OXYTOCIN...ทาสแมว (YAOI, BL) สนพ. B2S

ตอนที่ 1 : หลั่งฮอร์โมนครั้งที่...1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,845 ครั้ง
    28 ก.พ. 63



...แมวหน้ามึน...

สายพันธุ์ใหม่ไม่กินปลา 


แก้ไขครั้งที่ 1 : 15 กันยายน 2561


หลั่งฮอร์โมนครั้งที่...1

 

เฮ้ย...อัณณ์วันนี้น้องปีสองนัดขอรุ่น ปีสามบอกว่าอยากให้พวกเราไปเป็นพยาน ว่างไปไหมวะ?” เสียงของเว...เพื่อนสนิทตะโกนบอกทั้งๆ ที่อยู่ใกล้ผมแค่เอื้อม มือมันก็ดึงเอาการบ้านไปนั่งลอกยิกๆ


นี่คือไม่รู้หรือไงว่าอาจารย์ให้ตัวเลขในการคำนวณไม่เหมือนกัน...ไอ้ฉลาด!!


ไปได้... ผมพยักหน้า แต่ขอแวะดูแปลงผักที่เกาะเชจูก่อนจะตามไป

เออๆ 6 โมงเย็น ข้างบ่อพักน้ำอย่าสายล่ะ เดียวกูเอาการบ้านไปส่งให้ ว่าเสร็จมันก็ก้าวยาวๆ หายไปทันที ไม่ฟังผมสักคำเดียว...


คอยดูเถอะเดี๋ยวอาจารย์ตรวจขึ้นมาจะมีคนโดนประจานหน้าห้อง!!


ผมส่ายหน้าเก็บของและเดินออกจากตึกเรียน ตอนนี้เกือบสี่โมงกว่าแล้ว วันนี้อาจารย์ปล่อยก่อนเวลาแต่ก็ทิ้งการบ้านไว้ให้ทำ...แก้เบื่อ ท่านว่าอย่างนั้นครับ

ผมเดินทอดน่องจากตึกเรียนผ่านทางเดินอันแสนร่มรื่นที่เต็มไปด้วยต้นตีนเป็ด...อืม...เรียกให้ดูดีหน่อยก็คือต้นพญาสัตบรรณสินะครับ...ปลูกเรียงรายจนแทบจะกลายเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยไปแล้ว...ยิ่งใกล้ฤดูหนาวแบบนี้จะส่งกลิ่นหอมหวน(?) ไปทั่ว...ชนิดที่ทำร้ายจมูกกันดีๆ ทีเดียว ขนาดผมที่ชอบกลิ่นดอกไม้...ดมนานๆ ยังเวียนหัว

ผมเดินมายังแปลงผักที่อยู่ขอบรั้วกำแพงมหาลัย..ที่นี่เป็นแหล่งเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงของสาขาสิ่งแวดล้อมที่ผมเรียนอยู่ มีการปลูกแปลงผัก การทำสวนขวด ผักไฮโดรโปนิกส์ การเลี้ยงปลา มีศาลาและสวนเล็กๆ สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ แต่เนื่องจากอยู่ไกลตึกเรียนและขอบชายแดนรั้วของมหาวิทยาลัย...ทุกคนจึงขนานนามที่นี่ว่า...เกาะเชจู


ได้ยินครั้งแรกผมยังขำเลย...ไม่ใช่ที่กักขังนักโทษสักหน่อย


พี่อัณณ์หวัดดีคร้าบบบบ น้องๆ ที่รดน้ำแปลงผักอยู่ทักทายเสียงดัง ผมยิ้มกว้างให้ยกมือรับไหว้

ช่วงนี้ฝนตก...ไม่ต้องมารดน้ำบ่อยก็ได้ครับ

ต้องทำบันทึกการเจริญเติบโตของต้นไม้ด้วยค่ะพี่อัณณ์ พวกหนูเลยต้องมาแทบทุกวัน

อ๋อ ผมพยักหน้า ยังไงก็อย่างลืมดูแลตัวเองนะ เดี๋ยวไม่สบาย...ส่วนต้นไม้ถ้ายุ่งกับกิจกรรมมาขอข้อมูลที่พี่ได้ พี่จดทุกวันอยู่แล้วผมยิ้มบางอย่างที่มักทำ น้องๆ เองก็ยิ้มตามเมื่อผมขอตัวเดินออกมา เสียงชื่นชมก็ดังมาให้ได้ยิน...


เป็นแบบนี้เสมอจนผมเคยชิน ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างภาพหรืออะไรทั้งนั้น...

แต่เดิมนิสัยของผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

 

ผมเดินตรวจสภาพแปลงผักของน้องๆ นี่เป็นการบูรณการในวิชาสังคมกับสิ่งแวดล้อม...หรือเด็กๆ มักเรียกว่าวิชาปลูกผัก สอนให้รู้จักการนำเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ ได้ลงมือปฏิบัติ ผมว่ามันมีอะไรมากกว่าการปลูกผักนะ และผมก็ชอบที่จะทำด้วย

เดินตรวจไปเรื่อยๆ...มีทั้งแปลงที่อุดมสมบูรณ์เพราะเจ้าของเอาใจใส่ แปลงที่ยืนต้นตาย แปลงที่ไม่โต หรือรกยิ่งกว่าป่าดงดิบ  เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ ให้คะแนนไปตามที่เห็น

หืม?” ผมเลิกคิ้ว เมื่อมาถึงแปลงสุดท้ายที่อยู่ชิดริมบ่อปลา สตรอว์เบอร์รี? มีคนเอามาปลูกด้วยเหรอ? แถมทำแปลงยกร่องอย่างดีเลยด้วย ผมก้มลงอ่านป้ายชื่อสมาชิกกลุ่มก็ไม่มีอะไรติดอยู่ เห็นเป็นรูปวาดเรือลำใหญ่ลายเส้นสวยงามกับชื่อกลุ่ม โจรสลัด


อยากรู้จังว่าคนปลูกจะเลี้ยงมันรอดด้วยสภาพอากาศแบบนี้ได้ยังไง...

 

น่าสนใจดี...หวังว่าจะโตเร็วๆ นะสตรอว์เบอร์รีน้อย

กินไม่ได้...นะ เสียงทุ้มน่าฟังดังขึ้นมาด้านหลัง ผมรีบหันกลับไปมอง...เห็นร่างสูงกว่าผมที่สูงอยู่แล้วมาก ใบหน้าชวนมองชนิดที่เห็นแล้วต้องอึ้ง...ดวงตาคมสีดำสนิทนิ่งแฝงแววมึนๆ เขาอยู่ภายใต้หมวกและเสื้อแจ็คเก็ตสีเทามีตราสมออันเป็นสัญลักษณ์ของคณะเดียวในมหาวิทยาลัยผม...


พาณิชยนาวี


แปลงนี้ของเราเหรอ?” ผมเลิกคิ้ว อีกฝ่ายไม่ตอบ เอียงหน้าเล็กน้อย นี่อึน...หรือไม่ได้นอน ผมรู้นะว่าคณะนี้เรียนหนัก...แต่ต้องขนาดนี้ไหม...

สตรอว์เบอร์รีไม่ชอบน้ำเกินไป...ช่วงนี้ฝนตกระวังไว้ด้วยนะครับ ผมยิ้มไม่ถือสาความเงียบแบบมึนๆ ของคนตรงหน้า

อยากกิน... เขาเอ่ยเหมือนคนงอแงด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

ช่วงนี้ใกล้จะหน้าหนาวแล้วนะครับ...เดี๋ยวก็มีสตรอว์เบอร์รีให้กิน อีกฝ่ายยังคงเอียงหน้ามองผม


ให้ตาย...ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ เขาเหมือนแมวตัวโต...อึนๆ มึนๆ...แอบขี้อ้อน


ถ้าอย่างนั้น...เก็บเป็นความลับนะครับ อย่าบอกใครผมเช็คคะแนนให้กลุ่มของเขาก่อนจะเดินนำมาซึ่งเจ้าเหมียว...แฮ่มๆ น่าจะ...น้องนะ เพราะผมค่อนข้างจะคุ้นชินกับปีสี่พาณิชยนาวีแต่ไม่เคยเห็นหน้าคนนี้เลย น้องเดินตามมาเหมือนแมวเดินตามเจ้าของ...

ผมไขกุญแจโรงเรือนไฮโดรโปนิกส์ก่อนจะเดินอ้อมไปตรงริมหน้าต่าง มานี่สิครับ... นี่เชื่อคนง่ายไปนะเจ้าน้องเหมียว...น่ารักอย่างนี้เดี๋ยวถูกหลอกไปขายหรอก!


          ไม่ต้องใครหรอก...ผมนี่ล่ะที่อยากเลี้ยง!!


“สตรอว์เบอร์รี!!” ทำหน้าเหมือนแมวได้ปลาทูกินเลยแน่ะ...

ร่างสูงมายืนพรวดตรงหน้าแปลงสตรอว์เบอร์รีไฮโดรโปนิกส์ที่ผมปลูกไว้ เจ้าผลไม้สีแดงสดน่ากินชวนให้น้ำลายสอ

กินได้ไหม?” ถ้าหากอีกฝ่ายมีหางมีหู ผมคงเห็นมันกระดิกยิกๆ

กินได้ครับ...แต่อย่าบอกใครนะ เก็บไว้เป็นความลับผมยิ้มเด็ดสตรอว์เบอร์รีมาส่งให้เขา

ชิมสิครับ... ร่างสูงมองผมด้วยแววตาเป็นประกายโน้มใบหน้าลงมากินเจ้าผลไม้สีแดงในมือผม กลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ หอมแตะจมูก

หวาน...

แน่นอนครับ...ฝีมือพี่เสียอย่าง ไม่ได้จะชมตัวเอง แต่ผมปลูกอะไรไม่เคยตาย...แถมยังเจริญงอกงามดีอีกด้วย

เอาอีก...นะ อ้อนจังเลยเจ้าน้องเหมียวตัวนี้...แล้วผมก็เป็นทาสแมวไงครับ...


ยอมใจ


เด็ดสตรอว์เบอร์รีใส่มือใหญ่ไปหลายลูก ความจริงผมเพิ่งลองปลูกสตรอว์เบอรี่แบบไฮโดรโปนิกส์...ยังไม่ได้จดบันทึกหรือบอกใครทั้งนั้น แค่ลองดู...ไม่นึกว่าจะมีแมวตัวโตได้มากินเป็นคนแรก...

ใจดีจัง

ใครๆ ก็บอกอย่างนั้นผมหัวเราะ

จะอร่อยไหม?” เขาเอียงคอ? ชี้ไปด้านนอก...แปลงสตรอว์เบอร์รีของเขาเอง

ต้นไม้น่ะต้องการการดูแลเอาใจใส่...ถ้าดูแลด้วยใจเดี๋ยวก็ออกมาอร่อยน่ากินเองล่ะครับ

จริงนะ?”

ครับ...พี่ไม่หลอกหรอก ผมขำทำท่าทางอ้อนตาเป็นประกายแบบนั้นไม่เข้ากับใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นของเขาเลย  ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรต่อเสียงโทรศัพท์มือถือผมก็แผดลั่นเสียก่อน ผมกดรับสายทันที

( ไอ้อัณณ์!! อยู่ไหนวะ...รีบมาได้แล้ว!! ) เสียงแสบแก้วหู...

มีอะไรเว?”

น้องปีหนึ่งมากันครบ รีบมาเลย!!

อืม...เดี๋ยวไป ผมกดวางสายทันที คิดว่าควรพาเพื่อนตัวเองไปวัดระดับเสียงแล้วล่ะครับ...อันตรายต่อคนอยู่ใกล้มากจริงๆ

พี่ไปก่อนนะ...เจ้ามะ... กำลังจะหลุดปากเรียกเจ้าเหมียวไปเสียแล้วสิ ผมเดินนำออกมาจากโรงเรือนไฮโดรโปนิกส์

อย่าลืมมาดูแลแปลงผักนะครับ... ผมยิ้ม

เพชร...

ครับ?”

เพชร ว่าเสร็จก็เดินไปที่แปลงผักตัวเองทันที...ทิ้งให้ผมยืนยิ้มกับตัวเอง

เจ้าแมวเหมียวตัวโตน่ารัก...ที่หลงทางมาและมีชื่อเท่เหมาะกับตัว


แมวที่ชื่อเพชร

 

......



เด็กปีหนึ่งปีนี้นี่น่ารักดีกันจริงจริ๊งงงงง เสียงเวเพื่อนสนิทที่กำลังกอดคอผมอยู่ส่งเสียงแซวน้องๆ ที่กำลังเดินผ่านหน้าโต๊ะในโรงอาหาร น้องเขาก็น่ารักกันมากครับที่ไม่หันมาด่าไอ้เพื่อนปากเสียทำเพียงแค่ยิ้มกว้างและยกมือไหว้ทักทายอย่างมีมารยาท

รีบๆ กินดีกว่ามีเรียน Hazardous Waste นะ

อย่าพูดถึงวิชาอันแสนโหดร้ายนี้ เวมันทำสีหน้าเหมือนคนกำลังจะตาย

พูดถึง Hazardous Waste หรือที่เด็กสิ่งแวดล้อมอย่างพวกผมเรียกกันอย่างสั้นๆ ว่า Hazardous (ฮาซาดาส) นั้นเป็นวิชาในตำนานของเด็กปีสี่สาขาสิ่งแวดล้อมตัวแรกที่ต้องลงทะเบียนเรียนให้ได้ วิชาเกี่ยวกับขยะอันตราย ชีทเรียนทั้งหมดเป็นภาษาอังกฤษ ข้อสอบเป็นเขียนทั้งหมดไม่มีสิ่งใดเจือปน อาจารย์จะบรรยายไปเรื่อยๆ ฟังก็จดไม่จดก็ตาย เพราะท้ายคาบเรียนจะต้องส่งสมุดเลคเชอร์ทุกครั้ง

ข้าวมื้อเที่ยงของกูหมดความอร่อยเพราะมึงเลย

เวก็บ่นอยู่นั่นล่ะ

แหมๆ...กูไม่ใช่มึงนี่ครับคุณอัณณ์ เลคเชอร์ได้แปดดาวตลอดมันแขวะ เป็นเรื่องจริงที่ผมจดเลคเชอร์ละเอียดจนเพื่อนๆ ชอบยืมไปซีร็อกซ์ก่อนสอบ

คนตรวจก็นักศึกษาช่วยงานป่ะวะ? ไม่ใช่อาจารย์ผมส่ายหน้าให้กับความขี้บ่นของเพื่อน

เออๆ ไปกัน กูฝากตำลึงซีร็อกซ์ชีทเรียนวันนี้แล้ว เราทั้งสองลุกขึ้นแล้วเดินเอาจานไปเก็บ

โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยผมมีสองชั้น ชั้นล่างเป็นพื้นที่สำหรับร้านสะดวกซื้อ ส่วนชั้นสองเป็นพื้นที่สำหรับทานอาหาร ในเวลาใกล้เที่ยงแบบนี้คร่ำคราไปด้วยผู้คนมากมาย บางทีผมก็ไม่เข้าใจนะว่าจำนวนนักศึกษาเพิ่มขึ้นทุกปีแต่ทำไม่มีการขยับขยายโรงอาหาร

เดินออกมาบริเวณระเบียงด้านหน้าจะถูกนักเรียนคณะหนึ่งยึดไว้...พาณิชยนาวี นักเรียนหัวเกรียน...เอ่อ...ผมไม่ได้ตั้งใจว่านะแต่น้องปีหนึ่งนาวีจะต้องโกนผม ใส่เสื้อสีเทาประจำคณะ นั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผมว่าก็เป็นภาพที่น่าดูนะครับ...


ความพร้อมเพรียงที่เกิดจากการบ่มเพาะ การฝึกฝนอย่างเข้มงวด


ปีสูงกว่าก็คอยควบคุมอยู่อีกที นักเรียนปีสามจะได้รับช็อปสีเทา ตราสมอ...อันเป็นสัญลักษณ์ของคณะนี้

เด็กนาวีนี่หน้าตาดีจริงๆ มิน่าสาวๆ คณะเราถึงเพ้อหาทุกวันเวจิ๊ปาก ผมหัวเราะก็เพื่อนสนิททำตัวเหมือนเด็กขี้อิจฉาเลยนี่ครับ

แต่ให้หล่อสุดต้องคนนั้น...กูนี่แบบได้ยินกิตติศัพท์มานาน ตอนปีหนึ่งประกวดเฟรชชี่ได้ทั้งเดือนมหาวิทยาลัย ได้ทั้งป๊อบปูล่าโหวต น้องมันชื่ออะไรนะ...อืม...กูนึกก่อน ชื่อเท่สมหน้าตาด้วย...อ้อ...เพชร น้องเพชรนาวีปีสามไม่พูดเปล่ายังชี้ให้ผมดูอีก

ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเทายืนเอามือไพล่หลัง ใช้ดวงตาคมดุแต่แฝงประกายง่วงงุนมองรุ่นน้อง ไม่รู้ว่าจะน่ากลัวหรือเปล่า เห็นน้องผู้หญิงมองกันตาปรอยทั้งคณะตัวเองและน้องๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมา


แต่ยังไงผมก็ยังเห็นแต่ภาพเจ้าแมวตัวโตได้อยู่ดี...สิ่งมีชีวิตที่ชอบการกินและการนอนกลิ้ง


ดวงตาคมคู่สวยเหมือนรู้ว่าถูกมอง พอเห็นผมจ้องอยู่เขาก็กระพริบตาปริบๆ แล้วผละออกมาเสียเฉย ทำให้คนอื่นๆมองตามกัน ผมเลิกคิ้วเมื่อเห็นร่างสูงมาหยุดตรงหน้าตัวเอง ตาคมกริบคู่นั้นเหมือนลูกแมวเหมียวไม่ได้กินปลาของโปรดจนน่าสงสาร

มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

อยากกินอีก... เสียงทุ้มตอบกลับมา

หมายถึงสตรอว์เบอร์รีเหรอครับ?”

อื้อ...อยากกิน


ทำไมชอบอ้อนจังเลยเจ้าเหมียวตัวนี้ ทาสแมวอย่างผมหวั่นไหวนะ!!


ตอนเย็นมีเรียนหรือติดกิจกรรมไหมครับ?” เจ้าเหมียวส่ายหาง...เอ๊ย...ส่ายหน้า ไปเจอพี่ที่เกาะเชจูนะครับ

อื้อ...อัณณ์ ผมเลิกคิ้ว ยกมือขึ้นลูบขน เอ๊ย...ผมของน้องเพชร เฮ้อ...ผมนี่ท่าทางจะถูกเจ้าน้องเหมียวเพชรหลอกล่อให้กลายเป็นทาสเสียแล้ว แค่อีกฝ่ายช้อนตา มองราวอ้อน ผมก็ใจอ่อนเสียแล้ว

ทำไมเพชรถึงรู้ชื่อพี่ล่ะครับ?” ผมไม่เคยบอกน้องนะ

แปลกเหรอ?” เจ้าตัวไม่ว่าที่ผมลูบหัวดูเหมือนว่าจะชอบใจมากด้วยซ้ำ กับคนที่สนใจ...ก็ต้องรู้สิเจ้าเหมียวตอบช้าๆ ชัดๆ ผมนิ่งไปนิดก่อนจะ...

อยากคว้ามากอดหมับ ให้อารมณ์เหมือนแมวน้อยที่ทำความดีอะไรสักอย่างแล้วอวดอ้างกับเจ้าของอย่างไรอย่างนั้น


ชอบ!!...ทาสแมวอย่างผมนี่ระทวย!!


ไปรู้จักกับน้องเพชรได้ยังไงวะไอ้อัณณ์?” เวมองอย่างตกใจสุดๆ เพราะผมยังคงเอามือวางไว้บนกลุ่มผมสีดำสนิทและลูบมันเล่นเบาๆ โดยที่เจ้าของก็ไม่ว่าอะไรและยังขยับตัวมาใกล้ผมอีก

ก็เพิ่งรู้จักนะ เวมันมองหน้าผมอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนบ่น

เพิ่งรู้จักบ้านแกสิอัณณ์ น้องติดมึงเหมือน...เพื่อนสนิทหยุดไปนิดก่อนจะกลอกตาไปมา แต่ผมที่รู้จักกับเวมานานรู้ดีว่าจะพูดอะไร


เหมือนแมวตามเจ้าของ...


เพราะเจ้าเหมียวตัวโตหน้าหล่อนี่ทำตัวแบบนั้นจริงๆ เจอกันตอนเย็น...ตกลงไหมครับ?”

อื้อ... พยักหน้าก่อนจะยิ้มน้อยๆ ให้ผม รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายขึ้น


เป็นน้องเหมียวหน้ามึนที่ไม่ค่อยยิ้ม...แต่เพียงรอยยิ้มเล็กๆ กลับทำให้รู้สึกเหมือน...โลกน่าอยู่ขึ้น


พี่ไปเรียนก่อนนะครับ ผมลูบเส้นผมสีดำสนิทอีกครั้งก่อนจะผละออกมา มองสบดวงตาคมที่เว้าวอนราวกับเหมียวถูกทิ้งตอนห่างจากเจ้าของ อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ ยกมือแตะแก้มของอีกฝ่าย

ตั้งใจเรียนนะครับ...เพชร พอผมเรียกชื่อตาคมก็เปล่งประกายพยักหน้าหนึ่งทีและยอมเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนตัวเอง

เอิ่ม... เวเกาแก้ม ก่อนจะมองผมอย่างเอือมระอา มึงนี่...สมเป็นมึงเลยไอ้อัณณ์

อะไร?” ผมเลิกคิ้ว อะไรคือสมกับเป็นผมงั้นเหรอ...นี่ก็งงเป็นนะ

เออๆ...ไปเรียนฮาซาดาสกันได้แล้ว ไอ้นิสัยนี้ของมึงนี่สักวันต้องพาความเดือดร้อนมาให้มึงแน่ๆ เวบ่นแล้วคว้าคอผมเดินลงไปจากโรงอาหาร


..........


เรื่องเก่าทั้งหลายยังค้างคา เรื่องใหม่ก็มา อยากเขียนนิยายฟีลกู๊ด ว่าจะนอนจู่ๆ พล็อตก็เข้ามาหัว พิมพ์กับโทรศัพท์เอา เจ้ามนุษย์ทาสแมว (?)

ฝากแมวเอาแต่ใจไว้ด้วยหนึ่งตัวนะคะเจ้าพวกมนุษย์ทั้งหลาย หุๆๆ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.845K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,164 ความคิดเห็น

  1. #3122 12311232123312 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 11:19
    น่ารักกกกก
    #3,122
    0
  2. #3121 ppimvip (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:03
    พระเอกสายแมวเหมียว น่ารักกกก
    #3,121
    0
  3. #3106 Zendee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:03
    โลเคชัน ม. คุ้นๆน่ะ เกาะเซจู ประตูหนึ่งหรือเปล่าเอ่ย 555
    พี่อัณณ์น่ารักกก มากค่ะ
    #3,106
    0
  4. #3060 หัวใจy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 16:31

    อยากด้ายบ~~

    #3,060
    0
  5. #3014 Airzaa1810 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 00:16
    น้องกับพี่น่ารักพอๆกัน
    #3,014
    0
  6. #3002 aejaka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 15:59
    อยากได้อี​บุ๊คจังเลยค่ะ​ มีอีบุ๊คไหมคะ
    #3,002
    0
  7. #3000 gam1212 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 09:50
    น่ารักกกกก
    #3,000
    0
  8. #2989 nicharipaen04 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:10
    พี่อัณณ์น่ารักกก
    #2,989
    0
  9. #2957 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 21:30
    น้องน่ารักจังเลย..ขี้อ้อนสุดๆ
    #2,957
    0
  10. #2950 MINERVA09 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 20:48
    น้องแมวน่ารักมากไปละมุนจัง
    #2,950
    1
    • #2950-1 MINERVA09(จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2562 / 20:48
      มากๆสิ**เครื่องบ้า:/
      #2950-1
  11. #2924 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 12:23
    นี่ว่านี่ได้อ่านเกี่ยวกับสถานที่ในม.นี่นะ5555 ใช่มก.ศรช.มั้ยอ่ะ คือสะดุดใจตั้งแต่พานิชนาวีแล้วอ่ะ55555
    สนุกดี น้องก็น่ารัก พี่ก็หลงแมว งื้อออออ
    #2,924
    1
    • #2924-1 Nauthiz(จากตอนที่ 1)
      27 เมษายน 2562 / 12:14
      คิดเหมือนกันเลย
      #2924-1
  12. #2914 earnnearn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 12:56
    กลับมาอ่านอีกครั้งงง
    #2,914
    0
  13. #2890 RealThxnB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:06
    คนพี่น่ารักอ่าาา อบอุ่นอะไรอย่างงี้
    #2,890
    0
  14. #2821 ENungTook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 04:16
    พึ่งเข้ามาอ่านค่ะ แค่ตอนแรกก้อหั้ย5ดาวแล้วอะ
    #2,821
    0
  15. #2811 Miki_milky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 09:31
    น่ารักดีพี่อัณณ์
    #2,811
    0
  16. #2802 ShaDow_white (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:29
    งุ้ยยยยย😚
    #2,802
    0
  17. #2749 Lusiafar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 02:31
    น่ารักอ่าาาาา
    #2,749
    0
  18. #2693 lills (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 08:53
    น่ารักกกอะน้องแมวตัวหย่ายย
    #2,693
    0
  19. #2584 J☆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 08:46
    ชอบมากๆๆๆๆๆ
    #2,584
    0
  20. #2575 Vic whiskey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 16:01
    แมวววทาสแมวหลงรักเรื่องนี้
    #2,575
    0
  21. #2573 nioja (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 10:49

    ชอบมากๆคะอิอิอิ
    #2,573
    0
  22. #2572 Tor_Patnarin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 10:32
    เกาะเชจูเกี่ยวอะไรกับกักขังนักโทษ....
    #2,572
    0
  23. #2570 souldemon12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 00:51

    พึ่งมาอ่านนนนน เห็นผ่านตามานานแล้ว ชอบมากค่ะไรต์ แต่ว่าแอบสงสัย มันคุ้นๆกับทัศนียภาพมากกกกกกกก ใช่มกศรชมั้ยอ่ะ 5555
    #2,570
    0
  24. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 20:53
    อ่านแค่ตอนแรกก็อยากได้เล่มแล้วอะ5555
    #2,555
    0
  25. #2552 Lizzy_Lizz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:04

    ทำไมน่ารักอย่างนี้
    #2,552
    0