fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 86 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear part Past.III.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    25 ก.ค. 60


III.




“รุ่นพี่...ดีขึ้นไหมครับ?” คาเสะ ไคลน์ ส่งโกโก้ร้อนให้ร่างเปียกปอนราวลูกแมวตกน้ำ

“อืม...ขอบคุณนายมากคาเสะ” หากไม่ได้อีกฝ่าย...เขาคงไปไหนไม่ถูก ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่กลางฝนแบบนั้นแน่ๆ

“ขอบตาช้ำหมดแล้วนะครับ...” ปลายนิ้วเรียวไล้ไปที่ขอบตาบวมแดง ปากก็อยากถามเหลือเกินว่าคนตรงหน้ามีเรื่องอะไรมา แต่...เขาไม่อยากเอ่ยถึง หากเห็นแววตาคู่สวยหม่นแสง

“อือ”

“คืนนี้พักกับผมก่อนนะครับ ส่วนเรื่องโรงเรียนกับชมรมเดี๋ยวผมลาให้”

“ขอบคุณนะ”

“รุ่นพี่ขอบคุณผมมาสองครั้งแล้วนะครับ” ยิ้มอ่อนโยน

“พ่อกับแม่นายไปไหนเหรอ?”

“ยังอยู่ต่างประเทศครับ...ผมเพิ่งย้ายมา”

“งั้นนายก็รวยไม่ใช่เล่นสิ...” เพราะบ้านของรุ่นน้องหลังใหญ่โต ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นผสมกับสไตล์ญี่ปุ่น

“เลี้ยงรุ่นพี่ได้หลายมื้อแล้วกันครับ...” เวลาแข่งบาสฯกันแล้วแพ้ เขาก็เลี้ยงอีกฝ่ายอยู่ดี ยิ่งกินเยอะเหมือนในกระเพาะมีหลุมดำอยู่อีก

“ฮะๆ” คากามิหัวเราะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย การได้พูดคุยกับคาเสะทำให้เขาไม่คิดมาก...

และไม่ได้อยู่คนเดียว

“รุ่นพี่ยิ้มได้ผมก็วางใจ...” มือใหญ่ปัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าสีน้ำผึ้งออก รอยยิ้มของคนๆนี้...งดงามตรึงสายตา...ราวกับดวงตะวันที่สาดแสง จนเผลอมองอยู่บ่อย...

แต่ก็...ไม่อาจละสายตาไปไหนได้

“ผมชอบรุ่นพี่...” คำพูดทุ้มๆ นั้นทำให้คากามินิ่งงัน อ้าปากค้างจนคนบอกชอบนึกขำ “ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ครับ ผมรู้ว่ามันอาจแปลก...และเร็วเกินไป แต่...ผมมั่นใจว่าใช่”

ชอบ...

“ถึงจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยตรงที่ใช้ความรู้สึกตอนพี่อ่อนแอและต้องการที่พึ่งบอก แค่...ผมคิดว่าตัวเองอาจมีโอกาส”

“ฉะ...ฉัน”

“ลองคบกับผมก่อนก็ได้...เพราะผมเองก็ชอบรุ่นพี่ แต่ไม่รู้ว่ามันจะพัฒนาเป็นความรู้สึกที่มากกว่านั้นได้หรือเปล่า...ลองคิดดูนะครับ” มือของคากามิถูกรุ่นน้องจับไปจุมพิตเบาๆ แล้วผละออก ร่างสูงเดินหายไปสักพักแล้วกลับมา เห็นคนบนโซฟายังไม่หายอึ้ง เขาก็หัวเราะ ดึงมืออีกคนให้ตามมา

“ผมจัดห้องไว้ให้แล้ว...พักได้ตามสบายนะครับ”

“อ่ะ...อืม” คากามิพยักหน้า เรียกสติเข้าร่าง

จะดีหรือเปล่า...เขาชอบคาเสะไหม แน่นอนว่าชอบ...แต่ในฐานะรุ่นน้องคนหนึ่งไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่เหมือนที่รู้สึกกับพวกรุ่นปาฏิหาริย์ แต่...อย่างที่ร่างสูงพูด

ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงกันได้...พัฒนาได้

 เขาเองก็ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองอยู่กับความทุกข์และความเสียใจ

บางที...การมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในขณะที่กลุ่มคนบางคนทอดทิ้งเขาไว้...ก็อาจจะดีเหมือนกัน

“คาเสะ...”

“ครับ?”

“เรื่องเมื่อกี้น่ะ...”

“ครับ?” มองคนที่อ้อมแอ้มผิดมาดคนกล้า ใบหน้าขึ้นสีจัดอย่างน่าเอ็นดูจนหนุ่มรุ่นน้องนึกขำ เห็นตัวโตบ้าพลัง...แต่นิสัยจริงๆแล้วเป็นคนอ่อนโยนมาก

“ตกลง...” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหนุ่มลูกครึ่ง

” ด้วยความยินดีครับ...”

 

 

“คุโรโกะ...”

“คากามิคุง” เงาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์มองคนเรียกด้วยความแปลกใจ แต่ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางคู่นั้นกำลังฉายแววกังวลนิดๆ คากามิคุงหายไปมาสามวัน...พวกเขาติดต่อไม่ได้ เจ้าตัวทำเพียงแค่ส่งเมลล์มาบอกว่าสบายดีและพักอยู่กับคนรู้จัก พอมาโรงเรียน...มาซ้อมก็ไม่ค่อยได้คุยกัน

เหมือนอีกฝ่ายพยามหลบหน้าเขา...หลบหน้าพวกเขาชัดๆ

“มีอะไรเหรอครับ?”

“วันนี้จะกลับไปที่บ้านอ่ะ คนอื่นๆ อยู่กันครบหรือเปล่า ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“เดี๋ยวผมบอกให้ครับ...”

“อืม ขอบใจนายนะคุโรโกะ”

“มีเรื่องสำคัญเหรอครับ?”

“คิดว่านะ...”

“คากา...”

“เฮ้! คาเสะ!” โบกมือเรียกร่างสูงที่เดินมากับเพื่อนๆ คาเสะพูดอะไรสักอย่างก่อนจะเดินมาหาคากามิ

“ปีสองซ้อมเสร็จแล้วเหรอครับพี่ไทกะ?”

 ไทกะงั้นเหรอ? สนิทกันจนถึงขั้นเรียกชื่อ...

รู้สึกอยากทำลายอะไรสักอย่าง!!

หงุดหงิดจนเผลอระบายกับลูกบาสในมือเสียงดังปัง!

“ห่ะ! อะไรของนายเนี่ยคุโรโกะ ตกใจนะเฟ้ย” คากามิถลึงตาใส่แต่ไม่ได้เข้าไปสนิทเหมือนเคย คุโรโกะเองก็เหมือนรู้ว่าแสงของตน...พยามออกห่าง

“วันนี้ไปซื้อเชอร์รี่กันเถอะ นายอยากกินเชอร์รี่เชื่อมนี่”

“ไม่ใช่พี่ไทกะอยากกินเองเหรอครับ?”

“นายอยากกิน!” คาเสะหัวเราะสวมหมวกให้อีกคน ค้อมศีรษะให้รุ่นพี่จืดจางแล้วเดินเคียงข้างเอสของทีมออกไป คุโรโกะมองตามอย่างห้ามไม่ได้...

ทำไมรู้สึกได้ถึงระยะห่าง เหมือนคากามิคุงกำลังเว้นระยะกับพวกเขา

คุโรโกะพิมพ์เมลล์ส่งหาเพื่อนๆ รุ่นปาฏิหาริย์

 แม้เดี๋ยวนี้เขากับจิฮิโระจะรักกันดี แต่อะไรบางอย่าเตือนเขาว่า...

เขากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป

 

 

“มากันพร้อมแล้ว...เอาล่ะ” คากามิสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเรียวมองหนุ่มๆรุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหกคนตรงหน้า

“ก่อนนั้นขอถามอะไรหน่อยนะ...ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาอยู่นี่เหรอฮะ?” คิเสะชี้นิ้วไปที่เด็กหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ข้างเอสเซย์ริน

“คาเสะมาเป็นเพื่อนน่ะ” ให้เขาอยู่คนเดียวเขาได้ไม่กล้ากันพอดี...เพราะมีคนข้างๆ อยู่ทำให้เขาตัดสินใจเผชิญหน้าแทนที่จะหนี

“ช่วงนี้นายไม่มาซ้อมกับฉันเลย” อาโอมิเนะบอก

“อ่า...ก็ต้องซ้อมให้คาเสะนี่นา”

“ไม่ทำขนม...ให้ฉันด้วย”

“แบบว่า...ขอโทษนะมุราซากิบาระ”

“ไทกะมีอะไรเหรอ?”

“คือ...ฉัน...”

“พูดมาเถอะ...ไม่เป็นไรหรอก” มิโดริมะดันแว่นเอ่ยเสียงทุ้ม

“ก่อนอื่นเลย...พวกนายมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแฟนกันทุกคนใช่ไหม?” ทุกคนพยักหน้า “อ่า...แล้วก็...ฉัน ตอนนี้ฉัน...กำลังคบกับคาเสะอยู่น่ะ” สิ้นเสียงของคากามิบรรยากาศก็อึมครึมทันที ดวงตาหกคู่เบิกกว้าง

“ว่าอะไรนะ!!

“คบกัน!!

“เมื่อไหร่ครับ!” เสียงเย็นจัดของอาคาชิเอ่ย ดวงตาสีแดงโชนแสงราวกับจะบดขยี้อะไรสักอย่าง

“ก็เกือบเดือนแล้ว...” มือแกร่งเอื้อมมาจับให้กำลังใจคากามิยิ้มบางกระชับมือนั้นทำให้คนอื่นๆ มองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

นอกจากโมโหและหงุดหงิด...หัวใจยังรู้สึก...เจ็บปวด

 กับแค่คนตรงหน้าบอกเป็นของคนอื่น...ทำไมกัน!!

“แล้วก็จะกลับไปอยู่ที่บ้านตัวเองน่ะ คิดว่าพวกนายคงไม่สะดวกเท่าไหร่หากฉันยังอยู่ด้วยอีก” เพราะแต่ละคนก็มีแฟน เขาไม่อยากเป็นมือที่สามให้ใครต้องแตกแยก อีกอย่าง...อยู่ห่างกันก็อาจจะดีกว่า

หัวใจที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจะได้ไม่แหลกสลายไปมากกว่านี้

“อยู่กับพวกฉันไม่ดีตรงไหน!” อาโอมิแนะแค่นเสียง พยามอย่างมากไม่ให้อาละวาด

“ผมไม่อยากให้รุ่นพี่ไทกะลำบากน่ะครับ” เป็นคาเสะที่พูดขึ้นแทน ดวงตากวาดมองหน้ารุ่นปาฏิหาริย์

“เพราะเป็นแฟนกัน แล้วพี่ไทกะบอกต้องดูแลผมด้วยจึงชวนพี่ไทกะมาพักด้วยกัน แต่พี่ไทกะก็ไม่ยอม สุดท้ายจึงขอไปอยู่บ้านตัวเองแทนน่ะครับ”

“ไม่ได้ถาม!” คุโรโกะเอ่ยเสียงเย็น แต่หนุ่มรุ่นน้องกลับไม่โกรธ ริมฝีปากยกยิ้มนิดๆ

ที่คิดไว้ไม่ผิดจริงๆ...คนที่ทำให้รุ่นพี่ของเขามีแววตาหม่นหมองคือกลุ่มคนตรงหน้า คาเสะได้ยินว่ารุ่นปาฏิหาริย์มีแฟนกันทุกคน แต่ยังหวงพี่ไทกะแบบเกินเพื่อน...

มันเหมือนคนที่รัก...แต่ยังไม่รู้ตัว ยังไม่แน่ใจ

หึ...นักบาสฯ ที่ยอดเยี่ยมจนถูกกล่าวขานว่าเป็นตำนานก็มีอะไรที่ทำไม่ได้เหมือนกันสินะ...กับแค่ใจตัวเอง

ต้องกระตุ้นให้รู้ว่าคนสำคัญน่ะ...ไม่อาจปล่อยมือและละเลยได้

“คุโรโกะทำไมพูดไม่น่าฟังอ่ะ!” คากามิถลึงตาใส่ ท่าทางปกป้องนั่นช่างขัดหูขัดตา

“นายใส่ใจเด็กคนนี้มากกว่าพวกฉันอีกเหรอ?” มิโดริมะถามเรียบๆ ความรู้สึกปั่นป่วนในอก

“ก็...ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันเป็นแฟนกับคาเสะก็ยังเป็นเพื่อนกับพวกนายอยู่  อีกอย่างบ้านฉันกับบ้านพวกนายก็ไม่ไกล ฉันมาช่วยดูแลได้อยู่แล้วน่า คาเสะก็ขับรถเป็นด้วย” คำถามของคนผมเขียวทำให้คากามิยิ้มฝืดๆ

อยากย้อนถามกลับไปเหมือนกันว่าพวกนายก็สนใจแฟนตัวเองมากกว่าฉันอยู่แล้ว ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว...หลอกใช้เขาเป็นตัวหมาก

“ถ้าผมไม่อนุญาตล่ะ” อาคาชิว่าเสียงเย็นจัด...ตวัดตามองมือที่ยังกุมกันไม่ปล่อย

“ไม่ได้มาขออนุญาตสักหน่อย ฉันมาบอกพวกนายเฉยๆ” คากามิยักไหล่ “เอาล่ะ...ในเมื่อบอกแล้วก็ไปล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ซ้อมเสร็จจะมาทำมื้อเย็นให้” ผุดลุกขึ้นและดึงมือคาเสะไปด้วย แต่มืออีกข้างถูกรั้งไว้โดยคนตัวสูง อาโอมิเนะกำข้อมือเรียวแน่นจนคากามิขมวดคิ้ว

“เจ็บ...”

“ช่วยปล่อยมือพี่ไทกะด้วยนะครับรุ่นพี่อาโอมิเนะ”

“อย่ามายุ่ง!!

“นั่นแฟนผม”

“เหอะ!” อาโอมิเนะแค่นเสียง เขาอยากต่อยหน้าเด็กนี่สักหมัด

กล้าดียังถึงบอกว่าคากามิเป็นคนของตัวเอง!! มีสิทธิ์อะไร!!

“ไดกิ” อาคาชิเอ่ยปราม เดินมายืนตรงหน้า อาโอมิเนะปล่อยมือเรียวลงอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมสีแดงเย็นชามองสบดวงตาคากามิ

“ไทกะ...ผมจะถามอีกครั้งเดียว” อาคาชิไล้ปลายนิ้วไปตามแก้มเนียน รู้สึกราวไม่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายเต็มๆ มานาน...ตั้งแต่ความสัมพันธ์ของเขากับโควคิดีขึ้น คนตรงหน้าก็ห่างไปมากเรื่อยๆ พอกลับมาก็พูดเอาแต่ใจ...

“แน่ใจเหรอว่าจะเดินไปจากผม” ดวงตาทรงอำนาจนั้นทำให้ใครต้องยอมสยบ...กับเขามักจะมีแต่ความอ่อนโยนแม้จะดุไปบ้าง แต่อาคาชิก็เอาใจใส่...จนเสพติดไปกับความอ่อนโยนจอมปลอมนั้น คากามิยิ้ม...ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย

“ฉัน...หมดประโยชน์แล้วนี่” กระซิบเบาๆ ให้ความหวั่นไหวปรากฎในดวงตาคม

“ไทกะ”

ทำไมอีกฝ่ายถึงพูดอย่างนั้น! รู้อะไรมากันแน่!

“ถึงไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันเราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ”

“หยุดพูดเถอะครับ!” คิเสะตวาด

เพื่อน! แค่เพื่อนงั้นเหรอ! ทำไมพออีกคนย้ำคำๆนี้ ถึงได้เจ็บในอกจนสะท้าน

“อา...ทำให้พวกนายโกรธเสียแล้ว” คากามิถอนหายใจ แตะใบหน้าของอาคาชิ “ขอให้มีความสุขกับคนที่พวกนายรัก”

รัก...จนหลอกใช้เขา ทำร้ายเขา

 กึก!

“คิดว่าผมจะยอมให้นายไปกับเด็กนี่ง่ายๆ เหรอไทกะ!” อาคาชิกำข้อมือเรียวที่แนบแก้มเขาแน่น

“ตัวของฉัน การตัดสินใจของฉัน...พวกนายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย” คำเอ่ยที่ทำให้รุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหมด กัดปากแน่น

ใช่...ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์ใดๆ!!  

“พี่ไทกะ...” คาเสะดึงรุ่นพี่ออกมาและขวางไว้...ท่าทางปกป้องชัดเจนขัดหูขัดตา “ไปกันเถอะครับ...” มือแกร่งดึงอีกฝ่ายให้เดินออกเสียงกระซิบของอดีตกัปตันแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ทำให้เขาเบิกตานิดๆ

“แย่งคนของพวกผม...ระวังตัวเอาไว้ล่ะ”

 

 

“จะปล่อยไปแบบนี้เหรออาคาชิจจิ!!” พ้นร่างทั้งคู่ไปคิเสะก็เอ่ยถามอย่าไม่อดกลั้น

“บ้าเอ๊ย!!” อาโอมิเนะระบายอารมณ์กับหมอนบนโซฟาจนขนนกกระจัดกระจาย

“ผมรู้สึกอย่าฆ่าคนจังเลยครับ!” คุโรโกะเอ่ยเสียงเครียด

“อา...นั่นสิ หงุดหงิด...จัง” เสียงง่วงงุนของมุราซากิบาระคราวนี้นั้นเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ 

“จะโทษใครก็ไม่ได้หรอก...” มิโดริมะเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงแหบ เขาคิดว่าเข้าใจ...พวกเขาผิดพลาดเองที่ทำให้คากามิหลุดมือ พออีกฝ่ายจากไปถึงได้รู้สึกราวทำสิ่งสำคัญขาดหาย

“ปล่อย? ไม่มีทาง? ผมไม่ใจดีขนาดนั้น!” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็นจัด กดมือถืออกอย่างรวดเร็ว “ตามคากามิ ไทกะให้ผม อย่าให้คลาดสายตา!!” คำสั่งของอดีตกัปตันทำให้คนอื่นๆ หันมามองก่อนยกยิ้มนิดๆ

หึ...คิดจะให้พวกเขาปล่อยมือน่ะเหรอ!

ไม่มีทาง!!

 

 

 

 

“งั้นไว้เจอกันนะคาเสะ...” โบกมือให้แฟนหนุ่มตัวเองก่อนจะเดินเข้าบ้าน คากามิยิ้มบางๆ สองสามเดือนมานี้เขารู้สึกดีขึ้น แม้จะเจอพวกรุ่นปาฏิหาริย์บ่อยๆ เพราะคากามิไม่อยากตัดขาดด้วยเรื่องแค่นี้ ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนกัน อีกอย่างคาเสะก็ดูแลเขาดีมากด้วย ความใจดี ความอ่อนโยนของหนุ่มรุ่นน้องทำให้เขารู้สึกดี

อย่างน้อย...ก็มีคนที่ห่วงใยเขาจากใจจริง

“คุณดูมีความสุขดีนะครับ” พอไขประตูเข้ามาในบ้านเสียงเย็นไร้ที่มาทำให้คากามิสะดุ้ง ท่ามกลางความมืดเขาเห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนจางโชนแสงกล้า คนที่กลัวปรากฎการณ์เหนือธรรมชาติอย่างเขาก็สะดุ้ง...แต่พอพิจมองดูดีๆ เห็นความคุ้นเคยอยู่ในนั้น

“คุโรโกะ?”

“จำได้ด้วยเหรอครับ? นึกว่ามีแฟนจนลืมผมไปเสียแล้ว”

“พูดอะไรของนายเนี่ย ทำไมไฟไม่ติด?”

“ไม่ต้องเปิดหรอกครับ” เสียงทุ้มคุ้นเคยอีกเสียง...

“อาคาชิ?”

“คากามิจจิดูมีความสุขจังเลยนะ”

“คิเสะ นี่อะไร? พวกนายมาทำไมเนี่ย!” คากามิรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีแปลกๆ

“ไปกันเถอะ” เสียงของอาโอมิเนะพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้สติพร่าเลือน ดวงตามองร่างที่สลบไปโดยมีคนผมเขียวรับไว้ มิโดริมะส่งร่างคากามให้มุราซากิบาระอุ้มก่อนจะเอ่ยถาม

“ทำแบบนี้จะดีหรือไง?”

“ดี!!” คำตอบจากเพื่อนทั้งสามทำให้เขาถอนหายใจอย่างหนัก

 พวกเขา...กักขังแสงสว่าง

พันธนาการดวงตะวันไว้

 


ว่าจบจบภายในสามตอน แต่ไม่จบจริงๆ ค่ะ ตอนหน้าจบแน่นอน เป็น NC ด้วย กำลังคิดวิธีลงอยู่ หากสร้างกลุ่มไม่ทัน จะใส่บล็อคไว้ก่อนนะคะ แล้วจะเอาลิงค์มาให้เนาะ 

เกลียดรุ่นปาฎิหาริย์อ่ะ พอเขาไปมีคนอื่นก็เดือดร้อน น่าหมั่นไส้นะคะ เดี๋ยวตอนหน้าได้เกลียดกว่าเดิมแน่ๆ 555 เป็นเรื่องแรงที่เขียนไปแล้วเหล่าพระเอกโดนด่าขนาดนี้ 

ช่วงนี้ฝนตกแทบทุกวันเลย...รักษาสุขภาพนะคะ ระวังอย่างให้ป่วยน้าาาาาาาา 

สำหรับใครที่ยังไม่นอนวันนี้...ราตรีสวัสดิ์นะคะ




>>>มีตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนนะคะ >>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5726 spiral_sai (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:36
    อ่านพาร์ทอดีตแล้ว ขอเชียร์รุ่นน้องเลยค่าาา
    #5,726
    0
  2. #5686 เครติส (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 03:20

    ยังรอตอนต่อไป ไม่ว่าจะนานสักเท่าใด

    #5,686
    0
  3. #5672 Shipnielong (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 14:45
    กี้ดดดดดดดดด ชั้นกรีดร้องเลยค่าาาา อย่ามาจับ อย่ามาทัชน้อง!!!
    #5,672
    0
  4. #5536 Lily for Lisa (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 15:57

    คิดถึงไรท์มากเลยค่ะ พอไรท์ไม่อัพแล้วรู้สึกว่าเรือแห้งมาก;^; เป็นไปได้ก็อยากเห็นไรท์คัมแบคมาเขียนต่อนะคะะะ
    #5,536
    0
  5. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 18:16

    อยากอ่านต่อ ไรท์หายไปไหนนนนน

    #5,493
    0
  6. #5459 EyeJasmine / อายย์จัสมิน (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 18:33
    เค้ายังรออยู่หน้าาาา
    #5,459
    0
  7. #5407 Milkoooo (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 15:29
    หายไปไหนค่าาา มาต่อเถอะน่าาาา
    #5,407
    0
  8. #5256 Leng_nako (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:32
    ไทกะของมี๊ แง้ อย่าทำร้ายไทกะนะพวกบ้า!!!
    #5,256
    0
  9. #5219 Yukinoevil3774 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:17
    มาต่อเถอะค่ะ ขอร้องล่าาาา ตอนนี้เลยยยย~ ไม่รู้ว่าจากนี้ไทกะจะเจอกับอะไรบ้าง 🤔🤔
    #5,219
    0
  10. #5195 nam_jkr (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:47
    นี่แย่งคาเสะมาแทนได้มะ (ไม่เกี่ยวละๆ) ไรท์มาต่ออออออ
    #5,195
    0
  11. #5173 LongBean knight (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:07
    คาเสะดี๊ดี ฮืออออ รออยู่นะคะ อยากไปตีพวกทีมปาฏิหาริย์มาก เธอทำไทกะเสียใจแค่ไหนไม่รู้ตัวเลยหรือไง ฮืออออออ
    #5,173
    0
  12. #5119 KinJuu (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:52
    โอ้ย ทำไมใจเเอบเชียร์รุ่นน้อง ฮื่ออ คาเสะคือดีกับใจมากอะ ดูกล้าชนด้วย เเบ๊คนางก็ดูโอเค เเต่ก็ยังสู้พวกอาคาชิไม่ได้อยู่ดีสินะ ฮื่อออ
    สงสารคากามิ ยิ่งอ่านยิ่งเห็นความไม่มีเหตุผลของพวกคิเซกิ คือกะเอาทุกอย่างไว้กับตัวเองอย่างเดียวเลยอะ นี่ก็รู้ว่าคากามิรู้ความจริงเเล้วก็ยังไม่รู้สึกผิดอะไรขึ้นมาเลยหรอ เเถมยังโยนความผิดไปให้คากามิที่เป็นฝ่ายยอมไปอีก เเล้วคือเสือน้อยของเราก็ไม่ได้ไปเเบบทิ้งเลยนะ ยังอุส่าห์จะเเวะกลับไปดูเเลพวกท่านบ้าง คือถ้าไม่ใช่ไทกะนี่หน้าคงไม่มองเเล้วอะถ้ารู้ว่ามีคนมาใช้ตัวเองเป็นตัวหมากเเบบนีเ
    ยังจะมาทำเเบบนี้อีก โอ้ย โมโหวเเรง
     

    #5,119
    0
  13. #5118 EXO'PCY (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    คาเสะก็ละมุนไปอีกกกก โอ้ยยยหลงแรง
    #5,118
    0
  14. #5117 คิมดงจุน (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 20:43
    เชียร์คาเสะสุดค่ะ งื้อออ ชอบบบ แล้วคาเสะไปไหนง่าาา
    #5,117
    0
  15. #5116 MakiDear (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 18:41
    เฮ้ย! พวกนายจะเอาแต่ใจกันเกินไปแล้วนะ! ก็ในเมื่อพวกนายไม่สนใจเสือน้อย ก็อย่ามายุ่งสิเว้ย! (ใจเย็นๆ)
    อ่าาา คาเสะนายเท่มาก #ยกนิ้วโป้งให้
    .
    .
    ช่วงนี้สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยค่ะ ไรท์ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ ^ ^/
    #5,116
    0
  16. #5114 Yui-na (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 13:19
    ไม่คอมเม้นเลย เพราะเม้นไปจะมีแต่คำด่าไม่ดีต่อเยาวชนทั้งนั้นเลย เอาเป็นว่าด่าพวกคิเซกิได้แค่ว่า พวกเห็นแก่ตัวเอ๊ย! แล้วกัน ส่วนคำด่าอื่นเก็บไว้เฉพาะในใจแล้วกัน



    ช่วงนี้ฝนเดียวตกเดียวหยุด นี้ไข้ขึ้น2 3รอบแล้วคะ นักเขียนก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ แล้วจะได้มาต่อนิยายไวๆคะ >3<
    #5,114
    0
  17. #5111 snow97 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 06:36
    ตอนนี้กรี้ดคาเสะมากอ่ะบอกเลย ผู้ชายอะไรใส่ใจใจดีอบอุ่นหล่อแถมรวยด้วย แล้วยังกล้าชนกับพวกคิเซกิอีกด้วยชอบมากกกกกก แต่เกลียดพวกคิเซกิมสก แฟนก็มีกันอยู่แล้ว แล้วยังจะโลภ หลอดใช้ไทกะอีก เลวมาก แต่ชอบคำพูดที่ไทกะไปบอกพวกนั้นอ่ะ โดนใจใช่เลย5555 รอนะคะ สู้ๆค่าาา
    ปล. อยากอ่านncตอนก่อนหน้านี้ด้วยอ่าค่ะ
    #5,111
    0
  18. #5107 codep (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    ตอนนี้ชอบคาเสะมาก เป็นคนที่กล้าชนกับพวกคิเซกิอีก แต่ล่าสุดนี่หายไปแล้ว 555 (โดนขู่สินะเลยหายตัวไป)
    โอ๊ยยพวกนายนี่แบบ อ้ากกก มีแฟนอยู่แล้ว ยังจะโลภอีก
    คำพูดคางามิแต่ละอย่างโดนใจมาก แต่พวกนายนี่ไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ อีกหลอกใช้แล้วจะเอาอะไรอีก
    มีความสุขกับแฟนแล้วยังจะต้องการอะไรอีก งี้คางามิไม่ต่างกับเป็นมือที่ 3 เลยนะ !!!
    #5,107
    0
  19. #5104 tsubakihime (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    โอ้ย อยากจะทะลุเข้าไปในฟิค ไปปกป้องไทกะ ทำไมอ่ะ พวกเอาแต่ใจ ชิ ฮรื้อออ แล้วแฟนแกอ่ะ ไม่เอาแล้วรึไง ห้าาาา ถึงมาเรื่องไทกะ ของชั้นแบบนี้ อินจัด สุดๆ //รุ่นน้อง คะ ความสัมพันธ์ของนายกะไทกะสิ้นสุดเพียงเท่านี้ 5555 โอ้ยสงสารนาง ทำดีไม่ได้ดี 
    #5,104
    0
  20. #5103 0895561072 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:52
    รอน้ะค้ะ *-*
    สะใจตอนไทกะบอกว่าจะย้ายย
    เป็นไงอยากหลอกใช้ไทกะนักก สมน้ำหน้า-^-
    #5,103
    0
  21. #5100 KSMP824 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:24
    โอ้เกลียดๆๆ เกลียดมากทำไมอะคือตอนนั้นมีเเฟนอยู่เเล้วมาหวงคากามิอีก แล้วแฟนคุณละไม่ไปดูเเล ปะติโถ้
    #จริงจังเกินไปป่าววะเรา
    #5,100
    0
  22. #5099 Eye eyely (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:22
    ต่อค่ะต่อออ เริ่มชอบคาเสะมากขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนพระเอกก เเอ่ก!!//โดนsomethingฟาด
    ติดตามค่ะ ชอบมากๆเเนวทรมาณเนี่ย^ ^
    #5,099
    0