ผมขยายรูปดิสพี่ชาใหญ่ๆ มองเจ้ากระต่ายตาแดงนั่นอย่างเป็นอริทันที

               ใครเป็นกระต่ายกัน! ฉันหล่อกว่าแกแยอะ!

               'กระต่ายหัวเทาที่ดื้อมากๆ ขับรถดีๆ นะเจ้าดื้อ พี่ต้องเรียนแล้ว อาจารย์จะกินหัวพี่'
               ผมหัวเราะ ภาวนาให้อาจารย์สั่งการบ้านพี่ชาเยอะๆ ส่งสติ๊กเกอร์บายบาย แล้วก็เอนหัวพิงเบาะรถ ยกมืขึ้นแะตรงตำแหน่งหัวใจ

               ความเจ็บปวดเบาบางลง...

               แค่ข้อความไม่กี่ประโยค ราวกับมีคนส่งมานั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาคมๆ ที่วิบวับด้วยประกายเอ็นดูนั้นฉายชัดในห้วงความคิด ผมยกยิ้มน้อยๆ 

               "ข้อความของพี่...มาได้ถูกจังหวะจริงๆ เลยนะครับพี่ชา"

               มันช่วยฉุดผมให้ยิ้มได้อีกครั้ง
               ขอบคุณครับ...



               เตโชมองรถที่เพิ่งออกไปจากสายตา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงขนาดนั้น แต่เห็นเกรย์สนิทกับเด็กนาวีพวกนั้นเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะเด็กปีสามที่ชื่อน้ำชา คนที่หวงความเป็นส่วนตัว ตีเส้นออกจากคนอื่น และไม่ยอมให้ใครแตะตัวอย่างเกรย์...กลับยอมให้หมอนั่น...
               ตอนเกรย์ออกจากห้องเขาเพิ่งนึกได้ว่าเกรย์ยังไม่ทานข้าว เพราะเตโชเรียกเกรย์มาคุยเสียก่อน เขาเลยไปส่งไวน์และตามมา แต่บังเอิญเห็นเกรย์ไปกับนาวีสามคนนั้นเสียก่อน เตโชจึงเดินตามา และภาพที่เขาเห็นก็ทำให้หงุดหงิด...โมโห ไม่ชอบใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แล้วเมื่อกี้เห็นเหมือนเกรย์กำลังจะร้องไห้
               นานแล้ว...ที่เกรย์ไม่ร้องไห้ และน้ำตาที่พยายามกลั้นไม่ให้ไหลออกมานั้นทำให้เตโชเสียใจเช่นกัน

               เหมือนอะไรบางอย่างที่เป็นของเขา...กำลังจะหลุดลอยไป





                         'เจ้าดื้อ หกโมงเย็นมาเจอกับพี่ที่สนามบาสฯ นะ จะพากระต่ายไปเดินตลาด'
                         'ผมไม่ใช่กระต่าย! และไม่อยากไปเดินตลาดด้วย ร้อนจะตาย!'
                    'ไอ้เพชรชวนพี่อัณณ์มาด้วยนะ ไม่มาจริงเหรอเจ้าดื้อ'

          นั่นเป็นข้อความไลน์ที่ทำให้ผมมายืนงงๆ พิงรถตัวเองอยู่ข้างสนามบาสฯ วันนี้มีตลาดนัดในมหาลัย ผมเลนต้องอยู่ท่ามกลางสายตาของหลายคนที่มองมามีทั้งชอบและไม่ชอบ ผมก็ก้มๆ เงยมองการแต่งตัวของตัวเอง กางเกงยีนส์สีซีด เสื้อคอเต่าแขนยาวสีเขียวเข้ม รองเท้าผ้าใบไนกี้ นับว่าปกติดีนี่นา ตอนอยู่เช็กผมก็แต่งตัวแบบนี้
          "แน่ใจนะว่ามาเดินตลาดไม่ใช่มาเดินแฟชั่นนะเจ้าดื้อเอ๊ย แต่งตัวแบบนี้เดี่ยวก็ร้อนหรอก" คนทักที่มาพร้อมกลิ่นชาหอมๆ และแขนที่คล้องคอผมมีคนเดียว
          "พี่ชา" ผมมองหน้าพี่ชา ดวงตาคมวิบวับนั่นทำให้ผมยิ้มตาม นึกขอบคุณพี่เขาในใจ คนถูกเรียกยิ้มกว้างที่ชวนให้นึกถึงดอกทานตะวันเลย

          สดใส อบอุ่น อ่อนโยน...และแข็งแกร่ง

          "เรียกชื่อพี่เสียงอ้อนขนาดนี้ อยากกินอะไรครับเจ้าดื้อ เดี๋ยวพี่ชาคนนี้เปย์เอง"ไม่พอเขายังยืดแก้มผมไปมาอย่างสบายอารมณ์อีก

          ไอ้พี่บ้า!

          "เจอกระต่ายมึงแล้วไปกันเถอะ กูหิวจะตายแล้ว เพิ่งเลิกเซคเมื่อกี้เอง เออ...หวัดดีๆ" ผมยกมือไหว้พี่ช้างซึ่งพี่เขาก็โบกมือรับ 
          "กระต่ายที่น้องชาบอกจะมารับคือเกรย์หรอกเหรอ?" น้ำเสียงนุ่มๆ ทำให้ผมยิ้ม ก่อนจะปลดแขนพี่ชา ออกไหว้พี่อัณณ์ พี่เขารับไหว้แล้วยื่นมือมาลูบหัวผม แน่นอน...ว่าผมยืนให้พี่อัณณ์ลูบโดยไม่หนี
          "อัณณ์" เสียงง่วงๆ เอ่ยก่อนจะดึงพี่อัณณ์ออก ส่งสายตาดุๆ มามองผม "ไม่ให้ลูบ...อัณณ์ลูบหัวผมคนเดียวพอ"

          ขี้หวงจริงๆ เลย แค่พี่ชายลูบหัวผมแค่นี้ก็ไม่ได้!

          ผมยกมือไหว้พี่เพชร "พี่เพลิงล่ะ...ครับ?"
          "ยายปาย กับมิรา อยากไปกินสเต็ก พี่เพลิงเลยพาไปครับ เราน่ะ...ใส่เสื้อคอเต่าเดินตลาดเดี๋ยวก็ร้อนหรอกนะครับ"

          ผมยิ้มแหย ปกติไม่เคยเดินตลาดนี่...ผมเดินแต่ห้างอ่ะ

          "เดี๋ยวซื้อเสื้อยืดสักตัว แล้วเปลี่ยนใส่นะเกรย์ พี่รู้ว่าเราขี้ร้อน" ผมพยักหน้าหงึกหงัก เชื่อฟังอย่างว่าง่าย ในใจอุ่นวาบ ดีใจที่พี่ชายสังเกตเห็นนิสัยผม
          "ไอ้ชา...เอากระต่ายมึงไป" พี่เพชรเอ่ยน้ำเสียงงึมงำ จ้องตาผมดุๆ ทำหน้าเหมียวๆ ใส่ด้วย นี่คงไม่ชอบที่พี่อัณณ์คุยกับผมนานเกินไปน่ะสิ เป็นแมวที่ขี้หวงมาก!

          แต่ว่านะ...

          "ผมไม่ใช่กระต่าย!" คนพวกนี้ทำไมต้องคิดว่าผมเป็นกระต่ายด้วย! ผมไม่ใช่เจ้าตัวหูยาว หน้าตาน่าเกลียดนั่นสักหน่อย
บอกแล้วว่าผมหล่อกว่าเยอะ!!

          "กระต่าย" พี่เพชรบอก จิ้มหน้าผากผมจึกๆ "หน้าบู้บี้ ตาแดงๆ ดื้อๆ"
          "ผมไม่ใช่นะ! ผมตาสีฟ้า!" เดี๋ยวก็กัดนิ้วเสียหรอก!
          "เพชร..." พี่อัณณ์ปรามขำๆ
          "เอาล่ะๆ เกรย์เป็นกระต่ายตาฟ้า มาๆ...เดี๋ยวไปเดินจากประตูสอง หาเสื้อยืดให้เราก่อน" พี่ชาคล้องคอผมเดิน 
          "เหมือนกูเห็นกระต่ายกับแมวตีกันเลย สงสัยตาฟาดแน่ๆ" พี่ช้างพึมพำตามหลัง ได้ยินเสียงพี่อัณณ์หัวเราะ
          "พี่ก็เห็นอย่างที่น้องช้างเห็นครับ แต่เหมือนว่าแมวจะรังแกกระต่ายเสียมากกว่า"
          "หึๆ" คนที่คล้องคอผมอยู่หัวเราะในลำคอ พอผมเงยหน้ามองอย่างไม่ชอบ พี่ชาเหมือนรู้เลยก้มหน้าลงมา...และ...

          ให้ตายเถอะ! ดวงตาคมที่ทอดมองมานั้นทำให้ผมหน้าแดง! แก้มร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ได้แต่โทษอากาศประเทศไทยที่มีแต่ฤดูร้อน!

          ผมไม่ได้เขินนะ! ไม่ใช่จริงๆ!!




          พวกเราห้าคนเดินตลาดกันอย่างครื้นเครง แน่นอนว่าเสื้อคอเต่าของผมถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดลายเป็ดสีเหลืองที่ไม่เหมาะกับวัยมาก แต่ทุกคนกลับลงความเห็นว่าเหมาะ! ผมเลยได้แต่กล้ำกลืนใส่มัน ตอนนี้ในมือแต่ละคนเต็มไปด้วยของกิน กินไปเดินไป แถมยังร้อนและคนเยอะ

          แต่ผมกลับสนุกมาก...นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเดินตลาด และเดินกับคนอื่น ได้สนุกสนานลองชิมโน่นนี่ เข้าดูร้านโน้นร้านนี้ และแอบนินทาเจ้าของร้านตามหลัง

          "เกรย์อ้าปาก" เสียงของพี่ชาพร้อมๆ กับอะไรบางอย่างที่จ่ออยู่ชิดริมฝีปาก ทำให้ผมต้ดองอ้าปากรับและเคี้ยวมันลงท้อง
          "อร่อย...มันคืออะไรครับ?"
          "ลุกชุบน่ะ ทำจากถั่วเหลือง" พี่ชาเปิดกล่องพลาสติกที่เป็นรูปผลไม้หลากสี "เอาอีก..." ผมอ้าปากอย่างไม่คิดอะไร เห็นพี่ชาหรี่ตานิดๆ ก่อนจะหัวเราะและเอาลูุกชุบป้อนให้ผมอีก 
          "เลี้ยงง่ายนะเราน่ะ...เจ้าดื้อเอ๊ย" พี่ชายิ้มตาหยี ยีหัวผม จนได้แต่ปัดไม้ปัดมือออก ส่งเสียงหึ่มๆ ให้เขารู้ว่าผมไมชอบนะ แน่นอนว่าพี่ชาไม่สะทกสะท้านอะไร นอกจากหัวเราะ
          "อัณณ์ทำอร่อยกว่าตั้งเยอะ" พี่เพชรบอก ผมเลยหันไปมองทันที
          "พี่อัณณ์ทำเป็นด้วยหรือครับ" เก่งจริงๆ เลยอ่ะ ผมรู้สึกปลื้มเหมือนตัวเองเป็นคนทำเลย
          "ครับ ถ้าเกรย์ชอบแวะไปที่บ้านได้นะ เดี๋ยวพี่ทำให้เรากิน...พี่เพลิงก็ทำอร่อยเหมือนกัน"

          พี่ชายของผมทำอาหารเป็นทั้งสองคนด้วย!! เก่งอ่ะ! แต่ผมทำไม่เป็น สงสัยต้องหัดเรียนอย่างจริงจังแล้วล่ะ!

          "ผมกินด้วย..." พี่เพชรอ้อนเจ้าของทันที ผมกลอกตาใส่แมวหน้าหล่อ เดินตามพวกพี่ๆ ไปดูร้านต่อไป อากาศร้อนๆ แบบนี้ก็เดินตลาดสนุกดีนะครับ...เพราะกลุ่มคนที่มาด้วยแน่ๆ

          "ดื่มน้ำครับ" พี่ชาส่งน้ำเปล่ามาให้ผม เขาดูแล เทคแคร์อย่างไม่น่าเกลียด ทำให้ผมรู้สึกดีมากจริงๆ
          "เราเดินเลยร้านเค้กที่พี่อัณ์จะซื้อมาแล้วนี่ครับ..." พี่ช้างเอ่ยขึ้นมา
          "อ้าว...จริงด้วย เดินเพลินเลย งั้นเดี๋ยวพี่ไปเองพวกเรารอพี่อยู่ตรงนี้ก็ได้นะ"
          "ไปด้วยครับ" ทุกคนดันตอบพร้อมกันจนพี่อัณณ์หัวเราะ มองอย่างเอ็นดู ก่อนพยักหน้า
          "เกรย์ลองดูไหมครับ เค้กร้านนี้อร่อยนะ ขนาดยายปายไปกินสเต็กยังฝากที่ซื้อเลย"

          สรุปว่าพี่ปายเป็นคนอยากกินสินะ

          "ผมไม่ชอบของหวานเท่าไหร่..."
          "หืม? เหมือนไอ้ชาเลย แหมๆ กระต่ายกับเจ้าของนี่เหมือนกันจริงนะ หึๆ" พี่ช้างแซว และไม่รู้ทำไม...ผมแก้มแดงตามคำแซว!
          "กูไม่ชอบเพราะบ้านกูทำขนม ทำเครื่องดื่มไง กูชิมของพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก กินจนเบื่อล่ะ" พี่ชาเบะปาก
ผมเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ "บ้านพี่ทำขนมด้วย?"
          "อืม เป็นคาเฟ่ไทยประยุกต์ ทำทั้งพวกขนมเค้ก ขนมไทยและเครื่องดื่ม พวกชา กาแฟ น้ำสมุนไพร ชื่อร้าน 'หอมหมื่นลี้' อยู่เชียงราย"

          ชื่อร้านเพราะมาก หากผมไปเชียงรายจะต้องไปทานให้ได้

          "อ้าว นั่นร้านน้องชาเหรอครับ พี่เคยไปทานตอนเที่ยวเชียงราย บรรยากาศดีมาก อร่อยมากด้วย" พี่อัณณ์ทำหน้าแปลกใจ
          "เสียดายจัง ตอนนั้นผมไม่รู้จักพี่ ไม่อย่างนั้นผมจะเลี้ยงพี่อัณณ์ฟรีเลย.."
          "คราวหลังแล้วกันครับ"
          "ทีพวกกูไปมึงยังไม่เคยเลี้ยยง" พี่ช้างงึมงำ 
          "พวกมึงเนียนกินฟรีตลอดอ่ะ! กูเลี้ยงพวกมึงร้านก็เจ๊งกันพอดี หม่อมแม่กูได้เฉดหัวออกจากบ้านเอาน่ะสิ!"
          "มึงงก หม่อมชอบพวกกู" พี่เพชรหน้าเบ้
          "แสดงว่าพี่ชาต้องทำเป็นบ้างสิ" ผมถาม
          "ก็ทำเป็นนั่นล่ะ แต่พี่ขี้เกียจไง พ่อกับแม่ไม่ได้บังคับอะไรด้วย พี่ชอบเรียนนาวี มากกว่าชอบคำนวน ชอบสร้างเรือ ต่อเรือมากกว่า"
          "โม้...มึงชอบลอกการบ้าน"
          "เออ กูเห็นด้วยกับไอ้เพชรมัน"
          "พวกมึงจำเป็นต้องเผากูไหม หา!" สามเพื่อนสนิทเขาตบตีกันอีกแล้ว พี่อัณณ์ยิ้ม ผมเองก็เหมือนกันจวบจนสายตาไปเห็นใครบางคนเข้าเสียก่อน แน่นอนว่าเขาก็ชะงักที่เห็นผมเหมือนกัน

          พี่เตโชกับพี่คนสวยที่ชื่อไวน์
          คงมาเดินตลาดเหมือนกัน

          "เกรย์?" พี่เตโชหรี่ตา มองผมที่ยืนข้างพี่ชา ก่อนจะขมวดคิ้ว
          "เตโชกับไวน์ ไม่เจอกันสักพักเลยนะ" พี่อัณณ์ทักทาย
          "อืม พอดีเพิ่งเลิกเลยมาหาอะไรกินน่ะ อัณณ์เหมือนกันล่ะสิ" พี่เตโชยิ้มให้พี่อัณณ์ ท่าทีที่เขามีให้พี่อัณณ์ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนที่มีให้กับพี่ไวน์ ไม่ได้ร้ายกาจเหมือนอยู่กับผม แต่ผ่อนคลายเป็นธรรมชาติเหมือนอยู่กับเพื่อนสนิม

          นี่คงเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของพี่อัณณ์...

          "อื้ม เด็กๆ เลิกตีกันได้แล้วครับ ไปหาที่น่งกินข้าวกันดีกว่า ไหนบอกหิวกันไง"
          "จริงด้วย พวกมึงเล่นไม่รู้เวลา" พี่เพชรนี่มึนจริงๆ หาเรื่องโบ้ยความผิดให้คนอื่นอีก
          "เดี๋ยวมึงโดนไอ้แมว"
          "หมั่นไส้ โว้ย!" พี่ช้างดึงแก้มพี่เพชร ซึ่งคนถูกรังแกก็ทำตาหงอยฟ้องพี่อัณ์ทันทีื ผมหัวเราะขำๆ ก่อนจะรู้สึกว่าสายตาของพี่เตโช...ไม่ได้ละไปจากผมเลย
          "เจ้าดื้อ อยากกินอะไรอีกไหม?" 
          "ไม่แล้วครับ แค่นี้ก็เยอะแล้ว"
          "กินเยอะๆ สิ"
          "เจ้าดื้อ?...น้ำชากับเกรย์สนิทกันดีนะ" เสียงพี่เตโชเย็นจัด

          พี่ชาเลิกคิ้ว มองผมสลับกับพี่เตโช ก่อนคลี่ยิ้มกว้าง เอาแขนคล้องคอผม แล้วดึงไปจนแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขส "ครับ...เราสนิทกันมาก เนอะเจ้าดื้อเนอะ" ไอ้ดวงตาคมที่มองมาคล้ายอ้อนนั่นคืออะไร...แล้วทำไมผมต้องเหมือนถูกมนต์สะกดพยักหน้าหงึกหงักเชื่อฟังพี่ชาไปได้ล่ะเนี่ย!

          และเมื่อผมพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ชา พี่เตโชก็ตวัดตามองผมทันที สายตานั้นเย็นจัดและหงุดหงิดราวจะตีผมให้ได้

          "เต เราไปกันเถอะ ไวน์ร้อนแล้วนะ" น้ำเสียงนุ่มของพี่ไวน์นั้นไม่ได้ทำให้พี่เตโชเลิกมองผม จนพี่เขาเรียกอีกหลายครั้ง พี่ไวน์เลยมองผมนิ่งๆ ราวผมเป็นคนผิด

          พาลชะมัด

          "งั้นเราไปก่อนนะเต ไวน ์ ไปกันครับ" พี่อัณณ์เป็นคนเอ่ยลาส่วนพวกผมก็ตามไปทันที ผมรู้สึกถึงสายตาของพี่เตโชที่จ้องผมไม่หยุด

          แต่ช่างมันเถอะ...เขาคงกลัวผมก่อเรื่องให้เขาอีกนั่นล่ะ


          "นี่เจ้าดื้อ เราน่ะคงไม่ได้คบกับพี่เตโชหรอกนะ" พี่ชาเอ่ยถามขึ้นขณะฟาดยำขนมจีน ไก่ทอดสองชิ้น ผัดไทย และของกินเล่นอีกหลายอย่างจนเกลี้ยง ทำให้ผมอึ้งกับประสิทธิภาพการกินของเขาอยู่ ผมก็เป็นผู้ชายที่ค่อนข้างกินจุคนหนึ่ง แต่เจอพี่เขาผมนี่ยอมแพ้เลย
 คำถามของพี่ชาทำให้ผมเลิกคิ้ว อย่าว่าแต่คบเลย...ผมไม่เคยอยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ

          อ้อ...ตอนนี้ผมอยู่กับพี่ชาสองคนครับ ริมสระมรกตข้างตลาด เพราะพี่ช้าง พี่เพชร พี่อัณณ์ไปซื้อตำปูม้ากัน ซื้อมาแล้วอร่อย พวกพี่เขาเลยไปอีกรอบ
          "เปล่านะ แต่พี่เตเป็นลูกชายหุ้นส่วนใหญ่ของพ่อ ตอนผมอยู่เช็กก็เจอกันบ่อยๆ พอผมมาไทยพ่อกับแม่เลยฝากพี่เตดูแลผม เขาเกลียดผมจะตาย" 

          มันไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วกับความรู้สึกรักข้างเดียว ไม่รู้เจ็บจนชาหรือเพราะมีคนข้างๆ นั่งอยู่ด้วยกันแน่
          แค่มีพี่ชา...ราวกับทุกอย่างอบอุ่นขึ้น เขาเหมือนดอกทานตะวันจริงๆ

          "เกรย์ชอบพี่เตเหรอ?" พี่ชาถามตรงๆ จนผมแทบสำลัก อีกฝ่ายหัวเราะดึงทิชชู่เช็ดปากให้ผมทันที
          "ทำหน้าตาตลก พี่ฉลาดนะครับ เคยเห็นเราทำตาหงอยๆ เหมือนกระต่ายถูกทิ้งมองตามพี่เตโช"
          "เมื่อไหร่?"
          "นานแล้วครับ ก่อนจะรู้ว่าเราเป็นน้องพี่อัณณ์เสียอีก"
          "แล้วไม่สมน้ำหน้าผมเหรอ?" เด็กเกเร เอาแต่ใจ ไม่มีใครรักอย่างผมก็สมควรแล้วนี่
          "เอ้า! อย่าดราม่าสิเจ้าดื้อ! สมน้ำหน้าทำไม รักใครไม่ใช่เรื่องผิดสักหน่อย" พี่ชายีหัวผม เคาะจมูกและดึงแก้มผมตามสเต็ป รอยยิ้มของพี่ชาทำผมยิ้มตามไปด้วย มือใหญ่นั่นแตะข้อมือผมเบาๆ มองสำรวจไปมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง
          "พี่เตโชทำข้อมือเกรย์ช้ำแบบนี้ใช่ไหม?"
          ผมนิ่ง ก่อนพระพริบตา "ทำไมพี่รู้?"
          "สงสัยตั้งแต่ใส่คอเต่าแขนยาวแล้ว เห็นดื้อไม่ยอมถอด ไม่อยากให้พี่อัณณ์เห็นล่ะสิ เสียใจด้วยครับเจ้าดื้อ พี่อัณณ์เห็นแล้ว แต่พี่เขาไม่พูดเพราะไม่อยากให้เกรย์ลำบากใจ"
          "ผม..." ถึงจะเป็นเรื่องแปลกแต่ผมอุ่นวาบไปทั้งตัว ดีใจที่มีคนสังเกตความผิดปกติของผม นั่นหมายความว่า...เราสำคัญในสายตาใครสักคนไม่ใช่เหรอ
          "ช้ำแบบนี้ต้องทายานะครับ อ้อ...เกรย์ไม่รู้จักยาทาแน่ๆ เดี่ยวพี่ไปส่งเราที่หอแล้วก่อนไปแวะซื้อกัน"
          "ขอบคุณครับ"
          พี่ชานิ่งไปนิดก่อนจะหยิกแก้มผมไปมา มันเจ็บนะพี่บ้านี่ 
          "ทำหน้าน่ามันเขี้ยว ฮึ่ม นี่แน่ะๆ เจ้าดื้อ เจ้าดื้อ"

          พี่ชาบ้าไปแล้ว! 

          ผมสู้แรงเขาไม่ได้เลยได้แต่นั่งให้เขารังแก! เดี๋ยวผมจะฟ้องพี่อัณณ์! จนพี่เขาพอใจแล้วนั่นล่ะจึงยอมปล่อยแก้มผมที่ตอนนี้แดงเพราะมือใหญ่ๆ นั่นหมดแล้ว
          "ดีแล้วที่เราไม่ได้คบกับพี่เตโช พี่้ก็ไม่สนิทสนมกันเท่าไหร่ เจอกันบ้างเป็นครั้งคราวแต่แฟนพี่เขาที่ชื่อพี่ไวน์น่ะ ได้ยินกิตติศัพท์มาว่าร้ายลึก ไม่อยากให้เกรย์ไปรับมือกับคนแบบนี้"
          "พี่ห่วงผม?" ผมทำหน้ากวนโมโห แต่ในใจรู้สึกยินดี
          "แน่นอน กระต่ายดื้อหน้าแบบนี้มีตัวเดียว พี่ก็ต้องห่วงสิ ถ้าเกิดเกรย์มีเรื่องกับพี่ไวน์พี่ต้องช่วยเราอยู่แล้ว"
          เขาต่างกับพี่เตโชที่มักบอกว่าผมเป็นตัวปัญหา แต่พี่ชาพร้อมที่จะช่วยเหลือและชัพพอร์ตผม
          "ผมไม่ใช่กระต่ายสักหน่อย" พอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเขินเลยได้แต่อู้อี้เปลี่ยนเรื่อง ส่วนคนข้างๆนั้นหัวเราะหึๆ ยีหัวผมเบาๆ
          "กระต่ายตาฟ้า ขนเทา แต่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดแล้วเจ้าดื้อเอ๊ย"
          "ฮึ่ม!"
          "ฮะๆ" พี่ชาหัวเราะชอบใจ เสียงหัวเราะที่ทำให้ผมหัวเราะตามเขาไปด้วย

          สมแล้วที่เป็นดอกทานตะวัน

          "นี่เกรย์..."
          "ครับ?"
          "จำไว้นะว่าเรารักใคร ทำเพื่อใครน่ะไม่ใช่เรื่องผิด แต่อย่าลืมที่จะรักตัวเองด้วย" คำพูดที่ทำให้ผมนิ่ง

          รัก...ตัวเองงั้นเหรอ?

          "อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด อย่ากดตัวเองว่าไม่มีใคร เราไม่ได้คนเดียว ไม่ได้โดดเดี่ยว พ่อแม่ไม่สนใจแล้วยังไง แอบชอบคนที่เขาไม่รักเราแล้วยังไง เกรย์มีอีกหลายคนที่ยอมรับในตัวเรา...เพราะอย่างนั้น...รักตัวเองให้มากๆ การที่เรารักตัวเองไม่ได้หมายความว่าเห็นแก่ตัว แค่ทำตัวเองให้มีความสุข คนที่เห็นเราเป็นคนสำคัญก็จะมีความสุขด้วย เรามีค่า...กว่าที่คิดนะ"
          น้ำเสียงทุ้มนั้นซึมซาบเข้าไปในจิตใจ ราวชะล้างความขุ่นมัวและตะกอนที่ตกค้างอยู่หลายปีออกไปจนหมด

          นั่นสิ...ตั้งแต่โตมาผมเคยรักตัวเองแล้วหรือยัง เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากครอบครัว จากพี่เตโช ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ...ไม่เคยทำเพื่อตัวเองอย่างแท้จริงเลยสักครั้ง

          ผมเอื้อมมือไปกุมมือพี่ชา บีบเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณ ดวงตาคมคู่สวยนั้นอ่อนโยนและเจิดจ้า จนเผลอยกมือแตะแก้มเขาช้าๆ และเอ่ยคำพูดที่ออกมาจากหัวใจ

          "ขอบคุณครับพี่ชา"
          "ยินดีครับเจ้าดื้อ" อีกคนยิ้มกว้าง ทำให้ใบหน้าที่ดูนั้นสว่างไสว ดวงตาที่งดงามนั้นเจิดจ้าขึ้นอีกไป รอยยิ้มอ่อนโยนและมือที่ยกมาทาบมือของผมราวกับบอกว่ายังมีเขาอยู่

          และเหมือนเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ 

          ผมเบ้ปาก เปลี่ยนเป็นหยิกแก้มพี่ชาแทน เอ่ยเสียงฟังชัด "ผมไม่ใช่กระต่าย!"
          พี่ชาอึ้งไปนิดๆ ก่อนหัวเราะ และระรานกับแก้มผมเหมือนเอาคืน "ฮะๆ กระต่ายดื้อตาวาวๆ แบบนี้สิสมเป็นเราแล้ว"

          ไอ้พี่บ้า!!

          ตั้งแต่นี้ไป...ผมจะรักตัวเองให้มากขึ้น...เพืรอตัวเองและคนที่เห็นผมสำคัญ




                    มันก็จะเป็น 'ชาเอิร์ลเกรย์ของพี่ชา' และ 'ทานตะวันของน้อง. เกรย์ ' ^_^ นั่งอ่านคอมเมนท์แล้วขำ...ทุกคนหมั่นไส้อิพี่เตโชกันทั้งนั้น 555 อาจจะได้หมั่นไส้มากกว่านี้ค่ะ ^_^
               พรุ่งนี้สงกรานต์แล้วขอให้มีความสุขนะคะ เล่นน้ำกันอย่างระวังน้าาาา รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ
          เจอกันประมาณวันที่ 17-18 พร้อมเจ้าแมวเพชรกับพี่อัณณ์นะคะ
ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจกันมาเสมอค่ะ ^_^

          สำหรับวันนี้...ฝันดีนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่าาาา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 964 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3139 fdy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 00:43

    'เหมือนอะไรบางอย่างที่เป็นของเขา กำลังหลุดลอยไป' สต.ค่ะอิพี่เต น้องไปเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่คะ อยากจะโดดถีบ

    #3,139
    0
  2. #3043 Airzaa1810 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:31
    น้องต้องรักตัวเองนะลูกกกกก
    #3,043
    0
  3. #3006 parinyadakhim (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 19:42

    เชียร์ค่ะะชอบทุกคู่เลยยยยง่ะเอาใจไปรัวๆค่ะ
    #3,006
    0
  4. #2981 Kim-kibom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 14:33

    ฟินดีแท้ๆๆ

    #2,981
    0
  5. #2943 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:03
    รู้เลยว่าตลาดวันไหน55555 น่ารักจังคู่นี้ง่ะ อ่านไปยิ้มไป ขอบคุณค่าาา งุ้ยยยย
    #2,943
    0
  6. #2878 valentineloza (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:27
    โอ่ยย กระต่ายลูกก น่ารักมาก แม่ใจบางหมดแล้วว
    #2,878
    0
  7. #2751 กลอส (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:31
    คู่นี้น่าร๊ากกกก ว่าคู่หลักน่ารักแล้วแต่เราไม่เคยเม้นท์ มาคู่นี้ที่ออกมาสองตอนคือทำให้เราเม้นท์ได้ 5555555555 น่าร๊ากกกก เจ้ากระต่ายยยย
    #2,751
    0
  8. #2750 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:36
    โอ้ยยยยย คู่นี้ดีเกินนนนนน
    #2,750
    0
  9. #2565 Lizzy_Lizz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:10
    ชอบคู่นี้มากค่ะ ฟิน~
    #2,565
    0
  10. #2487 khunsom08 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:46
    พี่ชาน่ารักนะ
    #2,487
    0
  11. #2413 Pani2016 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 08:35
    โอ๊ยยยยยย...ชอบบบบบบบ
    #2,413
    0
  12. #2376 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 18:55
    น้องกระต่ายต้อง-คนที่อบอุ่นและสดใสแบบนี้แหละมาเติมเต็ม ถูกต้องปล้ววว
    #2,376
    0
  13. #2314 filmfilm12123 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 17:05
    น่ารักกกก
    #2,314
    0
  14. #2306 ningthanaporn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 10:07
    เบื่อคนมีรักจริ๊งจริงงงงง
    #2,306
    0
  15. #2030 LannsL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 14:40
    ชอบเวลาน้องเกรย์อยู่กับพี่ชา พี่ชาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากเลย #ทีมพี่ชา
    #2,030
    0
  16. #1982 Mooklymbjba (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:03
    อยากอ่านคู่นี้อีกจังเลยค่ะ น่ารักมากๆ ขอเรื่องใหม่เป็นคู่นี้ได้มั้ยคะ 🐰
    #1,982
    0
  17. #1925 luvexo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:08
    น่ารักมากๆเลยค่า ชอบคู่นี้
    #1,925
    0
  18. #1834 NM_pk3469 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 17:24
    เปิดเรื่องค่าาาอยากอ่านคู่นี้มากกกก
    #1,834
    0
  19. #1551 mxchll (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 21:37
    โทษนะคะ เปิดเรื่องใหม่เถอะค่ะ5555555555555 คือแบบขอโทษพี่ชาประมาณล้านครั้งที่เปิดเรื่องมามองว่าพี่เป็นคนไร้สาระคนนึงที่ติ๊งต๊องหน่อย แงงง น้องขอโทษษษ แต่ว่านะคะ ชอบคู่นี้มากๆเลย โอ้ยใจ พี่ชาจีบเลยค่ะ เอ้ะ หรือนี่คือแสดงการจีบแล้ว แต่แบบไม่ชอบเตโชเลยค่ะ เหมือนมีลางว่าจะมีเรื่อง ยังไงก็อยากเห็นเขาอยู่ด้วยกันสามพี่น้องเป็นครอบครัวนะคะ ดูพี่ๆจะเอ็นดูน้องเกรย์มากๆเลย อีกอย่างน้องเห็นทั้งพี่อัณณ์แล้วก็พี่เพลิงเป็นพี่มานานแล้วด้วย ยังไงตอนนี้น้องเกรย์ก็ได้ใจพี่ไปแล้วอ่ะค่ะ แงงง ชอบบๆๆๆ มีฉากน้องเกรย์ให้ออกมาเยอะๆนะคะ แล้วที่ว่าจะอยู่อีกไม่นานนี่ยังไง อย่าย้ายกลับน้า อุตส่าห์ได้เป็นตัวของตัวเองทั้งที ได้เจอพี่ๆที่ตัวเองชื่นชม แถมยังได้รับการดูแลเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับอีก โอ้ยน้อง อยู่ต่อเถอะค่ะ สู้ๆนะคะไรท์ เปงกะลังจายห้ายเด้ออ♡
    #1,551
    0
  20. #1487 SUNOBA (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:29
    เตโชน่ารำคาญ มาทำเป็นหวงแบบนี้ก็ไม่ทันแล้ว #ทีมพี่ชา #ทีมทานตะวันของน้องต่าย
    #1,487
    0
  21. #1457 minminii (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:37
    เตโชกั๊กมาก หวงกางนะแบบนี้อ่ะ ยังไงก็เรือ ชาเกรย์ #ทีมพี่ชา 55555
    #1,457
    0
  22. #1455 angle-wing (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    พี่เตรู้สึกตัวช้าไปละ อย่ามาทำหึงทำหวงน้องต่ายนะ!!
    #1,455
    0
  23. #1353 jade cloud (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 10:05
    ชอบคู่นี้ค่ะ อยากให้มีเรื่องแยกจังเลย .////.
    #1,353
    0
  24. #1347 ing conan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 21:13
    แยกเรื่องได้อยากอ่านนี้รู้สึกเป็นกบฎอยากเห็นกระต่ายคู่กับเตโช
    #1,347
    0
  25. #1324 Rungsky_11 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 22:56
    ดีต่อใจ และตับ ไต น้องเหลือเกิน
    #1,324
    0