ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

ตอนที่ 9 : 二 เทศกาลร้อยสีสัน (1)...แคว้นป๋อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 ม.ค. 61



หากเทียบกับความสงบเงียบแฝงความศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นอันแล้ว...แคว้นป๋อนับว่าต่างออกไปอย่างมาก บ้านเรือนทั้งหลายตกแต่งมีเอกลักษณ์หลังคาทรงจั่วสูง สร้างจากกระเบื้องดินเผาหลากสี ตลอดทางเดินนั้นไม่มีวี่แววของบ้านที่ใช้หญ้าหรือไม้ทำเป็นหลังคา ซ้ำยังมีการยกพื้นอย่างน้อยสามขั้นบันไดอีก รูปปั้นหินอ่อนและของประดับตกแต่งของแต่ละบ้านแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งของแว่นแคว้น.. ประกายสีทองส่องสะท้อนผ่านเกร็ดหิมะสีขาวที่ปกคลุม

สมฉายา นครแห่งความร่ำรวยจริงๆ

“ที่นี่เจริญรุ่งเรืองยิ่ง...” หลิงซิ่นอวี่จูงม้า เอ่ยปากชม นางมาเยือนแคว้นป๋อหลายครั้งก็ยังอดมองทัศนียภาพที่เกิดจากการตกแต่งอย่างงดงามหรูหรานี้ไม่ได้

“ในสามแคว้น อวิ้นหยางอุดมสมบูรณ์ที่สุด แคว้นอันสงบสุขที่สุด และแคว้นป๋อก็ร่ำรวยที่สุดเช่นกัน...แต่ถึงอย่างนั้นแคว้นแห่งนี้ก็ยังมีชนชั้นล่างและกลุ่มคนที่อดอยากหิวโหยไม่น้อย” เทียนซือเสียนกวาดตามองรอบๆ เอ่ยขึ้น

สำหรับเขา...แน่นอนย่อมต้องเข้าข้างแคว้นบ้านเกิด ไม่ได้ชมแคว้นอันอย่างไร้เหตุผลแต่...แคว้นอันไม่มีขอทาน ปราศจากผู้คนที่อดอยากหิวโหยและแย่งชิงอาหารเพื่อมีชีวิตรอด ขุนนางกังฉินในราชสำนักมีเยอะแยะ แต่ราชวงศ์เข้มแข็งแม้มีการแย่งชิงอำนาจภาพในกันบ้างฮ่องเต้แคว้นอันก็จัดการได้

“เมื่อแว่นแคว้นรุ่งเรือง พัฒนา ย่อมมีจุดดำมืด ประชาชนบางส่วนมิอาจปรับตัวได้ทัน ดังนั้นจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป...แคว้นป๋อร่ำรวยมหาศาล แต่คนอดยากกลับมีมากเช่นกัน” เทียนหานเฟิงลงมาจากรถม้าเพราะลูกชายลูกสาวจำเป็นต้องนอนกลางวันเพราะเพลียจากการเดินทาง

“ดังนั้นพวกเราจึงมิต้องเร่งรีบ...”

“ข้าเข้าใจดีพี่ใหญ่... “

”เด็กๆ หลับแล้วหรือพี่เฟิง?”

“อืม...อวี่เอ๋อร์เจ้าขึ้นไปพักสักหน่อยเถิด เมื่อคืนก็นั่งคุยเป็นเพื่อนข้ามาทั้งคืน” ปลายนิ้วขาวเรียวแตะแก้มภรรยาเบาๆ

“ไม่เป็นไรหรอกพี่เฟิง ข้าเดินทางอยู่บ่อยๆ เรื่องแค่นี้เล็กน้อย จื่อลู่คงจัดการที่พักให้เราเรียบร้อยแล้ว” กล่าวถึงคนสนิทที่เดินทางล่วงหน้ามาก่อน

“เหตุใดไม่เข้าพักเรือนรับรองกับข้าล่ะพี่ใหญ่ ที่นั่นสะดวกสบายกว่าตั้งเยอะ”

เทียนหานเฟิงดีดหน้าผากน้องชาย “ข้ามาในฐานะคนสามัญ ส่วนเจ้าคืออ๋องสี่แห่งแคว้นอัน อีกอย่าง...ข้าไม่ชมชอบความวุ่นวาย”

เทียนซือเสียนถอนหายใจ เฮ้อ...พี่ใหญ่ช่างพูดว่าตนเองนั้นสามัญ แค่หน้าตาก็ไม่ให้แล้ว ไหนจะกลิ่นอายบรรยากาศที่แผ่ออกมานั่นอีก

“ใช้ฐานะเดิมของท่าน...ก็เป็นเกียรติแก่เรือนรับรองของแคว้นป๋อแล้ว”

“ข้าเป็นข้า...ยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ล้วนทิ้งไปหมดสิ้น”

“พี่รองยังคงตำแหน่งชินอ๋องไว้ให้ท่าน ตราประจำตำแหน่งก็ไม่รับคืน หน่วยองค์รักษ์อวิ๋นอยู่ในมือท่าน”

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชินอ๋องควรได้พี่ใหญ่ของเขาล้วนมี...แต่เจ้าตัวไม่คิดสนใจ

“นั่นเป็นเรื่องของน้องรอง...เขาอยากริบคืนก็เอาไปสิ” เทียนซือเสียนแทบจะถลึงตาใส่พี่ชายแต่เขารู้ว่าสู้ไม่ได้ ซึ่งช้าไปแล้วเพราะไม่ทันเก็บสายตากลับมือขาวเรียวก็ยื่นมาบิดหูเขาราวเป็นเด็กๆ อ๋องหนุ่มทำสีหน้าราวโดยรังแกหันหาสตรีที่ยืนมองพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยนแล้ว...ฟ้อง

“อาซ้อ...ท่านดูสามีท่าน”

“อย่าริอาจฟ้องอวี่เอ๋อร์ของข้า...” เทียนหานเฟิงดีดจมูกน้องชายแรงๆ กุมมือขาวของภรรยา “อย่าไปสนใจเด็กไม่โตเลยอวี่เอ๋อร์...ไปที่พักแล้วเจ้าต้องพักผ่อนนะ ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเจ้าจริงๆ” หลิงซิ่นอวี่กระชับมือสามี

“ท่านไม่ใช่ร้ายกับข้าหรอก”

“ต้องดู...หากเจ้าดื้อ” นางหัวเราะ

แต่งงานกันมาเกือบสิบปี...เขาขู่นางเช่นนี้เสมอ แต่ไม่เคยเห็นทำจริงสักครา

“เช่นนั้น...แยกกันตรงนี้เถิดซือเสียน องครักษ์ของเจ้าล่ะ?”

“คงอยู่ในเรือนรับรองแล้วอาซ้อ ข้าให้พวกเขาล่วงหน้ามาก่อน อีกสองวันก็งานเทศกาลร้อยสีสัน ระหว่างนี้พวกท่านชมความคึกคักของที่นี่ไปก่อน แล้วข้าจะไปหา”

“ไม่มาให้เจอเลยยิ่งดี” เทียนหานเฟิงส่งเสียงตาม

“ท่านนี่นะ...เหตุใดจึงชมชอบรังแกน้องชายตนเองนัก”

“สนุกดี...”

กลั่นแกล้งคนอื่นนี่สนุกตรงไหน นิสัยเสียของเขาแก้ไม่หายจริงๆ

“ไปกันเถิดอวี่เอ๋อร์...”

 

 

“ข้าจะออกไปดูร้านอวี่ของที่นี่สักหน่อย...ท่านเล่าพี่เฟิง?” เมื่อพักผ่อนไปสองชั่วยามตามที่สามีบังคับแล้วหลิงซิ่นอวี่ก็อาบน้ำชำระร่างกายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นผ้าไหมเรียบง่ายสีเขียวเข้ม รวบผมเป็นทรงเรียบง่าย

“เจ้าไปเถิดข้าจะดูเด็กๆ ให้” เขามาแคว้นป๋อบ่อยจนไม่มีอะไรให้น่าดูชมสักอย่าง...เมื่อก่อนยามที่เป็นเด็กหนุ่มวัยคะนอง ก็ท่องเที่ยวไปทั่ว พอโตขึ้นก็รู้สึกอยากอยู่อย่างสงบ

“ระวังตัวด้วยนะอวี่เอ๋อร์...” ปลดเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกขาวพาดไว้บนไหล่มนแล้วผูกกระชับให้แน่น

“รับทราบเจ้าค่ะ หากลูกถามหาก็บอกว่าข้าจะซื้อขนมมาฝากนะพี่เฟิง”

“ได้...ไว้เจ้ากลับมาค่อยพาเด็กๆ ไปเดินเที่ยวกัน อ้อ...อวี่เอ๋อร์ พาไป่เหลียวไปด้วยล่ะ อย่าไปคนเดียว”

“เจ้าค่ะ...ข้าทราบ ข้าไม่ดันทุรังให้ท่านกังวลหรอกน่า”

“ภรรยาที่ดีของข้า...” เขาเอ่ยชมและลูบผมนางราวเด็กๆ จนหลิงซิ่นอวี่มองค้อน...อายุมากกว่านางเพียงสามปีทำราวกับนางเป็นเด็กน้อย

ส่งยิ้มให้สามีก่อนจะเดินออกมาหน้าโรงเตี๊ยมมีร่างสูงของไป่เหลียวยืนรออยู่ก่อนแล้ว นางส่ายหน้า...พี่เฟิงคาดการไว้แล้วว่านางต้องออกไปสำรวจ...

เขารู้ใจ ราวกับจอมมารจริงๆ นั่นล่ะ

“จะให้เรียกว่าท่านหัวหน้าหรือนายหญิงดีขอรับ?” หลิงซิ่นอวี่หัวเราะ หากเดินทางค้าขาย...ทุกคนจะเรียกนางว่าท่านหัวหน้า เพราะนางต้องดูแลและนำขบวนให้การค้าประสบความสำเร็จ แต่หากเป็นยามปกติ...พวกเขาจะเรียกขานนางว่านายหญิง...

ภรรยาของเทียนหานเฟิง

“ท่านหัวหน้าดีกว่า...ก็ตอนนี้ข้ากำลังเป็นแม่ค้าที่จะมาขายชานี่นะ”

ไป่เหลียวส่ายหน้าน้อยๆ สำหรับเขา...มีสหายรักดุจพี่น้องร่วมอุทรสองคน และสองคนที่ว่าก็รักสตรีดวงตาสีน้ำเงินคนนี้ราวแก้วตาดวงใจ

เขาเอ็นดูนางเฉกเช่นน้องสาว...และเคารพนางเฉกเช่นนายคนหนึ่ง

“ขอรับ...ท่านหัวหน้า”

“แย่แลยนะไป่เหลียว แทนที่จะได้ไปดูความสนุกสนานต้องมาคุ้มกันข้าแบบนี้” หลิงซิ่นอวี่เดินอย่างเชื่องช้า ดวงตาก็กวาดมองร้านชา โรงเตี๊ยมไปด้วย

“ก็เป็นเช่นนี้เสมอนี่ขอรับ...”

“ทำยังไงข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมประมุขพรรคจันทราโลหิตอย่างเจ้าถึงได้มาเป็นองค์รักษ์ให้พี่เฟิงไปได้?”

“ท่านไม่รู้จริงๆ หรือ...” ไป่เหลียวเอ่ยเบาๆ

“รู้สิ...พี่เฟิงต้องใช้วิธีมิชอบล่อลวงเจ้ามาเป็นแน่ เขาเอาแต่ใจไม่มีผู้ใดเกิน”

“หึๆ ข้ายินยอมมาเองหรอกขอรับ”

“พี่เจียวไม่ตบตีกับพี่เฟิงแย่งเจ้าหรอกหรือ?” 

ไป่เหลียวหัวเราะ "เรียกว่าตบตีคงเป็นคำที่สุภาพไป..." เมื่อหลายปีก่อนหลิงเจียวหั่วและเทียนหานเฟิงประมือกันจนพรรคจันทราโลหิตเสียหายไปมาก วรยุทธ์ของทั้งคู่ทำให้พรรคมารอันดับหนึ่งในยุทธภพอ้าปากค้าง...ขายหน้าไปเป็นทิวแถว สุดท้ายเทียนหานเฟิงก็เป็นฝ่ายชนะ เขาเองไม่ใช่ไม่เต็มใจแค่เลือกไม่ได้...ให้สหายทั้งสองตัดสินใจนั่นล่ะถูกแล้ว

“ผลของการตบตีนั้นท่านก็น่าจะรู้ดี”

“ลำบากเจ้าจริงๆ...ถึงแล้ว”

ร้านอวี่สาขาของแคว้นป๋อนั้นตกแต่งอย่างหรูหราผิดกับอีกสองแคว้น นอกจากขายใบชาแล้วยังมีเครื่องแก้วสำหรับชงชา และของใช้อื่นๆ ที่เกี่ยวกับชา รวมถึงมีการชงชาให้ลองชิมก่อนซื้อด้วย กลิ่นหอมน้ำชาอบอวลไปทั่ว ลูกค้ามีหลากหลายชนชั้น สังเกตจากอาภรณ์ที่พวกเขาสวมใส่

แน่นอน...ร้านของนางมีชาธรรมดาไปจนถึงชาชั้นเลิศหายาก และราคาก็เป็นธรรม 

“รับอะไรดีขอรับแม่นาง...” เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามาถามพลางนำมานั่งที่โต๊ะ

ท่าทางสุภาพ...มีมารยาท

ที่นี่นับว่าเลือกคนเข้าทำงานได้ไม่เลว

“มีชาฟางฟางหรือไม่?” ฟางฟางนับเป็นชาที่หายากระดับหนึ่ง...เพราะตลอดทั้งปีเก็บเกี่ยวได้จำนวนไม่มากนัก รสชาติธรรมดาแต่กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้ชาชนิดนี้มีชื่อเสียงไม่น้อย น้ำชาสีขาวใสหากดื่มลงจะรู้สึกได้ราวอยู่ท่ามกลางทุ่งปุบผา

“แม่นางจะรับเป็นใบชาหรือน้ำชาขอรับ?”

“เอามาทั้งคู่เถิด...”

“โปรดรอสักครู่”

“พรุ่งนี้เช้าชาเหมันต์ของข้าคงมาถึง...เอาวางขายได้ทันที” นางไม่ได้บอกกว่าใครว่าตนเป็นเจ้าของร้านอวี่...ทุกคนก็ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านชาชื่อดังคนนี้เป็นใคร แต่ชาของที่นี่คุณภาพดีจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วนั้นเป็นเรื่องจริง

“คงขายดีไม่น้อย” ไป่เหลียวได้ชิมไปเขาก็ยังชมชอบ

จริงดั่งที่เทียนหานเฟิงกล่าวชมภรรยาตนเอง...ไม่มีใครในสามแคว้นรอบรู้เก่งกาจเรื่องใบชาได้เท่ากับสตรีตรงหน้าเขาอีกแล้ว

“คุณชาย...แม่นางรับอะไรดีขอรับ?” เสียงเสี่ยวเอ้อร์อีกคนต้อนรับแขกที่มาใหม่ หลิงซิ่นอวี่ละสายตาจากรอบๆ ร้านไปมอง เห็นร่างสูงคุ้นตากำลังพูดคุยกับคนข้างตัว แม้จะอยู่ในผ้าคลุมแต่ด้วยส่วนสูงแล้วคงเป็นสตรี เหมือนรู้สึกว่าตนเองกำลังโดยจับจ้องบุรุษผู้นั้นละสายตามามอง เมื่อเห็นดวงตาสีน้ำเงินเข้มแปลกประหลาดเขาก็พลันคลี่รอยยิ้มยินดี ผละออกมา

หลิงซิ่นอวี่และไป่เหลียวหยัดตัวลุกขึ้น นางยกยิ้มค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

“เจอกันอีกแล้วนะเจ้าคะ ท่านอัครเสนาบดี”

อวิ๋นเจินหยาง...องค์ชายสามแห่งแคว้นอวิ้นหยาง

“แม่นางหลิง...”    

  

 



ช่วงนี้แก้ไขแซ่ของตัวละครกับคำผิดเล็กน้อย หากเด้งแจ้งเตือนก็ขอโทษด้วยนะคะ แบบ...ก็เป็นทั้งคนเขียนคนอ่านเนอะ เวลาอ่านนิยายที่มีคำผิดเยอะๆ มันจะรู้สึกขาดอรรรถ

พี่เฟิงของเราเป็นถึงชินอ๋อ...แต่อวี่เอ๋อร์ก็ไม่ธรรมดานะคะ องค์ชายสามมาแล้ว...มาพร้อมกับตัวละครสำคัญอีกคน...


ลมแรงมากเลยค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ระวังอย่าให้ป่วยน้าาาาา

สำหรับวันนี้...ฝันดีนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

153 ความคิดเห็น

  1. #95 the_ZKM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:04

    เป็นเรื่องที่ดูเรื่อยๆ แต่เราชอบมากๆ อ่านแล้วยิ้มกับครอบครัวนี้ ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องให้ได้อ่าน

    #95
    0
  2. #56 Ana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 12:13
    สนุกกกก เจอกันอีกแล้วววว
    #56
    0
  3. #46 tan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 12:45
    อยากอ่านก่อนแต่งคะ
    #46
    0
  4. #45 NINEE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:38
    ว่าแล้วต้องชินอ๋อง แหมๆ คนงามไม่ธรรมดาเลย หุๆ

    รอค่าไรท์
    #45
    0
  5. #44 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    ครอบครัวสุขสันต์5555.
    #44
    0
  6. #43 primo xxii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 08:48
    อวี่เอ๋อเป็นใครง้าาาา อยากรู้ และอยากเป็นเมียท่านพี่ 5555555
    #43
    0
  7. #42 arf_gi-pom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 23:57
    ไรท์จะมีตอนพิเศษของพระนางก่อนที่จะแต่งงานกันไหมค่ะ
    ยิ่งอ่านเรายิ่งหลงรักเรื่องนี้ 
    #42
    0
  8. #39 MayureeRodpanit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:30
    งือ.......น่ารักอ่ะ
    #39
    0
  9. #38 primo xxii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:28
    น่ารักกกกก ถ้าเขียนตอนก่อนแต่งงานด้วย คงได้ฟินลืมโลกกก งืออ
    #38
    0
  10. #36 Barea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 10:21
    น่ารักจัง อบอุ่นมาก
    #36
    0
  11. #33 Freesia (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 08:11
    ครอบครัวหยอกล้อกันน่ารักดีจัง
    #33
    0