fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 83 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear X. 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    6 ก.ค. 60

...TEAR...

....X....




แสงแดดจากดวงตะวันกลมโตส่องกระทบหน้าต่างบานใหญ่บนตึกหรูใจกลางกรุงโตเกียว ผ้าม่านเนื้อดีถูกรีโมทควบคุมเปิดออก ดวงตาคมในสภาพกางเกงผ้าไหมเรียบลื่นสีน้ำเงินเข้มตัวเดียวยืนมองวิวยาวเช้าอันแสนงดงาม กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยอย่างคนออกกำลังกาย บนผิวขาวสะอาดมีรอยเล็กจางๆ

บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น...สัมผัสที่ไม่ได้สัมผัสมาหลายปี

อ้อมกอด รอยจูบ การผสานกายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน...

คนที่เขาบอกได้เต็มปากว่า...รัก

คนเพียงคนเดียวที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังมีความรู้สึกเดียว

รักจนเผลอทำร้าย รักจนปล่อยมือ

และรักจนอยากพันธนาการเอาไว้

“อือ...” เสียงสะลึมสะลือของร่างบนเตียงทำให้ร่างแกร่งเดินออกมานั่งลงบนเตียง มือเรียวไล้ไปตามเส้นผมนิ่มสีแดงดำที่แผ่กระจายเต็มหมอน 

ไทกะมาหาเขาเพราะมีเหตุผล...ใช่ว่าเขาจะไม่รู้

เสือสีแดงคนนี้มองออกง่ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ที่มาหา...เพราะไม่อยากให้ผมทำอะไรพวกชินทาโร่ใช่ไหมล่ะ? ผมเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น...แต่ไทกะคือคนที่ผมรัก ที่จริงไม่ต้องทำอะไรแบบนี้แค่ไทกะเอ่ยปากขอ หรืออ้อนผมสักหน่อย...ผมก็ยอมทุกอย่างแล้วแท้ๆ”

ยอมมาตั้งแต่เมื่อก่อน

คนเดียวที่ได้อภิสิทธิ์เหนือใครๆ

แล้วคำพูดพวกนี้เขาก็พูดตอนเจ้าตัวตื่นไม่ได้หรอก เกลียดกันขนาดนั้น...พยศใส่เสียขนาดนั้น ใจดีด้วย...เดี๋ยวก็พยศนักกว่าเดิม

“อือ...จะนอนน่า” ยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

“ไทกะ... วันนี้ไม่มีอะไรต้องทำหรือ?” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนจะหอมแก้มนิ่มและซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น

“ไม่มี...ฉันเหนื่อย นายมัน...ร้ายกาจ” คากามิลืมตาขึ้นมา ตาเรียวสวยง่วงและทำท่าจะนอนต่อ

“ตื่นเถอะครับไปหาอะไรทานกันก่อน แล้วไทกะจะทำอะไร จะไปไหนก็ได้”

“นายคงไม่ได้วางแผนร้ายอะไรใช่ไหม?” คากามิหรี่ตานิดๆ

“มองผมในแง่ร้ายเกินไปแล้วไทกะ”

“ก็เรื่องมันจริง อาคาชิ...”

“ครับ?”

“ที่พูดเมื่อคืนตกลงใช่ไหม?”

“ข้อเสนอของผมไทกะตกลงใช่ไหมล่ะครับ?...ถ้าไทกะตกลงผมเองก็ไม่มีปัญหา”

“ให้ฉันมาทำอาหารให้นายอาทิตย์ละครั้งเนี่ยนะ ไม่เรียกร้องน้อยไปเหรอ? ปกตินายต้องเรียกร้องอะไรมากกว่านี้นี่”

ผมไม่อยากถูกเกลียดเท่าไหร่หรอกนะ

อาคาชิได้แต่คิดในใจแต่ไม่พูด ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว”

“ขอบใจ” คากามิกระโดดจากเตียงไปเข้าห้องน้ำทันทีทันที มองสภาพห้องน้ำอันแสนเรียบหรูแต่อลังการและเปี่ยมรสนิยมแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ

อาคาชินี่คุณชายจริงๆ...เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ยิ่งกว่านั้นเสียอีก

 คิดพลางปล่อยให้สายน้ำผ่านลำตัว เขาทำเรื่องนี้โดยไม่ได้บอกใครหรือปรึกษาใคร แค่อ้างว่าออกมาเที่ยวตามปกติ และมีคนของอาโอมิเนะคอยดูแล คากามิรู้ดีว่าอาคาชิต้องหาเรื่องพวกมิโดริมะแน่ๆ และต้องใช้วิธีไม่ดีต่างๆนานาด้วย เท่าที่ฟังมาเคยทำให้ธุรกิจของครอบครัวเจ้าพวกนั้นเข้าขั้นย่ำแย่มาแล้ว

 ตระกูลอาคาชิครอบครองอำนาจในญี่ปุ่นมาก...ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง

เขาไม่อยากให้คนสำคัญของตัวเองเดือดร้อนไปมากกว่านี้อีกแล้ว จึงตัดสินใจเอาตัวเองมาเสี่ยง...เสี่ยงทั้งตัวและหัวใจ คากามิแค่เดิมพัน...

หากผลการเดิมพันครั้งนี้ล้มเหลว

เขาคง...

“ไทกะ อาบน้ำนานเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้านายออกมาช้าผมจะไปช่วยอาบนะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยเร่งหน้าประตูทำให้คากามิเบ้ปาก มองร่างเปลือยเปล่าของตัวเองในกระจกที่ ผิวสีน้ำผึ้งนั้นมีแต่รอยสีแดงแต่งแต้มเต็มไปหมด ยิ่งนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืนใบหน้ายิ่งร้อนฉ่า...

อาคาชิสัมผัสเขาอย่างร้อนแรงและโหยหา กลืนกินอย่างตะกละตะกลาม  

แม้ตอนแรกเขาจะสั่นกลัวเพราะประสบการณ์ฝังหัว...คราวนี้...แต่ไม่ได้ร้ายกาจหรือประกาศความเป็นเจ้าของเหมือนเมื่อก่อน ราวกับเป็นของล้ำค่าที่กลัวจะแตกสลาย และเสียงกระซิบเบาๆ ตอนที่อีกฝ่ายคิดว่าเขาหลับไปเพราะถูกชวนออกกำลังกายยามค่ำคืนนั่น

คิดถึง...ไทกะของผม

ทั้งๆที่นายแทบจะเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

ทั้งๆที่นายคือคนที่จับฉันขังไว้ด้วยมือนายเอง...แต่ทำไม...

“ไทกะ...เหม่อ” เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะตวัดผ้าขนหนูผืนหนาวคลุมร่างโปร่ง

“นาย...นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ หา!! คิดจะไร้ตัวตนแข่งกับคุโรโกะหรือยังไง!!” คากามิโวยกระชับผ้าคลุมแน่น ถลึงตาใส่ทันที

เป็นเสียงโวยวายที่แสนคิดถึง “หึๆ ผมบอกแล้วหากนายช้าผมจะมาช่วยอาบ ออกไปข้างนอกได้แล้ว ผมหิว...”

“เออ! สั่งจริง หิวมากก็โทรให้คนของนายสั่งอาหารที่โรงแรมมาสิ!” บ่นงึมงำแต่ยอมเดินออกมาจากห้องน้ำโดยดี คว้าเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนติดมือมาด้วย ก่อนมือเรียวจะปลดผ้าคลุมออกจากร่างกายเผยให้เห็นผิวเปลือยเปล่าประพรมด้วยหยดน้ำ ดูงดงามและเชิญชวน จนอาคาชิต้องเบือนหน้าหนี ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันแล้วเขาก็ถอนหายใจเบาๆ

คนบางคนช่างไร้ความระมัดระวังตัวสิ้นดีเลย

ความอดทนของเขาก็มีขีดจำกัดนะ

คากามิมองใบหน้าหล่อๆ ที่หลับตาลงนั้นก่อนจะแสยะยิ้มนิดๆ

หึ...

“นี่! ลืมตาได้แล้ว อาคาชิ!” กระซิบเบาๆและจุ๊บเรียวปากหนึ่งที “มื้อนี้กินอะไรดี เอายำสาหร่ายดีไหม หรือแกงจืดวากาเมะ หรือข้าวห่อสาหร่าย?”

“ไทกะ...” เรียกอย่างอ่อนใจ เสือแดงรู้ดีว่าเขาไม่ชอบกินสาหร่าย พอดินได้หากอีกฝ่ายทำ แต่ก็ไม่ชอบอยู่ดี นี่ตั้งใจจะทำเมนูสาหร่ายเต็มโต๊ะหรือยังไง...

ตั้งใจจะแกล้งเขาชัดๆ

“นายไม่ได้รีเควสเมนูนะอาคาชิ กินๆไปเถอะ ฉันไม่วางยานายหรอก เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงโดนวางยาก็ไม่รู้อะไรแล้ว”

“ปากร้ายขึ้นเยอะนะไทกะ”

“แน่นอนสิ! อยู่กับพวกคนร้ายกาจก็ต้องทำตัวร้ายตาม” จ้องหน้าแบบให้รู้ว่าใครคือพวกร้ายกาจที่ว่า อาคาชิกระตุกยิ้มมุมปาก

พยศขึ้น...เจ้าเล่ห์ขึ้น

แต่...มีเสน่ห์มากขึ้น

“จะทำอะไรผมก็ทานทั้งนั้นล่ะครับ...”

“ดี...งั้นนายไปนั่งรอ ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

 ดวงตาคมมองร่างที่ทำครัวอย่างคล่องแคล่ว ดีที่ห้องส่วนตัวของเขาเหมือนคอนโดขนาดย่อม มีเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ทำให้สามารถเห็นร่างในชุดผ้ากันเปื้อนนั้นได้อย่างดี อาคาชิหยักรอยยิ้มอ่อนโยน...

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นภาพนี้

คิดถึง...และแทบจะอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้

กลิ่นหอมของอาหารโชยมาทำให้พยาธิในท้องของเขาประท้วง ร่างแกร่งยังคงมองอีกคนไปเรื่อยๆ ไม่ละสายตาไปไหน มองราวกับกลัวว่าคากามิจะหายไป...

“เสร็จแล้ว” เสียงเบาว่า ขณะที่ลงมือตักข้าว อาคาชิกระพริบตา

เหมือนเขาจะเหม่อไปหลายนาที...นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีนี้ ที่เขาปล่อยให้ตัวเองเหม่อลอย

กวาดมองอาหารบนโต๊ะแล้วยิ้มบาง ยำสาหร่ายสูตรของไทกะ เต้าหู้ทรงเครื่อง ซุปเต้าหูวากาเมะ ไก่ทอดซอสญี่ปุ่น ถึงจะบอกว่าทำแต่ของที่เขาไม่ชอบ...แต่ไทกะก็ไม่เคยลืมของที่เขาชอบกินเหมือนกัน

เพราะอย่างนี้...เพราะนิสัยแบบนี้

“กินได้แล้ว...” คากามิยื่นตะเกียบให้อีกฝ่าย

“ไทกะไม่กินเหรอ?”

“ไม่ล่ะ” มือที่กำลังคีบอาหารชะงักเล็กน้อย ดวงตาปรากฎแววเจ็บจางๆ แต่พอได้ลิ้มรสชาติอาหารนั้นก็รู้สึกราวกับ...หัวใจพองโต

ไม่ได้ท่านอาหารของไทกะมากี่ปีแล้ว รสชาติที่อร่อยที่สุด ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทำให้เขาอิ่มเอมได้เท่าคนๆนี้...ตอนบอกว่าจะไม่ร่วมโต๊ะกับเขา หัวใจเจ็บแปลบ แต่พอได้ชิมฝีมือของอีกฝ่ายความเจ็บนั้นก็หายไป

น่าหัวเราะ...เหมือนคนงี่เง่า

“อร่อยใช่ไหมล่ะ?” ยืดอกรอรับคำชม

“ก็...ครับ”

“อะไรของนาย อุตส่าห์ทำให้กิน!

“แล้วไทกะไม่หิวเหรอ?”

“ไม่...เดี๋ยวฉันต้องกลับไปกินข้าวที่บ้านกับพวกแนซ เนี่ยว่าจะกลับแล้ว นายคงโอเค?” เลิกคิ้วเรียวรอฟังคำตอบ

อาคาชิจะตกลงหรือไม่ไม่ใช่ปัญหา เพราะเขาได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้ว ถึงจะถูกบังคับให้อยู่แต่ในห้องนี้...คากามิก็รู้...วิธีต่อรอง

“ผมไม่มีปัญหา...” อาคาชิหลับตาลงครู่หนึ่ง “อาทิตย์หน้าหวังว่าผมจะเจอไทกะที่นี่...”

“ได้สิ...นายรักษาสัญญาฉันก็รักษาสัญญา” แย้มยิ้มกว้างขวาง ยิ่งเห็นท่าทีนิ่งไปของอาคาชิเขาก็ยิ้มกว้างมากขึ้น

“ผมจะไปส่ง”

“ไม่ต้องอ่ะ คนของอาโอมิเนะรอรับฉันอยู่แล้ว”

“อืม...”

“ฉันไปก่อนล่ะ” คากามิลุกขึ้น “อ้อ...เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ส่งคืนนะ นายรวยฉันรู้”

“มันเป็นของไทกะแล้วช่างเถอะ”

“ก็ดี”

“ไทกะ...” อาคาชิเอ่ยเรียก “ผมถามอะไรหน่อยสิ?”

“ว่ามา” กอดอกรอฟัง “ทำไมนายไม่ยอมร่วมโต๊ะกับผม?”

คากามิเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มบาง ร่างปราดเปรียวเดินมาใกล้และโอบรอบคออาคาชิไว้ ก่อนจะ...จุมพิตเบาๆ และเม้มเรียวปากร่างแกร่งเล่น

“ใครเขาจะยอมกินข้าวกับคนที่เกลียดล่ะ...จริงไหม?”  

คำกระซิบแหบพร่าแต่ร้ายกาจ...

อาคาชิกำมือตัวเองแน่น...จนรับรู้ได้ว่าปลายเล็บกำลังจิกผิวเนื้อเขาแต่มันไม่เท่าหัวใจที่เจ็บ...เกลียดงั้นเหรอ...เป็นคำพูดที่ยิ่งกว่ามีดกรีดแทงเสียอีก

“ฉันมานี่...ยอมมีอะไรกับนาย ทำตามข้อตกลงของนาย...เพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก...” ยังคงไม่ละใบหน้าไปไหนและจุมพิตเรียวปากของอาคาชิซ้ำๆ

อาคาชิหัวเราะเยาะตัวเอง ไทกะรู้...ว่าเขารักอีกฝ่าย เห็น...แววตาของเขา แต่ยังคงพูดแบบนี้

บอกว่าเกลียด...บอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนที่ถูก...รัก

เจ็บดี...เจ็บจนชา

มือแกร่งรั้งเอวไว้แน่นก่อนจะเป็นฝ่ายคุมการจูบครั้งนี้แทน “ต่อให้เพราะเกลียด...ผมก็ไม่สนใจ นายเป็นของผม...”  

เพราะเขาเองก็ไม่อาจปล่อยมือคนๆนี้ได้อีก...

คากามิตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่เกี่ยงงอน ยอมให้ปลายลิ้นร้ายกาจเข้ามากวาดชิมในปาก ยอมให้ฝันกัดเรียวปากของเขาจนได้กลิ่นเลือด

เจ็บตัวแค่นี้จะเป็นอะไรไป...คุ้มค่ากับสิ่งที่ได้มา

หึๆ...

 

 

 

“นายถ่ายภาพพวกนี้ได้ชัดดี...” มือเรียวส่งมองภาพถ่ายเกือบสิบใบที่ถูกยื่นให้เมื่อขึ้นมาบนรถ ตำรวจ FBI นอกเครื่องแบบในทีมของอาโอมิเนะที่ถูกสั่งให้ลาพักร้อนและถูกบังคับให้มาคุ้มครองเขาถูกดึงเข้ามาเป็นพวกอย่างรวดเร็ว

“โถ่...คุณคากามิ คราวหลังอย่าขอให้ผมทำอะไรแบบนี้อีกนะครับ...ถ้าหัวหน้ารู้ผมถูกซ้อมตายแน่ๆ” เขาแทบจะร้องไห้ ถูกให้ลาพักใครว่าสบาย ลูกพี่ตัวแสบดันขอให้คุ้มครองคนสำคัญของเจ้าตัวแบบนี้ แล้วคนที่ว่าดันหาเรื่องอันตรายใส่ตัวเสียได้ ใครบ้างจะไม่รู้กิตติศัพท์ความร้ายกาจของนายใหญ่ตระกูลอาคาชิ

นี่อีกฝ่ายกล้าเล่นกับไฟขนาดนั้น

เฮ้อ!!

“มีคนของอาคาชิรู้ไหม?”

“ไม่มีครับ...ผมใช้อุปกรณ์พิเศษของ FBI ภาพพวกนี้ถ่ายจากระยะไกล แต่ยังคงมองเห็นชัด”

“ขอบใจมาก” ยิ้มอย่างชอบใจ

“ผมตายแน่ๆ! หัวหน้าฆ่าผมแน่ๆ!

“อาโอมิเนะไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกน่า” คากามิพยามปลอบ

“หัวหน้าเป็นยิ่งกว่าปีศาจร้าย!!” ตัวสั่นขึ้นมาทันที “เขาเก่งกาจที่สุดแต่ก็ร้ายกาจที่สุดด้วย แค่ชื่อก็ทำให้ผู้ร้ายบางคนตัวสั่นยอมจำนนได้แล้วนะครับ!

“ขนาดนั้น?” คากามิเลิกคิ้ว “ไหนนายลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าอาโอมิเนะเป็นยังไง เพราะฉันรู้จักแต่ไอ้คนบ้า นิสัยกวนประสาทและงี่เง่ามาก” รอฟังอย่างตั้งใจ คากามิอยากรู้ว่าในสายตาผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วเจ้าตัวดำนั้นเป็นยังไงบ้าง

“เอ่อ...ลูกพี่ หัวหน้าก็เป็นอย่างนั้นอยู่ครับ แต่เพิ่มเติมขึ้นมาคือความโหด...” เสียงเล่ายังคงดังไปต่อเนื่อง คากามิถามขึ้นมาบ้างเมื่อสงสัย ดวงตาเรียวสวยเหลือบมองภาพถ่ายในซองสีน้ำตาล

การเอาคืนบางทีมันก็...ช่างหอมหวานจริงๆ

“คุณคากามิจะกลับไปที่โรงแรมเลยไหมครับ?”

“ไม่ล่ะ...” คำตอบพร้อมสถานที่ที่ทำให้ FBI หนุ่มอยากร้องไห้ แทบจะขอเปลี่ยนหน้าที่กับคนอื่นทันที

“ไปส่งฉันที่โรงเรียนคาเกะหน่อย”

โรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดในเครือตระกูลคุโรโกะ...




“ไง...คุโรโกะ” น้ำเสียงทุ้มคุ้นเอ่ยขึ้นมาทำให้ร่างที่กำลังตรวจความเรียบร้อยการก่อสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติมหันขวับไปมองทันที ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางมองร่างสูงโปร่งซึ่งกำลังยกยิ้มบางๆ ส่งมาให้เขา

ราวกับความฝันอันเลือนรางที่เมื่อกระพริบตารอยยิ้มนี้ก็จะจางหายไป

“คากามิคุง?” ทำไมแสงสว่างของเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้

“ผ่านมาแถวนี้...และคุ้นๆ ว่านี่โรงเรียนของนาย จึงแวะมาดูหน่อย”

“คุณน่ะเหรอครับ?” ขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ คนที่กลัวเขาและพยามหลีกหนีคนนี้น่ะเหรอ...ให้ตายคุโรโกะก็ไม่เชื่อ ต้องมีอะไรสักอย่าง...คากามิคุงเป็นคนอ่านง่ายมาแต่ไหนแต่ไร...เดี๋ยวก็หลุดสิ่งที่ต้องการออกมาเอง

 แต่นี่ก็นับเป็นการดี

“นายยุ่งอยู่เหรอ?”

“เปล่าครับ...” ความจริงคือเขายุ่งมากแต่ไม่เป็นไร...เขาทิ้งทุกอย่างได้หากยื้อเวลาที่สามารถอยู่กับแสงของเขาได้นานมากขึ้น

“มีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ?”

“ช่วยไหมงั้นเหรอ? อา...มิโดริมะบอกว่าให้ฉันวอร์มร่างกายเบาๆ เสมอๆ วันนี้ยังไม่ได้ทำเลย” ดวงตาเรียวสวยพราวไปด้วยประกายยิ้มแย้ม “โรงเรียนของนายมีสนามบาสฯ ไหมคุโรโกะ?”

“คากามิคุงจะเล่นบาสฯ หรือครับ?” ถามอย่างแปลกใจ

หากจำไม่ผิด...คนตรงหน้าบอกว่าเล่นบาสฯ ไม่ได้อีกแล้ว...ไม่รู้ว่าคากามิคุงต้องเจ็บปวดทรมานแค่ไหน คนที่รักบาสเกตบอลจากหัวใจ...

“เป็นการทำกายภาพบำบัดที่มิโดริมะแนะนำมา ไม่ได้เล่นแบบเมื่อก่อน แค่วอร์มร่างกายเบาๆ”

“โรงเรียนนี้มีสนามบาสฯ ผมจะพาไปเอง”

“นายว่างนี่นะ คุโรโกะ?”

“ใช่ครับ” คากามิเดินเข้ามาใกล้กระซิบข้างใบหู

“ช่วยมาเป็นคู่ซ้อมให้ฉันหน่อยสิ...นะ” กระแสเสียงออดอ้อนจนชวนให้ใจอ่อน คุโรโกะเบิกตานิดๆ ก่อนจะยิ้มบางมือขาวแต่แข็งแกร่งแตะใบหน้าแสนคิดถึง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ...แสงของผม”

แสงของผม...

เป็นคำที่เมื่อก่อนได้ยินเสมอ ไว้ใจและเชื่อมั่นในคำพูดนี้ว่าระหว่างเราคือแสงและเงาที่ไม่มีวันแยกจาก แต่น่าขำที่มันกลับมาทำร้ายตัวเอง

คากามิกระพริบตาจับมือแกร่งออกจากใบหน้าก่อนจะกุมเอาไว้ “ไปเถอะ”

“ทำตามที่ผมบอกไว้ให้เรียบร้อย วันนี้หกโมงเย็นก็เลิกงานได้” เมื่อสั่งงานเรียบร้อย คุโรโกะก็จูงมือคากามิออกเดินไปที่สนามบาสฯ ข้างๆ ทันที

“นายทำธุรกิจโรงเรียนเหรอ...ดูยังไงๆ ก็ไม่เหมาะ นายเคยบอกว่าอยากเป็นครูอนุบาลไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ครับ...แต่พอดีมีปัญหาทางบ้านนิดหน่อย พ่อผมป่วยหนักทำให้ผมต้องเข้ามาดูแลธุรกิจทางด้านนี้แทน ทำโรงเรียนมันก็สนุกดีนะครับ”

“โรงเรียนในเครือของนายใหญ่โตหรูหรา แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องวิชาการอีก”

“ครับ...”

“เหรอ ตั้งชื่อโรงเรียนว่าคาเกะเนี่ยนะ?”

คาเกะที่หมายถึงเงา...

“เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญของผมครับ...”

เงาที่รอแสงสว่างให้กลับมา

เดิมทีคุโรโกะไม่ใช่บ้างาน แต่เมื่อคากามิหายไปเมื่อสามปีก่อนเขาก็ทุ่มเททุกอย่างให้งาน เพื่อที่จะสามารถลดความคิดถึงที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจได้

“ถึงแล้วครับ...” คุโรโกะบอก สนามบาสฯ เล็กๆ แต่บรรยากาศดี

“โรงเรียนนายไม่มีชมรมบาสฯ หรือ?”

“มีครับ...แต่ไม่เด่นเท่าด้านวิชาการ” คุโรโกะยิ้มบาง “อย่างไรเสียสำหรับม.ต้น เทย์โควก็ครองอันดับหนึ่งมาจนเป็นตำนาน ส่วนของม.ปลาย มีทั้งราคุซัน เซย์ริน โทวโอ ไคโจว ชูโตคุ โยเซ็น ผลัดกันขึ้นครองที่หนึ่งเสมอๆ”

“ก็จริง...” มือเรียวลูกบาสฯ สีส้มไปมา เขาไม่ได้สัมผัสมันมาหลายปี หากได้แต่จับแต่ไม่สามารถเล่นได้ก็เป็นการทำร้ายจิตใจของตัวเองเกินไป ต้องขอบคุณมิโดริมะ...ที่ทำให้เขาสามารถมีความสุขในสนามบาสฯได้อีกครั้ง มือส่งลูกให้คุโรโกะ  ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางนั้นทอประกายอ่อนโยนลง

ราววันเวลาเก่าๆ ย้อนกลับมาอีกครั้ง ตอนที่พวกเขาสองคนซ้อมบาสฯ ด้วยกันบ่อยๆ

เป็นคู่หูแสงและเงา...

“แรงน้อยและห่วยเหมือนเดิม...” แต้มที่เขาชู้ตลงน่ะมากกว่าคุโรโกะตั้งสองเท่า นี่ขนาดเขาเจ็บอยู่นะ

“ไม่ใช่สไตล์ผมนี่ครับ” คุโรโกะไม่เดือดร้อนส่งน้ำเปล่าและผ้าขนหนูสะอาดให้ร่างข้างๆ คากามิหัวเราะเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้คนข้างๆ คุโรโกะนิ่งไป...หัวใจราวหยุดชั่วขณะ มือเรียวที่กำลังเช็ดหน้าเขาเหมือนเมื่อก่อน...

สัมผัสใกล้ชิดที่ห่างหายไปนาน

“ขอบคุณครับ...”

“นายเลี้ยงข้าวฉันหน่อยสิ...ออกแรงมาแบบนี้แล้วรู้สึกหิว” คากามิบอก รอยยิ้มบางแย้มบนใบหน้านิ่งเฉย มือเรียวไล้กรอบหน้าสีน้ำผึ้งแสนคิดถึง

“มาหาผมแบบนี้...ต้องมีอะไรสักอย่าง คากามิคุงของผมอ่านง่ายมาแต่ไหนแต่ไร ต้องการอะไรบอกผมมาเถอะครับ”

ไม่ว่าอะไร...หากแสงของเขาต้องการ

“นายจะทำตาม?” ทาบมือตัวเองลงบนมืออีกฝ่าย ไม่ได้ใหญ่ซ้ำยังเล็กกว่ามือเขา แต่แข็งแกร่งเคยปกป้อง ซ้ำยังเคยทำร้ายเขามา

“แค่คุณบอกผม...”

“ถ้าอย่างนั้น...เลิกยุ่งกับมิโดริมะ อาโอมิเนะ มุราซากิบาระ คิน...แนซ หรือใครก็ตามรอบตัวฉัน แล้ว...นายจะได้ทุกอย่างที่นายต้องการ”

“แม้แต่ตัวคุณน่ะเหรอครับ...”

“ใช่...”

แล้วหัวใจของคุณล่ะ หัวใจที่เคยรักเขา... คุโรโกะได้แต่ถามคำถามนี้อยู่ในใจ แต่บางทีนี่ก็ดีเหมือนกัน...นี่อาจจะเป็นโอกาส

“แสงของผมเจ้าเล่ห์ขึ้นนะครับ” มีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงมากขึ้น ไม่เหมือนคากามิคุงที่ใสซื่อคนเดิม แต่ก็มีเสน่ห์มากขึ้นเช่นกัน

“ไม่ชอบหรือไงล่ะ?” ขยับรอยยิ้มยั่วเย้าชะโงกหน้าจุมพิตเบาๆ บนปากซีดของคนที่อึ้งไปแล้ว

“ผมไม่ได้ใจดีนะครับ...”

“นายเคยใจดีเหรอ?” คนภายนอกอาจคิดแบบนั้น แต่กับเขาที่รู้จักอีกฝ่ายมากกว่าใคร...บอกได้เลยว่าคุโรโกะเป็นคนนิสัยเสียและดื้อรั้นซ้ำยังเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจที่สุดคนหนึ่ง พอๆ กับอาคาชินั่นล่ะ

“ผมจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการ...แต่คากามิคุงเองก็ต้องให้ในสิ่งที่ผมต้องการเหมือนกัน...”

“ว่าข้อแลกเปลี่ยนของนายมา...”

“มาเจอผมอาทิตย์ละครั้งก็พอครับ...”

ขอเหมือนอาคาชิเปี๊ยบเลย

“แปลกๆ...นะ”

“วันนั้นของคุณเป็นของผมทั้งวัน”

ไม่ต้องคิดเรื่องใคร ไม่ต้องมองใคร มองแค่เขา...เป็นของเขา แม้วันเดียวจากเจ็ดวันจะไม่อาจทดแทนช่วงเวลาสามปีกว่าที่ห่างหายกันไปได้ แต่...ดีกว่าปล่อยให้เกินช่องว่างระหว่างพวกเขามากขึ้น

“ถ้าอย่างนั้น...เริ่มวันนี้เลยแล้วกันครับ” มือแกร่งโน้มต้นคอเรียวลงมาก่อนจะแนบเรียวปากลงบนไปปากสีพีชอย่างเร่าร้อน สอดแทรกปลายลิ่นเลาะชิมความหวานที่ห่างหายไปนาน ยิ่งจูบยิ่งต้องการ ดวงตาสีแดงอัสดงปรือขึ้นมาเล็กน้อย ประกายวาววับฉายชัดก่อนจะเอื้อมมือกอดแผ่นหลังอดีตเงาและเอียงหน้ารับสัมผัสเร่าร้อนนั้นอย่างว่าง่าย

 

 

“อ่ะ...อื้อ...พอ พอแล้วน่าคุโรโกะ!!” คากามิเอ่ยห้ามปรามเจ้าของเรียวปากร้อนที่ยังไม่เลิกไซร้ไปตามซอกคอและผิวกายของเขา  กลับมาจากโรงเรียนคาเกะคุโรโกะก็พาเขามาคอนโดของตัวเอง จากนั้นคากามิก็ถูกกักขังภายใต้ร่างกายอีกฝ่ายหลายชั่วโมงจนไม่ได้หยุดพัก ทำราวกระหายหิว

“คุโรโกะ!!” ปรามเสียดังพร้อมมือที่ตีหัวฟ้าๆไปแรงๆ!! เมื่ออีกฝ่ายยังคงหยอกเย้ากับผิวกายเขาไม่เลิก

“เจ็บนะครับ...” ชะงักไปนิดก่อนจะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นแล้วจุมพิตแรงๆ บนปากบวมช้ำ หลายชั่วโมงก่อนหน้าเขาตระกองกอดแสงของตนอย่างตะกละตะกลาม กลืนกินและสัมผัสอีกฝ่ายทุกตารางนิ้ว สอดแทรกประสานเข้าไปในตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับฝันที่แสนสวยงาม

ทุกคืนยามหลับตาลงที่ได้กอดคากามิคุงในอ้อมแขน...  

“ก่อนมาหาผมไปเจอใครมาหรือเปล่าครับ?” เพราะร่างสีน้ำผึ้งมีรอยสีแดงจางๆ “มิโดริมะคุง? อาโอมิเนะคุง? หรือมุราซากิบาระคุงล่ะครับ?”

“ทำไมไม่คิดว่าฉันไปมีอะไรกับคนอื่นบ้างล่ะ?” คากามิเลิกคิ้ว

“อย่าทำให้ผมโมโหคุณเลยครับ...ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้ลุกจากเตียงแน่ๆ”

“จะทำเหมือนเมื่อก่อนงั้นสิ!

“มีอะไรกับคุณทั้งวันทั้งคืนน่ะเหรอครับ? แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน” ตอบหน้าตาย และยกยิ้มขำเมื่อเห็นใบหน้าขึ้นสีของคากามิ

“เจ้าคนลามก!!

“หึๆ...บอกผมได้หรือยังครับว่าเจ้าของรอยพวกนี้เป็นใคร?”

“อาคาชิ...”

“อาคาชิคุงน่ะเหรอครับ?” คุโรโกะขมวดคิ้ว ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ “ยื่นข้อเสนอแบบเดียวกับผมสินะครับ”

อาคาชิคุงคนนั้นก็ยอมแลกทุกอย่างเหมือนกัน เขาจำได้ดีว่าวันที่แสงสว่างนี้จากไปเกิดอะไรขึ้น

น่ากลัวราวปีศาจร้ายและอ่อนแออย่างไม่คาดคิด

คืออาคาชิคุงในตอนนั้น...

“อืม...ง่วง เหนื่อย”

“ทานอะไรสักนิดเถอะนะครับ เดี๋ยวคุณจะปวดท้องเอา หรือว่าทานมากับอาคาชิคุงแล้ว?”

“ยัง...ฉันไม่ชอบกินข้าวกับคนที่เกลียด นายก็ไม่ต้องชวนฉันหรอก เพราะฉันจะไม่กิน”

คนที่เกลียด...

คำพูดที่ราวกับมีดกรีดหัวใจ คุโรโกะนิ่งไปแต่อ้อมแขนกลับกอดแน่นขึ้น

แค่เพียงคำเดียว...ก็เจ็บ

“กับผมก็เป็นแบบนั้นเหรอครับ?”

“ใช่สิ...นายไม่ได้มีสิทธิพิเศษมากกว่าอาคาชิหรอกนะ”

“คุณชอบมีอะไรกับคนที่เกลียดด้วยเหรอครับ?” แค่นยิ้มดวงตาเรียวสีฟ้าฉายประกายร้าวราน

“ฉันทำได้ทุกอย่างล่ะเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก”

คนที่รักกับคนที่เกลียด

แยกแยะและบอกกล่าวชัดเจน...

“ไม่เป็นไรครับ...แค่คุณอยู่ในอ้อมแขนของผม” อยู่กับเขาตรงนี้ แม้ต้องถูกเกลียดเขาก็ยอม!!

คากามิขยับตัวแต่ความเจ็บก็เล่นปราดจนเขาต้องขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “ฮึ่ม! คุโรโกะนายไปอดอยากมาจากไหนหา ถึงได้ทำฉันไม่มีแรงขนาดนี้!!” อาคาชิยังไม่โรคจิตหนักเหมือนหมอนี่เลย!!

“ตั้งแต่วันที่คุณจากไปผมก็ไม่เคยมีใคร...” เพราะต่อให้อีกกี่คนเข้ามาก็ไม่อาจแทนที่แสงสว่างดวงนี้ได้...

“ไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ แฟนนายล่ะ...มายุสึมิซังน่ะ?”

“ผมเลิกกับจิฮิโระตั้งนานแล้วครับ...” คุโรโกะแนบใบหน้ากับกลุ่มผมสีแดงดำชื้นเหงื่อ

“ห่ะ?”

“ก่อนวันที่ผมบอกว่ารักคุณ...” คำบอกรักที่คากามิคุงของเขา...ไม่เคยเชื่อ

“รู้ไหมคุโรโกะ... ฉันเคยอยากเชื่อนะ...แต่วันที่รู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่หมากที่ไม่สำคัญ ต้องถูกพันธนาการไม่ให้ไปไหน ทำราวกับคนที่บำเรอความใคร่ที่พวกนายไม่สามารถลงกับแฟนตัวเองได้ ต่อให้พวกนายพูดอะไรกับฉัน...มันก็ไม่มีทางเลย ฉันให้อภัยมิโดริมะได้เพราะหมอนั่นช่วยปล่อยฉันจากนรกแห่งนั้น คอยดูแลรักษาให้กำลังใจ ให้อภัยมุราซากิบาระ เพราะเจ้าหมีเป็นคนเดียวที่พาฉันไปทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่รอให้พวกนายเข้าหา ให้อภัยอาโอมิเนะได้เพราะหมอนั่นสำนึกผิดอย่างจริงใจและเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยฉัน แต่กับพวกนาย...ต่อให้พูดอะไร หรือคุกเข่าลงตรงหน้าฉันมันก็ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะอภัยพวกนายเลย”

“พอเถอะครับ...” คุโรโกะเอ่ยเสียงพร่า

เขาไม่อยากฟัง!!

“ในเมื่อพวกนายต้องการร่างกายของฉัน ไม่มีปัญหา หากปกป้องคนที่ฉันรักได้...การถูกคนที่เราเกลียดกอดมันก็คุ้มค่าถึงแม้บางทีฉันจะรู้สึกรังเกียจไปบ้าง”

“ได้โปรด...พอเถอะครับ...” เสียงแหบพร่าเจือแววเจ็บปวดล้ำลึกเอ่ยอย่างอ้อนวอน คากามิไม่เห็นดวงตาของอีกฝ่ายเพราะใบหน้านั้นซุกอยู่กับกลุ่มผมของเขา แต่สัมผัสของอ้อมแขนและมือที่กำแน่นนั่นก็พอจะรู้ว่าคุโรโกะรู้สึกอย่างไร

นี่เป็นเดิมพัน...เดิมพันสุดท้าย

หากผลไม่ออกมาแบบที่เขาคาดหวัง...เขาก็พร้อมยอมรับโดยไม่มีข้อแม้...

แต่คากามิก็อดคาดหวังไม่ได้... เขาเองก็อยากมีความสุข...

คิดถึง...ช่วงเวลาเหล่านั้น... 




             เจ็บดีจริงๆ...แต่ทำไมรู้สึกสงสารคุโรโกะแล้วอ่ะ ตอนพิมพ์คำว่าได้โปรด...นี่แบบเอิ่ม นี่ฉันทำร้ายตัวละครเกินไปหรือเปล่าหว่า? แต่ช่างเถอะค่ะ 555 เพราะยังแค่น้ำจิ้มไง อืม...ทำไมไม่มี NC แฮ่มๆ รออ่านพาร์ทอดีตนะคะ น่าจะยาวอยู่  ส่วนเรื่อง NC ตอนเก่าๆ แป๊บนึงจริงๆ จะจ้างเพื่อนทำกลุ่มล่ะคะ มีวันหยุดก็เหมือนไม่มี =_= 

หายไปเป็นเดือน ยุ่งยากมากมาย ป่วย + เดินทาง + งานหนัก แต่น้ำหนักยังคงเดิม ชอบคุณที่ยังมีคนตาม ยังมีคนรอ ปลื้มมมมมมม ^___^

ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ไฟท์ติ้ง!!

สำหรับวันนี้ฝันดีนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่าาา เค้าจะนอนยาวๆแล้วววววว  

               ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5697 KamonchanokTiamo (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 00:34
    ชอบเรื่องนี้จ้าหน่วงมากมาต่อเร็วๆน่ะ
    #5,697
    0
  2. #5670 Shipnielong (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 14:30
    ก็คุ้มค่ากับที่ไทกะโดนนะคะ
    #5,670
    0
  3. #5167 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 10:23
    มาม่าน้ำใสอร่อยดีค่ะ ซูดดดดดด~

    ปล.ซะใจที่สุดไม่สงสารค่ะบอกเลยหึหึ
    #5,167
    0
  4. #5061 gemello (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:55
    สงสารรรร ใจอ่อนแล้วเนี่ย5554
    #5,061
    0
  5. #5047 IDear (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 16:31
    อ่านละถึงกับน้ำตาซึม ทั้งสงสาร ทั้งสะใจระคนกันไป เฮ้อ.. ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า ขอบคุณที่มาอัพให้อ่านต่อนะคะ

    ยังไงไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยเช่นกันนะคะ ^^
    #5,047
    0
  6. #5045 Yui-na (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 06:39
    เป็นเรานี้คงนอนตายแล้วล่ะคะโดนพูดขนาดนี้ใส่ 

    คิดไม่ออกไม่รู้จะเม้นอะไรดี  เอาเป็นว่า มาต่อไวๆนะคะ เวลาเสพดราม่าทีไรคิดเม้นไม่ค่อยออกแต่ชอบเธอทุกที อะฮื่ย <<< นี้ขนาดคิดไม่ค่อยออกนะ 

    ติดตามอยู่เรื่อยๆนะคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ โชคดีคร้าาา
    #5,045
    0
  7. #5043 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 02:22
    ตอนนี้เป็นตอนของคนถูกเกลียดอย่างอาคาชิและคุโรโกะ คาดว่าตอนหน้าคงเป็นของคิเสะ เริ่มสงสารนะแต่สะใจกว่า หึ! ทำเค้าก็งี้แหละ เจ็บให้มันมากๆ แต่ตอนคุโรโกะพูดว่าได้โปรดเป็นอะไรที่ปวดใจมาก โอ้ยยยย อินค่ะ
    #5,043
    0
  8. #5030 KSMP824 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 17:53
    มีความรู้สึกเเบบเอิ่ม.... เจ็บเเทนเลยอะเจ็บลึกมากๆ

    #รออ่านต่อไป!!! 
    #5,030
    0
  9. #5029 kim_undershine (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 16:51
    สงสารคุโรโกะ นายร้อยด้วยแบบเจ็บเลยอ่ะ
    #5,029
    0
  10. #5027 tsubakihime (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 19:41
    โอ๊ย ทำไมอ่านแล้วน้ำตาซึม ฮรืออออ สงสารนายน้อย คุโรโกะ คางามิ ฮรืออออ แต่เราว่าเรื่องนี้ น่าจะเป็น akakagakuro 55555 มุรา มิโด คิเสะ อาโอเนี่ย ไม่ค่อยเด่นในตอนนี้ 55555 เราว่า นายน้อยกะคุโรเนี่ยน่าจะเป็นพระเอกนายดาร์กนะคะเนี่ยได้นะคะเนี่ย เจ็บ!!!
    #5,027
    0
  11. #5025 snow97 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    ฮืออออ หน่วงมากกกกก สางสารเท็ตสึกับนายน้อยอ่า แต่ก็สงสารไทกะนะที่โดนทำอะไรเยอะแยะ
    รักษาสุขภาพด้วยนะคะ รออ่านค่า สู้ๆค่ะ
    #5,025
    0
  12. #5024 0895561072 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:57
    (T-T )~~ สงสารคุโรโกะกับอาคาชิจังง
    ไทกะใจร้ายยย
    ปล.ดูแลสุขภาพด้วยน้ะค้ะ รออ่านน้ะค้าา
    #5,024
    0
  13. #5023 KinJuu (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:18
    โอ้ยย เเอบสงสารคุโรโกะะกะนายน้อยเบาๆ แต่เดี๋ยวพออ่านพาร์ทที่คากามิโดนทำร้ายก็จะกลับมาโกดเหมือนเดิม 55555
    เพราะงั้นเอาเลยคากามิ เอาให้เต็มที่ เอาจนให้สมกับที่ทำ ฮึ่ยยยย
    #5,023
    0
  14. #5021 MakiDear (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 08:58
    โอ้ยย ควรสงสารพวกนายไหมม ในเมื่อพวกนาย ทำร้ายเสือน้อยขนาดนี้ โดนแค่นี้มันยังน้อยไปปป

    อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะครับ รออ่านอยู่น่ะ
    #5,021
    0
  15. #5020 ANuch TH (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 00:58
    จะเดินทางไปทางไหนนะเรื่องนี้ ตอนจบจะเป็นเช่นไร... tbc

    คุณนักเขียนดูแลรักษาสุขภาพดีๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ จะรอคอยเสมอ ?? สู้ๆนะคะ
    #5,020
    0
  16. #5019 WctCrwspBMW (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 20:12
    เจ็บไปอี๊กก ;-;
    #5,019
    0
  17. #5018 Leng_nako (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 19:46
    แง้T^T
    #5,018
    0
  18. #5017 M.D. MayDay (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:32
    เจ็บถึงทรวงกันมั้ยหล่ะ ไม่อยากกินข้าวกับคนที่เกลียด แรงไปอีกกก
    #5,017
    0
  19. #5016 codep (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:21
    หุหุหุ รับผลกรรมตาม ๆ กันไปน้าทั้งสาม~
    คางามิเด็ดขาดแล้ว อย่าใจอ่อนทีหลังน้าหนูมิ ;   ;

    แอบเห็นไรท์เปิดเรื่องเยอะมากกก มาต่อเรื่องนี้ก็ดีใจที่สุด !!!! สู้ ๆ นะไรท์เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    และไรท์ก็มาเปรยให้อยากอีกแล้ว 555 nc อดีตตื่นเต้นอ้ะะ มันคงแบบ -////- (รอเลยค้าา 555)
    เรื่องกลุ่มลับก็จะรอนะคะ >  <
    #5,016
    0
  20. #5015 ZANDRO (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    งือออ ดีใจมากพอเเจ้งเตือนมาก็รีบกดเข้ามาดูเลยย
    #5,015
    0
  21. #5013 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:30
    สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #5,013
    0
  22. #5011 SayumiKanasa (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:19
    พออัพนี่เรารีบวางทุกอย่างมาอ่านเลยนะเนี่ย
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ตอนหน้าเนี่ยไปหาคิเสะใช่ป่าว สนุกมากๆเลยค่ะ แรกๆไม่กล้าอ่านกลัวบ่อนำ้ตาแตก555 ตอนนี้รอนะคะ

    ปล.จบhappy ending ใช่มั้ย อย่าเป็นsad endนะ เรารับม่ายได้้้้
    #5,011
    0
  23. #5001 KSMP824 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:32
    อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆมาต่อด้วยเน๋อ อ้ายรออยู่
    #5,001
    0
  24. #4995 fahfy2546 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 12:29
    มาตอเถอะ ค้างง่ะไรท์
    #4,995
    0
  25. #4994 0804359592 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 20:10
    เอาคืนให้นักจะรอดูว่าจะสำนึกกันไหม
    #4,994
    0