ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    6 มิ.ย. 61

แก้ไขคำผิด : 24 กรกฎาคม 2560


                                                  บทนำ




          

 

บรรยากาศรื่นเริงและเสียงครึกโครม เสียงแสดงความยินดีดังก้องไปทั่วถนนซือเลี่ยง ถนนใหญ่ของเมืองหลวงแห่งแคว้นอัน* แพรไหมสีแดงปูยาวนับสิบลี้ ตามบ้านเรือนถนนหนทางล้วนประดับด้วยผ้าแพรและโคมไฟสีแดง เสียงประทัดและเสียงดนตรีดังกังวาน

งานมงคล...งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวงดงามอลังการ ชายหนุ่มองอาจถึงแปดคนทำหน้าที่หามเกี้ยวหงส์แสนล้ำค่าซึ่งประดับตกแต่งด้วยอัญมณีและดอกไม้หายาก ธงมงคลสีแดงสดโบกสะบัดตามกระแสลม

“นับได้ว่าเป็นงานมงคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแว่นแคว้นรองจากงานครองราชย์ของฮ่องเต้เลยทีเดียว” ขุนนางผู้เฒ่าโบกพัดในมือพลางถอนหายใจ ผู้คนในเมืองหลวงต่างออกมาชมขบวนแห่ที่งดงามและยิ่งใหญ่นี้กันทั้งนั้น 

ขบวนเกี้ยวเคลื่อนตัวมาหยุดหน้าจวนหลังงาม ตำหนักชุนเกอ** ตำหนักที่ตั้งตระหง่านอยู่เคียงคู่เมืองหลวงของแคว้นอันมานานนัปกาล ในอดีตตำหนักแห่งนี้เป็นที่แปรราชฐานของเชื้อพระวงศ์ในช่วงคิมหันต์ฤดู ส่วนบัดนี้...

เป็นตำหนักของพระเชษฐาของฮ่องเต้แห่งแคว้นอัน

หานชินอ๋อง...

ชายหนุ่มร่างสูงตวัดตัวลงจากหลังม้าอย่างองอาจ อาภรณ์ของเขาสีแดงขลิบทองสูงค่า มือขาวเรียวดูไร้เรี่ยวแรง แม้มองใบหน้าไม่ชัดแต่ลักษณะบุคลิกที่แผ่ออกมานั้นกลับชวนมองและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

“ถึงตำหนักชุนเกอแล้ว...ลงมาเถิด” เสียงทุ้มนุ่มนวลสอดคล้องกับท่าทางและบุคลิกของเขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา มือขาวเรียวยื่นมือออกมาตรงหน้าเกี้ยวหงส์ พลัน...มีมือขาวสะอาดอีกข้างก็วางทับลงไปบนมือนั้น ผ้าม่านแดงถูกเลิกขึ้น ก่อนร่างบอบบางร่างหนึ่งจะถูกช้อนอุ้มเข้าอ้อมแขนแกร่ง ใบหน้าเจ้าสาวนั้นมองไม่เห็นเพราะถูกผ้าแพรสีแดงคลุมหน้า แต่รูปร่างนางอ้อนแอ้นบอบบาง ผิวก็ขาวยิ่งนัก ขับเน้นให้อาภรณ์สีแดงสดดูเปล่งปลั่งราวกับมีชีวิต

“เป็นตำหนักที่งดงาม” เสียงกังวานพึมพำให้ร่างสูงผู้โอบอุ้มอยู่ได้ยินเพียงผู้เดียวขณะเดินไปตามทางที่ลาดด้วยผ้าไหมสีแดง

“เจ้าชอบก็ดี...เพียงแต่เราอาจไม่ได้อยู่ที่นี่บ่อยนัก”

“แต่งให้ท่านก็แล้วแต่ท่าน”

“เหตุใดข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้าว่าง่ายเช่นนี้?”

“ข้ามีอะไรให้ท่านเรียนรู้อีกมากนัก...สามี” แม้ม่านแดงจะบดบังใบหน้า แต่ผู้อุ้มกลับสัมผัสได้ว่าสตรีในอ้อมแขนกำลังแย้มยิ้มอยู่เป็นแน่

“เช่นนั้นเราก็มีเวลาอีกนานมากทีเดียว...ภรรยา”

 

 

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

 

* –อัน- หมายถึง สันติภาพ

** หมายถึงเสียงวสันต์



หากมีการขึ้นแจ้งเตือนต้องขอโทษล่วงหน้านะคะ จะทำการแก้ไขคำผิดนะคะ เวลาเป็นคนอ่าน แล้วเจอคำผิดเยอะๆ อถรรรถมันจะลดลงเนอะ ^_^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

153 ความคิดเห็น

  1. #107 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 11:17
    งุ้ยยยย กดfavแปป555
    #107
    0
  2. #79 ๊ืUin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 13:58
    น่าสนใจ เพิ่งเข้ามาอ่าน ชอบภาษาการบรรยายมากค่ะ
    #79
    0
  3. #40 IYUN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 01:30
    น่าสนุก จะติดตามนะคะ~~~
    #40
    0