fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 9 : Shot fic : Midokaga...いしゃ (ตอนเดียวจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    31 พ.ค. 58




kuroko no basket

Title : คุณหมอกับพ่อครัว

Midokaga (มิโดริมะ ชินทาโร่ x คากามิ  ไทกะ)

 

 “คุณหมอมิโดริมะค่ะ” พยาบาลสาวในชุดขาวเอ่ยทักคุณหมอหนุ่มรูปหล่อที่ถูกโหวตจากเหล่าผู้คนในโรงพยาบาลและผู้ป่วยทั้งหมดว่าน่าเอามาเป็นสามีที่สุด

“มีอะไรครับ?” เสียงทุ้มตอบกลับยกมือดันแว่นจนเป็นนิสัย...แม้จะผ่านไปหลายปีตั้งแต่เรียนจบ ม.ปลาย และโตจนประกอบอาชีพศัลยแพทย์แล้ว...แต่ที่มือใหญ่นั่นก็ยังคงพันไว้ด้วยเทปสีขาวเหมือนเดิม...

มือที่ใช้ชู้ตลูกสามแต้มที่มหัศจรรย์ที่สุด...และไม่มีใครสามารถทำตามได้

ชู้ตเตอร์อัฉจริยะของรุ่นปาฏิหาริย์

“คือ...มีคนไข้น่ะค่ะ...”

“คนไข้ของผม? ตอนนี้” คิ้วเรียวสีเขียวขมวดเข้าหากัน

นี่มันตีสาม...ถึงจะเป็นเวลาอยู่เวรของเขาปกติก็ไม่คนไข้มาให้รักษานักหรอก นอกจากจะเป็นอะไรร้ายแรง

“เอ่อ...ค่ะ” พยาบาลสาวทำสีหน้าเคลิ้มฝัน มองใบหน้าหล่อๆอย่างเขินอาย

“คนที่มาบ่อยๆ...ที่ทำงานเป็นนักดับเพลิงน่ะค่ะ”

พอได้ฟังคำตอบว่าคนบ้าที่ไหนจะป่วยตอนตีสามแบบนี้ คุณหมอหนุ่มก็ถอนหายใจหนักๆ

ก็คนบ้าจริงๆนั่นล่ะ

“เดี๋ยวผมไปดูเอง” เขาบอกแล้วก้าวยาวๆไปห้องตรวจ ชายเสื้อกาวน์สีขาวสะบัดตามจนดูเหมือนคุณชายหมอ

“หมอมิโดริมะนี่หล่อจริงๆ”

มารยาทดี หัวสมองก็เป็นเลิศ ตระกูลก็ดี มีข้อเสียนิดเดียวตรงชอบพกของแปลกๆนี่ล่ะ...แต่โดยรวมแล้วก็เทพบุตรในฝันสำหรับหญิงสาวหลายๆคนทีเดียว...

 

“อ้าว...สวัสดีมิโดริมะ” เสียงทักทายสดใส พร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง อย่างไม่ดูสภาพตัวเองว่าเสื้อผ้าฉีกขาดจากการเผาไหม้ขนาดไหน ผิวสีน้ำผึ้งสวยก็เปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควัน แต่ดวงตาสีแดงเข้มเหมือนสีของพระอาทิตย์อัสดงก็ยังคงเปล่งประกายสวยงาม...

อดีตเอสแห่งเซย์ริน...คนที่มีพลังกระโดดสูงสุดในวงการบาส ม.ปลาย

ผู้เล่นยอดเยี่ยม ที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นนักดับเพลิง

คากามิ ไทกะ

“อีกแล้วงั้นเหรอ? ไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้างเลยนะนายน่ะ” เขาว่า ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หยิบสเต็ทโตสโคป (stethoscope) ขึ้นมาก่อนจะส่งสายตาดุๆให้เจ้าคนชอบหาเรื่องเจ็บตัวขยับมาใกล้ๆ มือเรียวที่มีเทปพันเอาไว้ทำให้คากามิยิ้มบางๆ

ก็ยังคงเป็นมิโดริมะไม่เปลี่ยน...

“วันนี้ไปทำอะไรมาล่ะ?” เสียงถามขณะจดข้อมูลยิกๆ ประวัติผู้ป่วยของเจ้าหัวแดงมีหนาปึก...แน่นอนล่ะ หมอนี่มาใช้บริการโรงพยาบาลแห่งนี้เกือบทุกวัน

“ก็มีเด็กติดอยู่ในกองเพลิงนี่หว่า หน้าต่างอะไรก็พังหมด ไม่มีทางเข้า ฉันมันมีแรงกระโดดเยอะเลยฝ่าเข้าไปช่วยมาน่ะ”

“โดยที่ไม่ระวังตัวเองแบบนี้น่ะเหรอ” มือเรียวเอายาฆ่าเชื้อมาเช็ดแผลไหม้ไฟให้อย่างเบามือ

“ก็มันเป็นอาชีพฉันนี่หว่า อย่าทำคิ้วขมวดนักสิ”

“เปล่า...” รู้สึกหงุดหงิดนิดๆ

ทำไมหมอนี่ใจร้อน ชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังตลอดเลยนะ ตั้งแต่ ม.ปลายแล้ว ไม่เคยห่วงตัวเองเลย บ้าพลังยังไงก็เหมือนเดิม

“นายจะบอกให้ฉันพกลักกี้ไอเทมไปทำงานด้วยใช่ป่ะล่ะ” ครั้งแรกที่คากามิมาหาหมอ พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็ตาโต แล้วพอเห็นเขามีแผลเต็มตัวแทนที่จะพูดประโยคแบบไม่ได้เจอกันนานหรืออะไรแบบนั้น เจ้าหมอดูหัวเขียวก็บอกให้เขาพกลักกี้ไอเทมติดตัวไว้ด้วย ยังนึกขำไม่หายเลย

“อย่างนายลักกี้ไอเทมคงไม่พอ”

“โหย...แปลกนะเนี่ยที่มิโดริมะไม่เห็นด้วย ทั้งๆที่นายมันสุดยอดหมอดูแท้ๆ โอ๊ย! อย่าแกล้งทำแผลแรงๆสิ ฉันเจ็บนะเฟ้ย”

“สมควรไหมล่ะ เอามืออีกข้างมา”

“พูดอย่างกับฉันเป็นลูกหมา”

“กลัวขนาดนั้นยังกล้าเปรียบอีก...”

“อ่ะ...” คากามิเถียงไม่ออก ถลึงตาใส่เจ้าคนกัดเจ็บ จนมิโดริมะหัวเราะหึๆ

ตอนม.ปลายหมอนี่กลัวหมายังไงตอนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย...

ต้องบอกว่าเสมอต้นเสมอปลายถึงจะถูก

“นายออกเวรตอนกี่โมง?”

ตาคมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “อีกเดี๋ยว”

“โอเค...งั้นฉันรอ”

“หืม?”

“ก็ไปหาอะไรกินกันไง เดี๋ยวเลี้ยงเอง มารบกวนนายบ่อยๆทุกทีอ่ะ”

“ไม่เป็นไร...ฉันไม่กินของไร้ประโยชน์”

 จำได้ว่าอีกฝ่ายชอบกินชีสเบอร์เกอร์ขนาดไหน...และกระเพาะหลุมสุดๆ

“นายนี่มัน! ปากเสียตลอดเลย! คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ” สะบัดหน้าอย่างแสนงอน จนคนหัวเขียวยิ้มขำๆ

ผู้ชายตัวโตๆทำอาจดูไม่น่ามอง แต่พอเป็นคากามิ กลับต้องบอกว่า น่ารักเสียมากกว่า

“หึๆ...นายเลี้ยงใช่ไหม? เอ้าเสร็จแล้ว...คราวหน้าคราวหลังก็ระวังตัวหน่อยล่ะ”

“อื้อ...จะพยาม” มิโดริมะยกมือขึ้นเคาะหัวแดงๆไปแรงๆ

“ไม่มีทางที่นายจะทำได้ ไปกันได้แล้ว” ถอดเสื้อกาวน์ออก ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าสะพาย แล้วยื่นโมเดลหอไอเฟลขนาดใหญ่ให้คากามิถือ

“ลักกี้ไอเทมวันนี้เหรอ?”

“อืม...”

“หึๆ...โอเคๆ งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะครับคุณหมอดู...”

“หมอเฉยๆต่างหาก เจ้านักดับเพลิงบ้าเลือด”

เสียงเถียงกันไปตลอดทาง...ในเวลาย้ำรุ่งแบบนี้แต่ทำให้คนที่ทำงานกลางคืนอย่างพวกเขาสองคนรู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดของงานหนัก...

ทั้งหมอและนักดับเพลิง เป็นงานที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนทั้งคู่ เพราะอย่างนั้นเจตจำนงของการทำหน้าที่นี้ย่อมสูงตามไปด้วย การที่มีคนซึ่งแบกรับแบบเดียวกัน ได้พูดคุยกัน ใบหน้าของทั้งคู่จึงปรากฏไปด้วยรอยยิ้ม...ที่ทำให้ยามเช้าดูสดใส...

 

“คุณหมอมิโดริมะค่ะ...เอ่อ...มีคนมาหาน่ะค่ะ” พยาบาลสาวเหลือบมองตุ๊กตาเสือสีแดงตัวใหญ่ในมือหมอหนุ่มสุดหล่อ

“วันนี้คุณหมอจะไปทานข้าว...กับพวกเรา...” รวบรวมความกล้าที่จะชวนคุณหมอไปทานข้าวมื้อเที่ยงด้วย หากไม่ใช่เห็นดวงตาสีเขียวภายใต้กรอบแว่นที่มักเรียบเฉยนั้นกำลังฉายแววหงุดหงิด พยาบาลสาวมองตามสายตาคม เห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาๆ ใบหน้าชวนมองนั้นแย้มรอยยิ้มให้หมอฝึกหัด

คุ้นๆเหมือนว่า...จะเป็นคนไข้ประจำของคุณหมอมิโดริมะ

“เอ่อ...”

“ผมขอตัวก่อน” ร่างสูงก้าวยาวๆ ก่อนจะคว้าแขนเจ้าคนอัธยาศัยดีจ้อกับคนอื่นไปทั่วให้ตามมา ท่ามกลางสายตางงๆของหมอและพยาบาลคนอื่น

ปกติคุณหมอมิโดริมะใจเย็น และสุขุม ไม่เห็นจะโกรธใคร...

ทำไมแค่คนไข้ประจำดูจะสนิทกับคนอื่น...คุณหมอถึงได้อารมณ์เสียล่ะ...ไม่สิ...ไม่ใช่อารมณ์เสีย

แต่น่าจะเป็นไอ้สิ่งที่เรียกว่า...ความหึง

 

“เฮ้ยๆๆ ช้าๆ มิโดริมะ อย่าลากสิเฟ้ย!” คากามิประท้วง เมื่อถูกมือใหญ่คว้าหมับที่ข้อมือลากเดินยาวๆไปทางห้องพักแพทย์

 ปึก!!

 ร่างสูงของคนผมแดงถูกดันให้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนเสื้อกาวน์สีขาวจะถูกโยนลงบนหัว

“อะไรของนายเนี่ย!!” คากามิโผล่หน้าออกมา ย่นคิ้วอย่างหงุดหงิด ที่อยู่ดีๆก็ถูกอารมณ์เสียใส่

“เปล่า...” คนที่ควบคุมสติตัวเองได้แล้วดันแว่นขึ้น บอกเรียบๆ ใบหน้านิ่งๆนั้นกำลังคิดโทษการกระทำไม่รู้จักคิดของตัวเอง

แค่เห็นเจ้าหัวแดงนี่สนิทสนมกับหมอคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ความหงุดหงิดก็พุ่งสูง

ได้แต่บอกในใจว่าเจ้าคนกวนประสาทเป็นคนไข้เขา ก็ต้องสนิทกับเขาที่สุดสิ

“นายมีอะไร?” มิโดริมะมองคนที่อยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ ไม่มีร่องรอยเขม่าควันหรือแผลอะไร

“ก็...ฉันถามรุ่นน้องนายคนเมื่อกี้มา เขาบอกว่านายจะออกเวรแล้วใช่ป่ะล่ะ? งั้นไปกินข้าวกัน...”

“หืม?”

“เอาน่าๆ...ไปๆ...” ไม่ว่าเปล่ายังจัดแจงอะไรก็ตามที่คิดว่าเป็นของคุณหมอหัวเขียวใส่ลงกระเป๋า ดึงเจ้าตุ๊กตาเสือสีแดงหน้าตาประหลาดขึ้นมามอง

“มีหูด้วย...ตลกดี ไปเอามาจากไหน” ว่าพลางเอาไปเทียบกับหน้ามิโดริมะ เรียกรอยยิ้มบางจากคนยิ้มยาก อารมณ์หงุดหงิดเริ่มจางหาย แค่เห็นรอยยิ้มและกริยาเอาใจใส่จากเจ้าหัวแดงนี่

นี่เขา...แปลกไปจริงๆด้วย

“หน้าตาเหมือนนายดี โง่ๆพอกัน”

“หา...พูดอะไรของนายเนี่ย เออ...วันนี้ไปบ้านฉันไหมล่ะ? เดี๋ยวทำอะไรให้กิน ให้นายรีเควสของกินได้ด้วยเอ้า!!

“พูดจริง” คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ “ฉันอยากกินซุปถั่วแดงญี่ปุ่น จะว่าไปก็ไม่ได้กินฝีมือนายมานานแล้วเหมือนกัน”

 ตอน ม.ปลาย เมื่อพวกเขาเหนื่อยจากการเล่นบาสฯกัน ก็มักจะไปพักผ่อนที่บ้านคากามิ ถึงเจ้าบ้านจะบ่นนู่นบ่นนี่แค่ไหน แต่ก็ดูแลพวกเขาอย่างดีตลอด

“งั้นเดี๋ยวแวะซื้อของสักหน่อย”

“คิดยังไงถึงจะทำอาหารให้” คิ้วสองแฉกที่ไม่เปลี่ยนจากเดิมนั้นขมวดเข้าหากันนิดๆกับความสงสัยของคนหัวเขียว

“ก็...ก็...”

“ก็? ว่าไง?” ยกมือขึ้นกอดออกมองคนที่กำลังคิดหาคำตอบอย่าน่าขัน

คากามิเป็นพวกเก็บความรู้สึกไม่เก่ง มีอะไรก็มักแสดงออกมาทางสีหน้าเสมอๆ ใสซื่อและเป็นตัวของตัวเอง

“ฉัน...เห็นว่า...มารบกวน...”

“พูดทีเดียวให้จบๆสิ เขินอะไร”

“เปล่าเขินเฟ้ย!!” ปฏิเสธทั้งๆที่ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ เรียกรอยยิ้มบางๆจากมิโดริมะได้เป็นอย่างดี ท่าทางของสองหนุ่มที่ทำให้คนทำงานในโรงพยาบาลมองอย่างสนใจ โดยเฉพาะรอยยิ้มสวยๆจากหมอหนุ่มหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้ม... ชวนให้สงสัยจริงๆว่าใครกันที่เป็นคนทำให้เกิดรอยยิ้มน่ามองนั่นขึ้นมา

“ฉันมารบกวนนายตั้งเยอะ! ทำอาหารให้กินดีกว่า! เอางี้!! เวลานานออกเวร ก็ไปบ้านฉันได้เลย เดี๋ยวหาอะไรให้กินเอง!!

“เอาจริง?”

“ก็จริงน่ะสิ...หัวหน้าบอกว่าฉันมันตัวหาเรื่อง ได้แผลทุกวัน มีหมอที่ไหนใจเย็นไม่ฆ่าฉันตัดปัญหาเสียก่อน ฉันมานึกๆดู...รู้จักนายมาตั้ง ม.ปลาย ไหนๆนายก็ดูแลเรื่องแผลฉัน งั้นเดี๋ยวฉันดูแลเรื่องอาหารนายเอง ตกลงไหม?” ฉีกยิ้มกว้างราวตัวเองจัดการปัญหาสำคัญได้ ทำเอามิโดริมะอยากหัวเราะกับท่าทางนั้นจริงๆ

“ก็ได้...” ยังไงซะเขาก็อยู่คนเดียว ตอนไหนที่เลิกงานดึกๆหรือเช้ามากๆ ไม่มีร้านเปิดหรอก...อีกอย่างฝีมือคากามิก็...ยอดเยี่ยมจนจำได้ไม่ลืม

“โอเค!! งั้น...ไปเล่นบาสฯกันไหม? ไปๆๆๆ” ไม่รอคำตอบแล้วคว้าหมับเข้าที่แขนมิโดริมะลากไปอย่างรวดเร็วทันที ทิ้งให้สายตาสีเขียวที่มักจริงจังเสมอนั้นทอประกายละมุน

เอาเถอะ...ทั้งเขาและหมอนั่นยังไม่แน่ใจในความรู้สึกกันทั้งคู่...

ให้เวลาเป็นตัวตัดสินใจแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า

แค่ตอนนี้มีคากามิเป็นพ่อครัวทำอาหารแสนอร่อยให้ทาน

และเขาเป็นหมอรักษาคนไข้จอมหาเรื่องแบบหมอนั่น...ก็พอ....



คุณหมอกับนักดับเพลิงก็ดูเป็นคู่ที่เข้ากันดีเนอะ ^_^ เอาจริงๆแล้วความฟินของคู่นี้ก็มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่พี่เขียวช่วยแนะให้น้องเสือตอนเข้าค่ายที่ทะเล หรือตอนช่วยหาแหวนให้ อะไรแบบเนี้ย ^_^ แต่งไปแต่งมาก็รู้สึกว่าคู่นี้น่ารักเหมือนกัน ^_^

ป.ล. ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5642 Don't disappoint (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 13:17
    คำว่า ก็พอ มันหมายความว่า แค่มีเราสองคนก็พอ ใช่ไหมน้าา~~~
    #5,642
    0
  2. #5546 Don't disappoint (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:21
    งู้ยยยย น่ารักเกิ้นน!!!
    #5,546
    0
  3. #4668 Nut (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 08:46
    โคตรน่ารักเลยอ่าาาาาาา
    #4,668
    0
  4. #2520 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 00:10
    งื้อออออ ฟินตัวแตก คุณหมอผู้ยิ้มยาก เจอคุณพนักงานดับเพลิงคนนี้

    ก็ถึงกับยิ้มง่ายทันที ถึงจะเป้นคนไข้สุดป่วน ชอบหาเรื่องใส่ตัว

    แต่ก็เป็นพ่อครัวชั้นยอด ทำอาหารชั้นเยี่ยมให้คุณหมอได

    ชอบบบบบบบบบบบ
    #2,520
    0
  5. #2213 Zero (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 17:49
    (=v=)ชอบค่าาาา

    น่ารักอบอุ่น

    #แอบอวยคู่นี้อยู่ค่า

    อยากให้เเต่งเรื่องยาวคู่นี้อ่าค่า(*/\*)
    #2,213
    0
  6. #1985 thairnee1234 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:45
    แต่งเถอะคะคุณหมอ พ่อนักดับเพลิง จะได้ไม่เป็นภาระ(หัวใจ)ให้คนอื่น
    #1,985
    0
  7. #803 irviny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 00:12
    อยากเห็นคุณหมอจับคนไข้คนนี้ขึ้นเตียงจัง หุหุ -..-
    #803
    0
  8. #675 Blood JOKER (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:07
    แต่งงานกันเถอะค่ะ จะได้ไม่เป็นภาระต่อคนอ่าน 5555
    #675
    0
  9. #139 ほうし (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 14:22
    พี่เขียวกับน้องไฟน่ารักที่สุด คุณหมอกับนักดับเพลิง แต่งงานกันไปเลยเถอะค่าาาาา ชอบคู่นี้ขอรีเควสเขียวไฟอีกรอบนะค่ะ ♚
    #139
    0
  10. #113 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 18:40
    เขียวไฟ น่ารักม๊ากมากอ่ะ......เขินอ่ะ
    #113
    0
  11. #108 greetlove (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 17:04
    น่าร้ากกกกกกกกกก คุณหมอค่าาา คุณนักดับเพลิงค่าาาาา ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้รีบให้ลองแต่งงาน อยู่กินกันเลยค่าาา // ไม่ควรรอคะ ถ้ามีใครแย่งมากินก่อนละ จะเสียใจนะค่าา >.,<
    คู่นี้แอบมุ้งมิ้งยุคะ พี่เขียวออกแนวเปงผู้ใหญ่ที่ไม่ค่อยพูด พี่ไฟเปงคนพูดเปิดเผย ออกแนวตรงไปตรงมา แถมเขินได้น่าร้ากกกกมากอีกด้วย (น่ารักจิงๆเลย // วิ่งไปกอดคนทั้งสอง)
    #108
    0
  12. #106 furi02 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 16:58
    เอาอีกน๊าาาาาาาาาาา ไค่ดั้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คู่นี้น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >w<
    #106
    0
  13. #105 spongplhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 16:20
    เอาอีกๆๆๆๆๆ อยากอ่านคู่นี้อีกๆๆๆๆ อยากเห็นมุมหื่นของพี่เขียวจัง5555555555
    #105
    0