ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

ตอนที่ 10 : 二 เทศกาลร้อยสีสัน (2)...พบเจอเหลียนเยว่หยิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    19 ม.ค. 61





“แม่นางหลิง...” อวิ๋นเจินหยางแย้มยิ้มอย่างยินดีเมื่อได้พานพบสตรีตรงหน้าอีกครั้ง

“สบายดีหรือเจ้าคะ?” นางไม่เรียกเขาว่าองค์ชายเพียงแต่ยอบกายลงเล็กน้อยเป็นการทำความเคารพ เพราะดูท่าทางแล้ว...อวิ๋นเจินหยางก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้ว่าตนเองเป็นใคร

“ข้าสบายดี แม่นางหลิงก็คงสบายดีเช่นกัน...ไม่นึกว่าจะเจอเจ้าที่นี่”

“หากไม่รังเกียจท่านนั่งร่วมโต๊ะกับข้าดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ดียิ่ง ข้ายังอยากได้คำแนะนำเรื่องชาจากแม่นางหลิงด้วย...โปรดรอสักครู่” อวิ๋นเจิงหยางผละออกไปและเดินนำร่างหนึ่งมาด้วย...ผ้าไหมสีชมพูอ่อนมีกลิ่นหอมบุปผา รูปร่างบอบบางราวกับจะปลิวไปตามกระแสลมพัดผ่าน แม้มีผ้าโปร่งคลุมทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้แต่ลักษณะเช่นนี้

สตรี?

“เยว่หยินนี่คือแม่นางหลิงที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง แม่นางหลิง...นี่คือเหลียนเยว่หยิน” หลิงซิ่นอวี่ยิ้มทันที 

ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ โฉมสะคราญอันดับหนึ่งแห่งสามแคว้น

“คารวะแม่นางเหลียน ข้าได้ยินชื่อเสียงท่านมานานได้พบตัวจริงวันนี้นับเป็นเกียรติ”

“แม่นางหลิงกล่าวหนักไปแล้ว” เสียงอ่อนหวานราวเสียงพิณดังขึ้น นุ่มนวล...และชวนให้ผู้ได้ยลยินเคลิบเคลิ้ม

“เชิญท่านทั้งสอง” ไป่เหลียวถอยไปยืนด้านหลังและยกเก้าอี้ให้อวิ๋นเจินหยางกับเหลียนเยว่หยิน

“เหตุใดแม่นางหลิงจึงมาแคว้นป๋อได้เล่า?”

“ข้ามาค้าขายอีกอย่าง...มาชมความครื้นเครงของงานเทศกาลร้อยสีสันด้วย”

“ค้าขายรึ? ย่อมต้องมีชาดีๆ มาแนะนำข้าใช่หรือไม่?” อวิ๋นเจินหยางพลันเลิกคิ้วนิดๆ ชาที่เขาซื้อจากนางไปนั้นรสชาติหาที่ติไม่ได้...แต่กลับไม่มีผู้ใดชงได้รสชาติเหมือนที่นางชงให้เขาดื่มวันนั้นเลยแม้แต่คนเดียว

“ท่านเป็นลูกค้าคนสำคัญ...ย่อมต้องมีแน่ พรุ่งนี้ชาเหมันต์ของข้าจะวางขาย แต่หากท่านสนใจ ข้าจะแบ่งให้ลองชิมดูก่อน”

“ดี...ข้าจะซื้อแน่นอน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ...ท่านอัครเสนาบดี” อวิ๋นเจินหยางส่ายหน้าเบาๆ แต่เรียวปากยังคงแต้มรอยยิ้ม ชาฟางฟางที่เสี่ยวเอ้อร์นำมาวางไว้นั้นส่งกลิ่นหอมจรุง

“แม่นางหลิงเป็นแม่ค้าชาเช่นนั้นหรือ?” เหลียนเยว่หยินเอ่ยถามอย่างสนใจ

“ใช่แล้ว...”

“คราวก่อนองค์ชายอวิ๋นให้ชาไป่เหยาเหยินเจินชั้นเลิศเป็นของขวัญแก่ท่านยายของข้า ท่านยายชอบใจอย่างมาก” อ้อ สงสัยท่านยายที่ทำให้องค์ชายสามต้องมาหาซื้อชาให้ด้วยตนเองคงเป็นท่านยายของเหลียนเยว่หยิน... ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองคล้ายหยอกล้อทำให้อวิ๋นเจินหนางหลุดยิ้มอีกครั้ง

“มิเป็นไร...” แม้ทั้งสามแคว้นจะไม่มีธรรมเนียมเรื่องการใส่ผ้าคลุมปกปิดใบหน้ายามออกไปข้างนอก แต่ส่วนมากสตรีชั้นสูงที่ยังไม่แต่งงานมักจะไม่เปิดเผยใบหน้าให้ใครเห็นบ่อยนักหากไม่จำเป็นจริงๆ เหลียนเยว่หยินคนนี้มีแม้ไม่ได้เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียงและท่วงท่ากริยาของนางก็ทำให้รู้ว่า...

นี่ล่ะคือ...สาวงาม

“ความจริงนอกจากมาค้าขายแล้วข้ายังมีเรื่องสำคัญอีกอย่าง...” มือขาวเรียวรินชาฟางฟางใส่แก้วและยื่นให้ไป่เหลียว ดวงตาสีน้ำเงินเรียวจับจ้องยังร่างบางในชุดสีชมพูแล้วหยักยิ้มนิดๆ “ข้าอยากยลโฉมของท่าน...” เหลียนเยว่หยินวางถ้วยชาลงอย่างสง่างาม ไม่มีทีท่าตกใจ แม้จะประหลาดใจไปบ้าง

 สตรีตรงหน้านางนั้นไม่เหมือนใคร...ทั้งดวงตา การแต่งกาย บรรยากาศการพูดจา

เป็นคนตรง

และ...สามารถทำให้บุรุษที่มีความสุขุมอย่างอวิ๋นเจินหยางอมยิ้มได้

“มิใช่ปัญหา...เพียงแต่ที่นี่คงไม่เหมาะ หากแม่นางหลิงไม่รังเกียจสามารถไปดื่มชาที่จวนของข้าได้”

“เป็นเกียรติ” หลิงซิ่นอวี่ยิ้มค้อมศีรษะอย่างขอบคุณ

“อย่าได้เกรงใจ...”

“พวกเจ้าพบหน้ากับเพียงครั้งเดียวก็ดูสนิทสนมกันแล้ว” อวิ๋นเจินหยางส่ายหน้าเบาๆ ความสนิทสนมของสตรีนั้นบุรุษเช่นเขาไม่สามารถเข้าใจได้

“องค์ชายอวิ๋น แม่นางหลิงเป็นสหายของท่านข้าย่อมต้องสนิทสนมกับนาง”

“เช่นนั้นก็ดี แม่นางหลิง...หากเจ้าไปจวนเสนาบดีเหลียนอย่าลืมบอกข้าด้วยเล่า ข้าจะแวะไปดื่มชาของเจ้า” 

“ขออนุญาตเจ้าของจวนเถิด...” หลิงซิ่นอวี่หัวเราะขำ “ท่านอัครเสนาบดี ท่านพักที่เรือนรับรองในวังหลวง?”

“ใช่...”

“ชาของข้าจะส่งเข้าไปในวังวันพรุ่งนี้เหมือนกัน ท่านก็จะได้ชิมแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาไปถึงจวนเสบาดีเหลียนหรอก...นอกจากใช้ข้ออ้างดื่มชา...ไปยลโฉม...สาวงาม” อวิ๋นเจินหยางวางแก้วชาลงแล้วส่ายหน้า มองสตรีทั้งสอง คนหนึ่งสงบนิ่ง อีกคนยิ้มบางและมองเขาราวกับบอกว่า

ข้ากำลังช่วยท่านเกี้ยวสาวงามนะ

หลิงซิ่นอวี่...ร้ายกาจจริงๆ

“แม่นางหลิงอย่าล้อเล่นอีกเลย” เสียงหวานใสนั้นมีประกายขำ ดูท่า...คนโฉมงามก็ชมชอบที่จะกลั้นแกล้งองค์ชายสามเหมือนกัน หึๆ

“หากสตรีที่งดงามอันดับหนึ่งในสามแคว้นไม่รังเกียจที่จะเป็นสหายกับข้า...เรียกข้าว่าซิ่นอวี่เถิด”

“เช่นนั้นก็เรียกว่าเยว่หยิน...ได้ท่านเป็นสหายข้าจะรังเกียจได้อย่างไร”

“ดียิ่ง!” หลินเยว่หยินนอกจากรูปโฉมงดงามแล้วยังไม่ถือตัวและอ่อนโน้มอย่างพอเหมาะ ไม่แปลกใจเลยที่ทำให้คนอย่างอวิ๋นเจินหยางสนใจในตัวนาง

“ท่านหัวหน้า...นี่ยามอิ่วแล้ว” เสียงของไป่เหลียวเอ่ยขึ้น

“จริงสิ...ข้าลืมไปเลย เดี๋ยวเจ้าสองแสบนั่นจะอาละวาดเสียก่อน องค์ชายสาม เยว่หยิน ข้าคงต้องขอตัวไปก่อนก้าวหนึ่ง โปรดอย่าถือสา”

“แม่นางหลิงเชิญ” อวิ๋นเจินหยางผายมือ เมื่อพ้นร่างของหลิงซินอวี่  ดวงตากลมโตของเหลียนเยว่หยินก็หันมองสบกับดวงตาเรียวของร่างสูงตรงข้าม

ดวงตาคู่นั้น...มองมาเช่นนี้เสมอ อ่อนโยน...หวังดี และเอื้ออาทร  

 นางไม่ใช่ไม่รับรู้ความรู้สึกของเขาและเมินเฉยมัน แต่...อดีตและตัวตนของนาง ทำให้ไม่สามารถรับไมตรีของเขาได้ง่ายดาย อีกอย่างนางเป็นลูกสาวของเสนาบดีแห่งแคว้นป๋อ...และฮ่องเต้ฉีหรงเฉิงเคยตรัสที่จะมอบตำแหน่งกุ้ยเฟยให้นาง แม้จะเป็นสถานที่ส่วนตัวและมีคนไม่กี่คน

แต่คำดำรัสฮ่องเต้...ไม่ต่างอะไรกับราชโองการ 

“ซิ่นอวี่เป็นคนประหลาด...แต่นางน่าคบหา”

“ข้ารู้...ตั้งแต่ที่พบเจอนางครั้งแรก” เขาก็รู้ว่าสตรีอย่างหลิงซิ่นอวี่มีอะไรให้ค้นหามากมาย

“เหตุใด...องค์ชายอวิ๋นไม่ลองเปิดใจกับซิ่นอวี่ดูบ้างเล่า?” 

อวิ๋นเจินหยางถอนหายใจเบาๆ “ข้าคิดว่านางคือสหาย...แต่กับเจ้า...ต่างออกไป ข้าไม่เบื่อที่จะตามเกี้ยวเจ้าหรอกนะเยว่หยิน”  น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน “ข้ารู้ว่าเจ้ามีหลายปัญหาให้คิด ค่อยๆ ตัดสินใจเถิด สุดท้ายแม้ว่าเจ้าจะเลือกฉีหรงเฉิงหรือใครสักคนที่เหมาะสมกับเจ้าข้าก็ไม่ว่า แต่อยากให้เจ้าตรองดูให้ดี มอง...ด้วยหัวใจของเจ้า...” 

“ข้ารู้สึกราวตัวเองติดค้างท่าน...” เพราะตัวตนของเขาที่เป็นเช่นนี้...สั่นคลอนนาง

อวิ๋นเจินหยางหัวเราะ จิบชาช้าๆ “เช่นนั้นก็ดี...เจ้าจะได้เปิดใจให้ข้าเร็วๆ” หลินเยว่หยินยิ้ม หัวเราะะเสียงใสไม่ตอบโต้แต่กลับเติมชาให้เขาอีกเรื่อยๆ

 

 

“เป็นสตรีที่น่าสนใจ...เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่ไป่เหลียว?”

“คงเป็นเช่นนั้น...สำหรับสตรีในวงชั้นสูงนางนับว่าโดดเด่น แต่สำหรับพวกข้า...ท่านน่าสนใจกว่านัก”

หลิงซิ่นอวี่หัวเราะ แม่ค้าชาธรรมดาเช่นนางน่าสนใจกว่าโฉมสะคราญอันดับหนึ่ง ประหลาดเกินไปแล้ว! “ทำไมเล่า”

“เพราะท่านคือจิ้งจอกเก้าหาง” ตอบเรียบง่าย หลิงซิ่นอวี่มองคนสนิทอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

ดูเอาเถิดไม่รู้ว่าเป็นคำชมประเภทใดกัน...นางเป็นจิ้งจอกเก้าหางเสียที่ไหน เหตุใดคนรอบตัวจึงเห็นด้วยกับคำพูดของสามีแสนร้ายกาจนั่นไปได้

ไป่เหลียวยกยิ้มที่มุมปาก “สตรีที่ทำให้คนอย่างหานเฟิงยึดมั่นในตัวนางเพียงคนเดียว และทำให้เจียวหั่วปวดศีรษะได้...จะไม่น่าสนใจได้อย่างไร”

“คนแรกเป็นสามีข้า อีกคนก็พี่ชาย พวกเขายอมให้ข้าก็ไม่แปลกอันใด”

“ท่านนี่ชมชอบกับการเป็นคนธรรมดาเสียจริง” ทั้งๆ ที่ด้วยตำแหน่งแล้วนางเป็นถึงหวางเฟยของชินอ๋องเทียนหานเฟิงแห่งแคว้นอัน ครอบครัวของนางเองก็มิได้ธรรมดา ยศถาบรรดาศักดิ์ที่สตรีทั่วหล้าต่างไขว่คว้าอยากได้ นางกลับทิ้งไปอย่างไม่ไยดี เดินทางค้าขายกับเหล่าบุรุษและนำขบวนได้อย่างองอาจ

“นั่นเพราะท่านเป็นท่าน...”

“ข้าจะถือว่านี่คือคำชมจากประมุขพรรคจันทราโลหิต ดีกว่าคำชมจากพี่เฟิงนัก”

“ตำแหน่งนั้นเป็นอดีตไปแล้วซิ่นอวี่ ตอนนี้ข้าคือคนสนิทของหานเฟิงและเจ้า”

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ แต่เรารีบกลับกันเถิด...ก่อนที่หมิงชุนและชิงซาจะก่อกวนจนพี่เฟิงจัดการขั้นเด็ดขาด”

“เจ้าเลี้ยงลูกได้ดี ส่วนฟานเฟิง...” เขาไร้คำพูดใดๆ กับการเลี้ยงลูกของสหายตน

“ใช่ไหมเล่า...ขนาดสหายสนิทอย่างท่านยังพูดไม่ออก นิสัยพี่เฟิงมีปัญหาจริงๆ” ไป่เหลียวหัวเราะ เดินมาจนถึงที่พักซึ่งหน้าประตูร่างในชุดขาวกำลังจับทอดสายตามองเด็กๆ ทั้งสองที่กำลังทะเลาะกัน...จะพูดให้ถูกคือชิงซานั้นกำลังดึงแก้มพี่ชายของนางอยู่ฝ่ายเดียว เทียนหานเฟิงเพียงทอดมองเด็กๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน และยิ้มบาง เอนตัวพิงประตูอย่างผ่อนคลาย ดวงตาเรียวงดงามคู่นั้นหันมามอง พลันแย้มยิ้ม

“อวี่เอ๋อร์”

“ท่านแม่!” หลิงซิ่นอวี่รับร่างลูกสาวก่อนจะย่อตัวลง “เดี๋ยวเราไปเดินเล่นกันนะจ้ะ”

“ท่านแม่น่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะ!

“ประจบสอพลอเสียจริงนางมารกน้อย”

“พี่หมิง! ท่านตีชิงซาจนช้ำแล้วยังกล่าวหาชิงซาอีก!

“อย่าใส่ร้ายข้า...มีแต่เจ้าที่ตบตีข้าฝ่ายเดียว” เขาเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง

“ท่านพ่อบอกว่าพี่หมิงคือหุ่นฟางของชิงซาตบตีได้ตามใจ”

“พี่เฟิง...”

“อวี่เอ๋อร์...มือเย็นหมดแล้ว” เทียนหานเฟิงเปลี่ยนเรื่องกุมมือเรียวแน่นราวกับช่วยคลายความเย็น หลิงซิ่นอวี่ส่ายหน้า

 วิธีการเลี้ยงลูกของสามีนางมีปัญหา หรือนางกันแน่ที่มีปัญหา...ที่ยอมแต่งกับเขา

เฮ้อ!!  




อวี่เอ๋อร์ได้เจอโฉมงามแล้ว เรื่องก็จะเริ่มจริงจังขึ้นอีกนิดนึง(?) นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่สายซีเรียสนะคะ 555 อืม...แล้วก็อย่าเชื่อใจตัวละครทุกตัวนะเออ หุๆ

ส่วนก่อนแต่งงาน...รับรองว่าจะเขียนแน่นอนคะ ทำไมทั้งคู่จึงมาอยู่ด้วยกันและแต่งงานกันเราต้องเขียน

ช่วงนี้ฝนตกบ่อย...ตกแทบทุกวัน รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ระวังอย่าให้ป่วยน้าาาา

สำหรับวันนี้...ฝันดีนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

153 ความคิดเห็น

  1. #81 Unnilium (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:56
    อยากรู้ตอนเค้าจีบกัน555
    #81
    0
  2. #60 ฟ้อน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:25
    น่ารักและละมุนมากคะ ตกลงใครกันแน่ที่มีปํญหา 555
    #60
    0
  3. #59 NINEE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 18:52
    มีความละมุนละไม ไม่ค่อยเจอนิยายแนวนี้เท่าไหร่ น่ารักน่าชังมากกกก ชอบทั้งพี่เฟิงและลูกๆ สงสารนางเอกสามีก็ป่วนลูกๆก็ป่วน ลำบากนะเนี่ย 555
    #59
    0
  4. #58 primo xxii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:28
    รอนะ ๆ ไม่เคยอ่านนิยายละมุนขนาดนี้มาก่อนเลยยยย งือออออ ถ้าทำเล่มสัญญาว่าจะซื้ออองือออออ แต่อย่าแพง ???? งือออออ น่ารักกกกกกก
    #58
    0
  5. #57 arf_gi-pom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    พี่เฟิงสอนลูกได้ไร้คำบรรยายจริงๆๆ 😅😅
    #57
    0