fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 74 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear VI.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    23 เม.ย. 60

VI.




               "ทำไมนายมาอยู่ที่นี่..." คากามิเอ่ยถามร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดสูทอย่างเป็นระเบียบ เนคไทสีม่วงเข้มคลายออกหลวมๆ แต่โดยรวมแล้วดูเป็นผู้ชายที่น่ามองมากคนหนึ่ง ยังไม่นับรูปร่างหน้าตา กับร่างแข็งแรงสูงใหญ่นั่นอีก...
               ไม่เหมือนมุราซากิบาระที่เขาเคยรู้จัก...เจ้าเด็กงอแงจอมเอาแต่ใจและวิ่งหาแต่ขนมคนนั้น...หายไปแล้วสินะ 
              "รถคันนั้นเป็นของคิเสะจิน...คากาจินจะไปเจอ...ไม่ได้" มุราซากิบาระว่า จับแขนเรียวแน่นขึ้น 
               สัมผัสผิวกายสีน้ำผึ้งครั้งแรก...หลังจากห่างหายไปสามปี 
              "คิเสะเหรอ?" มิน่า...ถึงได้มีคนรุมล้อมขนาดนั้น 
              แต่ก็ดีจริงๆที่ไม่เจอกัน... 



               'นี่คากามิจจิ...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...ฉันสงสารนะ หึๆ' เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน มือแกร่งก็เชยคางเรียวของร่างเปลือยเปล่าขึ้นมา ใช้ดวงตาสีอำพันของตัวเองจนจ้องดวงตาสีอัสดง 
              'ยิ้มให้ฉันหน่อย...เหมือนที่ยิ้มบ่อยๆน่ะ...ไม่อย่างนั้น...จะจูบ...' ปากสีสดประกบลงบนเรียวปากสีพีชแรงๆ ดูดดึงอย่างหมั่นเขี้ยว มือแกร่งก็พันธนาการร่างอ่อนแรงไว้ในอ้อมแขน ผละออกมาแล้วบดจูบดุเดือนซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า 
             'ยังไม่ยิ้มให้ฉันอีกเหรอ?...' มือแกร่งไล้ไปตามผิวสวยที่มีแต่รอยช้ำ ใช้แรงเพียงนิดปัดขาทั้งสองข้างออกห่าง 
             'จะกินแล้วนะ...หึๆ' 
             'อ๊ะ...คิ...อย่า...' 
            'งั้นก็ยิ้มสิ...ฉันชอบรอยยิ้มของคากามิจจิที่สุดเลย...รู้ไหม?' ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายช้าๆบนช่องทางซ่อนเร้น
            'อึก'


            
           แค่คิดถึงเหตุการณ์ในอดีตเหล่านั้น...ตัวของเขาก็สั่น...สั่นอย่างรุนแรง ตาคมสีม่วงที่มองอยู่ฉายประกายเสียใจอย่างที่สุด เขาเอื้อมคว้าร่างโปร่งมาในอ้อมแขน ถอดเสื้อคลุมวางลงบนหัวคากามิแล้วอุ้มขึ้น 
           "มุ...รา" 
           "อย่าดื้อน้าา...คากาจิน" เสียงงัวเงียเจือแววเจ็บปวด  เมื่อก่อนเขาก็มักอุ้มคนๆนี้อยู่เสมอ ชอบอ้อน และพออีกฝ่ายหมั่นไส้จะดึงผมเขา มุราซากิบาระเลยต้องอุ้มร่างหอมขึ้นแทนเพื่อตัดปัญหา...และนั่นทำให้เขารู้ น้ำหนักตัวคากาจินของเขา...เบาลงไปมาก แม้เขาจะแรงยักษ์อุ้มคนตัวสูงเกือบเท่ากันได้สบายๆ 
           แต่...คากาจินตอนนี้...เบาหวิวราวปุยนุ่น 
           ร่างกายที่ควรมีกล้ามเนื้ออย่างนักกีฬาผอมลงจนน่าใจหาย... 
           เคยหลงทำร้าย...จนเมื่อเห็นน้ำตาจากดวงตาคู่สวยนั่น...เขารู้สึกผิดจนแทบบ้า
           หยดน้ำจากดวงตะวันคือสิ่งที่ตอกย้ำเสมอมา
           คากามิมองคนที่อุ้มเขาเดินอย่างช้าๆ มุราซากิบาระเหมือนอุ้มลูกแมว กริยาท่าทางอ่อนโยน แต่ว่า...แต่คนๆ นี้ก็เคยทำร้ายเขา แม้จะไม่ได้ทำร้ายร่างกายเหมือนคนอีกสี่คนที่เหลือ...แต่สำหรับจิตใจที่ถูกหลอกใช้มันก็แหลกลาญไม่มีชิ้นดี 
           ถึงอย่างนั้น...ถึงอย่างนั้น 


           'ถ้านายได้เจอมุราซากิบาระ...ช่วยอย่าหนีเขาเลยนะ' มิโดริมะพูดกับเขาเอาไว้เมื่อวันก่อน 
           'ทำไม?' 
           'คนที่เอากุญแจมาให้ฉัน...ก็คือหมอนั่น เขาเองก็ทนเห็นนายในสภาพนั้นไม่ได้' 
           คากามิรู้ดี...กุญแจที่พันธนาการเขาอยู่ในเมือของอาคาชิ แล้วการที่มุราซากิบาระเอามันมาได้ต้องใช้ความพยามแค่ไหนกัน... 
          เขาหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นได้ เพราะมีความช่วยเหลือของคนถึงสองคน...


           "คากาจิน...กินอะไรไหม?" มุราซากิบาระพาเขามายังคอนโดแห่งหนึ่ง เจ้าตัวกดรหัสยึกยึกอยู่สักครู่ก็เดินมาในห้องที่ตกแต่งได้อย่างหรูหรา มือแกร่งค่อยๆ วางคากามิไว้บนโซฟาเนื้อดี ก่อนจะย่อตัวลงถาม 
           "เอ่อ...อะไรก็ได้" เขายังคงเบลอๆ อยู่เลย 
           "เดี๋ยว...ทำให้นะ หือ?" คิ้วสีม่วงเลิกขึ้นเมื่อเห็นมือเรียวดึงปลายนิ้วของเขา ท่าทางอึกอักช่างน่ามอง เหมือนแสงสว่างในความทรงจำที่ดงดงามดวงนั้น... 
           "นาย...ทำอาหารไม่เป็นไม่ใช่เหรอ" พอเห็นอีกฝ่ายจำได้ถึงเรื่องราวของเขา...ก็ยิ้มอ่อนโยน ย่อตัวลงอีกครั้ง รวบปลายนิ้วเย็นเฉียบเข้าไว้ด้วยมือใหญ่ของตน 
           "พอทำเป็นบ้างแล้วน้าา...คากาจิน...ไม่ต้องห่วง" เขาชอบทำกินคนเดียวไม่ค่อยมีใครรู้หรอกว่าทำอาหารเป็น เพราะเมื่อก่อนมีคนสอนเขาทำอย่างสนุกสนาน 
            คากามิถอนหายใจ ในบรรดาพวกรุ่นปาฎิหาริย์เขาขอบคุณมิโดริมะที่สุด และก็กลัว...มุราซากิบาระน้อยที่สุด 
            บ้านหลังนั้น...มีเพียงหมอนี่เท่านั้นที่มักจะพาเขาทำกิจกรรมอย่างอื่น ไม่ได้ให้อยู่แต่ในห้อง... 
            "ทำไมนายมาอยู่โตเกียว?" คนตัวสูงกว่าถอนหายใจ ดูท่าทางเขาน่าจะไม่ได้ไปทำอะไรง่ายๆแน่ เพราะคนช่างสงสัยก็ยังสงสัยไม่หยุด 
            "ฉัน...เป็นวิศวกร คากาจินทำตาโต...ทำไม?" เสียงงัวเงียเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมานิดหน่อย จนคากามิที่เมื่อกี้คิดอะไรเยอะแยะกำลังหัวเราะเบาะ เสียงหัวเราะที่ทำให้มุราซากิบาระตกอยู่ในภวังค์ 
             กี่วัน...กี่เดือนและกี่ปีกัน...ที่ไม่ได้ฟัง 
             ดีใจ...
             "ฮะๆ คิดไม่ถึงน่ะสิว่านายจะเป็นอะไรแบบนี้ได้ เห็นชอบกินแต่ขนม" ปรายตามองห้องกว้างที่ยังคงมีเปลือกขนม และของประดับเป็นโถใส่ขนมต่างๆมากมาย 
             "ฮื่อ...ก็...อยากเก่ง...บ้าง" 
              เพื่อที่จะสามารถปกป้องใครบางคนไปได้...เขาจำเป็นต้องมีอำนาจ
              ในอดีตเคยเป็นเพียงนักกีฬาร่างโตที่ขี้เกียจ ชอบกินขนมและของหวาน แต่พอโตขึ้น...มุราซากิบาระก็ได้รู้ว่าบางที...แค่นั้นอาจจะไม่พอ
              ขนาดมิโดจินที่ว่ามีอำนาจ...ก็ไม่อาจต่อกรกับอาคาจินได้ 
             "นี่...มุราซากิบาระ ทำไมถึงให้กุญแจมิโดริมะเหรอ?" คากามิเอ่ยขึ้นมา เขาอยากรู้...
             "เพราะฉันไม่อยากให้คากาจินอยู่ในสภาพแบบนั้นอีก...ไม่อยากเห็น...ไม่เอา" แขนยาวเอื้อมมาดึงคากามิไปนั่งบนตักกอดแน่น เอาหัววางไว้บมหัวอีกฝ่ายแล้วโยกไปมา น้ำเสียงเจ็บปวดเสียจนคากามิต้องนิ่ง... 
             คนเจ็บ คนเสียใจควรเป็นเขาไม่ใช่เหรอ? 
            ทำไมมันสลับบทกันอ่ะ! 
            "มุรา..." 
            "ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับพวกอาคาจิน...ฉันก็ไม่ยอมอีกแล้ว" 
            "ทำไมตอนนั้น...นายถึงร่วมด้วยล่ะ?" 
            "เพราะ...ไม่แน่ใจ" 
            "ห่ะ?”
            “ฉันคิดว่าตัวเอง...ชอบ...มุโระจิน แต่..ทำไมถึงเห็นรอยยิ้มคากาจินไม่ได้ หัวใจเต้นแรง...มาก ชอบอาหาร...ที่คากาจินทำ ชอบกลิ่นนมหอมๆ" 
            "ห่ะ?" คากามิขมวดคิ้วไม่เข้าใจที่เจ้าเด็กโข่งนี่อธิบายสักนิด 
            "คิดว่าหากเข้าใกล้แล้วจะแน่ใจว่าชอบใครกันแน่...สุดท้ายก็ถูกคากาจินปราบจนเหมือนลูกแมว" 
            "ไม่...นายเป็นหมี...หมียักษ์" 
            "อื้ออ...เป็นอะไรก็ได้ ที่คากาจิน...พอใจ" 
            "ฉัน...ขัดพวกอาคาจินไม่ได้..." 
            "อย่าร้องไห้...น่า" คากามิปราม 
             ทำไมเขากลายเป็นคนปลอบไปได้ 
             หมอนี่...นิสัยไม่เปลี่ยนไปเลย...เห็นโตจนมีอาชีพเป็นถึงวิศวกร ที่ไหนได้...ยังคงเป็นเด็กโข่งเหมือนเดิม 
             "ทัตสึยะล่ะ...ยังคบกันอยู่หรือเปล่า?" 
            "งื้ออออ" มุราซากิบาระส่ายหน้าไปมา "ไม่คยคบกันสักหน่อย...แค่จะเท่านั้นเอง" แก้ตัวเสียงอ่อย ใช้ผมคากามิเช็ดน้ำตา จนเขาต้องขึงตาใส่ 
            "มุโระจินไปออสเตรเลียอ่า...เขาไม่กล้าเจอหน้าคากาจิน เพราะคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คากาจิน..เดือดร้อน"  
            นี่คงเป็นสาเหตุที่พี่ชายร่วมสาบานของเขา...ไม่มาให้เห็นหน้าตลอดสามปี ถามอเล็กซ์อีกฝ่ายก็ยิ้มและไม่ตอบ 
            "ฉันบินไปเยี่ยมมาเมื่อปีก่อน...แข็งแรงดี...หมัดหนัก...หาเรื่อง...และคิดถึงคากาจินมาก" ไปเยี่ยมก็โดนหมัดหนักๆ พุ่งเข้าใส่ หากไม่ใช่เพราะเขาตัวโตกว่าคงถูกมุโระจินใช้แทนกระสอบทรายแล้ว คากามิยิ้มยกมือลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ 
            "เอาไว้เสร็จเรื่องที่นี่...ฉันจะไปหาทัตสึยะ เขาเองก็คิดถึงอีกฝ่ายมากเหมือนกัน
             พี่ชายเพียงคนเดียว... 
            "มุโระจินต้องดีใจมากแน่ๆ...อ่า...เสร็จเรื่อง...อะไรเหรอ?...ทำไมคากาจินมาอยู่ญี่ปุ่นอ่า" 
            "มิโดริมะบอกอะไรนายไปบ้าง?" เขารู้ว่าสองคนนี้ต้องเจอกัน 
            "บอกว่าเจอคากาจิน...แล้วคากาจินก็บอบบางมาก...ระวังอย่าให้เจอพวกอาคาจิน" คากามิตีหัวมุราซากิบาระไปหนึ่งที 
            "หมอนั่นพูดว่าฉันบอบบางเรอะ!" ถึงเขาจะไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่แบบ...น่าเจ็บใจโว้ย!!
            "อ่า...จริงนะ จริงนะคากาจิน ฉันไม่ได้แต่งเรื่องสักหน่อย" โยกตัวคนในอ้อมแขนไปมา ปากหาเรื่องแก้ตัว 
แต่หัวใจ...สุขเหลือเกิน 
            แม้ตอนเจอกันคากาจินเหมือนจะกลัวเขามาก แต่พอได้พูดคุยกันสักพักก็เป็นเหมือนเดิมแล้ว...แสงสว่างที่งดงาม 
            "คิดถึงนะ...คิดถึงที่สุด ตามหาคากาจิน...จนจะบ้าอยู่แล้ว" 
            "ตลอดสามปีมานี้...ตามหาฉันเหรอ?" พอจะรู้ล่ะว่า...ไม่มีทางปล่อยเขาให้หนีไปง่ายๆ
            "อื้อ...ทุกคนตามหา มิโดจินกับฉันขัดขวางพวกอาคาจินได้บ้าง ไม่อยากให้เจอ" 
            "ตอนนั้นที่ช่วยให้ฉันหนีออกมา...ทำยังไง" 
            "ก็...อาคาจินจะออกไปทำงาน ทุกคนด้วย มิโดจินบอกว่าจะกลับมา ให้ฉันเอากุญแจมาก่อน" 
            "พวกนายไม่ได้มีกุญแจห้องนั้นกันทุกคนเหรอ?" คากามิขมวดคิ้ว เห็นพวกคุโกะไขเข้ามาเป็นว่าเล่น 
            "ไม่อ่า...มีแค่ฉันกับมิโดจินที่ไม่มี เพราะสี่คนนั้นไม่ไว้ใจอ่า มิโดจินเคยบอกให้ปล่อยคากาจินไป...ฉันก็บอกว่าหยุดได้สักที แต่วันนั้น...อ้างว่าจะพาคากาจินมาสอนทำอาหารเหมือนทุกที เลยได้ทั้งกุญแจห้องกับ..." 
            "กุญแจโซ่คล้องขาของฉันสิะ" คากามิยิ้มขื่น... 
            เขาอยู่บ้านหลังนั้น...ในห้องกว้าง โดยมีโซ่เส้นหนาสั่งทำพิเศษล่ามไว้กับเตียง... 
            ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงในกรงแม้แต่น้อย 
            "มิโดจินปล่อยคากาจิน พาไปโรงพยาบาล...ส่วนฉัน...ติดต่อหาพ่อของคากาจิน...ถ่วงเวลา" คากามิยกมือแตะแก้มคนตัวสูงกว่า 
มุราซากิบาระคนนั้นที่ไม่เคยขัดคำสั่งของอาคาชิ...กลับทำเพื่อเขามากมายขนาดนี้ เคยเกลียดรุ่นปาฎิหาริย์ทุกคน...แต่ในบรรดาพวกเขาทั้งหก ก็ยังมีคนที่รู้สึกผิดด้วยใจจริง 
            ช่วยปลดพันธนาการอันเลวร้ายนั่นให้เขาหนีมา...ต่อลมหายให้เขา 
            "พวกอาคาชิต้องโกรธนายสองคนมากแน่ๆ" 
            "อ่า... " มุราซากิบาระกอดคากามิแน่นขึ้น ทำเสียงอืออาในลำคอ จนคากามิต้องหรี่ตา 
            "ท่าทางแบบนี้...แสดงว่าต้องมีอะไรใช่ไหม?" คากามิคาดคั้น เจ้ายักษ์เป็นพวกโกหกไม่เป็น จะแต่งเรื่องอะไรสักอย่างก็มีอาการแบบนี้ทุกที!! 
            “มิโดจินห้ามเล่า...นี่นา...ฉันก็...ไม่อยากเล่าด้วย” บุ้ยปากราวเด็กๆ 
            นี่เป็นวิศวกรจริงหรือเปล่าเนี่ย!! ใครจะกล้าจ้างหมอนี่ทำงานกัน!! 
            “เล่า!!” ส่งเสียงขู่ "ถ้าไม่เล่าจะไม่ทำขนมให้กิน!!” 
            “ฮื้อ...ไม่เอานะ ฉันคิดถึงฝือคากาจินที่สุด ไม่ได้กินมาตั้งสามปีกับหกเดือนแล้วก็อีกสิบห้าวัน” 
            "นี่นายนับขนาดนี้เลยหรือไง?" คากามิเลิกคิ้วขำ 
            "นับสิ!!" 
            "เฮ้อ...ตกลงจะไม่บอกเหรอ?" 
            "ก็...อ่า"
            เขากลัวคากาจินจะโทษตัวเองนี่นา อีกอย่าง เหตุการณ์ตอนนั้นก็ไม่น่าจะนึกถึงเท่าไหร่ด้วย พวกเขาเคยแตกหันกันมาก่อนตอนม.ต้น กว่าจะกลับมาเป็นแบบเดิมได้ก็เนิ่นนาน...
           แต่เมื่อสามปีก่อน...เป็นการแตกหักที่ไม่อาจประสานคืนได้อีกเลย 
           "นี่...มุราซากิบาระ" เสียงนุ่มของคนในอ้อมแขนทอดยาวอย่าง...ยั่วเย้า จนมุราซากิบาระแทบจะถอนหายใจ 
            เมื่อก่อน...ถ้าคากาจินจะอ้อนก็ทำเสียงแบบนี้ แล้วไม่มีใครไม่ทำตาม...แม้คนใจแข็งอย่างอาคาจินก็ตาม 
            คากามิใช้มือโน้มลำคอแกร่งเข้าหาตัวก่อนจะ...แนบริมฝีปากลงบนไปบนปากหยักหนา สัมผัสนุ่มหยุ่นและแสนอบอุ่นทำให้มุราซากิบาระตัวชาวาบ... 
           เขาโหยหาจูบนี้จนจะบ้าตาย... 
           คากามิผละออกจ้องมองดวงตาคมสีม่วงอย่างขำๆ "บอกมาสักทีสิ..." 
           "ขี้โกง..." พึมพำเบาๆรั้งร่างคนที่เจ้าเล่ห์มากขึ้นมากอดแน่น ถอนหายใจและยอมเล่า... "อาคาจินใช้ปืนจ่อหน้ามิโดจินและ...อือ...มิเนะจินก็จ่อปืนที่ฉัน อ้อ...ยิงถากแก้มฉันไปด้วย"
           รู้ว่าเพื่อนโกรธมาก ฝีมือของมิเนะจินนั้นหากจะยิงให้โดนก็ทำได้...แต่ยั้งมือ เพราะผลที่ตามมานั้นไม่คุ้มจะเสีย 
           "อะไรนะ!!" คากามิร้องอย่างตกใจ
           ปืนเลยนะ!! ปืน!! เจ้าพวกนี้ต้องอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้น...เพราะเขา!! 
           "ส่วนคิเสะจินกับคุโระจินก็ต่อยฉันกับมิโดจินไปหลายหมัด อ่า...ตอบโต้กลับนะ" 
            "บ้าเอ๊ย! เจ้าพวกนั้นทำขนาดนี้เลยเหรอ!!" เขาโมโหมาก! 
            "พวกอาคาจินคงทำใจรับไม่ได้ที่คากาจินหนีไป ถึงขนาดมีเรื่องกับธุรกิจของตระกูลมิโดจินไปพักใหญ่ บ้านฉันก็โดน แต่ผลกระทบมันวงกว้างจนเกินไปจนต้องหยุดอ่า...พวกเขาไม่คุยกับฉัน...กับมิโดจินมาเกือบปี เพิ่งมีหลังๆนี่ล่ะที่ไปมาหาสู่กันบ้างแล้ว" 
            "ทำไม!! ยังไม่พอใจอีกเหรอ! ขังฉันไว้ตลอดระยะเวลาหกเดือน!! แล้วทำแบบนั้น...เอาปืนจ่อนายสองคน..." 
            "นี่ไม่เกี่ยวกับคากาจิน...อย่าโทษตัวเองน้าาา"
            "แต่..." 
            "ถ้าโทษตัวเองฉันกับมิโดจินจะเครียดมาก...นะ" ตาคมมองสบอย่างจริงจังจนคากามิได้แต่พยักหน้าทำตามอย่างว่าง่าย 
             มุราซากิบาระเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจริงๆด้วย... 
            "พวกเขาก็เป็นเหมือนฉัน..ไม่แน่ใจตัวเอง จนทำให้คากาจินต้องเจ็บปวดทรมาน"
            สามปีก่อน...หลังแข่งวินเทอร์คัพตอนม.ปลายปีหนึ่ง รุ่นปาฏิหาริย์ก็กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง ไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้น นัดเจอกันทุกอาทิตย์ และแน่นอนว่าต้องมีแสงสว่างของเซย์รินมาด้วยเสมอ พวกเขารวมเงินกันซื้อบ้านหลังหนึ่งไว้ที่เกียวโต มีสนามบาสฯ กว้างขวาง มาซ้อม มาพักผ่อน วันหยุดยาวก็มาขลุกอยู่ที่นี่ 
            ต่างคนต่างมีรอยยิ้ม..มีความสุข ใช้ชีวิตเด็กป.ปลายอย่างเต็มที่ 
            และมันคงเป็นอย่างนั้นต่อไปเรื่อยๆ...หากไม่ใช่... 
            "ฉันออกมานานเกินไปแล้วนะ...เดี๋ยวพวกแนซกับคินจะเป็นห่วง คงต้องกลับแล้วล่ะ" เสียงคากามิเอ่ยขัดห้วงความคิด 
            "อือ...เดี๋ยวฉันไปส่งคากาจินเอง" 
            "นาย?" 
            "งื้อ...ไปขอบคุณ...พวกนั้น" 
             "แนซน่ะเหรอ? เอ่อ...ฉันไม่แน่ใจนะว่าแนซจะแผ่รังสีอำมหิตใส่นายหรือเปล่า" เจ้าหมอนั่นเกลียดรุ่นปาฏิหาริย์ยิ่งกว่าเขาเสียอีก 
             "ไม่...เป็นไร" เห็นเจ้าคนขี้เซามีแววตาหนักแน่นอย่างหาได้ยากคากามิก็ยิ้มบาง เอื้อมกอดรอบเอวแกร่ง... 
             "ขอบคุณที่ในบ้านหลังนั้นนายเป็นคนเดียวที่ดีกับฉันที่สุด ขอบคุณที่ช่วยฉันออกมา" มุราซากิบาระยิ้ม...ยิ้มอย่างเปี่ยมความสุขแบบที่เขาไม่ยิ้มมานาน ขอบตาเองก็ร้อนผ่าว... 
              ทำไปขนาดนั้น คากาจินก็ยังขอบคุณเขา รู้สึกดีที่เมื่อสามปีก่อนไม่เห็นด้วยกับแผนของพวกอาคาจิน 
ไม่อย่างนั้น...วันนี้เขาคงไม่ได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นนี่
             ไม่ได้รับรอยยิ้มเจิดจ้านี้ 
             "เพราะฉัน...รัก...คากาจิน...รักยิ่งกว่าใคร" พึมพำเบาๆ ข้างหูและทาบทับริมฝีปากลงไปบนเรียวปากสีพีชช้า... 
สัมผัสที่ห่างหายไปนาน...ยาวนานจนแทบคิดว่าจะไม่ได้สัมผัสอีกแล้ว 
              จูบของหัวใจที่แสนสำคัญของเขา กลับมาแล้ว...





              "ให้คนเข้ามาทำตกแตงใหม่หรือครับอาคาชิจจิ?" คิเสะ เรียวตะ หนุ่มนายแบบชื่อดังก้องโลกถอดเสื้อคลุมวางไว้บนที่แขวน เอ่ยถามเพื่อนร่วมทีมที่กำลังจิบชารสเลิศกับเพื่อนอีกสองคน 
              "อา...คิดว่าบรรยากาศแบบเดิมๆจะทำให้ไทกะขวัญเสีย...เลยตกแต่งใหม่หมดเลย" คิเสะหัวเราะในลำคอ รินชาให้ตัวเอง 
              "ผมเห็นหน้าแล้วนะ...ขาวขึ้น โปร่งขึ้น ดูน่ากินขึ้น หึๆ แต่...มุราซากิบารัจจิมาพาตัวไปเสียก่อนนี่สิ ทำอะไรเป็นเด็กๆ" 
              "พอๆกับมิโดริมะคุงนั่นล่ะครับ" คุโรโกะถอนหายใจ "คิดว่าขวางพวกเราได้ตลอด" 
              "เอาน่า...หงุดหงิดไปทำไวว่ะเท็ตสึ...เตรียมการเอาไว้พร้อมหมดแล้ว รออีกนิดน่า" อาโอมิเนะยักไหล่อย่างสบายอารมณ์ 
              "พามาที่นี่จะดีเหรอ...เดี๋ยวก็ตามกลับมาได้ง่ายน่ะสิ" 
              "ไม่ได้จะกักขังไว้สักหน่อยนะครับ เรียวตะ" อาคาชิแสยะยิ้ม 
              "เห?" 
              "แค่...อยากสั่งสอนเด็กดื้อนิดๆหน่อยเองครับ...ผมใจร้ายกับไทกะไม่ลงอยู่แล้ว หึ..." 
               "ยังไงก็ต้องกังวลเรื่องการแข่งบาสฯ กระชับมิตรด้วย เราเป็นเจ้าบ้าน จะยอมแพ้ได้ยังไงล่ะครับจริงไหม?" คุโรโกะยิ้มอย่างไม่น่าไว้วางใจ 
               "ฉันถล่มยับได้พับสนามสินะ" อาโอมิเนะยักไหล่อย่างไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก ฝีมือของเขาพัฒนาจนถึงขั้นที่น้อยคนจะหยุดได้....
               "เห...ไหนว่าแผนการณ์ให้ผมฟังทีสิครับ มีอะไรน่าสนใจเยอะจริงๆ" 
                เสียงหัวเราะน่าขนลุกดังไปทั่วห้องกว้าง





            พวกมิเนะจังโดนรุมอีกแล้ววววววว 55555 มีความขำคนอ่าน อินมาก นี่เขียนไปก็อินไปเหมือนกันค่ะ แบบ...คนไม่ดีแบบไร้เหตุผลโลกนี้ก็มีอยู่จริงๆ อะไรแบบเนี้ยยยยย

            ช่วงนี้อากาศร้อน...และฝนตก แปรปรวนรวนเรจริงๆ แต่หากใครลงมาภาคใต้ ทะเลสวยมากกกกกก สวยจนแบบ...ประเทศไทยนี่อลังการงานสร้างจริงๆคะ 5555 ดูแลสุขภาพกันด้วยน้าาาาาา ระวังอย่าให้ป่วยน้าาาาาา

           ขอบคุณที่คอยติดตาม ให้กำลังใจ กันมาเสมออออ ขอบคุณมากค่าาาาา ^_^
 
          สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์นะคะ ฝันดีค่าาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5666 Shipnielong (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 13:28
    อ่ะะะะะะะะ เอาล่ะะะ เจอฉันแน่ เจอแน่!!!
    #5,666
    0
  2. #5157 หงลี่ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 16:25
    งื้ออออ อัตจังได้จูบเลยหรอออ เขินนอ่ะ(?)
    #5,157
    0
  3. #5084 June-Tongon (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:01
    ดิฉันว่า แดง ดำ เหลือง น้ำเงิน กลุ่มนี้ร้ายตัวพ่อเลยล่ะ เป็นของจริงของแท้
    ยุสุมิ:บอกกับใจตัวเองว่าเหนื่อยก็พักถ้าเค้าไม่รักก็พอ~~
    คากา:ไม่ต้องคาดหวัง ไม่ต้องนั่งรอ ให้มันท้อหัวใจ~~
    ยุสุมิ:พอหยุด
    คากา:ได้ข่าวว่าเธอเริ่มก่อน
    ยุสุมิ:เงิ่บ
    #5,084
    0
  4. #5038 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    งื้ออออออ ตอนนี้ฟินมุคคุงกับน้องเสือมาก มิโดรินเจอเป็นคนแรกยังไม่ได้จูบเลย 555 มุคคุงน่ารักอ่อนโยนกับไทกะเสมอ

    ทางด้านตัวร้าย เลว! จบค่ะ
    #5,038
    0
  5. #4718 immaterial2547 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:01
    ไรท์ต่อด่วนเลยค้างงงงง
    #4,718
    0
  6. #4717 immaterial2547 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:01
    ไรท์ต่อด่วนเลยค้างงงงง
    #4,717
    0
  7. #4716 immaterial2547 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:01
    ไรท์ต่อด่วนเลยค้างงงงง
    #4,716
    0
  8. #4715 immaterial2547 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:01
    ไรท์ต่อด่วนเลยค้างงงงง
    #4,715
    0
  9. #4713 Panisa (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:19
    กรี๊ดดดด สุดยอดมากค่ะไรท์ เรื่องแนวนี้ดาร์กดีค่ะ โดนใจสุด อยากให้แต่งอีกเยอะๆเลยค่ะ
    #4,713
    0
  10. #4710 0895561072 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 13:40
    รอน้ะค้าาา #ม่วงน่ารักกก
    #4,710
    0
  11. #4709 Kretis (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:46
    ตอนต่อไปมาด่วนนนนนนน จิขาดใจตายค่าาา

    อยากรู้ว่้าตอนหน้าคากามิจะได้เจอใครต่อ เจอน้องดำ เขียว ม่วง ไปแล้ว ใครคือคนต่อไป

    ที่สำคัญแผนของเจ้าตัวร้ายทั้งสี่คืออะไรกันแน่ คิน แนช พวกนายออกมาปกป้องไทกะด่วนนน

    ไรท์ค่าาา ขอตอนต่อไวไวเลยค่าาาาา
    #4,709
    0
  12. #4708 Tiger_taiga (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:52
    มุคคุงน่ารักมาก ดีนะที่กลับตัวก่อน
    4 คนนั้นทำไมถึงชั่วช้าขนาดนี้นะ หึมๆๆๆ
    มาต่อเร็ๆ นะคะ
    #4,708
    0
  13. #4707 Tiger_taiga (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:52
    มุคคุงน่ารักมาก ดีนะที่กลับตัวก่อน
    4 คนนั้นทำไมถึงชั่วช้าขนาดนี้นะ หึมๆๆๆ
    มาต่อเร็ๆ นะคะ
    #4,707
    0
  14. #4702 A.R.M.Y.P.J.H.S (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:09
    อ่านแล้วรู้สึกเกลียด4คนนั้นมาก!!!!ทำร้ายคากามิของชั้น(?)ได้ลงคอ อยากจิร้องห้ายยยยย
    #4,702
    0
  15. #4701 aom41040 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:47
    ไม่อย่ากินมาม่าๆๆ กินเยอะเดวบวม 55
    #4,701
    0
  16. #4698 M.D. MayDay (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:05
    มุคตุงนี่คือดีงาม
    #4,698
    0
  17. #4696 khun17461 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 15:31
    เอิ่มมม!! ไม่รู้จะพูดอะไรกับ 4 คนนี้ดี มันน่าจับมาตีคนละ 10 ทีจริงๆ โมโห!! 



    ส่วนมุคคุงจองเราไม่ต้องพูดอะไรมาก ฟินวนไปค่ะ!! อร้ายยย~~ น่ารักจังเลยสองคนนี้~~ 



    ปล.มิโดริมะมาก่อน แต่ก็รอไปนะลูก โธ่..ลูกแม่
    #4,696
    0
  18. #4695 0804359592 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:30
    ต่อได้ไหมค่ะเกลียดทั้งสี่คนยกเล้นมุคคุงกับมิโดริมะคุง
    #4,695
    0
  19. #4694 thairnee1234 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 10:32
    ถึงจะไม่อยากเห็นนายน้อยที่รักของบ่าวแพ้ แต่ก็ช่วยจักการที่นะแนช! คิน! อย่าให้รุ่นปฏิหาริย์พยองได้!!!
    #4,694
    0
  20. #4692 Lusiafar (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 03:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    สนุกมากมาย อยากอ่านต่อเดี๋ยวนี้เลยอ่ะ
    อยากรับรู้ความเลวของอีก4คนมากกกกกกกกก มาก
    #4,692
    0
  21. #4691 O_O (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:30
    กริ๊สสสสส >
    ชอบ ๆ อยากให้ถึงตอนต่อไปเร็ว ๆ จังเลยค่ะ

    ฝ่ายพวกอาคาชิเริ่มแสดงความดาร์กขึ้นมากเรื่อยๆ แล้ว

    จะทำอะไรกันนะ ลุ้นๆ

    ปล. มุราซากิบาระตะมุตะมิมาก ได้จูจุ๊บจากคากามิด้วย

    ปล.2 มิโดริมะคุงจะอิจฉาไหมนะ อิอิ
    #4,691
    0
  22. #4690 Bark_mnr (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:49
    อหหหหห. เตรียมแผนไว้พร้อมเลยนั้ล อย่าใจร้ายกับเสือแดงเน้อ สงสารไทกะของพรี่ แต่ละมุนมาก อัตสึชิกับไทกะ แม่จ๋า งือออ หนูชอบ! รอนะคะไรท์~ ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ เป็นห่วงเด้อ
    #4,690
    0
  23. #4689 EXO'PCY (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:28
    อย่าใจร้ายกับไทกะน้าาาา จับกดได้แต่อย่ารุนแรงนะนายน้อยอาคาชิ
    #4,689
    0
  24. #4688 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:32
    จริงๆพวกนางก็คงรักของพวกนางแหละ แต่ไม่รู้ใจตัวเอง พอรู้ใจตัวเองก็ดันทำเขาเจ็บจนหนีอีก พอเขากลับมาก็วางแผนอันร้ายกาจ พวกนี้มันน่าจับมาตีเรียงตัวจริงๆค่ะ ยกเว้นมุคคุงกับชินจัง 5555555555555555
    #4,688
    0
  25. #4687 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:03
    มุคคุงน่าร้ากกก
    #4,687
    0