fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 8 : Long Fic : AllKaga....かぞく (4) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    23 พ.ค. 58




IV

 

บรรยากาศบนดาดฟ้าของตึกหรูใจกลางเกียวโตนั้นดูอึมครึม เนื่องจากมีดวงตาสีแดงเข้มกำลังจ้องมองคนๆหนึ่งที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรด้วยสายตาเครียดจัด แม้ว่ารอบข้างจะถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกไม้สีแดงสลับขาวและแสงไฟระยิบระยับ หรือแม้กระทั่งดวงดาวที่ทอประกายทำให้โรแมนติกแค่ไหนก็ตาม

“ไทกะ...ไม่หิวเหรอ?” อาคาชิที่ดูเหมือนจะทนความอึดอัดและสายตาบอกเป็นนัยๆจากคนอื่นๆไม่ไหวเอ่ยขัดขึ้นมา

“ห่ะ...เห? หิวสิ” คากามิเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังจ้องไอ้คนหน้าเป็นน่าหมั่นไส้ผู้มีรอยยิ้มและดวงตาสีดำสนิทราวกับขนของนกกา

หล่อเหลา...มารยาทดี

ดูจากคำพูดคำจาตอนเจอหน้ากันครั้งแรกก็รู้...แต่นิสัยนี่ท่าทางจะรับมือยาก

ไอ้หมอนี่ดูไม่สะทกสะท้านอะไรกับสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ที่สำคัญยังฉีกยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก...ทำราวกับเขาเป็นเด็กน้อยอีก!!

 บรรยากาศคล้ายๆอาคาชิ...ดูทรงอำนาจ เก่งกล้า...ก็ไม่แปลกในเมื่อหมอนี่เคยเป็นถึงอดีตกัปตันโรงเรียนเทย์โคว และเคยคุมพวกอาคาชิอยู่พักหนึ่ง...ในเมื่อสามารถเอาพวกตัวปัญหาอย่างรุ่นปาฏิหาริย์อยู่ก็เจ๋งมากๆแล้ว

เขาไม่ถนัดรับมือคนแบบนี้...

“จ้องหน้าฉันทำไมล่ะคุณน้องเขย? ไม่สิ...น้อง...”

“ใครเป็นน้องเขยนาย!!” เสียงใสแหวลั่น ถลึงตาที่เจ้าตัวคิดว่าดุใส่ จนหนุ่มผมดำหัวเราะ

หึๆ...เหมือนแมวตัวโตขู่ใส่เสียมากกว่า...น่ากลัวจนอดขำไม่ได้แล้วเนี่ย

“นิจิมูระซังช่วยให้คากามิกินข้าวก่อนได้ไหมครับ...” มิโดริมะดันแว่น เอ่ยห้าม พลางหันไปบอกคนผมแดงเข้ม

“กินเถอะ...อย่าไปสนใจเขาเลย เดี๋ยวนายจะปวดท้องเอา นี่เลยเวลากินข้าวมาพักหนึ่งแล้วนะ”

“อืม...ขอบคุณนะมิโดริมะ” คากามิค้อนใส่นิจิมูระ ก่อนจะลงมือตักข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว ส่วนหนุ่มๆที่นั่งข้างๆก็ทยอยกันตักอาหารใส่จานคากามิ เพราะแต่ละคนรู้ดีอยู่แล้วว่าคนสำคัญของพวกเขาชอบกินอะไร...แต่ความจริงอาหารบนโต๊ะนับสิบชนิดนี่...ก็มีแต่ของชอบของเสือแดงล้วนๆ

ในเมื่ออาคาชิเป็นคนสั่งการทั้งหมดด้วยตัวเอง

รุ่นพี่หนุ่มจิบน้ำชาเลิศรสหรี่ตามองภาพตรงหน้า...ไม่คิดว่าจะมีวันที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ ตอนที่เขาออกจากเทย์โคว รุ่นน้องแต่ละคนก็เหมือนจะเจอปัญหา...พรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นและมากกว่าที่คนปกติมี ทำให้ต้องปิดกั้นตัวเอง และที่ได้ยินข่าวลือมา...เจ้าพวกนี้เคยร้ายกาจขนาดทำลายบาสฯของคู่แข่งด้วยความต่างชั้นของฝีมือมาแล้ว ตอนอยู่ม.ต้นก็ใช่จะสนิทอะไรกันมากมาย ใช่จะสนใจใครนอกจากเรื่องของตัวเอง

อาโอมิเนะที่เก่งจนเข้าขั้นปีศาจ...ขณะที่เอาชนะเขาได้ในเวลาไม่นาน ไม่สนใจอะไรนอกจากบาสฯ แต่พอถูกบาสฯทำร้ายก็ทำตัวเอื่อยเฉื่อย นิสัยเสียเอาแต่ใจตัวเอง

คิเสะที่ขี้โวยวาย ชอบก่อเรื่อง หยิ่งยโสและมั่นใจในตัวเองเพราะทำได้ดีแทบทุกอย่างเลยไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น ถึงจะร่าเริงก็เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจเหมือนกัน

เจ้าตัวโตใจเด็กหัวม่วงที่เอาแต่กินขนม เล่นเกมส์ ขี้หงุดหงิด จอมดื้อ นิสัยเสียสุดๆ ไม่สนใจอะไรสักอย่าง  

มิโดริมะที่นิ่งเงียบ จริงจัง เป็นระเบียบอยู่เสมอๆ ไม่เคยทำอะไรนอกกฎเกณฑ์ และไม่ค่อยเป็นห่วงเป็นใยใครพร่ำเพื่อ เอาแต่พกลัคกีไอเทมไปไหนมาไหน  

คุโรโกะที่จืดจาง แม้สุภาพ ใจดี และเป็นสุภาพบุรุษก็มีความแข็งกร้าวอยู่ภายใน

หรือจะเป็นอาคาชิที่ให้ความรู้สึกเหมือนราชา จนไม่อาจขัดขืนได้

ไม่น่าเชื่อว่าเหล่ารุ่นน้องที่ว่านั่นจะเป็นพวกเดียวกับกลุ่มคนที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ดวงตาฉายแววแห่งความสุข แกล้งแหย่คนผมแดงเข้ม ตักอาหารให้ เอาใจใส่กันอย่างดี

อืม...นี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอย่างที่แปดหรือเปล่าเนี่ย...

เอาเถอะ...ฟังจากที่ทัตสึยะอวยน้องชายมา...เขาก็ยอมรับได้ล่ะนะ

พอนึกพี่หลงน้องนั่นแล้วคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันนิดนึง

อืม...ขอแกล้งหน่อยแล้วกันคุณน้องสะใภ้...ใครใช้คนของฉันเอาแต่บ่นถึงนายกันล่ะ ขนาดยอมทิ้งเดทเพื่อมาหาน้องชาย คิดแล้วก็หงุดหงิดนิดๆ

“ตกลงนี่เป็น คนของพวกนาย?” คากามิพุ้ยข้าวเป็นจานที่สิบก่อนจะดื่มน้ำที่คุโรโกะยื่นให้ แล้วก็หันมาเผชิญหน้ากับคนกวนประสาท โดยอีกฝ่ายเหมือนจะอึ้งๆกับปริมาณการกินอันแสนผิดปกติของมนุษย์ธรรมดา

“แล้วไง? ฉันจะเป็นคนของเจ้าพวกนี้แล้วยังไง? นายเกี่ยวอะไรด้วย”

“อ๋อออออ...เปล่าหรอก แค่สงสัยน่ะ”

“สงสัยบ้าอะไรล่ะ!! ฉันสิต้องถาม นายทำอะไรกับทัตสึยะ! ทำไมฉันไม่เห็นเขา”

นิจิมูระเลิกคิ้ว ดวงตาคมทอประกายขำๆ

อา...ไม่ไหวแล้วเขารู้สึกเหมือนถูกแมวพองขนใส่เวลาไปแหย่เล่นเลย...หมอนี่...น่ารักมากๆๆๆๆ

ไอ้คิ้วเรียวๆสองแฉกที่ขมวดเข้าหากัน ดวงตาเรียวสวยราวสีของดวงอาทิตย์ตกดินพยามทำให้ดุ แต่ก็ไม่อาจกลบความอ่อนโยนในแววตาได้เลย ไหนจะอาการแต้มป่องประหนึ่งสาวงอนนั่นอีกล่ะ

อืม...รสนิยมของพวกรุ่นน้องตัวแสบก็ไม่เลวแฮะ

“ทำอะไรดี...ก็...ทำแบบที่คนรักกันเขาทำกัน...อืม...เรื่องบนเตียง...”

“อะไรนะ!!

“ก็...เรื่องบนเตียงไงล่ะ หรือจะให้ฉันบรรยายว่าทำอะไรกับทัตสึยะไปบ้าง...หมอนั่นตอนอยู่บนเตียงนี่เร้าใจสุดๆ”

“ยะ...หยุด...หยุดพูดเรื่อง...ลามก!!” ตะโกนด่าทั้งๆที่หน้าแดงจัด แต่เหมือนคนแกล้งยังไม่หนำใจ หันไปหาเหล่ารุ่นน้อง

“พวกนายก็ทำนี่ใช่ไหมล่ะ...ก็...คนของพวกนายดูน่ากินเหมือนกันนะ”

“อย่ามองคากามิคุงมากนะครับนิจิมูระซัง” คุโรโกะห้ามด้วยแววตานิ่งๆ

“เอ...นั่นสิพูดแล้วก็อยากกินนายน่ะเนี่ยคากามิ” อาโอมิเนะทำตาวาวๆใส่ ขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เล่นเอาคนขี้อายใช้มือตีหัวไปแรงๆหลายที

“โอ๊ย! เจ็บนะ...เขินแล้วชอบทำร้ายร่างกายฉันตลอดเลย พวกนายก็ห้ามคากามิหน่อยสิโว้ยยย!

“ฮะๆ พี่กับน้องก็เหมือนกัน เวลาทัตสึยะเขินก็ชอบต่อยตีฉันเหมือนกัน”

“คากามิจจิพอแล้วครับ เดี๋ยวอาโอมิเนจจิก็ช้ำไปทั้งตัวหรอก”

“มิเนะจินถึกจะตายไม่ต้องห่วงหรอกคิเสะจิน”

“เอาๆพวกนายอย่าไปคุยกัน นี่น้องสะใภ้กลับมาคุยกับฉันก่อน”

“ใครเป็นน้องสะใภ้นายหา!!

“อ่า...ได้ๆงั้นจะให้ฉันเรียกว่าอะไรดีล่ะ...เรียกตามทัตสึยะแล้วกัน...ไทกะจัง”

ถามเองตอบเอง...กวนประสาทที่สุด!!

“ไม่เจอกันหลายปี...นิสัยเสียขึ้นนะครับ” อาคาชิส่ายหน้า ลูบแก้มใสเบาๆ บอกกรายๆว่าให้ใจเย็นลง

“หึๆ...คนเราก็ต้องพัฒนาบ้างอะไรบ้าง ว่าแต่...ไทกะจัง ฉันอยากรู้เรื่องของทัตสึยะเยอะๆ เล่าให้ฟังหน่อยสิ” ประกายตาดุๆเริ่มหายไปจากคากามิ เมื่อเห็นว่าไอ้คนตรงหน้าให้ความสำคัญกับพี่ชายเขามาก...

เอาเถอะจำทำเมินเรื่องลามกที่อีกฝ่ายทำให้ทัตสึยะมาพบเขาวันนี้ไม่ได้ไปแล้วกัน

จากนั้นเอสเซย์รินก็เริ่มเล่าประวัติพี่ชายยาวเหยียด ตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรก นิสัย ความชอบ งานอดิเรก หรือช่วงที่ไม่ได้คุยกัน และกลับมาสนิทกันเหมือนเดิม ท่าทางไม่เป็นมิตรที่มีต่อนิจิมูระก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง จากที่นั่งคนล่ะฝั่ง ตอนนี้เสือสีแดงย้ายตัวเองมานั่งข้างๆอดีตกัปตันเทย์โควเรียบร้อย พูดคุยกันถูกคอโดยเฉพาะนินทาพี่ชาย แถมยังแย้มรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยับ จนเหล่าหนุ่มๆที่ถูกลืมเริ่มหมั่นไส้รุ่นพี่ตัวเองขึ้นมาตงิดๆ

แย่งความสนใจของคากามิไปจากพวกเขาเชียวนะ!

คนที่เสือน้อยจะให้ความสำคัญได้มีแค่พวกเขาก็พอแล้ว!!

“จริงเหรอเนี่ย... ฉันกะแล้ว ทัตสึยะน่ะชอบใช้กำลังมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เห็นหน้ายิ้มใจดีอย่างนั้นก็เถอะ ชูก็ระวังตัวเอาไว้ด้วยล่ะ”

ตอนแรกยังแทบจะหับหัวกันอยู่เลย ตอนนี้นี่สนิทสนมกันดีจนน่าหมั่นไส้!

ดวงตาห้าคู่มองสบกัน ก่อนที่คากามิจะถูกดึงตัวโดยคนหัวม่วง ด้วยเรี่ยวแรงอันมหาศาลกว่าคนทั่วไป จากนั้นก็ยกร่างโปร่งมาไว้บนตักตัวเอง เอาแขนยาวๆกอดรัดเอวเรียบตึงแน่น แล้วก็เอาคางวางบนหัวสีแดงเข้มเป็นอันเสร็จสรรพ

“เดี๋ยวสิ...มุราซากิบาระ...ฉันยังคุยกับชูไม่จบเลยนะ”

“จบแล้วครับ...พอแล้ว” คุโรโกะยิ้มบาง แต่ดวงตานิ่งเรียบ

“นั่นสิคากามิจจิ มีของหวานด้วยนะ...อ้าม อ้าม” คิเสะป้อนถั่วแดงญี่ปุ่นเข้าปากคากามิที่ยอมอ้าปากอย่างงงๆ

“คุณนิจิมูระจะกลับแล้วใช่ไหมครับ?” เจ้าของสถานที่อย่างอาคาชิเริ่มกดดันด้วยสายตานิ่งๆ แต่บังคับกรายๆ

“ต้องการคนไปส่งไหมครับ?” มิโดริมะหรี่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองอย่างจริงจัง

“มาเองได้ก็กลับเองได้ รีบๆไปเถอะ” อาโอมิเนะไล่อย่างไม่เกรงใจ รุ่นพี่หนุ่มอึ้งไปแป๊บนึง ก่อนจะหัวเราะขำ...

หึๆ ขี้หวงกันจริงแฮะเจ้าพวกนี้นี่...

สุดๆเลยด้วย...

ปรายดวงตาคมมองคนที่ถูกป้อนนู่นนี่เข้าปาก

ก็...สมบัติน่าหวงน่ะนะ

“เอ้าๆกลับก็ได้ ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมใหม่นะไทกะ”

“เอ๋? เอ่อ...ได้ๆชวนทัตสึยะมาด้วยล่ะ ถ้าทำแบบวันนี้อีกฉันจะโกรธชูแล้วด้วย!!

“โอเคครับ...ตามที่สั่งเลย” ยกสองมือขึ้นประมาณว่ายอมทำตามทุกอย่าง เอื้อมมือลูบเส้นผมสีแดงเข้มด้วยความเอ็นดู

เหมือนได้น้องน้อยๆมาคนนึงเลย...

“เพี๊ยะ!” สัมผัสได้ไม่ถึงวินาทีมือแกร่งของนิจิมูระก็ถูกปัดออกจากคนถึงห้าคน เล่นเอาเจ้าตัวเบิกตากว้าง ก่อนกลั้นขำสุดๆ

อุ๊บ! ไม่ไหวแล้ว...ขืนอยู่ต่อมีหวังได้หลุดขำก๊าก จนเสียมาดรุ่นพี่ผู้สุมขุมไปแน่ๆ

ไม่เคยคิดเคยฝันว่าพวกรุ่นน้องนิสัยประหลาด เป็นถึงผู้นักบาสยอดอัจฉริยะที่นานๆทีจะปรากฎตัวสักครั้ง จะมีมุมน่ารักๆแบบนี้เล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ

“กลับจริงๆล่ะ...อ้อ! คนของฉัน ทัตสึยะน่ะฝากไอ้นี่มาให้พวกนายด้วยล่ะ ไว้เจอกัน” โบกมือให้สองสามที ก่อนจะเดินจากไป ส่วนพวกกลุ่มคนขี้หวงนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนอาโอมิเนะจะหยิบกระดาษแปลกๆที่ถูกวางทิ้งไว้มาดู จากนั้นดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็เบิกกว้าง ใบหน้าสีเข้มพลันเปลี่ยนเป็นแดงจัด จนคนอื่นๆสงสัยต้องชะโงกหน้ามาดูว่าอะไรกันที่ทำให้คนแกร่งกล้าอย่างเอสโทโอถึงกับตกตะลึงได้

 แล้วก็นั่น...อาการเดียวกันเป๊ะ หน้าแดง...ตาโต

แม้กระทั่งคนหน้านิ่งอย่ามิโดริมะหรือคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อยู่เสมอๆอย่างอาคาชิ...

“เอ๋?...ทุกคนดูอะไรกันอ่า...ฉันอยากดูด้วย” เด็กโข่งหัวม่วงที่นั่งกอดคากามิอยู่ส่งเสียงประท้วง ก็ทุกคนเอาแต่จ้องกระดาษใบนั้นแล้วเหลือบมองคากาจินอยู่ได้!

“นั่นสิพวกนายแอบมีความลับอะไรกันหา!!” คากามิโวยวายทำท่าจะเอื้อมมือคว้าแต่ก็ถูกห้ามเอาไว้ อาโอมิเนะค่อยๆกันเจ้าที่ถืออยู่ในมือมาให้เสือน้อยดู

“น่ารักจังเลย!! คากาจิน!!” คนถูกเรียกนั้นอ้าปากค้างไปเรียบร้อยแล้ว...

ในเมื่อมันเป็นภาพถ่านตอนที่คากามิอายุประมาณ 8 ขวบ...เขาจะไปเล่นวันฮัลโลวีนกับทัตสึยะ...แต่สุดท้ายก็ไม่มีชุดอะไรที่เข้ากับเขาเลย จนในที่สุดต้องยอมใส่ชุดแสนน่าอายนี่ไป... 

“อ๊ากกกก!! เอามานี่เดี๋ยวนี้เลยนะอาโอมิเนะ!!” ดิ้นจะมาเอาภาพน่าอายของตัวเองแต่มีหรือที่หนุ่มๆจะยอมภาพเสือน้อยตอนเด็กน่ะไม่มีให้เห็นหรอกเพราะเจ้าตัวไม่ใช่คนชอบถ่ายรูปมาตั้งแต่ไหนแต่ไร..

ต้องขอบคุณพี่ชายต่างสายเลือดคนนั้นมากๆหน่อยที่เก็บภาพน่ารักๆนี่ไว้

“ผมเอาไปขยายไว้แขวนในบ้านดีกว่า” อาคาชิเสนอความเห็น

“ทำเผื่อฉันด้วยจะไว้ในห้องนอน” มิโดริมะบอก

“เผื่อด้วยครับ”  คุโรโกะ

“ผมด้วยน้าอาคาชิจจิ” คิเสะ  

“ฉันเอาด้วย” อาโอมิเนะ

“ด้วยๆอาคาจิน” มุราซากิบาระ

“พวกนาย!! อย่าทำนะ!! ทิ้งไปเดี๋ยวนี้เลย!!

 ทัตสึยะบ้า!! เอาอะไรมาให้พวกนี้ดูกันเนี่ย...ภาพน่าอายพวกนี้ยังอุตส่าห์ไปขนกลับมาจากแอลเออีก!! น่าจะยุให้ชูกดให้ลุกจากเตียงไม่ได้ไปหลายวันเลย ฮึ่ย!!

“ไม่ๆ น่ารักจะตาย...ไทกะจัง”

 น้ำเสียงหยอกเย้าดังลั่งบนดาดฟ้าหรู ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเข้มและดวงตาราวกับสีของพระอาทิตย์ กำลังไล่ล่าเพื่อแย่งรูปถ่ายเล็กๆใบเดียวจากเหล่าหนุ่มๆอีกห้าคนที่ส่งภาพถ่ายกันไปมาอย่างสนุกสนาน ฉวยโอกาสหอมแก้มเสือที่เต้นเร่าๆอยู่ด้วยความขี้โกง

 รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแต่งแต้มให้บรรยากาศดูอบอุ่น...แสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้านั้นอ่อนโยน...ราวกับกำลังมอบคำอวยพรให้สิ่งเหล่านี้คงอยู่ตลอดไป...

 สายลมที่พัดผ่านเบาๆทำให้เห็นภาพเด็กน้อยตัวเล็ก ผิวสีคาราเมล ดวงตาสีแดงกลมโต และแก้มใสที่น่าหยิกมีหนวดแมวยาวๆติดอยู่ทั้งสองข้าง เส้นผมสีแดงเข้มถูกจับสวมวิกผมให้ยาวประบ่า ก่อนจะคาดด้วยหูเสือโคร่งดุกดิ๊กๆน่ารัก ชุดที่สวมใส่คล้ายชุดคุณหมีน้อยแต่เป็นลายเสือ แขนที่เสื้อที่ยาวเกินไปทำให้ไม่พอดีกับมือ และย้วยลงมาข้างหน้า ที่หลังก็พวงหางเสือติดและพาดวางไว้บนขาเล็กที่นั่งคุกเข่ากับพื้น ช้อนดวงตามองอย่างน่ารัก...ใครเห็นเป็นต้องหลง...

นี่คือ...เสือน้อยตอนเด็กๆ...

ถ้าถามรุ่นปาฏิหาริย์ว่าคนของพวกเขาตอนอายุน้อยๆเป็นยังไงก็คงตอบได้เต็มปากว่า น่ารักมาก!’ ส่วนตอนโตนี่คงต้องบอกว่า

ทั้งน่ารักและน่าขย้ำ...

 

แถม

 

“ง่วงที่สุดเลย...” เสียงใสพึมพำกับตัวเอง ตาสีแดงเข้มปรือปรอย ขณะที่มือก็ทำข้าวห่อไข่อย่างคล่องแคล่ว

“ไทกะ...ตื่นไหวเหรอครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เลิกคิ้วมองคนที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวและทาบด้วยผ้ากันเปื้อนสีชมพู

“ถ้าฉันไม่ตื่นพวกนายก็ไม่มีอะไรกินกันน่ะสิ”

“ลำบากเปล่าๆครับคากามิคุง...ออกไปกินข้างนอกกันก็ได้” คุโรโกะที่โผล่มาแบบเดิมทุกเช้าว่า

“เอาน่า...ไปนั่งไป”

“อ้าว...ตื่นไหวเหรอ?” มิโดริมะหรี่ตานิดๆ ขณะที่เอาผ้าเช็ดเส้นผมสีเขียวที่ผ่านการสระมา

“ทำไม? พวกนายนี่ถามเหมือนกันจริงๆ” ส่ายหน้าเบาๆ

“เมื่อคืนพวกผมก็ไม่ได้ออมแรงกันนะ...สงสัยนิดหน่อยว่าไทกะลุกไหวได้ยังไง?” อาคาชิจิบน้ำชาแล้วเลิกคิ้วนิดๆ มองพ่อครัวสุดน่ารักที่แก้มแดงก่ำคล้านมะเขือเทศอย่างนึกขำ เช่นเดียวกับดวงตาสีฟ้าและสีเขียวที่สำรวจเรือนร่างสีน้ำผึ้ง...

เพราะเสื้อที่ใส่นั้นตัวใหญ่มาก...และมันไม่ใช่เสื้อของคากามิด้วย ทำให้เห็นรอยสีแดงบนผิวเรียบตึงนั้นแจ่มชัด...

มันไม่ใช่แค่รอยสองรอย...แต่แทบจะทุกตารางนิ้วเลยก็ว่าได้...

โดยเฉพะที่ซอกคอที่เห็ดเด่นชัดกว่าที่อื่น...

“อืม...ผมว่ารอยเยอะไปนะครับ แบบนี้คากามิคุงไปไหนมาไหนลำบากสิครับ” คุโรโกะเอ่ยเหมือนเป็นห่วง แต่สีหน้าและแววตานี่ตรงกันข้ามสุดๆ

“ฉันว่าน้อยไปด้วยซ้ำ...” คนหัวเขียวมองอย่างพิจารณา น่าจะทำให้เยอะกว่านี้จะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว 

“ฉันว่ารอยที่ฉันทำไว้มันใหญ่สุดนะ” น้ำเสียงพร้อมรอยยิ้มของคนที่ไม่น่าจะตื่นเช้าได้ ทำให้คนอื่นๆต้องมองอย่างสงสัย

“วันนี้หิมะจะตกหรือเปล่าที่ไดกิตื่นเร็ว...” อาคาชิว่า...แม้ตอนนี้จะเป็นหน้าร้อนก็เถอะ 

“ก็...เมื่อคืนได้ยาดีนี่นา” ขยับรอยยิ้มยั่วเย้าและกวนประสาท

“ไม่ๆ...ผมว่าของผมใหญ่กว่าอ่ะ ที่หน้าท้องคากามิจจิด้วย!!

“คิเสะจินโกหก”

 แล้วเจ้าพวกคนลามกก็กำลังเถียงกันอย่างหนักว่าใครทำรอยไว้บนตัวเอสเซย์รินเยอะกว่ากัน อวดกันราวเด็กๆ แล้วเรื่องพวกนี้มันเอามาแข่งได้หรือไง!!  

“อ๊ากกกก!! เงียบไปให้หมดเลยนะพวกนาย!!  ไม่งั้นวันนี้ไม่ต้องกินข้าวเช้ากันสักคน!!” ดวงตาทั้งห้าคู่เหลือบมองคนที่แดงไปทั้งตัวก่อนจะหันไปซุบซิบกันอีกครั้ง  ท่าทางน่าโมโหจนคากามิระบายกับอาหารแทน สับเนื้อเสียงปึงๆๆ ราวกับฆาตกรรมใครสักคน...

อย่าให้พวกรุ่นปาฏิหาริย์รวมหัวกัน...ไม่อย่างนั้นมีแต่ความซวย!! ฮึ่ย!!

ทำอะไรก็ไม่ได้...เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย!!

~~~กริ๊งๆๆๆ~~~~

เสียงกดออดหน้าบ้านทำให้เหล่าหนุ่มๆชะงัก ก่อนจะส่งมุราซากิบาระที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดไป ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ก็กลับมาพร้อมอะไรบางอย่างที่ขนาดพอๆกับคนถือ...

“อะไร? มีใครสั่งอะไรเข้ามาเหรอครับ?” คุโรโกะชะโงกหน้า

“อ๋อ...ผมเองล่ะ” อาคาชิบอก

“เอ๋? นายสั่งอะไรมา?” มิโดริมะเลิกคิ้วนิดๆ

ถึงอาคาชิจะชอบซื้อของเข้ามาในบ้านบ่อยๆ แต่เพราะมักถูกคากามิบ่นเรื่องใช้เงินสิ้นเปลือง เจ้าตัวเลยเพลาๆลงบ้าง

“เปิดดูสิ” ไม่รอช้าพวกคนอยากรู้ทั้งหลายก็จัดการฉีกกระดาษสีน้ำตาลที่ห่อมาออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพบสิ่งที่กัปตันราคุซันสั่งมา... ชายหนุ่มมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ ส่วนคากามินั้นอ้าปากค้างไปแล้วเมื่อเห็นเจ้าสิ่งที่ว่า

ภาพของเขา...ภาพที่ทัตสึยะฝากชูเอามาให้...ถูกอัดขนาดใหญ่ขนาดเท่าคนจริงใส่กรอบไม้สีทองสลักลายอย่างสวยงาม ประดับอัญมณีหลายชนิดจนเลอค่ากว่าจะเป็นกรอบรูป ดวงตาสีแดงเขม่นมองคนสั่งก่อนคำราวเสียงกร้าว

“อาคาชิ!!!!



.............................................................


ขำอ่า...พวกรุ่นปาฏิหาริย์นี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักปนน่าเหนื่อยใจไปพร้อมๆกันเลยนะค่ะ ^_^ น่าสงสารคากามิจริงๆ  ส่วนพี่รุ้งนั้น...มีโผล่มาบ่อยๆแน่นอนค่ะ พี่ท่านสุขุมใจดีแต่ก็ขี้แกล้งอย่างร้ายกาจเหมือนกัน ^_^

ป.ล. ตอนหน้าเอาเป็นที่รีเควสกันไว้ก่อนเนอะ...เรื่องของเขียวไฟ (มิโดริมะ x คากามิ) เอาจริงๆแล้วนึกภาพคู่นี้ไม่ค่อยออกเท่าไหร่ แต่มิโดริมะนี่เป็นผู้ใหญ่กว่าที่เห็นก็เหมาะกับน้องเสือที่ไม่ค่อยคิดอะไรดี

ป.ล. 1 กำลังคิดจะแต่งเรื่องดาร์กๆอยู่ค่ะ  นายน้อยของเราเวลาอัพเลเวลแล้วจะเป็นยังไงกันน้ออออ~~ แล้วพี่เกรียมล่ะจะหื่นจัดขนาดไหน  หุๆๆ 

ป.ล. 2 ครอบครัวป่วนๆคราวหน้าจะเป็นตอนก่อนที่มาอยู่รวมกันแบบนี้ค่ะ ^_^  พวกเขาต้องเจออะไรกันบ้างกว่าจะรัก และขี้หวงขนาดนี้ ทำไมคู่แข่งที่ไม่ค่อยลงรอยกันถึงได้หวงงงงงงงงงง และรักกันปานจะกลืนกิน?

ป.ล. 3 หลายคนสงสัยว่าทำไมไม่เห็นเสือน้อยถูกกินสักที...คนเขียนชอบตัดฉาก ฉึบๆๆๆ เอาไว้ตอนพิเศษแล้วกันเนอะ  เพราะตอนนั้นคงลงในเว็บไม่ได้ แหะๆ ไม่งั้นอาจโดนแบน  เพราะมัน NC เกือบทั้งตอน อุ๊บๆๆๆ พูดมากไม่ได้แฮะ ^_^ แล้วค่อยเจอโปรเจคดาร์กๆ รับรอง...เลือดสาดดดดดด

ป.ล. 4 ขอบคุณที่ติดตามนะค่ะ ขอบคุณที่ชอบงานเขียน ขอบคุณที่ให้กำลังใจ มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านเมนต์ ขอบคุณจริงๆๆๆๆ ^_^

ป.ล. 5 เพิ่งรู้ตัวว่าตอนที่แล้วคำผิดเยอะมากกกกๆๆๆ  จะกลับไปแก้ไขแน่นอนค่ะ ขอโทษนะค่ะ T_T

ป.ล. 6 ใครที่เปิดเทอมแล้วสู้ๆนะค่ะ  ส่วนคนที่กำลังเตรียมสอบ หรือปิดเทอม ก็อย่าลืมดูแลตัวเองกันน้าาา~~~

ป.ล. ยาวล่ะ...ไว้เจอกันตอนหน้าค่า^_^ รักน้า~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5641 Don't disappoint (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 13:10
    ละมุนนนนน ละมุนไปหมดเลย //ถึงหลังๆจะขี้แกล้งไปไม่น้อยก็เถอะนะ
    #5,641
    0
  2. #5545 Don't disappoint (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:11
    ขี้แกล้งทั้งบ้านเลย55 แต่ก็นะ เสือน้อยน่าแกล้งขนาดนี้นี่ หุๆ
    #5,545
    0
  3. #5128 velaz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:45
    กรี๊ดดดดดกดกก อยากจะไปสิงโคมไฟข้างเตียงจังเลยค่ะะ *เช็ดเลือด*

    พี่รุ้งขี้แกล้งแต่ก็ชอบบ ตอนได้อ่านว่าพี่รุ้งชมพี่ฮิมุว่าสวยนี่เราก็มโนได้เป็นฉากๆเหมือนกันค่ะ 55555555555
    #5,128
    0
  4. #5092 Popo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 16:58
    โฮกกกก nc ยังทันไหมคะ oceanstar.sky@gmail

    .com
    #5,092
    0
  5. #4296 Doublecore (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 08:57
    ฮาเร็มนุ้งเสือ กรี๊ดดดดดดด//ตะกุยจอ

    คิเซกินี่แบบ!! น่ารักเว่อร์ ชอบแกล้งเสือน้อย>///<
    #4,296
    0
  6. #3419 Devgodess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:27
    น่ารักกันจังเลยน้าาบ้านนี้เนี่ย อบอุ่นจัง ฟินนนนนน
    #3,419
    0
  7. #2992 Bark_mnr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 21:41
    ทำไมพี่ชูขี้แกล้งจัง 5555555 อือหืออ เอารูปมาขยายใส่กรอบ ฟินเลยยยย
    #2,992
    0
  8. #2649 thairnee1234 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:20
    อยากได้ nc ตอนี้จริงวุ้ย -,.-
    #2,649
    0
  9. #2518 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 23:06
    โอ้ยยยยยย ฮาที่สุด พี่รุ้งขี้แกล้งอ่ะ แต่พวกอาคาชิขี้หวง
    หวงเกิ๊นนนน ขนาดพี่รุ้งเป็นพี่เขย(?)นะเนี่ย
    ถ้าเป็นผู้ชายอื่น สงสัยนายน้อยคงเอากรรไกรจิ้มตาแตก ๕๕๕
    แอบสงสารเสือน้อยที่ต้องรับมือกับคนหื่นทั้ง6 แต่ความฟินมันมากกว่า ๕๕๕
    #2,518
    0
  10. #1984 thairnee1234 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:33
    อ็ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อ่านไปฟินไป อ่านไปหน้าแดงไป จะตายแล้วไรท์ ฟินนนนนนนนนนนนนนน
    #1,984
    0
  11. #802 irviny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 00:10
    7p >//< ถนุถนอมเสือน้อยกันมั่งสิ
    #802
    0
  12. #674 Blood JOKER (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:04
    ไม่ไหวแล้ว ....... ข้าน้อยขอลา....  //ฟินจริงจัง!!!
    #674
    0
  13. #352 idear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 22:36
    อ่านกี่รอบๆๆๆ ก็ฟิน เสือน้อยตัวนี้น่ารักจิงน๊าาา
    #352
    0
  14. #332 Hasegawa Yumi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 20:32
    7....7p!!! ความฝันสาววายชัดๆ อยากอ่านแล้วววววววววววค่า~ ไรเตอร์~~ *~*
    #332
    0
  15. #138 &#12411;&#12358;&#12375; (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 14:19
    พี่รุ้งหล่ออ่าาาา กวนๆและช่างแหย่ที่สุด คนอื่นๆก็หวงซะ อยากเห็นภาพเสือน้อยตอนเด็กๆจังเลยยยย

    ตอนสุดท้ายนี่อะรายยยยย แทบอยากจะกรีดร้องอ่าา มีแต่คำว่ารอยๆๆๆๆ เต็มหัวไปหมด รอยๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดด รอย หกคนเลนเหรอค้าาาาา คากามอนนี่สุดยอดฟุดๆๆๆ
    #138
    0
  16. #112 greetlove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 17:49
    "กินเถอะ..อย่าไปสนใจเขาเลย เดี๋ยวนายจะปวดท้องเอา" คือขำค่ะ สนใจพี่รุ่งแล้วจะปวดท้อง คือไร? แล้วที่ขำกว่าอีกคือคางามิเชื่อ 55555 คราวนี้ขำแรงกว่าเดิมอีกค่ะ 5555

    "รอย รอย รอย"กรี๊ดดดดดดดดดดรอย อ้ากกกเราอยากเห็นนนนน ไม่นะ รอย รอย รอย ไม่นะ แล้วยังมีรูปตอนเด็กอีก ไม่นะ "พวกผมก็ไม่ได้ออมแรง" อ้ากกก ทำไมคำพูดนี้มันก้องยุในหัวแบบนี้ (เริ่มเสียสติเบาๆ..)





    #112
    0
  17. #98 furi02 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 18:46
    ไรต์คะ อยากได้nc 7p มากเลย เลือดคงไม่เหลือแน่ ////7//// แนะนำให้เอาNCไปลง ธัญวลัย นะคะ รับประกันเรื่องโดนแบน ต่อให้เรทแค่ไหนไม่มีแบนแน่นอนคะ =W= // รอเรื่องอื่นๆอยู่น๊าาาาา
    #98
    1
    • #98-1 เสี่ยอาร์ม (จากตอนที่ 8)
      27 พฤษภาคม 2558 / 14:08
      เห็นด้วยอย่างยิ่งยวดค่ะ =//w//= มารีวิวธัญวลัยด้วยคน >////<
      #98-1
  18. #97 shinkin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 16:47
    อ...อ...ขอเลือดเพิ่มหน่อยค่ะ!!จะหมดตัวตัวแล้ววววววว
    อยากอ่านแบบมิจังงอนแล้วคนอื่นๆมาง้อง่ะ
    ถ้ายากไปไม่ต้องก็ได้ค่ะ^^~

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 พฤษภาคม 2558 / 16:48
    #97
    0
  19. #96 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 15:04
    กริ๊ดดดดดดดดดด!!!~~~ เสือน้อยน่ารัก~~~~~
    #96
    0
  20. #95 SoraaSoraa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 13:34
    งื้ออ~~~ #ฟินนนนนน.////. 6ต่อ1นี่มันฟินจริงๆ คากามิน่ารักเกินไปแล้วว #สำลักความโมเอร้ ไรเตอร์สู้สู้นะค่ะ! #โบกอ้ายออลไฟ(?).////////.
    #95
    0
  21. #94 spongplhh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 07:34
    กรี้ดดดดด 6 ต่อ 1 เลยหรอค้าาาา สุดยอดง้าาาาา คางามินเนี่ยไม่ธรรมดานะคะ ><
    #94
    0