fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 78 : SP. Longfic 2 YEAR...SOTUS KNB...I. ตามล่าหาสายรหัส 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    11 พ.ค. 60





“แล้วนายจะทำยังไงล่ะคากามิ?” สมุดก็ให้พี่เขาไปเสียแล้วด้วย ฮายามะมองหน้าเพื่อนจอมซื่ออย่างระอา มองไม่ออกหรือไงว่ารุ่นพี่เขาอยากแกล้งเล่น...

คากามิที่นั่งฟุบหน้ากับโต๊ะ ฟังเสียงดนตรีบรรเลงของมหาวิทยาลัย ไพเราะ กล่อมเกลาจิตใจ น่าสงสัยจริงๆว่าใครเป็นคนเล่น...เพราะฟังจากเสียงแล้วท่าทางไม่น่าจะมาจากแผ่นเสียง  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา “ห้องกระจายเสียงของมหาลัยไปทางไหนเหรอ?”

“ก็อยู่ตึกแผนกโฆษณาและถ่ายแบบนั่นล่ะ...ชั้นห้า นายจะทำอะไร?”

“ก็ทำให้พี่คิเสะเขาประทับใจและจำฉันได้นานๆ ไงเล่า!! จะเลิกเรียนแล้วนี่หว่า...เดี๋ยวไม่ทันฉันไปก่อนนะโคทาโร่ พรุ่งนี้จะเอาขนมมาฝาก!” คว้ากระเป๋าของตัวเองแล้ววิ่งฉิวทันที จริงอยู่ว่ามหาลัยเลิกเรียนดึกสุดไม่เกินสองทุ่ม แต่ก็ยังมีรุ่นพี่และปีหนึ่งคนอื่นๆที่ติดกิจกรรมรับน้องอยู่กันเต็มหมด ยิ่งช่วงแรกของการเปิดเทอมแบบนี้ด้วยแล้ว

เท้าเรียวพาตัวเองวิ่งไปยังตึกที่ต้องการ เห็นรุ่นพี่ผมสีทองกำลังตั้งอกตั้งใจถ่ายแบบ เป็นคนที่มีเสน่ห์...อย่าล้นเหลือจริงๆเลย คากามิกดลิฟท์ไปยังชั้นที่ต้องการ ดวงตากวาดมองรอบๆ เมื่อลิฟท์หยุด

“เห...ไม่มีคนเลยนี่หว่า” เกาแก้มเบาๆ เขาเองก็ไม่ได้ชำนาญเรื่องควบคุมระบบเสียงอะไรพวกนี้ด้วยสิ

“มาทำอะไรตรงนี้? ปีหนึ่งใช่ไหม?” เสียงทุ้มที่ทักขึ้นเบื้องหลังทำให้คากามิสะดุ้ง ก่อนจะหันกลับไปมอง...

ชายหนุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ เพราะสีเนคไทเป็นสีดำสนิท เข็มกลัดเนคไทเป็นสัญลักษณ์แปลกๆ เขามีรูปร่างสูงกว่าคากามิที่ว่าสูงอยู่แล้ว เส้นผมสีเขียวและดวงตาสีมรกตภายใต้กรอบแว่น นั่งอยู่หน้าเปียโนแก้วสีสวย...คงเป็นคนบรรเลงเพลงที่ดังไปทั่วแน่ๆ

“ผม...เอ่อ..จะใช้เครื่องกระจายเสียง”

“ได้รับอนุญาตหรือเปล่า?”

“อ่า...คงได้ล่ะมั้ง”

ก็พี่คิเสะบอกเขาเองนี่หว่าว่าให้ทำอะไรให้ประทับใจน่ะ

“มั้งคืออะไร?” รุ่นพี่หนุ่มหรี่ตา

ทำไมหน้าตาถึงได้คุ้นนัก...

“จะใช้ใช่ไหม? ฉันจะได้ตั้งค่าให้”

“ครับ!!” คากามิยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสที่ทำให้หนุ่มรุ่นพี่ยกยิ้มตาม

“อย่าไปบอกใครว่าเห็นฉันเล่นเปียโนที่นี่”

“ทำไมอ่า”

“ถ้าถามมากก็เชิญทำไปคนเดียวเลย ฉันจะกลับแล้ว”

“เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งไปสิครับ!ขี้น้อยใจไปได้ คากามิบ่นในใจ คว้ามือรุ่นพี่ไว้ก่อน

แสดงว่าเสียงเพลงที่เขาได้ยินก่อนขึ้นมาก็ฝีมือพี่คนนี้จริงๆน่ะสิ

เป็นเสียงที่สงบ...อบอุ่น ผ่อนคลาย จนความเหนื่อยล้าทั้งหมดราวกับจะหายไป

ดวงตามีมรกตมองมือที่กุมมือเขาไม่ปล่อยก่อนจะถอนหายใจ มิโดริมะ ชินทาโร่  หนุ่มคนดังแห่งคณะแพทย์ศาสตร์ แผนกศัลยแพทย์ผ่าตัด เขาเป็นหนึ่งในสภานักเรียนและชอบที่จะขึ้นมาเล่นเปียโนให้นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยฟัง ไม่มีใครรู้ตัวตนของผู้บรรเลง...แต่พวกเขาชอบเสียงดนตรีอันแสนไพเราะที่กล่อมเกลาความเหนื่อยล้าให้จางหายไป

เสียงในความลับ...คือคำเรียกขาน

มือเรียวเลื่อนปรับระดับเสียงให้ก่อนจะบอก “นายจะประกาศอะไร?”

“พี่เลื่อนให้เสียงดังสุดๆเลยนะ...ครับ... อ่าๆ...แป๊บเดียวไทกะ”  คากามิสูดลมหายใจลึกๆ ดีกว่าต้องถูกลงโทษน่า!!

“ประกาศๆ!!! ถึงพี่คิเสะและพี่สายคิเซกิทุกคน!!! ผมคากามิ ไทกะ น้องปีหนึ่งขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยคร้าบบบบบบ!! พี่คิเสะต้องเซ็นต์ให้ผมนะ!! ถึงพี่ที่หายากไร้ตัวตน พี่หมอดู พี่หมี พี่เต่าถ่าน ราชา และจักรพรรดิด้วย!! พรุ่งนี้เฉลยสายแล้วววววววว!!” เสียงตะโกนดังลั่นแถมยังผ่านห้องกระจายเสียงไปทั่วมหาวิทยาลัย ทำให้นักศึกษาที่ยังไม่กลับต่างสะดุ้ง ส่วนเหล่าผู้มีชื่อในประกาศนั่นต่างก็หัวเราะแต่นัยน์ตาเป็นประกายอย่างถูกใจ

 

แผนกโฆษณาและการถ่ายแบบ

“โห...กล้าจริงๆเลย” คิเสะที่กำลังถ่ายแบบชุดสุดท้ายของวันว่า หัวเราะขำ ช่างกล้องและทีมงานของเขาต่างก็อ้าปากค้างกันไปหมดแล้ว

“แบบนี้จำได้ดีเลยสิ” สร้างความประทับใจให้เขา...จนไม่มีทางลืมแน่ๆ  

 

แผนกดนตรีและการบำบัด

“หึๆ น้องคากามินี่น่าสนใจจริงๆเลยน้าา” หนุ่มจืดจางที่เก็บเครื่องดนตรีของตนลงกระเป๋าหยักรอยยิ้มขำขัน ทำอย่างนี้คงรู้กันทั่วทั้งมหาลัย

“แต่...ก็จำได้ขึ้นใจเลยล่ะ” ดวงตาสีฟ้าอ่อนเป็นประกายระริก เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอนั้นน่าขนลุก

 

แผนกการกีฬา

“เห...เจ้าปีหนึ่งนั่นนี่กล้าจริงแฮะ ประกาศออกตามสายเลยนี่หว่า ต้องหาเวลาไปเจอแล้วสิ” หนุ่มผิวแทนที่เพิ่งดังส์ลูกบาสฯ ลงห่วงไปหมาดๆ หยักรอยยิ้มน่ามอง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มวาบวับราวเสือร้ายจ้องเหยื่อ

“คากามิ ไทกะ สินะ หึ...”

 

แผนกการบริการ

“หือ...พี่หมี หมายถึงฉัน...สิน้าา” ตาสีม่วงปรือขึ้นจากการนอน รอบตัวเต็มไปด้วยของหวานและขนมกินเล่นมากมาย ชุดสำหรับเชฟในครัวก็ยังไม่ถอดออก

“น้อง...สาย...ปี...หนึ่ง อืมๆ... น่าสนใจ...”

 

แผนกการบริหาร

“หึๆ...น่าสนใจ” คนที่กำลังอยู่หน้าตึกบริหารรอรถคันหรูมารับ หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจราตรีกาลนั้นเปี่ยมไปด้วยประกายระริก

“คงต้องไปเจอด้วยตัวเองแล้วสินะ...คากามิ ไทกะ”

ถึงทัตสึยะจะบอกให้ดูแลดีๆ แต่...ท่าทางจะน่ารังแกแฮะ  

รอยยิ้มของท่านราชาทำให้ผู้ที่เดินผ่านไปมาขนลุก เมื่อใดก็ตามที่ราชาของมหาวิทยาลัยอย่าง นิจิมูระ ชูโซ หัวเราะแบบนี้ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับใครสักคนแน่ๆ

 

“กล้าหาญจนน่าชื่นชม” ร่างที่นั่งจิบชาในห้องพักเลิกคิ้ว “หึๆ...” มือเรียวปัดผ่านที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องกระจายเสียปรากฎสู่สายตา

“ชินทาโร่? อยู่กับน้องเสือน้อย ด้วย” ยกขาไขว้ห้าง “หึ...ไม่รู้ตัวสินะ” ปลายนิ้วลูบใบหน้าของคนที่เห็นจากจอ หัวเราะอย่างถูกใจ

“เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว...”

 

“เฮ้อ...หวังว่าวิธีนี้จะโอเค” คากามิถอนหายใจ ประกาศตามหาทั้งมหาลัยมันอย่างนี้ล่ะ พี่คิเสะจำเขาได้แน่นอน คนอื่นๆ ด้วย!!

“นาย...น้องในสายคิเซกิสินะ?” คนที่อึ้งไปสักพักเอ่ยขึ้นมา

“อ่า...ขอบคุณนะ...ครับ ที่ช่วย ผม...เอ่อ...คากามิ ไทกะ ปีหนึ่ง สายคิเซกิ ตามหาสายอยู่...ครับ”

“อืม...” ดวงตาคมมองรุ่นน้องตรงหน้าอย่างสนใจ เป็นคนท่าทางบ้าๆ แต่ดูมีเสน่ห์อย่างที่เจ้าสองคนนั้นโทรมาโม้ให้ฟังจริงๆ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนไม่ค่อยยิ้ม

“ยังไม่แนะนำตัวสินะ ฉัน...มิโดริมะ ชินทาโร่” เสียงทุ้มที่แนะนำนั้นทำให้คากามิทำตาโต

                เจ้าของฉายา...หมอดูอัจฉริยะ!!



ต่อค่าาาาาาาาาาา


“มะ...มิโดริมะ... ปะ...ปีสาม?”

“อืม” มือเรียวดันแว่นขึ้นก่อนจะหรี่ดวงตาคม...ใบหน้าของหนุ่มคนดังแห่งคณะแพทย์ที่ปกติจะเรียบเฉยนั้นปรากฎรอยยิ้มบางๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทอประกายระริก

“เป็นพี่สายรหัสคิเซกิ?”

“ใช่เหรอ?” เขาเอ่ยทวน เลื่อนปิดตัวควบคุมในห้องกระจายเสียงลงทุกตัว

“แต่ผมว่า...ใช่” มาดให้มาก

“ถ้านายแน่ใจอย่างนั้น” ร่างสูงนั่งบนเปียโนแก้ว เบนสายตามามอง “คากามิ ไทกะ สินะ?” เลิกคิ้วนิดๆ เหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กกว่าซึ่งคากามิทำเพียง...จ้องมองรุ่นพี่ตาแป๋ว

ก็คนๆนี้...ให้บรรยากาศราวกับ...ไม่ควรเกเรใส่เลย

“พี่จะเซ็นสมุดให้ผม...อ๊ะ แต่อยู่ที่พี่คิเสะนี่หว่า”

“เดี๋ยวคิเสะก็เซ็นให้...คุโรโกะด้วย”

“หา! พี่คุโรโกะคือพี่รหัสอีกคนเหรอ? หายากไร้ตัวตนอ่ะนะ!หากคิดถึงความสามารถผลุบๆโผล่ๆของพี่ท่าน...เขาว่าก็เข้าข่ายนะ หน็อย! ไม่ยอมบอกกันตั้งแต่ทีแรก ช่างแกล้งนักนะ!!

“ส่วนฉัน...”

“พี่จะให้ผมทำอะไร...ครับ”

“นั่นสิ...” จ้องมองใบหน้าน่าเอ็นดูของรุ่นน้อง ยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ “เล่นดนตรีเป็นไหม?”

คากามิส่ายหน้าทันที เขามันพวกไม่ถนัดอะไรแบบนี้ หากเรื่องใช้กำลังก็ว่าไปอย่าง...

“ก็น่าอยู่” นอกจากนิ่งแล้วท่าทางจะปากเสียด้วย คิดในใจ

“อย่านินทาฉัน...” คนอายุมากกว่าปรามราวอ่านใจออก ยกปลายนิ้วดีดหน้าผากตัวฟุ้งซ่านไปหนึ่งที

“รู้ได้ยังไง...” คากามิพึมพำ

“เพราะหน้านายมันฟ้อง มองออกง่ายอย่างกับอะไรดี”

“พี่มิโดริมะอยากให้ผมทำอะไรแลกกับลายเซ็นอ่า?”

“เล่นเปียโนให้ได้...สักเพลง”

“หา???” ทำหน้าเหลอหลาทันที “แต่ประกาศสายพรุ่งนี้?” ถ้าเขาไม่ได้ลายเซ็นก็โดนลงโทษน่ะสิ!!

“ฉันจะเซ็นให้นายก่อน...แต่นานต้องมาซ้อมเปียโนกับฉันจนกว่าจะบรรเลงเพลงได้”

“เอ่อ...พี่แน่ใจนะ? ผมไม่มีความสามารถด้านนี้สักนิดเลยนะ” สมองเขากลวงยิ่งกว่าลูกโป่งอีก!  

“ฉันที่เป็นคนสอนมีความสามารถ...นายก็ต้องเล่นได้” ยักไหล่อย่างไม่ใช่เรื่องสำคัญ ส่วนคากามิเบ้ปากนิดๆกับความมั่นใจเกินหน้าเกินตาของรุ่นพี่

“ก็ได้...แต่ต้องเซ็นนะ!

“อืม...” มิโดริมะพยักหน้า คากามิเลยยิ้มกว้างมานั่งบนเปียโนแก้วเช่นเดียวกับร่างสูง

“พี่ปีสามมีใครบ้างอ่า...ครับ...พอจะบอกใบ้ผมได้ไหม?” ท่าทางเอียงคอมองอย่างใสซื่อ ดวงตาทอประกายอยากรู้เหมือนเด็กจนหลุดยิ้มตาม

ใจอ่อนยอมตอบคำถาม

“อาโอมิเนะ ไดกิ แผนกการกีฬา เอสของชมรมบาสฯ ฉายามนุษย์เตาถ่าน ส่วนหมียักษ์จอมซึน...นั่นก็มุราซากิบาระ อัตสึชิ เชฟขนมหวานแผนกการบริการ”

“มีพี่เป็นเอสชมรมบาสฯ ด้วย!!” ตาพราวทันที คากามิชอบเล่นบาสฯ ที่อเมริกาเขาก็เป็นสมาชิกชมรมมีชื่อ ชอบนั่งดูการแข่ง NBA แทบจะทุกรอบต้องทำตัวติดสนาม

“ถ้าอยากให้หมอนั่นเซ็นให้...1 on 1 กันชนะก็หมดปัญหา”

“จริงเหรอ!! พี่เขาเก่งไหม?”

“หมอนั่น?” มิโดริมะเลิกคิ้ว “เป็นนักบาสเกตบอลที่เก่งที่สุดของ...วงการบาสฯ...ญี่ปุ่น”

“โหยยยย!!” ตาสีแดงพราวระยับอย่างอยากลองฝีมือ จนมือเรียวของรุ่นพี่ข้างๆ ยกขึ้นมาขยี้ผมสีแดงดำนั้นเบาๆอย่างเอ็นดู

“มุราซากิบาระ ชอบกินขนม หากหาร้านที่อร่อย...หรือมั่นใจว่าทำอร่อย เอาไปให้หมอนั่นได้...ง่ายยิ่งกว่าหลอกเด็ก” มิวายแขวะเพื่อนที่ทำตัวไม่รู้จักโต

“ผมชอบทำอาหาร!! ทำอร่อยด้วย!! พี่มิโดริมะชอบกินอะไรจะได้ทำมาฝากเยอะๆเลย ขอบคุณเรื่องวันนี้มาก...ครับ!!

หากไม่ได้อีกฝ่ายเขาก็ไม่รู้วิธีจัดการเครื่องกระจายเสียง ไม่รู้พี่ปีสามอีกสองคน

คนอะไร...ใจดีมาก!!

“ซุปถั่วแดง...”

“พรุ่งนี้นะ...ผมจะทำมาฝาก”

“อืม...กินได้แน่นะ?”

“ได้น่า” คากามิพยักหน้ายืนยัน “ผมถามปีสี่ได้ไหม...ครับ?”

“ปีสี่? ไม่ได้รู้อยู่แล้ว?” ฉายาออกจะตรงตัวชนิดที่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยทุกคนต่างรู้ แถมในคู่มือนักศึกษาก็บอกเอาไว้ขนาดนั้น

“ไม่อ่า ผมเพิ่งย้ายมา วันๆ ก็เรียน...ญี่ปุ่นเรียนหนักมาก หาชมรมอยู่อีก พอถามพี่ปีสี่คนอื่นว่าราชากับจักรพรรดิคือใครก็ส่ายหน้าหนีผมกันระนาวเลย”

ก็น่าอยู่...ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยหรอก แต่นี่จะว่าไม่สนใจอะไรเกินควรหรือเปล่าถึงได้ไม่รู้เรื่องธรรมดาๆ เฮ้อ...

“ราชา...แผนกบริหาร ที่จริงเขาอยู่ปีห้า แต่เพราะไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกาทำให้ต้องกลับมาเรียนปีสี่ใหม่ นิจิมูระ ชูโซ คนนี้...ร้ายกาจ” ขนาดตอนเขาตามหาสายใหม่ๆ ยังถูกหาเรื่องแกล้งจนแทบจะประสาทเสีย

“ไม่ยอมเซ็นสมุดให้นายง่ายๆหรอก...” คงต้องยอมให้นิจิมูระซังแกล้งจนกว่าจะพอใจนั่นล่ะ

“ส่วนอีกคน...รายนี้ยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”

เยือกเย็น เอาแต่ใจ บ้าอำนาจ

คากามินั่งฟังอย่างตั้งใจยกมือถือขึ้นมากดยิกๆแมมจำไว้

“ถ้าหากขืนบอกใบ้ต่อไป...ผมจะลงโทษนายแทนแล้วนะ...ชินทาโร่” เสียงเบื้องหลังที่ทำให้สะดุ้งเฮือกทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง มิโดริมะที่จำได้ดีว่าใครนั้นกรอกตาไปมา ดวงตาคมสีมรกตมองเสี้ยวหน้าน้องปีหนึ่งพลางไว้อาลัยในใจ

บอสมาเองขนาดนี้...โชคดีนะเจ้าเสือน้อย

คากามิมองร่างแกร่งที่มีส่วนสูงน้อยกว่าเขา...กำลังยืนพิงขอบประตูห้องกระจายเสียง แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมานั้นเปี่ยมอำนาจทำให้เขาเหมือนตัวเล็กกว่าไปเลย ชุดสูทสีดำสนิทตัดด้วยผ้าเนื้อดีและเนคไทสีแดงติดตราสัญลักษณ์สีทอง รับกับผิวกายขาวสะอาดเรือนผมสีแดงราวลูกกวาด...แต่สิ่งที่สะดุดตากว่าอื่นใดคือดวงตาสองสี...ข้างหนึ่งส้มสดและอีกข้างแดงเพลิง

ราวกับจักรพรรดิผู้เปี่ยมอำนาจที่กำลังจ้องมองสิ่งมีชีวิตเล็กๆ

“คะ...คือ...ใคร?” คากามิชี้หน้าอย่างเสียมารยาท บรรยากาศอึดอัดคลายตัวลงทันที

“หึๆ...คากามิ ไทกะ สินะครับ?”

“อ่า...เอ่อ...ครับ” เขาพยักหน้า

“คนที่ประกาศตามหาสายรหัสไปทั่วมหาลัยเมื่อครู่...ใช่ไหม?” ท้ายเสียงราวกับกำลังหยั่งเชิง มิโดริมะที่รู้นิสัยรุ่นพี่ตัวเองดีถอนหายใจ

มาอีกแล้ว...นิสัยเสียที่ชอบกลั่นแกล้งคน

ทำราวกับราชสีห์ไล่จับ...แมว

“ผมเป็นประธานกรรมการนักศึกษาประจำมหาวิทยาลัย” พอรุ่นพี่แนะนำตัวคากามิก็เบิกตากว้างวิ่งไปหลบหลังรุ่นพี่มิโดริมะทันที ตาคมสีมรกตมองมือเรียวที่กุมชายเสือเขาแน่น พร้อมร่างที่เอาเขาเป็นโล่ราวกับจะบังมิดอย่างนั้นล่ะ

“พี่...เขาจะมาจับผมไปตักเตือนอะไรแบบนี้หรือเปล่า!! ไม่เอานะ!! พี่ต้องช่วยผมนะ...” เสียงฟอดๆ กระซิบแผ่วๆ แต่ห้องที่เงียบขนาดนี้ก็ได้ยินทั่วนั่นล่ะ คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นโจรลักพาตัวอึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ

น่าสนใจจริงๆเลยสิ...ให้ตาย!!

“นั่นสิ...ก็ผิดกฎจริงๆนั่นล่ะ”

“เซมไป*” มิโดริมะเอ่ยปราม

“หืม? ทำไมล่ะชินทาโร่? ผมเป็นคนดูแลมหาวิทยาลัยย่อมต้องทำทุกอย่างตามกฎอยู่แล้ว”

“ผมไม่ได้ทำผิดนะ!” คากามิค้าน ยื่นหน้าออกมาแต่พอเห็นตาคมกริบสองสีมองมาเขาก็หดหัวกลับไปหลบหลังรุ่นพี่ผมเขียวตามเดิม

 ไม่ใช่กลัวรุ่นพี่ตรงหน้านะ...แค่ไม่ชอบถูกลงโทษ

 ระบบโซตัสของญี่ปุ่นทำเขาอับอายต่อหน้าประชาชีเกินไป!!

“กะ...ก็...พี่คิเสะบอกว่าให้ทำอะไรให้ประทับใจนี่นา ประกาศตามสายแบบนี้ก็จำได้ดีแล้ว จำได้ทั้งมหาลัยเลยด้วย...เนี่ย...เพราะพี่คิเสะ...เลยนะ พี่คุโรโกะ...ก็เห็นด้วย” ไม่ได้ตั้งใจจะขายพี่รหัส เล่าไปใส่ไฟไปแต่พอดวงตาคู่คมมองเขาคล้ายเอ็นดู...คากามิก็ไปไม่ถูก

“หึๆ...หากผมจะลงโทษน้อง ก็ต้องลงโทษสองคนนั้นด้วยสินะ?” ร่างของท่านประธานเอียงคอ

“ไม่...ไม่ใช่...ครับ” ถึงจะโบ้ยความผิดให้รุ่นพี่แต่คากามิก็ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของตัวเอง เขาเป็นคนทำ...เขาก็ยอมรับ

“ผม...ผิดเองก็ได้” เสียงหงอยๆ ราวแมวถูกแหย่ทำให้รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้ารุ่นพี่ทั้งสอง...เป็นเด็กดีอย่างที่คิดจริงๆด้วย  

“จะลงโทษอะไร...ครับ”

“เห็นแก่ความผิดครั้งแรก...อีกอย่างผมมันพวกชอบลำเอียง...ไม่ลงโทษน้องในสายรหัสตัวเองหรอก”

“ห่ะ???!!” ร่างสีน้ำผึ้งพรวดออกมาจากด้านหลังโล่มนุษย์ทันที ก้าวไปหน้ารุ่นพี่แล้วเอียงหน้ามองไปรอบๆ อย่างสำรวจอย่างที่ไม่มีใครกล้าทำ พลัน...คำบางคำก็ผุดขึ้นมาในหัวเขาทันที

จักรพรรดิ...

“พี่คือปีสี่เจ้าของฉายาจักรพรรดิเหรอ...ครับ!!” คนถูกสำรวจเลิกคิ้ว เลื่อนฝ่ามือแตะแก้มนิ่มเบาๆ หากเป็นคนอื่นคงสะดุ้งตกใจ ไม่งั้นก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขาเพราะรังสีบางอย่างรอบตัว แต่เด็กคนนี้...เดินเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรง ดวงตาสีอาทิตย์นั้นไม่มีวี่แววความหวาดกลัว...มีเพียง...ความอยากรู้อยากเห็น

ใสซื่อ...บริสุทธิ์ จนชวนให้ยิ้มตาม

“อาคาชิ เซย์จูโร่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ...น้อง...คากามิ ไทกะ”

“อ่ะ...อื้อ ยินดีเหมือนกันครับ” คากามิยิ้มกว้าง

โหย...เขาเจอสายตั้งสี่คน แถมยังเจอบิ๊กบอสด้วย!!

“พี่อาคาชิ...เซ็นสมุดให้ผมด้วยนะ...ครับ”

“อืม...ก่อนอื่นเลิกเรียกนามสกุลดีกว่านะ” อาคาชิปล่อยมือลงจากแก้ม ไม่สนใจท่าทางปรามจากรุ่นน้องอีกคน

“เอ๋?”

“เรียกชื่อพี่ดีกว่านะ...ไทกะ” คากามิเบิกตานิดๆ จริงๆอเมริกาก็มักจะเรียกชื่อกันเพื่อความสนิทสนม แต่มาญี่ปุ่นส่วนมากหากเพิ่งรู้จักกันจะเรียกนามสกุลมากกว่า

แต่เขาก็ชอบนะ...เรียกชื่อ

“ส่วนน้องไทกะ...จะเรียกพี่ว่าเซย์จูโร่หรือเซย์เฉยๆก็ได้”

สิงโตกำลังหว่าแหล่อเหยื่อ...แล้วเหยื่อที่ว่าก็ดันใสซื่อกระโดดลงกับดักอันแสนใจดีที่คนบางคนจงใจสร้างภาพขึ้นมา

มิโดริมะที่มองอยู่ถอนหายใจอีกครั้ง คว้ากระเป๋าตัวเองมาดึงกระดาษหนึ่งแผ่นแล้วจดยิกๆ ก่อนจะเดินออกไปส่งให้คากามิ “เบอร์ติดต่อ อีเมลของฉัน มีอะไรก็ทักมาได้ตลอด”

“อ๊ะ! ขอบคุณครับ!” คากามิรับกระดาษจากรุ่นพี่มา ยิ้มอย่างยินดี

โหย...พี่มิโดริมะนี่ใจดีจริงๆด้วย...แต่...

 “ผมเรียกพี่ว่าพี่ชิน...ได้ไหม?”

หากจะขอร้องด้วยดวงตาใสปิ๊งและทำท่าทางเหมือนเสือหงอยแบบนี้...หูตก หางลู่

 มิโดริมะยกมือเสยผม เหมือนว่าเขาจะแพ้ทางรุ่นน้องคนนี้...สุดๆ

“เอาที่นายสบายใจ” มือแกร่งยีผมนุ่มเบาๆ “พี่ไปก่อน...”

“อือ พรุ่งนี้ผมจะทำซุปถั่วแดงมาให้นะ” มิโดริมะยิ้มบางก่อนจะต้องตกใจเมื่อรุ่นน้องตัวดีชะโงกหน้ามา...

หอมแก้มเขา!!

“พี่ชินใจดีที่สุด!!” รอยยิ้มสดใส ดวงตาทอประกายทำเอาคนหน้านิ่ง...หน้าแดง ส่วนท่านประธาน...นั่นหรี่ตานิดๆ ก่อนจะกระแอมเบาๆ

“ชินทาโร่...นายจะกลับบ้านแล้ว...ใช่ไหม?” กดเสียงลงนิดๆ มิโดริมะส่ายหน้ายิ้มบางๆ อดจะขำในใจไม่ได้

ท่านจักรพรรดิคงหงุดหงิดล่ะสิ...ที่ยืนล่อเหยื่ออยู่ตั้งนานแต่เสือน้อยดันมาให้รางวัลเขาเสียเอง...หึๆ ช่วยไม่ได้วันนี้ราศรีกรกฎของเขาโชคดีเป็นอันดับหนึ่ง อีกอย่างเขาก็พกลัคกี้ไอเทมเป็นกระเป๋าถักสีเขียวด้วย

“หึๆ...ครับ ไว้เจอกันเซมไป...ไว้เจอกันนะ...คากามิ” เมื่อพ้นร่างของรุ่นพี่ไปแล้วอาคาชิก็เหลือบมองเจ้าเสือน้อยตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

ดูสิ...อุตส่าห์มาถึงนี่ ชินทาโร่กลับได้รางวัลไปเสียได้...น่าหมั่นไส้จริง!

“ไทกะ”

“ครับ?”

“ไปบ้านผมไหม? เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักนิจิมูระซังด้วย”

“เอ๋? พี่เจ้าของฉายา...ราชา?”

“ครับ”

“ทำไมพี่เซย์ใจดี?”

อาคาชิเลิกคิ้ว “ไม่ดีเหรอครับ?...ผมอยากได้รางวัลเหมือนชินทาโร่บ้างไง” ไม่ทันไดพูดจบจมูกโด่งก็แนบแก้วเขาทันที อาคาชิหลุดหัวเราะในลำคอ

คนตรงหน้าคงไม่ได้คิดอะไรมากกับการหอมแก้ม หรือการสัมผัสตัวอย่างใกล้ชิดแบบนี้ เพราะโตมากับสังคมแบบเปิดเผยอิสระของอเมริกา จึงเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่...มันก็เป็นประโยชน์สำหรับเขา สำหรับพวกเขา...ล่ะนะ

ความนุ่มและกลิ่นหอมแสงแดดอ่อนๆทำให้ท่านจักรพรรดิยกยิ้มบางๆอย่างถูกใจ

“ตกลงไทกะจะไปกับผมไหม?”

“ไป...ก็ได้ แต่พี่คนอื่นล่ะ...ครับ อีกสองคน พี่หมีกับพี่เตาถ่าน?”

“ไดกิกับอัตสึชิ? ไทกะอยากเจอเหรอ? เดี๋ยวผมเรียกมาทานข้าวด้วยกัน”

“ทำไมใจดีจัง...ครับ?”

อาคาชิเลื่อนใบหน้ามาใกล้...ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“ผมใจดี...กับคนที่ถูกใจเท่านั้นล่ะ...ไทกะ อีกอย่าง...” ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเรียวปากสีพีช “ผมก็หวังผลตอบแทนอยู่นะ”

เขาเป็นนักธุรกิจ...ไม่ทำอะไรที่ขาดทุน

 ในเมื่อผลกำไรครั้ง...นี้...คุ้มค่า

จน...อดใจรอแทบจะไม่ไหว หึๆ

 

 



ครบ 100% แล้ววววว แหม...ตอนนี้พี่ชินของเราเด่นเป็นตัวอย่างรุ่นพี่ที่ดีและควรเอาเป็นแบบอย่าง ส่วนนายน้อย...รุ่นพี่ที่ดีไม่ควรทำตามนะคะ หวังผลประโยชน์และขี้แกล้งรวมถึงใช้อำนาจในทางที่ผิดแบบนี้ ฮะๆๆๆ

ว่าจะมาอัพให้ทันก่อนเที่ยงคืน...ไม่ทันจนได้ ฝนตกฝ้าแลบจนไม่กล้าเปิดคอม ช่วงนี้เข้าหน้าฝนแล้วเหรอ??? ทำไมยังรู้สึกถึงทะเลทรายอยู่เลย??? หึๆ...รักษาสุขภาพนะคะ อย่าให้ป่วยน้าาา ทรมานจนอยากโดดลงสระน้ำ =_=

ว่าด้วยเรื่องของ NC แป๊บนึงนะคะ ตอนนี้กำลังหาวันว่างๆแบบว่างๆๆๆ ทำกลุ่มอยู่ แล้วจะอัพให้ในกลุ่มนะคะ จะได้ไม่ต้องลำบากเนอะ รอแป๊บบบบจริงๆๆๆๆๆๆ (เพราะคนเขียนก็อยากได้วันว่างแบบว่างๆจริงๆเหมือนกัน 555)

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามทั้งคนเก่าที่อยู่กันมานานกับคนใหม่ที่เพิ่งมา ขอบคุณทุกคอมเมนต์ กับความห่วงใย เรื่องไข้...เดี๋ยวก็หายคะ วันนี้เพิ่งตากฝน ไข้กลับอีก แต่คุณหมอบอกว่าเดี๋ยวก็หาย...ไม่ต้องห่วงน้าาา...มีแรงแต่งนิยายแน่นอน 555

สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5535 Lily for Lisa (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 15:29
    อยากอ่านตามล่าสายรหัสต่อจังเลยค่ะไรท์ คิดถึงไรท์นะคะ/ส่งหัวใจ
    #5,535
    0
  2. #5028 sutimajk (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 00:43
    ฮื่ออออออออเขิน //////
    ใจสั่นมากๆเลยแงงงงงงงงงง อันตรายต่อใจ
    #5,028
    0
  3. #4892 codep (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:27
    คางามิน่ารักไปแล้วววว ไปหอมแก้มเขาอีก พวกนี้ดูความอดทนต่ำด้วยระวังไว้ อย่าไปยั่วโดยไม่รู้ตัว 5555
    มิโดริมะวินไปตอนนี้ ช่วยขนาดนี้และไม่หวังผลสมควรที่ได้รางวัลน่ารัก ๆ จากคางามิ =//v//=
    #4,892
    0
  4. #4875 ... (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:44
    อ่านเเล้วมันมีความ....ดีต่อใจ
    #4,875
    0
  5. #4872 snow97 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 07:46
    กรี้ดดดดดดดดชอบมากกกกกกกทำไมไทกะน่ารัก ใสซื่อได้ขนาดนั้นนน แต่พี่รหัสแต่ละคนนี่สุดไปเลยแหะเรื่องการแกล้งเนี่ยเห็นตะมีแต่ชอนทาโร่ที่ใจดีหน่ะ มาต่อเร็วๆน้าค้าาาา รออยู่ค่าาาา
    #4,872
    0
  6. #4865 Tiger_taiga (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #4,865
    0
  7. #4848 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:46
    รอๆๆชอบficยาวตอนนี้ชอบบบบ
    #4,848
    0
  8. #4847 ANuch TH (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:16
    ฝากพี่ชินดูแลไทกะด้วยค่ะ พี่ดูฝากได้สุดแล้ว โดนท่านจักรพรรดิแกล้งหนักขนาดนี้ คนอื่นๆก็คงอยากแกล้งไม่เหลือ รอคอยให้แต่ละคนหลงเสือน้อยหัวปักหัวปำจนโงหัวไม่ขึ้นซะ 555

    ปล. คุณนักเขียนยังไม่หายดีก็ตากฝนอีกแล้ว พักก่อนก็ได้ค่ะ พักเยอะๆ ให้หายดีค่อยกลับมาเขียนก็ได้ ช่วงนี้เราก็โดนฝนบ่อย 555 ดูแลสุขภาพร่างกายดีๆนะคะ
    #4,847
    0
  9. #4842 IDear (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:56
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ จะรอติดตามตอนต่อๆๆๆไปจร้า ลุ้นมาก ชอบที่สุด เสือน้อยน่ารักจริงๆคร้า อิอิ
    #4,842
    0
  10. #4839 Fahsai-11 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:17
    มิโดริมะมาวินจริงๆฮะ
    #4,839
    0
  11. #4835 Nut .. (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 04:39
    ชินจังได้ทอปไปเลยตอนนี้
    #4,835
    0
  12. #4834 Nut .. (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 04:39
    ชินจังได้ทอปไปเลยตอนนี้
    #4,834
    0
  13. #4831 Rika-Kin (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:33
    อาคาชิ ดูเลวมากอ่าๆๆ ชินทาโร่ นายดูใจดีมาก ดีแล้ว
    คากามิ ระวังตัวมั่งน๊าาา
    ทำไมเรื่องนี้น่ารักกกก จะรออ่านครัช
    ขอถามไรหน่อยน๊า
    ในเรื่องนี้ มีฮิมุโระซัง มั้ยอ่า?!
    #4,831
    0
  14. #4830 preaw231 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:33
    น่ารักสุดๆ อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ555
    #4,830
    0
  15. #4829 gemello (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:29
    คางามิ~~~~~~ น่ารักไปแล้ววววว
    ตอนเรียกพี่หมีกับพี่เตาถ่านนี่นั่งขําเลย5555 เรียกซะน่ารักเชียว
    มิโดริมะใจดีจังเลยยยยย
    แต่อาคาชิดูเจ้าเล่ห์มาก555
    #4,829
    0
  16. #4826 A.R.M.Y.P.J.H.S (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 22:01
    5555 เป็นตอนที่อ่านแล้วขำมากอ่ะ นายก็กล้านะคากามิ ติดตามนะคะ ชอบมากค่ะ แต่งต่อไปอีกนานๆเลยน้า
    #4,826
    0
  17. #4822 Panisa (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 19:28
    ไรท์ค่ะลงทีละเรื่องได้ไหมค่ะ มาแบบนี้ คนอ่านจะตายแล้วค่ะ เกิดอาการเสพติดขั้นรุนแรงบวกเพ้อทุกวัน กรี๊ดๆๆๆๆๆ. หนูอยากเสียเลือดแย้ววววววว เสือน้อยจ๋า ตอนต่อไปจงมาๆ~~~~
    #4,822
    0
  18. #4820 0895561072 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 08:06
    อยากอ่านต่อแล้วววว ไทกะน่ารักมากก
    ปล.ไรต์หายป่วยไวๆน้ะค่ะ
    #4,820
    0
  19. #4819 oor1827 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:12
    ไรเตอร์สู้ๆพักผ่อนม๊ากมากนะหายป่วยไว้ๆนะคะ
    ไทกะน่ารักมากอ่ะ(>///<)
    #4,819
    0
  20. #4817 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:56
    แอร้ยยยยย น่ารัก เสือแดงน่ารักมากลูกกกกก//หอมหัว
    #4,817
    0
  21. #4816 Lykourgos (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    อ่านถึงไทจังประกาศชื่อตัวเองนี่ขำแตกเลยค่ะ5555555555

    พักบ้างก็ได้ไรท์ เดี๋ยวมันจะหนักไปใหญ่ เรารอได้เสมอแหละ ^^ 
    #4,816
    0
  22. #4815 Nut (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 14:21
    มีความกล้าและบ้าบิ่นสุดๆไปเลยน้องไทกะ มาตอนที่สองก็เรียกรอยยิ้มจากพี่ๆสายคิเซกิซะแล้ว แหม~~น่ารังแกจริงๆ

    ปล.หายไวๆ(มาม่าหมูสับ)นะครับไรต์
    #4,815
    0
  23. #4814 gemello (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 11:25
    ไรเตอร์พักก่อนก็ได้ เดี๋ยวอาการทรุด
    คางามิน่ารักมากเลย กล้ามากเลยลูก เขาจําได้ทั้งมหา'ลัยแล้วมั้ง555555
    #4,814
    0
  24. #4813 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 11:01
    รอๆๆๆๆ
    #4,813
    0
  25. #4812 Fahsai-11 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 11:00
    โอ้ยยยยย คางามี๊~~~~~~~~ นายแน่มาก พี่ในสายคงเอ็นดูเป็นพิเศษ หุหุหุ
    #4,812
    0