fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 77 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear part Past.I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    7 พ.ค. 60



ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน



“เหนื่อยชะมัด!! นายมันปีศาจจริงๆเลย อาโอมิเนะ!!” เสียงบ่นพึมพำของร่างที่ชุ่มเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ มือเรียวสีน้ำผึ้งราดน้ำเปล่าลงบนตัวเองแล้วโยนขวดทิ้งไว้ข้างๆ อย่างไม่ใยดี ก่อนจะรู้สึกร้อนไม่หาย จึงตัดสินใจถอดเสื้อทิ้ง

“ฉันว่าคนที่เอาแต่ท้าอาโอมิเนจจิแข่ง 1 on 1 อย่างไม่หยุดหย่อนก็ปีศาจพอกันนะ” หนุ่มผมทองหัวเราะ ใช้ดวงตาสีอำพันมองร่างปราดเปรียวข้างๆ

ผิวสีน้ำผึ้งอย่างคนสุขภาพดี กล้ามเนื้อเรียงตัวสวย ราวงานประติมากรรมชั้นเลิศจากศิลปินเอก

คากามิจจิเป็นคนมีเสน่ห์...ใครอยู่ใกล้ก็ราวถูกดึงดูดไป

“ก็มันน่าเจ็บใจนี่หว่าคิเสะ!! เจ้าหมอนั่นเอาชนะได้ทุกทีเลย!” ถึงปากจะบ่นแต่ดวงตาเป็นประกาย จนเจ้าของฉายาปีศาจที่กำลังอ้าปากหาวยักไหล่หัวเราะ

นัยน์ตาคมสีน้ำเงินเข้มทอประกายคล้าย...เอ็นดู  

“คนที่จะชนะฉันได้...มีแต่ฉันเท่านั้น” คำพูดอวดดีแต่ทุกคนรู้...ว่านั่นคือความจริง

อาโอมิเนะ ไดกิ เป็นบาสเกตบอลเพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในวงการบาสฯ ม.ปลายของญี่ปุ่น

“พูดจาน่าหมั่นไส้จริงๆเลย” หนุ่มแว่นผมเขียวขยับแว่นแล้วว่า

“นั่นเส้...มิเนะจินหลงตัวเอง”

“มันก็เป็นความจริงนะครับ อาโอมิเนะคุงหลงตัวเองอย่างนี้เสมออยู่แล้ว”

“หิวจังเลยว่ะ! คุโรโกะ!! กลับกันเถอะ! ฉันอยากกินเบอร์เกอร์!” คากามิโวยวาย เขาไม่เคยชอบอากาศร้อนของญี่ปุ่นเลยจริงๆ แทบจะเผาเขาอยู่แล้ว!

“จะกลับไปสภาพนี้?” มิโดริมะหรี่ตา

“อื้ม...บ้านฉันอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” บ้านของเขาอยู่ทางเดียวกับคุโรโกะเลยกลับด้วยกันบ่อยๆ

“ อ๊ะ...คุโรโกะ นายจะแวะไปรับมายุสุมิซังหรือเปล่า วันนี้เขามีแลปนี่นา? เลิกแล้วด้วย” ทำสีหน้าเสียดายนิดหน่อยแต่ช่างเถอะเพื่อนสนิทก็มีแฟน จะไปกับแฟนก็ไม่แปลก ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางมองสภาพคู่หูก่อนจะหรี่ตา

จริงอยู่ที่เขามีแฟน...ตอนจบวินเทอร์คัพ มีเรื่องให้เจอกับมายุสุมิซังอยู่บ่อยๆ แล้วอีกฝ่ายก็มาเป็นนักศึกษาที่มหาลัยในเกียวโต ด้วยสไตล์ที่คล้ายๆ กันทำให้พวกเขาเข้ากันได้ และสุดท้าย...คุโรโกะก็ขอคบกับอีกฝ่าย เขาชอบพาคู่หูตัวเองไปรับแฟนตัวเองบ่อยๆ

คากามิคุงก็รู้เรื่องของมายุสุมิซังพอๆกับเขานั่นล่ะ...ไม่สิ คู่หูของเขาใส่ใจ...มากกว่าเขาเสียอีก

“ไม่เป็นไรครับ...เดี๋ยวผมไปกับคากามิคุงก่อนค่อยไปรับจิฮิโระ”

“ อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กนะเฟ้ย! กลับเองได้”

“ผมไปส่งให้เอง...ตกลงไหมเท็ตสึยะ?” คนที่เงียบมานานออกปาก

คากามิย่นคิ้วมองหน้าอาคาชิ ถึงเขาจะมาซ้อมกับพวกรุ่นปาฏิหาริย์บ่อยๆ แต่มีแค่อาคาชินี่ล่ะที่ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ ไม่รู้สิ...อีกฝ่ายอาจจะไม่อยากคุยกับเขาเองล่ะมั้ง แต่หมอนี่ก็คบกับฟุริฮาตะอยู่นี่หว่า โผล่หน้าไปที่ชมรมเขาก็...บ่อยๆอยู่  

“งั้นฝากด้วยนะครับอาคาชิคุง”

“อืม..”

“กลับแล้วนะเว้ย พวกนาย!” คากามิโบกมือลาทุกคนเก็บกระเป๋ากับเสื้อที่โยนทิ้งมาพาดบ่า ก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อมีเสื้อตัวใหญ่วางลงบนหัว กลิ่นหอมของนมอ่อนๆ แตะจมูก

“ใส่เสื้อไว้นะคากาจิน เดี๋ยวไม่สบายหรอก” เจ้าของเสื้ออย่ามุราซากิบาระที่เสียสละให้บอก

“รู้แล้ว...ขอบคุณนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะทำขนมมาฝากนาย”

“จริงน้าาาาา ฉันจะรอ...ถ้าไม่ทำ...จะโกรธ...จะฟ้องมุโระจินด้วย” คากามิหัวเราะยีผมสีม่วงที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งเข้าไปอีก เหมือนว่า...เจ้ายักษ์นี่จะชอบพี่ชายเขา...ล่ะมั้ง

“ทำมาฝากมุราซากิบาระมันก็ทำมาเผื่อฉันด้วย นายแพ้ฉันนะโว้ยคากามิ” อาโอมิเนะทวง

“เออๆ รู้น่า พรุ่งนี้จะทำข้าวกล่องมาเผื่อพวกนาย คิเสะด้วย มิโดริมะด้วย จะกินอะไรก็บอกคุโรโกะ”

“นายไม่ชอบพกมือถือนี่นะ” มิโดริมะถอนหายใจ แตะมือลงบนหน้าผากเจ้าตัวบ้าพลัง แดดร้อนยังบ้าเล่นบาสฯ กับอาโอมิเนะไม่หยุด เอาน้ำมาราดตัวเองอีก ไม่รู้หรือไงว่ามันทำให้ไม่สบายได้ง่าย

“กลับไปกินยาไว้หน่อยก็ดี...ตัวนายรุมๆ” คากามิยิ้มให้กับความห่วงใยจากคนปากร้ายแต่ใจดี

“รู้แล้ว... กลับล่ะ”

“ผมกลับก่อนนะพวกนาย”

“ขับรถดีๆนะอาคาชิจจิ”

“เจอกันพรุ่งนี้”

คากามิเดินตามร่างจักรพรรดิแห่งราคุซันไปที่คันหรู เห็นกี่ทีเขาก็สงสัยตลอด หมอนี่เป็นเด็กม.ปลายเหมือนเขาจริงหรือเปล่าไม่รู้...นั่งรถคันละเป็นล้าน อาคาชิประจำที่คนขับก่อนจะเหลือบตามองคนที่ขึ้นมานั่งข้างๆ อีกฝ่ายถือวิสาสะเปิดเพลงในรถเขา

อย่างที่...ไม่มีใครกล้าทำ

แม้กระทั่งโควคิแฟนของเขาเอง

“เออ...อาคาชินายไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่าว่ะ?” คำถามตรงเสียคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“ทำไม?” รถแล่นไปเรื่อยๆ

“ก็นายไม่ค่อยคุยกับฉัน...ชอบขมวดคิ้ว เวลามาที่ชมรมก็มักทำตาดุใส่ฉันอีก แถมซ้อมด้วยกันก็...อืม...เหมือนไม่อยากซ้อมด้วยล่ะมั้ง”

“ผมไม่เคยคิดอย่างนั้น” เขาแค่ชอบ...มองร่างเสือสีแดงนี่ บอกไม่ถูกแต่ราวกับ...สายตาถูกสะกดเอาไว้ ไปหาโควคิที่ชมรมก็มักพบร่างปราดเปรียวเล่นบาสฯ ในสนามอย่างสนุกสนาน สอนเทคนิคต่างๆให้รุ่นน้อง รอยยิ้มแต่งแต้มใบหน้าจนน่าสงสัยว่ามีเรื่องอะไรให้สุขใจได้ขนาดนั้น ซ้อมด้วยกันก็เห็นอีกฝ่ายพยามเอาชนะไดกิทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางทำได้ แถมยังเอาใจใส่พวกเขาทุกคน...รู้ว่าพวกเขาชอบ ไม่ชอบอะไร รู้ว่าแฟนของพวกเขาเป็นอย่างไร

จนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...สายตาก็มักมองตามแต่คนๆนี้

จากสงสัย...กลายเป็นสนใจ

“เหรอ...ดีแล้วที่นายไม่ได้คิดอย่างนั้น” คากามิยิ้มกว้าง...เจิดจ้า รอยยิ้มที่ทำให้จักรพรรดิผู้ไม่ยอมสยบให้ใคร...ยกยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว

“พรุ่งนี้อยากกินซุปเต้าหู้ไหม ฉันจะทำมาเผื่อ อ้อ...ช่วงนี้ยำสาหร่ายก็น่ากิน ฉันรู้ว่านายไม่ชอบแต่รับรองน่า...อร่อย” ย้ำอย่างมั่นใจดวงตาก็คล้ายจะ...ออดอ้อน อาคาชินิ่งไปนิดพยักหน้าลง

“อืม...”

“นายก็น่ารักดีนี่หว่า” คำชมที่ไม่เคยได้รับทำเอาคนขับรถกิตติมศักดิ์สะดุดไปนิด แต่คนซื่อไม่มีทางรู้

 

“จะชวนให้ไปอยู่ด้วยกันนี่นะ? กับพวกนายน่ะเหรอ?” คากามิเลิกคิ้วหลังแข่งวินเทอร์คัพรอบคัดเลือกเสร็จ ซึ่งทีมปาฏิหาริย์และโรงเรียนเซย์รินต่างก็ผ่านเข้ารอบคัดเลือกกันหมด น่าเสียดายที่การแข่งอินเตอร์ไฮพวกเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับโรงเรียนโทโอและราคุซัน ได้อันดับสามมาครอง

“ใช่ครับ...พวกเราตกลงจะซื้อบ้านไว้ที่โตเกียวน่ะครับ”

“หืม? โรงเรียนแต่ละคนก็ใช่จะใกล้ๆกันนะ” คากามิว่ามือยังคงส่งเบอร์เกอร์เข้าปากไม่หยุด ในเมื่อวันนี้คิเสะเป็นเจ้ามือเขาก็...ไม่เกรงใจ

“หลายๆอย่างมันสะดวกกว่า นายไม่จำเป็นต้องมาถาวร แค่อาทิตย์หนึ่งแวะมาสักสี่ห้าวันก็พอ” มิโดริมะส่งแก้วโคล่าให้เจ้าคนตะกละ

“ให้ฉันนอนบ้านตัวเองสองวันเนี่ยนะ? เก็บข้าวของไปอยู่กับพวกนายเลยดีไหมฮึ!

“เออ...เดียวฉันไปบ้านนายช่วยขนของแล้วกันนะเจ้าบากะกามิ” อาโอมิเนะหัวเราแย่งของกินในมือคากามิมากัดแล้วยักคิ้วให้อย่างกวนประสาท

“นี่มันบังคับกันนี่หว่า” เขาส่ายหน้า ไม่ได้ติดเอาความอะไรมาก ตั้งแต่เจอกันก็สนิทกันมาเรื่อยๆ จะให้ไปอยู่ด้วยกันน่ะไม่มีปัญหาหรอก

“ถ้าไทกะตกลง...ผมจะให้คนย้ายของมาไว้”

“วันนี้ก็ไปดูบ้านกันเลยฮะคากามิจจิ หลังใหญ่โต มีสนามบาสฯ ส่วนตัวด้วย คากามิจจิต้องชอบมากแน่ๆ”

“จริงๆเหรอ” ทำตาพราวพอพูดถึงเรื่องบาสฯ  

“สระว่ายน้ำก็มีนะครับ...เผื่อคากามิคุงบ่นร้อนอยากแช่น้ำกับเบอร์สอง” คากามิตวัดตามองคู่หู

“ใครจะไปทำ!!” คนอื่นๆหัวเราะขำทันที...รู้อยู่ว่าเสือแดงแห่งเซย์รินนั้นกลัวสิ่งมีชีวิตจำพวกน้องหมามากที่สุด พวกเขานี่ล่ะที่จับมาแกล้งบ่อยๆ

ใครใช้ให้คนเก่งกล้าอย่างคากามิ ไทกะ น่าแกล้งเกินไป

“มีห้องครัวใหญ่มากกกกด้วยนะคากาจิน...เราจะได้ทำขนมอร่อยๆ ทานกัน”

“นั่นสิ...”

“ตกลงนายจะไปใช่ไหมไทกะ?”

“ก็...คงงั้นล่ะ แต่ฉันก็ต้องกลับมาดูแลที่บ้านบ้างเหมือนกัน”

“ผมจะให้คนมาดูแลให้ครั้งคราว”

“ขอบใจนะอาคาชิ คิเสะ...ขอกินอีกได้ไหม?” คากามิถามคนเลี้ยง

“ตามสบายฮะ...แต่กินเลอะตลอดเลยนะ” ปลายนิ้วเรียวปาดซอสที่มุมปากสีพีชก่อนจะใช้ลิ้นแลบเลียเบาๆ ท่าทางมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจทำให้คนมองหน้าแดง...

“อยากกินก็บอกสินายนี่...” มีคนซื่อบางคนที่ยังไม่รู้ตัว คิเสะหัวเราะเบาๆ

ไร้เดียงสาโดยธรรมชาติ มีรอยยิ้มสดใสน่ามอง

“ไปดูบ้านกันเถอะ...เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน” มิโดริมะว่า

“อืมๆ...ขอกินอีกชิ้น เอาใส่ถุงด้วย”

“เจ้าคนตะกละเอ๊ย!

“อย่าบ่นน่าเจ้าหมอดู!!” เสียงถกเถียงและเสียงหัวเราะยังคงดังก้องไปเรื่อย ในวันเวลาที่แสนสงบสุข ทะเลาะกันบ้าง มีปัญหากันบางครั้ง แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับผูกพัน

จนกระทั่ง...

 

 

“น่าเบื่อจังเลยอ่า...น่าเบื่อที่สุด!!” หนุ่มนายแบบชื่อดังบ่นงึมงำ ไถลหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อน

“เป็นอะไรไปน่ะครับคิเสะคุง?” คนถามก็หน้าตายแต่ดวงตากลับทอแววหงุดหงิดชัดเจน

“นายทำเสียงดังเดี๋ยวอาคาชิก็โมโหเอาหรอก” มิโดริมะว่า ส่งแก้วน้ำเลม่อนที่ใครบางคนคั้นเอาไว้แจกจ่ายให้เพื่อนๆ

“อาคาจินกำลังนอนพักอ่า...เห็นบอกงานเยอะมากเลย”

“ใครใช้ให้หมอนั่นมันเก่งเกินไปล่ะวะ สอบติดตั้งแต่ยังเรียนแค่ปีสามเทอมแรกด้วยซ้ำ”

“นายเองก็สอบวัดของกรมตำรวจผ่านนี่อาโอมิเนะ”

“อา...ไม่ได้ใช้ความรู้อะไรมากมายนี่หว่า” ยักไหล่อย่างไม่สนใจ สมรรถภาพร่างกายเขาดีมากจนพวกตำรวจเองยังอึ้ง อีกอย่างก็มีพวกทีมบาสฯ NBA มาทาบทามให้เขาไปเข้าทีมด้วย

“ยังคงมีเวลาให้ตัดสินใจ”

“คากามิคุงรู้เรื่อง NBA ที่มาหาอาโอมิเนะคุงไหมครับ?”

“ยังไม่ได้บอก...เอาไว้ให้ไอ้บ้านั่นตกใจเล่นว่ะ หึๆ เป็นทีมที่หมอนั่นเชียร์อยู่ด้วย”

“คากามิจจิต้องดีใจเว่อร์แน่เลย...” คนๆนั้นมักยินดีกับเรื่องของคนอื่นมากกว่าตัวเอง ใส่ใจคนอื่นจนพวกเขาเอาแต่ใจกันสุดๆ

“แล้วนายเสียงดังอะไรหรือเรียวตะ?” น้ำเสียงเย็นของคนที่เพิ่งตื่นนอนว่าเล่นเอาเพื่อนๆสะดุ้งเฮือก บางทีอาคาชิ เซย์จูโร่ก็ความดันต่ำ ยิ่งช่วงนี้เจ้าตัวภาระเยอะพักผ่อนน้อย รังสีจึงอำมหิตเอาเรื่อยๆ ขนาดแฟนของหมอนี่ยังเข้าหน้าไม่ติด

มีเพียงคนเดียวนั่นล่ะ...ที่อาคาชิยอมลงให้โดยที่เจ้าตัวไม่เคยสังเกต

“อ่ะ...เอ่อ...ก็รุ่นยูกิโกะน่ะสิ คบกันมาตั้งเกือบสองปีแล้ว ไม่ยอมให้กอดสักที!!

“หืม?” คนอื่นๆ เลิกคิ้ว

“คิดดูสิ...เป็นแฟนกันมาตั้งขนาดนี้ ได้แค่จูบ ได้แค่จับมือ หมอแก้ม ได้แค่กอด แต่ฉันน่ะ...อยากทำอย่างนั้นนี่นา!! เข้าใจนะว่าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ประเด็นหลักของคนรักกัน แต่มันก็น่าหงุดหงิดนี่!!” เขาอารมณ์เสียเรื่องนี้ตลอด เขาเป็นผู้ชายมีความต้องการ ยิ่งอยู่ใกล้คนที่ตัวเองชอบ แฟนตัวเอง คนที่...เป็นของเขาโดยชอบธรรมจะไม่ให้อยากครอบครองได้ยังไง

รุ่นพี่คาซามัตสึ ยูกิโกะ อายุมากกว่าเขาปีเดียวแต่ชอบมองราวเขาเป็นเด็กอยู่เรื่อย หาว่าเขาไม่จริงใจบ้างล่ะ เจ้าชู้บ้างล่ะ เหอะ!!

“รุ่นพี่น่ะชอบบอกว่าฉันไม่ได้ชอบรุ่นพี่จริงๆ หาเรื่องชวนทะเลาะ...บอกว่าสายตาของฉันเหมือนมีใครอยู่ที่ไม่ใช่เขา คิดดูสิ...ข้ออ้างทั้งนั้นเลย!!

“เออ...ช่วงนี้ฉันก็ทะเลาะกับเรียวมันเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ไม่ยอมให้มีอะไรด้วยสักที! น่าเบื่อว่ะ! พอนั่งดูไมจังก็งี่เง่าใส่ บ่นคล้ายๆแฟนนายด้วยว่ะคิเสะว่าฉันมีคนอื่น!” อาโอมิเนะเองก็เริ่มอารมณ์เสียเหมือนกัน...

คบมาตั้งหลายปี อยู่ชมรมเดียวกัน ถึงเรียวจะตามใจเขามาเสมอแต่เรื่องนี้กลับงี่เง่าได้น่าเบื่อมากๆ ยิ่งหลังๆยิ่งหาเรื่องชวนทะเลาะ

“หืม...ผมก็เจอปัญหานี้นะครับจิฮิโระดื้อด้านมากเกินไป” คุโรโกะขมวดคิ้ว นี่ก็ไม่คุยกับเขามาสามสี่วันแล้ว หากไม่ใช่เพราะถามคากามิคุงเขาคงไม่รู้หรอกว่าแฟนตัวเองไปไหน ชอบพูดว่าเขาไม่สนใจไม่ให้ความสำคัญไม่รู้ใครกันแน่

“งั้นเหรอ?...โควคิก็งี่เง่าเป็นแล้วเหมือนกัน” อาคาชิดื่มน้ำเลม่อนที่ทำให้ตัวเองสดชื่นขึ้นก่อนพึมพำ

“แฟนนายก็ด้วยเหรอว่ะ? ปกติเห็นกลัวนายจะตาย”

“หึ...งี่เง่าเป็นบางเรื่องครับ น่ารำคาญ”

“อากาศมันเปลี่ยนเหรอ...แฟนพวกเราถึงได้มีอาการเดียวกันเป๊ะๆ มิโดริมะคุงกับมุราซากิบาระคุงไม่เป็นเหรอครับ”

“ฉันกับทาคาโอะก็ยุ่งทั้งคู่ ไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย” เจอหน้ากันแทบจะทุกวัน อ่านหนังสือด้วยกัน ยิ่งช่วงนี้ทาคาโอะอยากมาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขาด้วย ทำให้ต้องติวหนังสือกันดึกดื่น คู่หูควบตำแหน่งแฟนของเขายังคงมีเสียงหัวเราะในทุกวัน แต่...ก็เคยถามเรื่องคล้ายแบบนี้อยู่ บอกว่าสายตาของเขามีคนอื่น...หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เจ้าตัว

“อ่า...กับมุโระจินเองก็ไม่ได้ชอบ...มั้ง” งึมงำตอบ

“น่าจะทำให้หึงมากๆ...จะได้ยอมๆไป” อาโอมิเนะว่า

“น่าสนใจนะไดกิ” อาคาชิเลิกคิ้ว

หากโควคิหึง...คงยอมตามที่เขาต้องการ

“แล้วจะให้ไปจีบใครล่ะครับ ช่วงนี้ทั้งกิจกรรมชมรม ทั้งอ่านหนังสือเตรียมสอบ ก็แทบไม่มีเวลาไปไหนแล้ว” คุโรโกะเห็นด้วยกับแผนการแต่เขายังเสนอข้อคิดเห็นต่อไป

“คนที่จะทำให้ฉันสนใจไม่มีเสียด้วยสิ” คิเสะยักไหล่

“อย่าดึงเอาคนอื่นมาเกี่ยวข้องกับปัญหาของพวกนายสิ” มิโดริมะปราม

“น่า...ผู้ชายมันก็มีเรื่องแบบนี้บ้างสิว่ะ” อาโอมิเนะกอดคอเพื่อน “ช่วยคิดหน่อยสิฉันจะจีบใครดี ให้เรียวมันหึง หึๆ ซัทสึกิไม่ได้แน่ๆ”

“คากาจิน...กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงของเจ้ายักษ์ดังขึ้นทำให้พวกหนุ่มๆชะงักการพูดคุย ดวงตาทั้งห้าคู่หันไปมองร่างสูงในชุดโค้ดสีดำสนิทที่มีเกล็ดหิมะอยู่บ่นบ่า ผมสีแดงดำที่ยาวกว่าแต่ก่อนถูกรวบข้างหน้าขึ้นเป็นจุกเล็กๆ น่ามอง ลมหายใจไอร้อนลอยอ้อยอิ่ง ในมือถือของสดมากมายก่อนจะส่งให้มุราซากิบาระที่มาช่วยถือ

“กำลังคุยอะไรกันท่าทางเคร่งเครียดนะพวกนาย” คากามินั่งลงก่อนจะรับชาร้อนจากเจ้ายักษ์หัวม่วงที่ทำราวเป็นพ่อบ้านมาจิบช้า มือเรียวยีหัวที่ยุ่งๆแทนการขอบคุณ

“เปล่าครับ...คากามิคุง ที่บ้านเรียบร้อยดีนะครับ?” คุโรโกะยิ้มให้คู่หู บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวผ่อนคลายลง

“อืม...ต้องขอบคุณอาคาชิที่ส่งคนไปดูให้บ่อยๆ”

“ไม่เป็นไร”

“เออ...คิเสะเมื่อกี้ฉันเจอคาซามัตสึซังอยู่ร้านหนังสือด้วยล่ะ ไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเปล่า?”

“ทำไมฮะ ยูกิโกะฟ้องคากามิจจิเหรอ?” คิเสะขมวดคิ้ว

คากามิส่ายหน้ายิ้มบาง ยื่นมือไปจิ้มคิ้วเรียวบนใบหน้าหล่อๆนั่นหนึ่งที “ไม่ได้ฟ้อง...แต่พอถามถึงนายรังสีมาคุจัดเต็มมาก ฉันสยอง แถมยังถามด้วยว่าช่วงนี้มีคนมาหานายหรือเปล่า? เรื่องงานถ่ายแบบหรือ?”

 คิเสะส่ายหน้าเบาๆ กุมมือเรียวไว้ “ไม่มีอะไรหรอก...เขาคิดมากไปเอง”

“คุยกันสิ...เดี๋ยวทะเลาะกันอีกหรอก ช่วงนี้พวกนายทะเลาะกันบ่อยมาก”

“จริงเหรอฮะ...ไม่เคยรู้เลย”

“เดือนละหกครั้งเป็นอย่างต่ำ”

“คากามิจจินับให้ด้วย?” ดวงตาสีอำพันทอแววระริก

“เพราะคนที่แก้ปัญหาให้นายน่ะมันฉันไงเฟ้ย!! อาโอมิเนะด้วย! ซากุราอิระบายให้ฉันฟังจนหูแฉะแล้วเนี่ย ฟุริฮาตะด้วยเหมือนกันอาคาชิ!

“เดี๋ยวฉันบอกเรียวให้ว่าอย่ามากวนนาย” อาโอมิเนะหรี่ตา

“ไม่ได้กวนนะ...พวกนั้นก็กังวลล่ะ ช่วงนี้พวกนายทะเลาะกับแฟนตัวเองบ่อยเกินไป หรืออากาศมันเปลี่ยน เห็นอารมณ์ไม่ดีกันตลอดเลย อาคาชิ...เพิ่งกลับมาเมื่อเช้าทำไมไม่นอนต่ออ่ะ”

“เรียวตะเสียงดัง...ผมนอนไม่หลับ”

“ใส่ร้ายอ่า...อาคาชิจจิ”

“ไปนอนต่ออีกหน่อยไป นายงานยุ่ง นอนน้อยเกินไปแล้ว เดี๋ยวเตรียมมื้อเย็นเสร็จจะไปปลุก คนอื่นก็ไปพักผ่อนเสียไป๊!

“นายก็พักก่อนเถอะ” มิโดริมะแตะหน้าผากเนียน “ออกไปข้างนอกทั้งที่หิมะตก”

“น่า...ฉันแข็งแรงจะตายไป” รอยยิ้มสดใสที่ทำให้บรรยากาศขมุกขมัวเมื่อครู่ผ่อนคลายลง ความหงุดหงิดไม่พอใจราวกับถูกปัดเป่า ดวงตาของเหล่ารุ่นปาฏิหาริย์ต่างมีความคิดเดียวกัน

คนที่ตรึงสายตา...คนที่ทำให้หยุดสนใจ

มีอยู่คนเดียวจริงๆ...

คากามิ ไทกะ

แสงสว่างที่งดงามและควรค่า...

 

 



ตอนนี้เป็น Part อดีต ซึ่งจะมี 3 Part ด้วยกัน จะสลับกับเรื่องหลังนะคะจะได้ไม่งงว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง...ความจริงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดคงเป็นเพราะ...ไม่รู้หัวใจตัวเอง จนเผลอทำร้ายหัวใจนั้นเข้า  พอรู้ตัวอีกที...หัวใจดวงนั้นก็แตกสลายไปแล้ว...

ขอโทษนะคะที่เมื่อวานไม่ได้อัพ เดินทางบ่อยมาก อากาศร้อนจนเป็นไข้หวัดหน้าร้อน เหอะๆ ส่วนเรื่อง NC ของตอนเก่าๆ หากไม่ได้ส่งให้ในเมล เดี๋ยวจะทำเป็นกลุ่มในเฟสบุ๊คนะคะ จะได้โหลดอ่านสะดวกเนอะ ขอเวลาสักแป๊บน้าา ตอนนี้กำลังวุ่นวายเลย 555 ส่วนเรื่อง SOTUS เดี๋ยวมาอัพต่อจ้าพร้อมๆกับ TEAR ตอนหลักด้วย จะได้ไม่ค้าง(หรือค้างกว่าเดิม) พรุ่งนี้ดึกๆ จะพยามลงให้ทันค่าาาา ชดเชยที่ผิดคำพูดไปเมื่อวานเนอะ

ช่วงนี้อากาศร้อนมาก ระวังสุขภาพนะคะ ป่วยหน้าร้อนนี่นรกสุดๆจริงๆ อย่าป่วยเหมือนเค้านะเออ เศร้าใจ T_T ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจที่มีให้กันมาเสมอ อยู่กันไปเรื่อยๆเนาะ ^_^

วันนี้มาดึก...ใครที่ยังไม่นอน ราตรีสวัสดิ์นะคะ ฝันดีคะ ^_^   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5668 Shipnielong (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 13:51
    เหอะ อย่าเอาความลังเลของตัวเองมาทำร้ายคนอื่นเลยค่ะ
    #5,668
    0
  2. #5160 หงลี่ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 20:42
    ชิ มีแฟนกันทุกคนแล้วแท้ๆ
    #5,160
    0
  3. #5040 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:45
    จุดเริ่มต้นความคิดเลวๆเพราะอาโฮ่นี่เอง โอ้ยยยย ถ้ารู้ใจตัวเองกันตั้งแต่แรกก็คงไม่เกิดเรื่องร้ายๆ สงสารไทกะที่ต้องมาเป็นแบบนี้
    #5,040
    0
  4. #4821 0804359592 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 14:39
    อยากให้ต่อนะค่ะรออ่านค่ะ
    #4,821
    0
  5. #4809 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 08:36
    นี่พวกแกโง่หรือควายห๊ะ!ไอพวกมีสมองไว้ขั้นหูทั้งหลาย
    #4,809
    0
  6. #4802 Lykourgos (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 22:48
     สู้ๆ ค่ะไรท์!!! 
    #4,802
    0
  7. #4801 Knight keys (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 16:45
    เอะ ก็ปกติดีนี่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ละ
    #4,801
    0
  8. #4800 gemello (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:50
    หายป่วยเร็วๆนะคะไรเตอร์
    คางามิน่ารักชะมัดเลยยยยย เอาจริงๆนะรุ่นปาฏิหาริย์ไม่รู้ตัวหรอว่าชอบคางามิอ่ะ
    #4,800
    0
  9. #4799 Bark_mnr (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:45
    ควรรู้ใจตัวเองได้แล้วอ่า ขนาดนี้แล้ววว ดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์ เป็นห่วงเด้ออ
    #4,799
    0
  10. #4798 คิมดงจุน (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 12:32
    ทั้งที่ก็น่าจะรู้ตัวนะ เห้อ ไรท์ดูแลตัวเองดีๆนะะะ
    #4,798
    0
  11. #4796 M.D. MayDay (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 11:37
    คนเลวนี่มันเลวจริงๆ เกลียดดดดด
    #4,796
    0
  12. #4795 cyjiamtan (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 11:27
    แต่ละคนก็มีแฟนแล้วนี่ ยังจะมายุ่งกับไทกะอีกนะ!(งอนแทนเฉย555) ส่วนไทกะ จะเป็นคนดีอะไรเบอร์นี้ แล้วยังต้องถูกลากเข้ามาพัวพันกับอะไรก็ไม่รู้แบบนี่อีก แล้วสุดท้ายก็จะทำร้ายไทกะสินะ สงสารรรร อยากเปิดวาร์ปให้คินมาช่วยมากมาย เรื่องนี้มีตัวร้ายเป็นพระเอกใช่ไหม555555 สมแล้วแหละที่ไทกะจะหนีไป ขอให้พวกนี้โดนเอาคืนหนักๆตอนท้าย เอาให้กระอักเลือดไปเลย! จะไม่มีการสงสารอีกต่อไป หึๆ //หัวเราะแบบชั่วร้าย
    #4,795
    0
  13. #4794 ANuch TH (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 09:00
    รักแต่ไม่รู้ตัวหรอ... แล้วทำไมพอรู้ถึงยังต้องทำร้ายด้วย แงงง #กอดไทกะไม่ให้ไปไหน
    #4,794
    0
  14. #4793 Nut (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 08:47
    อย่าหักโหมนะครับ เป็นห่วงน้าาาาา
    #4,793
    0
  15. #4792 dragun2 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 08:03
    น่ารักขนาดนี้ยังทำให้แตกสลายได้อีกเนาะ
    #4,792
    0
  16. #4791 mykkkk (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 07:38
    แสนดีขนาดนี้ยังทำร้ายลงอีกหรอ
    ใจร้ายอะ .อุ้มคากามิกลับบ้าน
    #4,791
    0
  17. #4790 ZANDRO (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 07:11
    จะรออย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ คิดถึงมวากกกก
    #4,790
    0
  18. #4789 YingStarlight (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 06:58
    พวกนี้มันชั่วช้ามาก.แอดดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #4,789
    0
  19. #4788 codep (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:23
    เพราะแบบนี้นี่เอง... โอ้ยยยพวกนายยยย//ล้มโต๊ะ 
    คางามิไม่สมควรต้องมาเจออะไรแบบนี้เลย !!! โอ้ยยย !!!!
    พอได้รู้ความจริงแล้วยังไงตอนจบก็ไม่อยากให้พวกนี้ได้รับการอภัยใด ๆ ทั้งสิ้นเลย (เว้นมิโดริมะ กับ มุคคุง)
    ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ฮึบ ๆ และดีใจที่จะสร้างกลุ่มแล้ว รอเลยค่ะ >  <

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:23
    #4,788
    0
  20. #4787 MakiDear (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:02
    คากามินายลองมาอยู่ที่ไทยสิ ฉันรับรองว่าไหม้แน่ๆ #ล้อเล่นน่าา
    เฮ้ย พวกนายทำไมถึงเป็นคนแบบนี้เนี่ยยย ทำไมต้องทำร้ายเสือน้อยด้วยฟ่ะ!
    อ่าาา ดูแลสุขภาพของตัวเองด้วยนะคะะ ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนก็ได้น่าา เรารอไรท์เสมอค่ะ สู้ๆน่ะค่ะ
    #4,787
    0
  21. #4786 preaw231 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:59
    ทั้งๆที่ดีขนาดนี้แท้ๆ -พวกบ้าาาาา กล้าทำกับไทกะแบบนี้ได้ยังไงห้ะะะ
    #4,786
    0
  22. #4785 me__paper (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:33
    ฝันดีค่า รอตอนต่อไปนะ
    #4,785
    0