fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 75 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear VII.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    27 เม.ย. 60

        VII.




              "มุราซากิบาระ...ทำไมมากับคากามิล่ะ?"  เมื่อกลับมาโรงแรมเขาก็เจอร่างสูงในชุดกราวน์ของคุณหมอนั่งจิบชาอยู่ อีกข้างก็พลิกหนังสือภาษาอังกฤษเล่มโตอ่าน 
             "มิโดจิน?" 
             "นายมานานแล้วเหรอ?" เมื่อฟังที่มุราซากิบาระเล่า...ความวางใจที่เขามีให้คุณหมอเริ่ม...มากขึ้น ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายต้องเจออะไรหลังจากเสี่ยงปล่อย                   เขามา...แม้ที่มิโดริมะเคยทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเขา แต่การที่คนหัวเขียวสำนึกผิดอย่างจริงใจ
              ก็มากพอที่จะ...เริ่มต้น 
             "แนซกับคิน แล้วคนอื่นๆ?" 
             "ไปซ้อมกันที่สนาม เมื่อกี้ชู้ตเตอร์ของอเมริกาเพิ่งมาท้าฉันแข่งสามแต้ม" มิโดริมะดันแว่น ส่วนคากามิเลิกคิ้ว จิบชาที่อีกฝ่ายรินให้ 
             "ใครชนะ..." เขาวีดิโอดูการแข่งของ อีกฝ่ายเป็นมือชู้ตที่ยอดเยี่ยม วงสวิงสวยนุ่มนวล ราวกับมีสายลมพัดผ่าน 
             "ฉัน...เรื่องสามแต้มนี่ไม่แพ้ใคร" ยักไหล่อย่างมั่นใจจนอดหมั่นไส้ไม่ได้ 
             "ไปเจอมุราซากิบาระได้ยังไง" 
             "ฉันเดินซื้อของอยู่ แล้วมุราซากิบาระก็ลากมา" 
              "งื้อออ...ก็คากาจินกำลังจะเดินไปเจอคิเสะจินนี่นา ฉันไม่ยอมหรอก..." 
              "คิเสะกลับมาแล้ว อาโอมิเนะกำลังพักงาน พวกนั้นคงรู้ว่านายอยู่ญี่ปุ่น...ระวังตัวไว้ให้มาก พยามอย่าออกไปไหน หรือหากไปก็พาใครไปด้วย" 
              "อาโอมิเนะ?" คากามิถามอย่างสงสัย "หมอนั่นทำอะไร? ไม่ได้เป็นนักบาสฯ ต่อเหรอ?"
               มิโดริมะส่ายหน้า "อาโอมิเนะเป็น FBI มาประจำการที่ญี่ปุ่น คิเสะเป็นนายแบบดัง...เดาว่านายคงเห็นหมอนั่นตามหน้านิตยสารระดับโลก อาคาชิทำธุรกิจสืบทอดกิจการต่อจากที่บ้าน กับเป็นนักแข่งโชงิ คุโรโกะก็ทำธุรกิจด้านโรงเรียน ส่วนฉันเป็นหมอ มุราซากิบาระก็วิศวกร" 
               คากามิทำตาโต ไม่น่าเชื่อเลย... "เออ...ฉันจะไปทำมื้อเย็น รอกินด้วยกันก่อนสิ" 
              "งื้อออ...ช่วยนะคากาจิน" คากามิกำลังจะอ้าปากห้าม "ฉันทำอาหารเป็นน่าาา ถามมิโดจินได้เลย" 
               มิโดริมะที่อึ้งไปนิดเมื่อคาากมิชวนเขาทานข้าว ไม่ใช่สัมผัสไม่ได้ว่า...บรรยากาศที่คากามิมีให้เขานั้น...ผ่อนคลายลง วางใจมากขึ้น ดวงตาที่แฝง                แววหวาดกลัวนั้นกลับมุ่งมั่น สดใส...และ...ออดอ้อนนิดๆ 
               แบบที่อีกฝ่ายเคยทำประจำเมื่อสมัยก่อน 
               "จริงเหรอ? มิโดริมะ?" 
               "อืม...กินได้นะ" 
               คากามิหรี่ตา "งั้นมาช่วยล่ะกัน แต่ถ้านายแอบหยิบของก่อนทำเสร็จ...มีเตะแน่ๆ" 
               "อย่าใส่ร้ายฉันน่า...คากาจิน" มุราซากิบาระงอแง "มิโดจินมาทำไมอ่า..." 
               "เอารายละเอียดกิจกรรมที่คากามิต้องทำกายภาพบำบัดมาให้" 
              "หืม? ไหนๆ" คากามิยื่นมือออกไปทันที พออ่านก็เริ่มขมวดคิ้ว มิโดริมะเขียนเป็นภาษาอังกฤษ คงรู้ว่าเขาไม่ชินภาษาญี่ปุ่น 
               เป็นคนที่เอาใจใส่เสมอ... 
               "นี่ให้ฉันเล่นบาสฯได้!!" ตาสีแดงสวยตื่นเต้นราวเด็กๆ 
                "แค่เบาๆ ไม่ได้ให้นายฝืนกระโดดเหมือนเมื่อก่อน ขยับร่างกายให้ชิน จะเล่นกับพวกแนซก็ได้ ฉันอธิบายให้พวกนั้นฟังแล้ว แต่หากนายไปเล่นสตรีทบาสฯ อันนี้ขอห้ามไว้ก่อน...ทำไม?" ถามเมื่อคนตรงหน้าเอาแต่จ้องเขาไม่หยุด 
               "เล่นกับพวกแนซ...แล้วนาย...พวกนายสองคนไม่ว่างมาเล่นกับฉันหรือไง ฮึ...คุณหมอ? คุณวิศวกร?" คนสองคนที่ว่าอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด คากามิหัวเราะ เจ้าพวกนี้คงตงกใจมาก เขาที่ทำท่าทางหวาดกลัวเมื่อหลายวันก่อนมาตอนนี้กลับทำท่าทางสนิทสนม   
                แต่...เขาไม่ใช่คนคิดอะไรซับซ้อน ที่สองคนนี้ทำกับเขาเมื่อสามปีก่อน...แลกกับการที่อีกฝ่ายปล่อยเขามา ส่วนความสัมพันธ์ที่ขาดลง...ก็เริ่มต้นกันใหม่ 
                คากามิไม่ปฏิเสธ...เขายังคงมีความรู้สึกดีต่อเจ้าพวกนี้อยู่ ไม่ใช่แค่มิโดริมะ มุราซากิบาระ แต่อาคาชิ อาโอมิเนะ คุโรโกะ และคิเสะเองก็เหมือนกัน กับคนที่เขาเคย...รัก...รักอย่างหมดหัวใจอย่างไรเสียก็ไม่เคยลืม เพียงแค่...ความกลัวที่พวกนั้นบ่มเพาะเข้ามาในจิตใจเขากลบความรู้สึกดีๆเหล่านั้นไปหมด... 
               "นาย.." 
              "คากาจิน..." 
              "ในบ้านหลังนั้น...คนหนึ่งคอยดูแลฉันเสมอ" เมื่อร่างกายเขาเจ็บปวด มีมิโดริมะที่มาดูแลก่อนอาคาชิจะตามหมอให้ 
               "คนหนึ่งดีกับฉันที่สุด" มุราซากิบาระไม่ได้ทำร้ายร่างกายเขา...พาเขาออกมาจากห้องที่มีแต่ความทรงจำอันแสนโหดร้ายนั่น... 
               "แล้วยังเป็นคนที่ที่ฉัน...รัก..." 
               "ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ..." มิโดริะเอื้อมคว้าร่างที่กำลังสั่นเทามากอด 
               "ฉันไม่ได้หวังให้นายอภัย...รู้ดีว่าที่ทำกับนายนั้นหนักนาแค่ไหน แต่...นายเป็นคนเดียว...คนเดียวที่ฉัน...รัก" 
               ไออุ่นที่ห่างหาย...เติมเต็มหัวใจของเขาให้กลับมาเต้นด้วยจังหวะเดิม 
               "งื้อ...ฉันก็รักคากาจินน้าาาา" มุราซากิบาระว่าบ้าง 
                "คากามิ..." 
               "หืม?" ตาสีสวยเงยมองสบกับดวงตาคมสีเขียว มือที่มีเทปพันยื่นมาด้านหน้า "เริ่มต้นกันใหม่...เถอะนะ" 
                น้ำเสียงเขาทั้งอ้อนวอนทั้งยินดี...และสั่นไหว
                 คากามิยิ้มโถมตัวเข้ากอดคนตัวสูงกว่า "อือ!! แต่นายรู้ดีใช่ไหม?" 
                ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง 
                "รู้...เข้าใจดี" เขาจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดมืออีก...จะดูแล จะปกป้อง มือแกร่งลูบผมนุ่ม 
                "อ่า...คากาจินกอดแต่มิโดจิน ขี้โกงนี่นา มาให้ฉันกอดด้วยเลย" มุราซากิบาระงอแง ดึงร่างคากามิมาอุ้มแล้วโยกไปโยกมา 
                 "ฉันรักคากาจิน...รักมากนะ..." 
                 "รู้น่า... วางฉันลงสักที จะไปทำอะไรให้กิน นายก็มาช่วยด้วยสิมิโดริมะ" คากามิยิ้มกว้าง อย่างที่เขาเองก็รู้ตัวดีว่าไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานมากแล้ว...บางทีอาจจะตั้งแต่...เมื่อสามปีก่อน
                 ในที่สุด...แสงที่โรยราก็เริ่มทอประกาย... 





              “นายอย่าเงียบแบบนี้สิ...แนซ...พูดอะไรกับฉันหน่อย” คากามิเอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เมื่อพบว่าร่างสูงเงียบใส่เขามาเกือบครึ่งชั่วโมง ตอนที่บอกไว่ว่าเริ่มต้นใหม่กับมุราซากิบาระ กับมิโดริมะ เจ้าตัวก็แผ่รังสีอึมครึม เย็นชา ไม่พูดไม่จา 
              “แนซ...โกรธฉันเหรอ?” 
               “เปล่า...” ในที่สุดแนซก็เอ่ยปาก ถอนหายใจ ดึงคนที่นั่งปุ๊กอยู่บนเตียงเขามาในอ้อมแขน “ฉันเคารพการตัดสินใจของนายเสมอ...และฉันก็บอกเองว่าให้นายเลิกหนี” 
                “แค่... กลัวพวกนั้นจะหลอกทำร้ายฉันใช่ไหม?” แนซคิดเผื่อเขาทุกทาง หมอนี่ไม่ได้มองโลกแบบเขา แนซมักคาดการณ์ถึงสถานการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดอยู่ก่อนเสมอ ทำให้ดูเหมือนเป็นคนขวางโลก 
                “นายก็รู้... ฉันแค่อยากลองเชื่อใจพวกเขาดูอีกสักครั้งแนซ...กับคนที่ฉันเคยรัก...ฉันอยากลองเริ่มต้น...ดู” 
                 “ฉันไม่ได้คัดค้าน” แนซกอดคากามิแน่นขึ้น 
                 ระยะเวลาสามปีกว่าที่รู้จักกัน...เคยมีช่วงเวลาที่พวกเขาใจเต้นแรงให้กัน เคยจุมพิตหวานบางเบา เป็นอ้อมแขนของกันและกัน...แต่พวกเขาสองคนต่างรู้ดี...
                 ว่านั่นไม่ใช่สายใยของความรัก 
                แนซมีเจ้าของหัวใจตน และคากามิเอง...ก็มีคนที่รักอย่างหมดหัวใจ เพระาอย่างนั้น...พวกเขาทั้งสองจึงกลายเป็นทั้งพี่ชาย...และน้องชายที่ผูกพันกันยิ่งกว่าสายเลือด 
               “บอกไว้ก่อนนะ...หากคราวนี้สองคนนั้นทำนายเสียน้ำตาแม้หยดเดียว...ต่อให้ต้องเสียอะไร...ฉันจะทำให้พวกมันทรมานยิ่งกว่าตาย!!” 
               “อือ...” คากามิยิ้มซุกหน้าลงกับอกกว้าง เล่าที่พวกมิโดริมะกับมุราซากิบาระเจออะไรมาหลังจากช่วยเขา 
               “ร้ายกาจจริงๆ...ขนาดฉันที่นิสัยไม่ดีแล้ว ยังมีคนนิสัยไม่ดีกว่าอีก” แนซแค่นยิ้ม 
                “นายรู้ด้วยเหรอว่านิสัยไม่ดี...” 
               “เออ!!” 
               “ฮะๆ อย่าอารมณ์เสียสิ...แข่งบาสฯ ที่นี่เสร็จไปออสเตรเลียกับฉันนะ” 
               ไปเยี่ยมพี่ชายของเขา... 
              “พี่ชายที่นายเล่าให้ฟังน่ะเหรอ? ไปสิ...ฉันคงไม่ต้องเรียกหมอนั่นว่าพี่หรอกนะ” ขมวดคิ้วเข้าหากัน 
              “อ่า...แด๊ดรักทัตสียะเหมือนลูกอีกคน อายุพวกนายก็...เท่ากันนายจะเรียกยังไงก็ตามใจนายเถอะน่า!” 
                “เออ...แนซ...คินนะ...คงไม่ได้...” 
                ชอบเขาหรอกนะ 
                 สัมผัสได้ว่าท่าทางที่คินปฏิบัติต่อเขานั้นพิเศษต่างจากคนอื่น เท่าที่ได้ยินมา...มินาโมโตะ ซิลเวอร์ คิน บุตรแห่งพระเจ้า...ไม่ได้เป็นคนใจดีอย่างที่เขาเห็นอยู่ทุกวัน อีกฝ่าย...น่ากลัว จนสตรีทฯ บาสของอเมริกาต่างหวาดผวา 
               “ฉันจะไปรู้เรอะ!! ไม่ได้เป็นหมอนั่นสักหน่อย!!” 
               “ก็เห็นสนิทกันนี่หว่า!!” 
               “เอาตาข้างไหนของนายดูหาไทกะ ว่าฉันสนิมกับซิลมัน!” 
                คากามิเบ้ปาก เอาตาทั้งสองข้างของเขานี่ล่ะดู ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเป็นเพื่อนสนิทกันมา ไม่อย่างนั้นแนซจะยอมให้คินบ่นใส่ ยอมทำตามที่อีกฝ่ายพูด เจ้าหมอนี่มันราชาจอมเอาแต่ใจตัวจะตาย!! ส่วนคิน...รายนั้นก็นั่งฟังแนซประชด บางทีก็ทำตามที่แนซพูด(สั่ง) ง่ายๆ  แถมแนซยังเป็นคนเดียวที่เรียกว่าซิลสั้นๆได้อีก
                นี่ไม่เรียกว่าเพื่อนสนิทแล้วจะให้เรียกอะไร!! 
               “ซิลมันชอบนายแน่ๆ...แต่ไม่น่าจะเป็นระเภทที่อยากได้มาครอบครองล่ะมั้ง” เพราะหากไอ้กัปตันบ้านั่นอยากได้ขึ้นมาจริงๆ…มีวิธีเป็นร้อยที่จะทำ นิสัยอย่างมัน…อยากได้ก็ต้องได้ ไม่น่าจะยอมให้เจอมิโดริมะกับมุราซากิบาระนั่นด้วย 
                แต่นั่นล่ะ...เขาไม่ใช่มันนี่หว่า จะไปรู้ว่ามันคิดอะไรได้ยังไง!! 
               “เออ...ออกไปข้างนอกกันได้แล้วแนซ คนอื่นๆเขารออยู่ ใครใช้ให้นายเงียบจนน่ากลัว ไม่มีใครกินข้าวลงสักคนแน่ๆ”
               “แล้วใครให้แกงี่เง่าหาไอ้เสืองี่เง่าเอ๊ย!!” 
                “ว่าไงนะ!!” เถียงกันไปก็เปิดประตูออกไปจากห้องทำให้กลุ่มคนที่นั่งล้อมวงกินหม้อไฟหันมาดู ก่อนจะไป...สนใจหม้อไฟต่อ 
                “ไหนบอกว่าไม่มีใครกินลงไงไทกะ!! เหลือแต่ซากผักไว้ให้ฉัน!! โว้ยยย!! เพราะนายเลยไอ้งี่เง่า!!” 
                 “หา!! อย่ามาโทษฉันสิ!! เพราะนายดันเงียบก่อนนี่” 
                 “นายนั่นล่ะ!!” แนซผลักหัวคากามิหนึ่งที ทำท่าจะผลักอีก... 
                 “มากินข้าวเถอะ นายยังไม่ได้ทานมื้อเย็น เดี๋ยวจะปวดท้องเอา” คุณหมอดึงร่างคากามิเข้ามาด้วยแขนข้างเดียว ขวางมือที่จะประทุษร้ายได้ทันเวลา แนซมองสบดวงตาคมสีเขียวนั่นก่อนจะแสยะยิ้ม 
                  พอรู้ว่าเจ้าเสือโง่บางตัวให้โอกาส...ก็ชัดเจนขึ้น…จน… 
                 “น่าหมั่นไส้ว่ะ!!” 
                 “นายก็ชอบทร้ายไทกะจังเลยนะแนซ มากินได้แล้ว ยังเหลืออยู่น่า” ซิลเวอร์ขัด 
                 “ไม่เชื่อหรอก...มุราซากิบาระคนเดียวก็เขมือบไปตั้งเยอะ” คากามิค้าน นั่งลงข้างมิโดริมะ 
                 “อย่าใส่ร้ายน่า...คากาจิน ฉันยังไม่ได้กินเยอะ..สักหน่อย” 
                 “เงียบเถอะ!!” คนอื่นๆประสานเสียงทันที ไม่ได้กินเยอะ...แต่อาหารบนโต๊ะนี่ฝีมือหมอนี่ครึ่งหนึ่ง พวกเขาแย่งกินไม่ทัน 
                  น่าโมโหจริงๆ!!




         "นายจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอไทกะ?" แนซถามขึ้นหลังจากการซ้อมนรกผ่านพ้นไป เจ้าโค้ชเฉพาะกิจตัวดีก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไปรเวทที่กำลังเตรียมออกไปไหนแน่ๆ 
         "อา...พอดีฉันไปทำสาวน้อยน่ารักคนนึงเปื้อน เลยต้องรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้าเธอน่ะ"
         เห็นรุยส่งข้อความมาบอกว่าอยากเจอคากามิเลยต้องออกไป 
         แม้เขาจะค่อนข้างกลัวเด็กสาวคนนี้มาก...แต่คงไม่มีอะไรล่ะมั้ง
         ยิ้มน้อยๆ...วันนี้เขาได้จับลูกบาสฯ ตั้งแต่ทำกายภาพบำบัดไม่ใช่ว่าไม่เคยจับ...แต่ความรู้สึกต่างออกไป 
         วันนี้เขาจับได้...และสามารถเดาะมันไปมาในสนาม สามารถเคลื่อนตัวได้ แม้จะไม่เร่าร้อนรุนแรงเหมือนเมื่อก่อนแต่เขาก็ดีใจมาก...ต้องขอบคุณมิโดริมะ 
         คุณหมอที่เหนื่อยจากการซ้อมบาสฯ เพื่อเตรียมแข่ง เหนื่อยจากการทำงาน ก็ยังเจียดเวลามาช่วยดูแลเขาในเรื่องการเคลื่อนไหวข้อเท้า เพราะมิโดริมะให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดทำให้คากามิสามารถเล่นบาสได้บ้างแล้ว...
        หลายวันมานี้เขาเลยมีความสุขมาก 
        "งั้นฉันไปด้วยคนสิไทกะ" ซิลเวอร์ยกมืออาสา ร่างสูงอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย 
        "นาย?" 
       "อืม...ฉันต้องออกไปดูงานพอดี แวะส่งไทกะหาอะไรทานเล่นทานก่อนแล้วค่อยไปทำงาน" 
       "นายเพิ่งกินมื้อเย็นที่ฉันทำไปเองนะคิน" คากามิส่ายหน้า 
       "เออ เอาซิลมันไปด้วยอีกสองวันจะแข่งแล้ว" 
       "นั่นสิ...ฉันบอกให้คนอื่นไปเที่ยวได้ตามอัธยาศัยนะ  แต่พรุ่งนี้ใครตื่นมาไม่มีแรงซ้อมนะ...หึๆ" ขยับรยอยิ้มน่ากลัวสมฉายากัปตันปีศาจที่คนในทีมแอบเรียก 
        "นายไม่ไปกับฉันเหรอ...แนซ?" เสียงท้ายแผ่วเจือแววออดอ้อนจนแนซแทบกรอกตา 
         เจ้าไทกะ...พอได้เปิดใจกับมุราซากิบาระ กับมิโดริมะก็มีอาการดีขึ้น มีแววตาเป็นประกาย เขาจำได้ตอนที่มิโดริมะบอกให้หมอนี่ไปวอร์มร่างกายกับลูกบาสฯ ตาสีแดงอัสดงนั้นพราวพร่างราวดวงดาว ไหนจะริมฝีปากที่ยกยิ้มบางๆ อยู่แทบตลอดเวลานั่น 
        ยิ้ม...ที่ทำให้คนเฝ้ามองยิ้มตาม 
        ไม่ต้องพูดถึงไอ้กัปตันตัวดีที่ตามใจไทกะจนมันกำลังจะเสียคน สมาชิกในทีมคนอื่นๆก็พอกัน 
        แต่นี่คงเป็นเสน่ห์ของคากามิ ไทกะ ที่ดึงดูดรุ่นปาฏิหาริย์ 
        เสน่ห์ที่เคยถูกกลบไปเพราะความเศร้าและเจ็บปวด 
        ตอนนี้...แสงสว่างนั้นเริ่มทอประกายเจิดจ้าขึ้น
        แนซส่ายหน้า...ยิ้มบาง มือแกร่งขยี้เส้นผมสีแดงที่ผ่านการสระมาให้ยุ่งเหยิง "อ้อนยังไงฉันก็ไม่ว่างหรอกนะ...มีงานมีการทำอีก แต่หากอยากได้สมาชิกเพิ่มโทรฯ ไปหาไอ้คุณหมอนั่นสิ" 
        "มิโดริมะ?" คากามิเลิกคิ้ว "พวกนายสองคนไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?" จำได้ตอนเจอกันนี่แทบจะฆ่ากันตายไม่ใช่เหรอ? 
        "ใครจะไปสนิทกับไอ้หมอนั่นว่ะ!" แนซว่า "แต่ในเมื่อจะรับผิดชอบนายก็ใช้งานให้เต็มที่เลยสิไทกะ ยังมีเจ้าหมีมึนนั่งอีก เรียกมาได้ตามสบาย" แนซยักไหล่ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเอง คากามิกระพริบตา หัวเราะ 
        ทั้งคุณหมอและวิศวกรไม่น่าจะใช่อาชีพที่มีเวลาว่างให้เขาทั้งคู่ มุราซากิบาระก็บอกแล้วว่าช่วงนี้มีงาน ไหนจะการซ้อมแข่ง ส่วนมิโดริมะ...คนนี้บอกเขาว่าวันนี้มีเข้าเวรตอนสองทุ่ม 
         นี่เพิ่งห้าโมงเย็น...น่าจะมีเวลามาพักผ่อนกับเขานะ 
         "อืม...คิน ฉันชวนมิโดริมะไปอีกคนได้รึเปล่า?"  
         "ตามสบายเลยไทกะ เขาเป็นคนสำคัญของนายนี่นา" 
          คนที่ทำให้เสือสีแดงมีรอยยิ้มสดใสและดวงตาเปล่งประกายได้...เขาก็ดีใจ คากามิพยักหน้าโทรฯ หาคนผมเขียวทันที เมื่ออีกฝ่ายตอบรับร่างสูงโปร่งก็ไปขึ้นรถโดยมีกัปตันกิตติมศักดิ์ของอเมริกาขับรถให้




       "ยังชอบกินของพวกนี้ไม่เปลี่ยนเลย" เมื่อมิโดริมะมาถึงร้านประจำของคากามิ เขาก็เห็นเจ้าตัวตะกละบางคนหม่ำเบอร์เกอร์ไปหลายชิ้น ทั้งที่จำไม่ผิดก็น่าจะทานมื้อเย็นมาแล้วแท้ๆ 
       "มันอร่อยนะ...อเมริกาก็อร่อยได้ไม่เท่าร้านนี้หรอก" คุณหมอส่ายหน้าใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบซอสที่มุมปากให้เจ้าคนตรงหน้า 
       "กินเลอะอีก" 
       "คร้าบๆ บ่นมาเลยคร้าบ คุณหมอดู!!" คากามิย่นคิ้ว 
       "ใครเป็นหมอดู?" ซิลเวอร์ที่นั่งดื่มน้ำอัดลมอยู่หันมาถามอย่างสงสัย 
       "มิโดริมะไง หมอนี่ชอบดูรายการดูดวงยามเช้า แล้วก็พกลัคกี้ไอเทมประหลาดๆ ตอนนี้ก็พกอยู่เชื่อสิ!"   
       "หืม?" ตาสีม่วงสวยหรี่ลงอย่างสนใจ แต่มิโดริมะกลับส่ายหน้า มองคนที่ขี้ฟ้องราวเด็กๆ 
       "เพราะเมื่อก่อนตอนเช้า...คากามิติดรายการทำอาหาร เวลาชนกับโอฮาสะพอดี เลยงอแง" 
       เมื่อก่อนตอนที่พวกเขายังอยู่ด้วยกัน ในบ้านหลังใหญ่เจ็ดคน... 
       "ใครงอแง!!" 
       ซิลเวอร์หัวเราะ คงอย่างที่แนซบอก..รุ่นปาฏิหาริย์ทำให้ไทกะทั้งสุขและเศร้า... 
       สุขเพราะเป็นกลุ่มคนที่รักอย่างสุดหัวใจ 
       เศร้า...เพราะถูกกลุ่มคนเหล่านั้นทรยศหักหลัง 
       น่าเสียดาย...น่าเสียดายจริงๆ 
       "นายออกเวรกี่โมง?" 
       "เที่ยง...มีซ้อมบาสฯ ต่อ แต่แวะไปหานายก่อน" 
       "เอาเวลาไปพักผ่อนเถอะน่า" คากามิส่ายหน้า 
        มิโดริมะห่วงเขามาก...มุราซากิบาระก็เหมือนกัน รับรู้และเข้าใจดี...ว่าทั้งสองคนอยากชดใช้ให้กับช่วงเวลาที่ผ่านมา 
       แต่เขาเองก็ห่วง...ไหนจะงาน ไหนจะดูแลเขา ไหนจะซ้อม ไม่ร่างพังให้รู้ไปสิ 
       "เฮ้ออ วันนี้ราศรีสิงห์ดวงซวยเป็นอันดับหนึ่ง นายระวังตัวอย่าไปซุ่มซ่ามที่ไหน" ไล้ปลายนิ้วลงไปบนฝ่ามือที่นุ่มขึ้นกว่าแต่ก่อน 
       "เห็นไหมคิน บอกแล้วว่าหมอนี่มันหมอดู!!" 
       "เอ...ถ้าอย่างนั้นราศรีที่โชคดีเป็นอันดับหนึ่งล่ะ?" 
       "ราศรีธนู" 
       อาคาชิก็ราศรีนี้ แต่...คงจะไม่มีอะไรหรอก เจอหน้ากันตอนซ้อมก็ทักทายกันตามปกติ ซ้อมหนักเป็นปกติ 
      "งั้นฉันเองก็จะโชคดีงั้นสิ ในเมื่อฉันเองก็เกิดราศรีนี้...อืม...หวังว่างานวันนี้คงราบรื่น"    
       เขาไม่ได้เป็นคนเชื่อดวงเท่าสองมือตัวเอง...แต่มันก็น่าสนุกดี 
       "นายเกิดวันไหนอ่าคิน...ฉันจะสรรหาของขวัญให้นายถูก ให้ดีเกิดห่างๆ แนซหน่อย..หมอนั่นอยากได้อะไรแต่ละทีเล่นเอาเงินหมดกระเป๋า" 
       ปีที่แล้วพี่ท่านจะเอาเสื้อโค้ชที่ถักจากไหมสั่งทำพิเศษ...แน่นอนคนทำให้คือเขา ส่วนเจ้าตัวนั่งชี้นิ้วบอกความต้องการอยู่ข้างๆ 
      "แนซเกิดมกรา ส่วนฉัน...ธันวา 20 ธันวาคม" 
       วันเดียวกับอาคาชิเลย... 
       เมื่อก่อนคากามิมักส่งของขวัญให้รุ่นปาฏิหาริย์ตามคำขอของคุโรโกะ พอมาอยู่ด้วยกันเขาก็ต้องสรรหาของขวัญให้ 
       อาคาชิเป็นพวกคุณชาย...รสนิยมหรูหรา แต่ก็ใช้ของที่เขาให้จนเก่าทุกที... แม้จะดูน่ากลัวกับคนภายนอก...และดุกับเขา 
       แต่พออ่อนโยน...หมอนั่นก็...ใจดียิ่งกว่าใคร 
       "คิดอะไรน่ะหืม?" มิโดริมะตีเบาๆ ยกปลายนิ้วไล้แก้มใส 
       "ไม่มีอะไร..." มองสบดวงตาหลังกรอบแว่นที่มองมาอย่างห่วงใยนั่นก็ต้องยิ้ม 
        เอื้ออาทรเช่นนี้เสมอมา... 
       "มุราซากิบาระต้องยุ่งอยู่แน่ๆ เลย" 
        "คงอย่างนั้น..." ยิ้มบางพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู "ฉันต้องไปเข้าเวรแล้ว นายเจอผู้หญิงคนนั้นก็รีบกลับได้แล้ว ดูแลตัวเองนะ" 
       "อื้ออ" 
       "ฝากคากามิด้วย" หันไปหาซิลเวอร์ 
       "อืมๆ..." 
       "ทำงานดีๆนะมิโดริมะ!" คากามิยิ้มชะโงกหน้าไปหอมแก้มคุณหมอหนึ่งที ทำให้คนถูกฉวยโอกาสอึ้งไปนิด พอเห็นแววตายั่วเย้าที่ปรากฎในกระจกตาสีอัสดงก็อดส่ายหน้าเบาๆไม่ได้ 
       เหมือนว่าเสือจอมอ้อนนั้นจะกลับมาให้เขาเห็นแล้ว... 
       ดังนั้นคุณหมอจึงยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วหมุนตัวกลับไปทำงาน 
       "นายนี่ร้ายจริงๆ เลยน้าาา ไทกะ" ซิลเวอร์ส่ายหน้า เห็นคนร้ายตาใสกระพริบตาก็หัวเราะอย่างเอ็นดู 
        ดีกว่าเจ้าเสือแสนซึมนั่นตั้งเยอะ 
        "จะให้หอมนายด้วยไหมคิน?" ยักคิ้วขำๆ 
        "ได้ก็ดี...หอมสิ" เอียงแก้มให้จนคากามิแทบจะเหลือกตาใส่ 
         เปิดโอกาสให้ไม่ได้เลยหมอนี่...จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงว่าชอบเขาหรือเปล่า... 
         "คิน?" 
        "หืม?" 
         "นาย..." ดวงตาสองคู่สบกันคู่หนึ่งลึกลับ อ่านยาก แต่แฝงด้วยความปราถนาดี อีกคู่...อ่านง่ายเปี่ยมคำถาม 
         ซิลเวอร์ยิ้มบาง ยกมือทั้งสองข้างแนบแก้มนิ่ม "ฉัน...ชอบนาย" 
         คากามิอึ้งไปจนร่างสูงกว่าหัวเราะ "แต่...ไม่ได้อยากครอบครอง..." 
         ชอบที่จะเฝ้ามอง 
         ชอบที่จะปกป้องอยู่ข้างๆ 
         ชอบทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าเสือตรงหน้า 
         แต่เขาไม่ได้อยากเป็นเจ้าของ 
         ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตากัน ก็เข้าใจดี...หัวใจของไทกะ...ไม่มีที่ว่างให้ใคร มีเจ้าของที่แท้จริงยึดครองไปหมดแล้ว 
         "จะเรียกว่าเพื่อนก็คงได้ พี่ชาย...น้องชายก็ได้อีก แต่ฉันชอบที่จะสัมผัสนายเหมือนกัน" 
          อบอุ่น...สดใส มีกลิ่นอายของชีวิตชีวา 
          "คงเหมือน...ชอบแบบที่แนซชอบนาย" 
          คากามิยิ้มกว้างอีกครั้ง ดีใจ...ที่ตัวเองไม่ต้องทำร้ายจิตใจคนสำคัญ หากคินชอบเขา...ตัวคากามิเองก็ลำบากใจ เพราะเขาไม่อาจชอบใครได้...หัวใจ...ไม่ได้ชอบใครอีกแล้ว 
          "นายน่ารักมากเลยคิน...ฉันมีแด๊ด มีแนซ อเล็กซ์ ทัตสึยะ แล้วก็มีนายอีกคน เป็นครอบครัวที่ฉันรักมากที่สุดเลยล่ะ!!" กระโดดผลุงจากเก้าอี้ไปนั่งตักคนตัวสูงกว่า ซิลเวอร์หัวเราะขำ แขนแกร่งโอบเอวเรียบตึงแน่น ดีที่เป็นมุมอับของร้าน...ไม่อย่างนั้นคงต้องมีคนมองมาแน่ๆ ที่นี่ไม่ใช่อเมริกาเสียด้วย 
         "แต่ถ้านายดื้อฉันจะดุนะ" เขาขู่ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ 
         "โถ่!! นายใจดีไม่โหดร้ายเหมือนแนซหรอกน่า!" ร่างสูงหัวเราะในลำคอ มีไทกะนี่ล่ะคนแรกที่บอกว่ากัปตันปีศาจอย่างเขาใจดี คนอื่นน่ะกลัวจะตายไป เพื่อนสนิทอย่างแนซยังค่อนขอดเขาทุกอย่างว่าไม่ใช่คน...ไม่ได้ดูตัวเองเอาาเสียเลย 
         "บอกไว้ก่อนนะ...หากนายถูกทำร้ายอีกครั้ง ต่อให้ต้องเสียอะไรไป...ฉันจะไม่มีวันยอม!!" 
         "อื้อ!" คากามิพยักหน้า คำพูดเหมือนเแนซ ซึมซับความห่วงใยจากคนรอบตัวที่ครั้งหนึ่ง...เขาเคยมองข้ามมันไป จมกับความทุกข์ของตน แต่พอลืมตามองก็พบว่าตัวเอง...มีคนอยู่ข้างๆมากมาย 
         "ขอบคุณนะ...คิน" ฝังจมกูลงบนแก้มสาก ซิลเวอร์ส่ายหน้า 
         ไทกะ...บางทีก็เหมือนเสือซนๆ ที่ชอบยั่วเย้าเสียจริงๆ เลย 
         "คากามิคุง..." น้ำเสียงเย็นจัดอย่างคนอารมณ์ไม่ได้ที่ดังขึ้นทำให้คากามิสะดุ้งเฮือก 
         เสียง...คุโรโกะ 
         "ไทกะ?" ซิลเวอร์เลิกคิ้วปรายตามอง...เด็กสาวน่ารักคนหนึ่งกำลังมองตรงมาทางพวกเขาอย่างไม่ชอบใจ ดวงตาสีน้ำผึ้งสวยมองเขาอย่างชิงชังจนสัมผัสได้...
          ไม่รู้จักกันสักหน่อยนี่ 
          "อะ...ระ...รุย" 
          "คนนี้เหรอที่ไทกะจะมาเจอ" 
          "อืม... ฉันต้องไปทำงานแล้วสิ ไทกะอยู่คนเดียวได้นะ" คากามิยิ้มบาง แม้จะรู้สึกหวั่นๆ กับเด็กสาวตรงหน้า แต่ก็ไม่อยากทำให้คินเสียงาน 
          "อยู่ได้...นายไปทำงานเถอะ อย่ากลับดึกนะ" 
          "ครับๆ...นายก็ไม่ต้องรอฉัน นอนไปได้เลย" เขายกร่างโปร่งขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้างก่อนจะวางบนเก้าอี้ที่ตัวเงนั่งเมื่อครู่ ชะโงกหน้ากระซิบเบาๆ       "มีอะไรให้กดหนึ่งที่โทรศัพท์คนของฉันคอยดูแลนายอยู่..." 
          "ขอบคุณนะ" คากามิยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มนุ่มนวลน่ามองเสียดแทงสายตาใครบางคน แนบฝ่ามือกับแก้มซิลเวอร์แล้วว่า 
          "โชคดีกับงานคิน เจอกัน" ร่างสูงไปแล้วบรรยากาศก็ทวีความน่ากลัวขึ้น ชายหนุ่มในร่างเด็กสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกกลางฝ่ามือ 
           รู้สึกโกรธ...และไม่พอใจอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน เขาเฝ้ามองอยู่สักพัก ตั้งแต่ที่เห็นมาพร้อมมิโดริมะคุง เห็นคนผมเขียวได้รับสัมผัสที่แก้มก็ไม่ชอบใจ มิโดริมะคุงถือดีอะไรถึงได้สัมผัสนั้น...แต่ไม่น่าโมโหเท่าอีกคน... 
           รุ่นปาฏิหาริย์...พวกเขาไม่ได้ว่าอะไรหากคนสัมผัสคากามิ ไทกะ คือพวกเขา 
           แต่คนอื่น...ไม่มีสิทธิ์!! 
           อะไรที่เป็นของพวกเขาก็เป็นเช่นนั้นไม่เสื่อมคลาย!! 
           "คนเมื่อกี้?" เสียงของเขายังเจือความหงุดหงิด 
          "คินน่ะเหรอ?" คากามิเลิกคิ้ว "คนสำคัญน่ะ" ยิ้มกว้าง 
           รอยยิ้มนี้เคยเป็นของพวกเขา แววตาสดใสนี่ก็เช่นกัน!! คุณทำให้ผม...ทำให้พวกเราโกรธอีกแล้วนะครับ...คากามิคุง 
           "อ้อ...จะไปซื้อเสื้อผ้าที่ร้านไหนล่ะ?" คุโรโกะถอนหายใจเบาๆ พยามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง 
           เขาไม่ได้โกรธ...ไม่ได้ไม่พอใจอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว ด้วยหน้าที่การงาน ด้วยอาชีพที่ทำ จำเป็นที่ต้องใจเย็น 
           แต่วันนี้...แค่ภาพที่เห็นก็ทำให้อารมณ์เขาไม่คงที่แล้ว 
          "มากับฉันดีกว่าค่ะ...เดี๋ยวจะพาคากามิคุงไป" อ่ะ...อื้อ ถึงจะไม่ค่อยไว้ใจเด็กสาวตรงหน้าแต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง 
           เด็กหนุ่มในร่างสาวน้อยเดินนำมาถึงรถคันหรู ก่อนจะเปิดประตูให้คากามิขึ้นไปนั่ง เล่นเอาเขาเหวอไปเลย ปกตินี่มันหน้าที่ของสุภาพบุรุษไม่ใช่เหรอ? ทำไมกลายเป็นสุภาพสตรีมาเปิดประตูให้ผู้ชายตัวเท่าเสาไฟอย่างเขาล่ะ 
          เด็กสาวขับรถอย่างชำนาญทาง ไปตามเส้นทางของโตเกียว ผ่านร้านรวงต่างๆ มากมาย 
          "จะไปร้านไหนเหรอรุย?" คากามิเอ่ยขึ้นเมื่อในรถเงียบมาสักพัก 
          "แถบ...โรงเรียนไคโจวน่ะคะ เพื่อนฉันเขาแนะนำมา ดีไซน์เนอร์ที่นี่เขาดีไซน์สวย ราคาไม่แพง" 
           "ไคโจว?" หวังว่าคงไม่ใช่... แต่เมื่อรถจอดสนิทหน้าร้านคากามิก็ต้องขมวดคิ้ว นี่มัน...ร้านเสื้อผ้าของพี่สาวคิเสะ เขาจำได้ดี...เมื่อก่อนถูกลากมาซื้อของที่นี่บ่อยครั้ง เสื้อผ้าของคิเสะก็มาจากนี้ทั้งนั้น 
           "ลงมาสิค่ะ" รุยเปิดประตูให้คากามิ ฉวยโอกาสดึงมือคนที่กำลังกังวลให้เดินตาม สัมผัสของข้อมือนั้นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน 
            เล็กลงมาก...เมื่อก่อนเขากำข้อมือขของคากามิคุงได้ไม่รอบ แต่ตอนนี้...มือเขากำข้อมือได้หมดเลย 
            พอเดินเข้ามาบรรยากาศความคุ้นเคยยิ่งทำให้คากามิเหลือบตามองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ ตัวร้านเป็นกระจกโปร่งที่สามารถมองเห็นไปด้านนอกได้ มีผ้าม่านสีขาวและกระดิ่งเล็กๆ ตกแต่งด้วยดอกไม้แห้งสบายตา มีภาพนายแบบและนางแบบหลายคนที่เป็นพรีเซนต์เตอร์ให้ร้าน...แต่คนไหนก็ไม่ดังเท่า...
            คิเสะ เรียวตะ รูปของเขานั้นถูกขยายใหญ่ ใส่ในกรอบสีทองอย่างดีประดับอยู่แทบจะทั่วทุกมุม 
           "คากามิคุงว่าชุดดนี้ดีไหมคะ?" คุโรโกะในร่างเด็กสาวเอ่ยถาม หยิบชุดสุ่มๆมาถาม 
           "อ้ะ...อือ ดูอายุมาก...ไปหน่อยนะ" เขาเดินมาดู ขมวดคิ้ว ก่อนจะช่วยเลือกชุดให้เด็กสาวอย่างตั้งใจ ดวงตาที่ถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้คอนแทคเลนส์เปล่งประกายรอยยิ้ม 

            คากามิคุง...ยังเป็นคนใจดี ใสซื่อ ไม่เคยเปลี่ยน 
            แสงสว่างที่งดงามก็ยังคงงดงาม 

            "คากามิคุงไปนั่งก่อนก็ได้...ความจริงคากามิคุงไม่ต้องมาก็ได้นะคะ ฉันเกรงใจ" 
            เขาเอง...ก็ใช้ความซื่อนั้นมาเป็นหนึ่งในแผนการณ์เหมือนกัน 
            "ไม่เป็นไรหรอก...มันเป็นเรื่องที่ฉันต้องรับผิดชอบนี่นา ฉันทำทำชุดรุยเปื้อน" 
            "ดื่มน้ำก่อนไหมคะ?"  คุโรโกะส่งแก้วน้ำที่ทางร้านมีไว้บริการลูกค้าให้ คากามิพยักหน้า เขายังคงใช้ดวงตากวาดมองไปรอบๆ กลัวเหลือเกินว่าจะเห็นใครบางคนโผล่มา รับแก้วน้ำดื่มอึกๆ 
           "ชุดสีขาวนั้นสวยนะรุย น่าจะเข้ากัน" นิ้วเรียวชี้ไปที่ชุดที่อีกฝ่ายถืออยู่ 
           "ถ้าคากามิคุงว่าดี...ก็เอาชุดนนี้ค่ะ" 
           "ชุดเดียวเหรอ? เอาอีกก็ได้นะ" เขาไม่ได้มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย 
           "ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่..." 
           "ไม่ต้อง..." มือเรียวยกขึ้นกุมศีรษะ 
            รู้สึก...ไม่มีแรงเลย เหมือนในหัวหมุนติ้ว 
            "คากามิคุง?" คากามิพยามฝืนสติของตัวเอง 
            "เห...ยานั่นนี่ออกฤทธิ์ดีจริงๆ เลยนะฮะ ต้องขอบคุณอาโอมิเนจจิ" เสียงนุ่มที่ทำให้ความหวาดกลัวของเขาทวีมากขึ้น เห็นชายหนุ่มผมสีทองและดวงตาสีอำพันเลือนลาง 

           รอยยิ้มอ่อนโยน...ราวปีศาจร้ายในคราบเทพบุตร  

           "คิ...เสะ" 
          "จำกันได้นี่นา...น่าดีใจจนต้องให้รางวัลเลยนะฮะ หึๆ" คากามิสะดุ้งเฮือกพยามหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากด...แต่ 
          คิน... 
         "หืม? ไม่ได้นะนี่ฉันอุตส่าห์รอ" เสียงทุ้มรื่นเริงจากอีกคนว่า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่คมวาววับ "จะให้ใครมาพานายไปได้ยังไงล่ะ หึๆ" 
         น้ำเสียงนี้...ทำให้ทุกส่วนในกายเขาเต้นเร่าด้วยความหวาดกลัว 

         ราวกับปีศาจ...ที่มาจากนรก 

         "อาโอ...มิ...เนะ" 
         "ไม่ได้เจอกันนานนะคากามิ...คิดถึงฉันไหม?" รอยยิ้มน่ากลัว และฝ่ามือหนาที่แนบแก้มเขา "ฉันคิดถึงนายจนแทบรอไม่ไหวแล้วว่ะ"

         นั่นคือประโยคสุดท้าย 
         พร้อมสติของเขาที่ดับวูบลง...





              มาแล้วววววน้าาาาา แถมยาวมากด้วยยยยช่วงนี้ทำตัวเป็นเด็กดี(?) หรือเปล่า คาดว่าน่าจะมาอัพได้อีกครั้งประมาณวันที่ 1 หรือ 2 พฤษภาคมนะคะ ช่วงนี้มีการเดินทางบ่อยๆ แต่สะดวกตรงที่พิมพ์กับน้องศัพท์และแป้นพิมพ์บลูทูธ 
           เสือน้อยตกอยู่ในเงื้อมือมารแล้ว...ทำไงดีๆ จะกดให้คินมาช่วยก็ไม่ได้ แถมไม่มีใครรู้อีก ซวยมากๆเลยไทจังเอ๊ย...ตอนหน้าจะเป็นพาร์ทอดีตสักตอนนะคะ แล้วก็...อาจมี KNB SOTUS เป็น SP.ครบรอบสองปี เนื้อเรื่องมุ้งมิ้ง ใสๆ ในรั้วมหาลัย พักความหน่วงเลเวลหนึ่งกันแป๊บ ก่อนจะเจอความหน่วงเลเวลสูง งุงิๆๆ 
           ช่วงนี้อากาศร้อนมากกกก วันนี้พระอาทิตย์ตั้งฉากด้วย แสบตามาหมาย ดูแลสุขภาพนะคะ อย่าให้ป่วยน้าาาา สมัยนี้หลายๆอย่างไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย ระวังตัวนะคะ
          ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันเสมอ คอมเมนท์ติชม และเป็นห่วงกันมาตลอด ^_^ ขอบคุณน้าาาาา
          วันนี้มาบ่ายๆ แต่ยังไงก็...ราตรีสวัสดิ์นะค หลับฝันดีน้าาาาา 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,750 ความคิดเห็น

  1. #5667 Shipnielong (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 13:38
    กรี๊ดดดดดดดดด อย่า ทำ ลูก ชั้น!!!!!
    #5,667
    0
  2. #5159 หงลี่ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 20:27
    ม่ายย!!อย่าเอาไทจังของช้านนน(?)ไป~(เอคโค่)
    #5,159
    0
  3. #5158 หงลี่ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:18
    ม่ายยยย!!!อย่าเอาไทจังของช้านน(?)ไป~~(เอคโค่)
    #5,158
    0
  4. #5039 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:57
    เกลียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากจะกรี๊ด แต่สำหรับ4คนนั้นต้องใช้คำว่าเกลียด มิโดริน มุคคุง แนช คิน รีบมาช่วยไทกะนะขอร้อง อยากให้ไทกะต้องเจ็บปวดอีก อย่าให้ไทกะต้องเสียใจ อย่าให้ไทกะต้องร้องไห้ ทุกคนต้องรีบมาช่วยนะ
    #5,039
    0
  5. #4746 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 09:09
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!
    คิน! แนซ! มาช่วยลูกเอ้ย!ไทกะด่วน ฆ่าพวกมันซะ!
    พระเอกเรื่องนี้น่ะมีแค่มิโดะกับมุระก็พอแล้ว!!!
    #4,746
    0
  6. #4743 Tasanee Buram (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 16:14
    ไทกะจะโดนอะไรอีกน้อออ
    #4,743
    0
  7. #4742 thairnee1234 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:14
    ตอนนี้ใครจะเป็นพระเอกก็ได้ เว้นไอเว-ตะไ- พวกนี้!!
    #4,742
    0
  8. #4741 M.D. MayDay (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 12:53
    ซิลเวอร์อบอุ่นมากกก ไทกะก็น่ารักมาก แต่อันตรายแล้ว ค้างมากค่ะ
    #4,741
    0
  9. #4740 dragun2 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 10:42
    อ่านรวดเดียวหนุกมากอยากอ่านต่ออ่ะมาต่อด้วยนะ
    #4,740
    0
  10. #4739 MakiDear (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 09:22
    ไม่!! พวกนายจะทำอะไรเสือน้อยไม่ได้!!
    คิน ทำไมนายถึงปล่อยเสือน้อยไว้กับคนแปลกหน้าล่ะ ห๋าา
    แงงง ไทกะอย่าเป็นอะไรไปน่ะ ToT/
    ไรท์ก็อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะฮับผมม สู้ๆฮับ
    #4,739
    0
  11. #4738 mykkkk (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 02:20
    มัน ค้าง คาา /กรีดร้องลั่นบ้าน
    รอตั้ลล้อดด
    #4,738
    0
  12. #4736 ANuch TH (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:25
    ไม่น้าาา อ๊ากกก ใครก็ได้รีบมาช่วยไทกะที ต่อไปต้องเฝ้าดูไม่ให้คลาดเลยนะ อย่าให้ไทกะอยู่กับพวกนี้เลย ไม่เอาๆ แงงงง
    #4,736
    0
  13. #4735 Macizzo (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:54
    ทำไมถึงทำแบบนี้ อยากรู้ปมทั้งหมดของเรื่องแล้วอ่ะ T T
    #4,735
    0
  14. #4734 moei anant (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 18:49
    สงสารไทจังอะ ไม่รู้จะเม้นอะไรดีมันหน่วงแปลกๆ ตอนแรกยังหวานๆน่ารักๆอยู่เลย ลุ้นมากว่าอยากให้คินมาด้วย อย่าเป็นแบบที่คิดไว้นะ สุดท้ายก็เป็นแบบที่คิดไว้หมดเลยสงสารไทจังTT_TT
    #4,734
    0
  15. #4733 WomanIntheMirror (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:54
    ไม่รู้แหล่ะพระเอกของเรายังไงก็มิโดริมะกับมุคคุงจะเพิ่มน้องคินเข้าไปด้วยก็ได้แต่ไม่เอา คุโรโกะ อาโอมิเนะ คิเสะ อาคาชิ เราของแบนจริงจังเรื่องนี้ 

    #4,733
    0
  16. #4732 Knight keys (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:43
    ม่ายยยยยยย พวกนายจะเอาคากามิไปหน่ายยยย !!! อย่าทำอะไรรุนแรงคากามิน่ะ;_;
    #4,732
    0
  17. #4731 0630759230 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:42
    ไม่น๊าาาาาา คามิจังง ฮือออ. (0;-;0)จิร้องไห้~~~
    #4,731
    0
  18. #4730 Vuoto (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:37
    กรี๊ดดดดด ไม่นะ คากามิ คินอยุ่ไหนมาช่วยเร็วๆเลยยยย
    #4,730
    0
  19. #4729 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:24
    ใครก็ได้ช่วยคากามิที
    #4,729
    0
  20. #4728 bbow1234567890 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:17
    แย่แล้วคางามิของฉันนนน คนอื่นไปไหนกันหมดทำไมไม่มาช่วย คินน่าจะส่งคนติดตามหน่อยก็ดีนะจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ แล้วจะเป็นไงต่อล่ะเนี่ย สงสารคางามิจริงๆ เจ้าพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่นะ อยากก่อสงครามกับแนซแล้วก็คินสิน่ะ หึหึ น่าสนุก เดี๋ยวได้เจอแน่เจ้าพวกนั้นนะ :( [เศร้าใจ]......
    #4,728
    0
  21. #4727 bbow1234567890 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:15
    แย่แล้วคางามิของฉันนนน คนอื่นไปไหนกันหมดทำไมไม่มาช่วย คินน่าจะส่งคนติดตามหน่อยก็ดีนะจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ แล้วจะเป็นไงต่อล่ะเนี่ย สงสารคางามิจริงๆ เจ้าพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่นะ อยากก่อสงครามกับแนซแล้วก็คินสิน่ะ หึหึ น่าสนุก เดี๋ยวได้เจอแน่เจ้าพวกนั้นนะ :( [เศร้าใจ]......
    #4,727
    0
  22. #4726 cyjiamtan (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:06
    ใครก็ได้ มาช่วยไทกะที สัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของพวกนี้เลยอะ แผนการสูงเวอร์ ทำไงดี จากนี้ไปไทกะจะโดนอะไรบ้างงง โฮฮฮ เราจะไปฟ้องคินเอง(?) ขอร้อง มาช่วยไทกะหน่อยยยย -ำลังจะถูกกินแล้ววววว
    #4,726
    0
  23. #4725 YingStarlight (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 16:27
    คินนนน แนสสส มุคคุงงง หัวเขียวว มาช่วยคางามิทีเถอะะะนางจะถูกพาตัวไปแล้วเร็วสิๆ
    #4,725
    0
  24. #4724 preaw231 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 16:08
    บ้าที่สุดดดดด กล้าทำอย่างนี้กับไทกะอีกรอบได้ยังไง!!!!! ขอต่อเลยได้ไหมคะ ไม่เอาแล้วย้อนอดง อดีต555
    #4,724
    0
  25. #4723 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 15:59
    ม่ายเจร๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง หนูแนช หนูคิน มุคคุง มิโดริน มาขัดขวางคุณชายทั้งหลายเร็วลูก หม่ามี๊ไม่ปลื้มลูกสาวหม่ามี๊กำลังจะชิบหัยแล้ว
    #4,723
    0