fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 73 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

โค้ช




          “อืม...” เสียงครางในลำคอ ขณะที่ใช้ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้า “อืม...” 
          “นายจะพูดอะไรก็พูดไปสิไทกะ...” แนซส่งเสียงค้านอย่างอดไม่ไหว เมื่อเจ้าเสือสีแดงงี่เง่าก้มๆ เงยๆ กวาดตามองสมาชิในทีมเขามาหลายนาที  “วีดิโอของเจ้าพวกนี้นายก็ดูไปแล้ว...มีอะไรก็พูดไป!!”
           เขารำคาญเฟ้ย!! 
           ปรายตามองเจ้ากัปตันทีมตัวดีที่นั่งจิบชารสเลิศที่คากามิชงให้ ไขว้ห้าง อ่านหนังสือแล้วยังอมยิ้มน้อยๆ มองมาทางนี้ 
          “ทำไมดูปกติกว่าพวกนายสองคนล่ะ?” คากามิถอนหายใจ 
          “หมายความว่ายังไง...ไทกะ?” ซิลเวอร์เอ่ยถามขึ้นมา 
          “ก็พวกนายมันไม่ปกติ...ไม่น่ามีเพื่อนร่วมทีมปกติ” แนซแทบจะกรอกตา ดึงเจ้าเสือแดงมาขยี้หัวจนผมยุ่ง แล้วผลักไปทางซิลเวอร์  
           “ปกติฉันเล่นตำแหน่ง PF(พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ด) ถ้าจะแข่งกับรุ่นปาฎิหาริย์คนที่ลงตำแหน่งนี้ก็คือ...อาโอมิเนะ ไดกิ หมอนั่นเป็นอัจฉริยะด้านการทำแต้ม เป็นบาสเกตบอลเพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น แม้แต่ในสนามของ NBA ก็หายากที่จะมีใครมีสมรรถภาพร่างกายได้ยอดเยี่ยม มีความยืดหยุ่นที่เป็นเลิศ มีความคล่องตัวที่ไม่มีใครเหมือน ความเร็วเป็นที่หนึ่ง อาโอมิเนะเล่นบาสฯ มาตั้งแต่เด็ก 
          “ฟังดูเป็นคนที่น่ากลัวนะ” ซิลเวอร์ยักไหล่ เขาเองก็เคยดูการเพลย์ที่เหนือชั้นของผู้เล่นที่ชื่ออาโอมิเนะมาก่อน เพราะเล่นในตำแหน่งเดียวกัน แม้จะไม่ใช่นักกีฬาของ NBA แต่ด้วยความสามารถที่กล่าวขานก็ทำให้ใครต่อใครสนใจการเล่นของเขา…
           หากได้เจอกัน… 
           “ตอนนั้น...เมื่อสามปีก่อน เจ้าหมอนั่นเป็นคนเดียวที่สามารถบังคับโซนได้ตามใจชอบนี่ใช่ไหม…ไทกะ?” 
            คากามิพยักหน้า “ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น...และบังคับโซนได้ลึกขึ้นด้วย หากฝีมือที่เห็นเมื่อครั้งแข่งสตรีทบาสฯ หลายปีก่อนว่าน่ากลัว...ตอนนี้ก็คงน่ากลัวกว่ามาก” 
          “ตำแหน่งเดียวกับนายพอดีเลยซิลเวอร์...” แนซยิ้มอย่างนึกสนุก 
          “ปีศาจแห่งวงการบาสฯ คือสมญานามของอาโอมิเนะ...ไม่มีใครแย่งตำแหน่งนั้นไปจากเขาได้ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี...” 
           “ปีศาจปะทะกับบุตรแห่งพระเจ้า... คงเป็นการต่อสู้ที่น่าชม” 
           “ส่วน...คิเสะ เรียวตะ…” 
           “เขาเป็นนายแบบชื่อดังก้องโลก...ผมยังดูนิตรสารที่เขาถ่ายเลย เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก” คากามิยิ้มให้กับคำพูดของ ซารายน์ เยเลน 
ผู้เล่นในตำแหน่งเดียวกับคิเสะ 
           “นั่นสิ...มีเสน่ห์มาก” 
            เป็นคนที่มีรอยยิ้มทำลายล้าง ชวนให้หลงใหล 
            หากใครที่รู้จักเขามากขึ้นก็จะรู้ว่านายแบบดังคนนี้...ชอบออดอ้อนราวกับหมาตัวโต 
           เอาแต่ใจในบางครั้ง ดื้อ...และขี้งอนเป็นที่หนึ่ง 
           เขาเองก็เคยโดยนิสัยนั้น...ทำร้ายเอา 
           มั่นใจว่ารอยยิ้มนั้นเป็นของตน...ลืมไปว่า...เขาไม่มีความสำคัญอะไรเลย
           ” คิเสะมีเพอร์เฟคก็อปปี้ที่สามารถเลียนแบบท่านเล่านของคนอื่นได้ การต้องสู้กับรุ่นปาฏิหาริย์ทั้งทีมในคนๆเดียว เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก” 
           “อืม...เคยทำให้พวกฉันลำบากมาแล้ว” 
           ผู้เล่นที่ยืดหยันในสนามตอนประมือกับพวกเขา จะลืมได้คงยาก... 
ความสามารถที่ทัดเทียมกับโซนอีก 
          “นั่นเมื่อก่อน…ตอนนี้…คิเสะสามารถเข้าโซนได้..แม้ไม่ถึงขั้นบังคับตามใจชอบเหมือนอาโอมิเนะ แต่...เมื่อเขามุ่งมั่นที่จะเอาชนะขึ้นมา...ก็ต่อกรยาก" 
          "ท่าทางพราวเสน่ห์ของเขาคงเป็นเรื่องหลอกลวงล่ะสิ" เยเนลเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ 
          “อืม... ตำแหน่ง...C (เซนเตอร์) เป็นของมุราซากิบาระ อัตสึชิ หมอนั่นรูปร่างสูงใหญ่ แขนขาวยาว มีพลังมหาศาล” 
          คากามิจำได้ว่าอีกฝ่ายชอบอุ้มเขาเหมือนเด็ก...ชอบกอดเขาราวกับเป็นตุ๊กตาหมี 
          “มุราซากิบาระเป็นพวกทำอะไรตามอำเภอใจ บางทีก็เหมือนไม่อารมณ์จะแข่ง แต่ฝีมือหมอนั่น...เป็นของจริง ยิ่งตอนนี้ก็สามารถเข้าโซนได้แล้วด้วย...” 
          “มิโดริมะ ชินทาโร่ เล่นในตำแหน่ง (SG) ชู้ตติ้งการ์ด สามแต้มของหมอนั่น...นับวันจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ อาณาเขตของมิโดริมะทั่วสนาม แม้เขาจะไม่สามารถใช้โซน...แต่ความสามารถนั้น...ก็ไม่มีใครเลียนแบบได้ เพราะในสนามของ NBA ฉันก็ไม่เคยเห็นลูกสามแต้มที่สูง เป็นวงสวิงที่สวยงามได้เท่าของมิโดริมะ ไม่เชื่อถามแนซได้...อ้าปากค้างมากแล้ว โอ๊ย! พูดความจริงนะเฟ้ย! คิน!! ห้ามทีสิ!” คากามิร้องห้าม เมื่อมือยาวๆ เอื้อมมาขยี้หัวเขาไม่พอ ยังดีดหูเขาแรงๆ อีก ซิลเวอร์ที่นั่งข้างๆ หัวเราะก่อนจะรวบคากามิไว้ในอ้อมแขนแล้วเอาหลังบังการโจมตีจากแนซ 
         “นายอย่าแกล้งไทกะสิ” ตาคมสีฟ้าแทบจะฉายแววเบื่อหน่ายชัดเจน... 
          อีกคนแล้ว...ที่ถูกเจ้าเสือแดงหว่านเสน่ห์เอา
          เฮ้อ...บ่นไปก็ทำอะไรไม่ไม่ได้ 
         ในเมื่อเขาก็เหมือนกัน...ถูกแสงของดวงอาทิตย์นี้...ดึงดูดเข้าไป 
         “สวยกว่าสามแต้มของฉันอีกเหรอ?” คาเนโล บาริส เลิกคิ้ว
ในสนามระดับโลก...ลูกชู้ตของเขาได้รับการขนามนามว่างดงามที่สุด และไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของคนๆ นี้มาก่อน 
          “ต้องบอกว่า...ใช่” คากามิยักไหล่ เขาดูวิดีโอการแข่งของทุกคนมาอย่างละเอียดพูดได้เต็มปาก “มิโดริมะเป็นหมอแล้ว...คงไม่มีเวลาเล่นบาสฯ เท่าไหร่ แต่ฝีมือของหมอนั่นก็ยังเป็นของจริงอยู่ดี” 
          “เป็นคุณหมอด้วย?” 
          “ศัลยแพทย์มือหนึ่งของญี่ปุ่น...อ้อ...เป็นนักกายภาพมือหนึ่งด้วย แต่อันหลังมีน้อยคนมากที่รู้ เพราะเจ้าตัวใช้เวลาเรียนน้อย” ซิลเวอร์สาธยาย 
ตั้งแต่ที่แนซมาบอกว่ามิโดริมะ ชินทาโร่มาหาไทกะ เขาก็จัดการสืบข้อมูลของคนๆ นี้อย่างจริงจังทันที หงุดหงิดนิดหน่อยที่ที่นี่คือญี่ปุ่น 
แม้ตระกูลเขาจะมีอำนาจ...แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากอยู่ดี 
          “คุโรโกะ เท็ตสึยะ เป็นผู้เล่นปริศนา...ที่ดูไม่มีพิษภัยแต่...น่ากลัวที่สุด การส่งลูกที่ราวกับเวทมนต์ และความสามารถไร้ตัวตนของหมอนั่นทำให้คู่ต่อสู้เสียแต้มมาหลายคนแล้ว...ยิ่งตอนนี้...สามารถชู้ตและทำแต้มได้” คากามิยิ้มขมขื่น...
           สำหรับคุโรโกะ คือเพื่อนคนแรก...คู่หูที่แสนสำคัญของเขา 
ยังจำได้เลยว่าเขากับอาโอมิเนะเป็นคนสอนคุโรโกะคิดท่าชู้ตต่างๆ 
แม้จะซ้อมกันดึดดื่น ในคืนที่หนาวเหน็บยังไงก็มีแต่รอยยิ้ม... 
          มือเรียวกำแขนคนที่กอดอยู่แน่น จนดวงตาสีม่วงใสต้องก้มมอง เห็นเพียงเสี้ยวดวงตาคู่สวยที่ฉายแววแวดร้าวก่อนเจ้าตัวจะพยามทำมันให้กลับมาเหมือนเดิม ซิลเวอร์ก็โอบร่างแน่นขึ้น 
          “ส่วนคนสุดท้าย...อาคาชิ เซย์จูโร่ แนซคงรู้จักดี” 
          “เหอะ!!” แนซแค่นเสียงในลำคอ 
          “ลองศึกษาสไตล์การเล่นของพวกรุ่นปาฏิหาริย์ก่อน วีดิโอคินกับแนซหามาให้แล้ว พรุ่งนี้ซ้อมกันในสนาม ฉันจะช่วยแนะนำให้ น่าเสียดายที่ฉันช่วยได้แค่นี้” 
          “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง” แนซเอ่ย ใช้มือแกร่งบังคับเชยคางเรียวขึ้น ให้ดวงตาสีสวยมองสบตาเขา “แค่นี้...นายก็มีชีวิตชีวาขึ้น” 
เจ้าเสืองี่เง่าที่ชอบไปดูการแข่งและนั่งวิจารณ์พร้อมยิ้มอย่างเจ็บปวด กลับมีแววตากระตือรือร้นและสนุกสนาน 
           ความเจ็บปวดดูเหมือนจะเบาบางลง...บ้างแล้ว 
           “นั่นสิ...ก็ดีเหมือนกัน” คากามิยิ้ม 
            เข้าใจดีว่าแนซเป็นห่วงเขา ในวันที่เคยท้อแท้จนแทบอยากตาย กลับมีอดีตคู่แข่งคนนี้โผล่มาด้วยความบังเอิญ แม้วาจาจะไม่น่าฟัง ท่าทางจะหาเรื่องชวนตี 
            แต่ในวันคือนอันโหดร้ายเหล่านั้นกลับมีคนๆ นี้อยู่ข้างๆ ไม่หายไปไหน 
            “อ๊ะ...ฉันจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย เดี๋ยวกลับมาทำมื้อเย็นให้ พวกนายอยากกินอะไรก็โทรมาบอกล่ะ จะได้ซื้อของสดเข้ามา คิน...ปล่อยได้แล้ว อย่าทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตานะเฟ้ย!!” ซิลเวอร์หัวเราะยอมปล่อยเสือตัวโตในอ้อมแขนแต่โดยดี 
           “เอาผ้าพันคอไปด้วยไทกะ” เขาส่งผ้าผืนหนาที่คอให้อีกฝ่ายที่เบ้ปากใส่ 
          “เสื้อคลุมด้วย” ตามมาด้วยแนซ 
          “เออน่า...ฉันไม่ใช่เด็กนะ” บ่นไปก็แค่นั้นในเมื่อมือก็รับมาอยู่ดี 
พอพ้นร่างของคากามิคนในห้องก็มองสบตากัน ตอนแรกพวกเขาก็ไม่ยอมรับหรอกนะที่กัปตันเสนอให้มีโค้ชเป็นคนญี่ปุ่น เถียงกันอยู่นานทีเดียว ใครใช้ให้มินาโมโตะ ซิลเวอร์ คิน เป็นคนน่ากลัวที่เมื่อเขาเอ่ยต้องยอมฟัง และเจ้าตัวก็ขนวิดีโอการแข่งของผู้ชายที่ชื่อคากามิ ไทกะมาให้ดู 
           เพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยม น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่สามารถเล่นบาสฯได้
           ไม่อย่างนั้น...คงจะสนุกสนานกว่านี้แน่ๆ 
           “เท่ากับว่าเราต้องเผชิญผู้เล่นที่สามารถเข้าโซนได้ถึงสามคน ทำไมความสามารถหายากแบบนั้นถึงเจอเกลื่อนจัง” 
           “สี่...” แนซเอ่ยเรียบๆ 
           “หืม?” 
           “อาคาชิ เซย์จูโร่ ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่สามารถเข้าโซนได้ มีความสามารถดวงตาแบบเดียวกับฉัน และเหนือชั้นกว่าระดับหนึ่ง” 
            “เก่งกาจขนาดนั้น?” 
            “ฉันปะทะเมื่อสาปีก่อนก็ต้องยอมรับว่าของจริง... แต่จากที่เคยได้ยินไทกะเล่าให้ฟัง คงต้องบอกว่า... ซาตานร้ายเลยล่ะ”
             ซานตานที่ทำทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการ...




              “ขอโทษนะครับ...คือผม...ขอโทษจริงๆ” เสียงเอ่ยภาษาญี่ปุ่นตะกุกตะกักของหนุ่มผมแดงอมดำทำให้ใครหลายคนมองมาอย่างสนใจ 
              ไม่น่าเลย...ไม่น่าเลยจริงๆ 
              คากามิถอนหายใจ เพราะความอยากมากินร้านเบอร์เกอร์เจ้าประจำที่เคยกินตอน ม.ปลายนั่นล่ะ เขาก็สั่งเสียเยอะจนกองพูนเดินหอบหิ้วโดยไม่สนใจ ดันไปชนกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเข้า เส้นผมสีฟ้าของเธอเปื้อนซอสและเครื่องดื่มกลิ่นวานิลาที่อีกฝ่ายถือมา 
             “ไม่เป็นไรคะ...คุณไม่ได้ตั้งใจ” เสียงตอบราบเรียบง่ายๆ...
             คล้ายเสียงใครบางคนในความทรงจำ 
             “แต่มัน...” 
             “หากรู้สึกผิดจริงๆ เลี้ยงวานิลลาเชคคืนฉันสักแก้วก็พอ” 
             “ของโปรดเหรอ…ครับ?” 
              กระทั่งของที่ชอบก็ยังเหมือนกัน 
              คากามิพิจมองเด็กสาวตรงหน้า...ส่วนสูงไม่มากแต่ก็นับว่าสูงหากเทียบกับเด็กผู้หญิง เส้นผมสีฟ้าอ่อนยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีน้ำผึ้ง บรรยากาศรอบตัวยิ่งคล้าย...
              จืดจาง ไร้ตัวตน เหมือนหมอนั่น...
              คุโรโกะ 
             “อื้อ...ใช่คะ ของโปรดของฉันเลย” 
             “งั้น...มาสิเดี๋ยวผมเลี้ยงตอบแทน เอ่อ...ไปซื้อชุดใหม่ด้วย” 
             “ใจดีจังเลยนะคะ” เด็กสาวยิ้มบางอย่างมีเลศนัย 
             “อ่ะ...เอ่อ...” ได้แต่เกาแก้มรู้สึก...อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก 
             ทั้งคู่มานั่งกระจกริมหน้าต่าง โต๊ะตัวเดียวกับที่คากามิชอบมาเสมอๆ 


              ‘จะกินเยอะเกินไปแล้วนะครับคากามิคุง...’ 
             ‘เรื่องของฉันน่านายน่ะเป็นพวกกินน้อยสิ้นดี แค่วานิลลาเชคแก้วเดียวจะอิ่มได้ยังไงว่ะ?’ 
             ‘แต่ผมฉลาดกว่าคากามิคุงนะ’ 
            ‘เงียบปากไปเลยคุโรโกะ!!’ 
           ‘พูดอย่างนี้เดี๋ยวให้เดินกลับบ้านคนเดียวนะครับ ถนนแถวนั้นยิ่งมีข่าวลือเรื่องวิญญาณอยู่ด้วย’ 
            ‘ไอ้...’ 
            ‘หึๆ'


            “คิดอะไรอยู่เหรอคะ?” เด็กสาวตรงหน้าเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเหม่อลอย 
            “อ้ะ...เปล่าๆ เดี๋ยวฉันสั่งเครื่องดื่มให้ใหม่นะ” ลุกขึ้นไปยังเคาน์เตอร์ทิ้งให้เด็กสาวนั่งยิ้มบาง ตาคู่สวยซ่อนแววระริกไว้จนปิดไม่มิด เรียวปากบางเฉียบยิ่งยกยิ้มปริศนา เมื่อเห็นข้อความในมือถือเข้ามาก็ยิ้มกว้างขึ้น 
           “มาแล้ว...นี่ของเธอ” 
           “ขอบคุณคะ” เงยหน้ายิ้มบาง คากามิรู้สึกมือสั่น 
           ทำไม...เขาถึงมีปฏิกริยาแบบนี้กัน 
           ความหวาดกลัว... 
          “เป็นอะไรไหมคะ?” เมื่ออีกฝ่ายกระพริบตารู้สึกเหมือนความกลัวได้หายไป 
          สงสัย...เขาคงหิวมากแน่ๆ 
          “ลืมแนะนำตัวเลย ฉัน คากามิ ไทกะ เธอล่ะ?” 
         “เรียกรุยเถอะคะ” 
         “รุย?...มาจากคำว่าแสงสว่างหรือเปล่า? โทษทีฉันไม่ได้อยู่ญี่ปุ่นมานานค่อยๆ ลืมไปหลายอย่างแล้วล่ะ” 
          “คุณเป็นคนต่างชาติเหรอค่ะ?” 
         “อ้อ...เปล่าๆ เป็นคนญี่ปุ่นนี่ล่ะ...ตอนเด็กเรียนอยู่อเมริกา ตอนม.ปลายก็เพิ่งย้ายมา แล้วก็...กลับไปอเมริกาอีกน่ะ เลยไม่ค่อยชิน” 
         “อ๋อ...แสดงว่าคากามิคุงต้องเก่งภาษาอังกฤษมากแน่ๆ เลยนะคะ” คำเรียกคากามิคุงด้วยน้ำเสียงของอีกฝ่ายทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก
          คล้าย...คล้ายจนเกินไป 
          แต่ไม่มีทางคุโรโกะไม่ใช่ผู้หญิง...อีกอย่างหมอนั่นก็ไม่น่าจะมาปรากฎตัวแถวนี้ 
         “ไม่ขนาดนั้นหรอก...ตอนเรียนฉันยังสอบตกเลย ลำบากคนอื่นวิ่งวุ่นติวให้”
           ภาพความทรงจำแล่นปราดเข้ามาในหัว จำได้ว่ามิโดริมะหน้าขรึมขนาดไหนที่ต้องติวให้เขา ให้อาโอมิเนะ คิเสะ รวมถึงมุราซากิบาระ พอพวกเขาทำโจทย์ไม่ได้หมอนั่นก็จะขมวดคิ้วใส่ แต่ยังยอมอธิบายหลายรอบ ผิดกับคนติวอีกคนอย่างอาคาชิ...ทำไม่ได็ก็ถูกลงโทษ เอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผลมาก เดือนร้อนคุโรโกะที่ต้องเป็นคนไกล่เกลี่ย แต่เพราะการติวแบบนรกของสองคนนั้นล่ะ...ทำให้เขาไม่ถูกโค้ชฆ่าเอา 
          “อ้ะ...” คากามิสะดุ้งเมื่่อมือเย็นเฉียบแตะที่แก้มเขาเบาๆ ปลายนิ้วไล้ที่ขอบปากช้าๆ 
           “คากามิคุงกินเลอะนะคะ”  สัมผัสเย็นวาบทำเอาเขาเกือบสะดุ้งหนี...
มือที่เย็นจัดขนาดนี้ เหมือนมือของคุโรโกะจนเกินไป 
          “รุยเหมือน...คนที่ผมรู้จักมาก” เขาพึมพำ 
          “แฟนเก่าเหรอคะ?” เด็กสาวหัวเราะดึงมือกลับ 
          “ไม่ใช่หรอก...เป็นผู้ชาย...และเคยเป็น...คนสำคัญของฉัน”
 คิ้วบนใบหน้ารุยขมวดเข้าหากัน “เคยเป็น?” 
          “อืม...อดีตน่ะนะ” 
         “อ้อ...หมายความว่าตอนนี้คากามิคุงมีคนสำคัญคนอื่นแล้วเหรอคะ?” 
ทำไมน้ำเสียงอีกฝ่ายจึงดูหงุดหงิดขึ้นมา...หรือเขา...คิดไปเอง  
          “คนสำคัญเหรอ...อือ...นั่นสิฉันเอง...ก็มีอยู่จริงๆ” 
ทั้งแด๊ด แนซ อเล็กซ์ แล้วก็...คิน 
คนที่อยู่ข้างๆเขา... 
          “สำคัญกว่าคนๆ นั้นที่ว่าเหมือนฉันอีกเหรอคะ?”
 บรรยากาศรอบตัวรุยดูเปลี่ยนไป...เย็นชาขึ้น เยือกเย็นขึ้น น่ากลัว...ขึ้น 
          “รุยเข้าใจผิดแล้ว...ฉันเคยเห็นหมอนั่นเป็นคนสำคัญ...แต่หมอนั่นเห็นฉันเป็นแค่ตัวหมากกับของเล่นเท่านั้น…” 
           ติ๊ด! 
           “สักครู่นะคะ” รุยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเมล์ คิ้วบนใบหน้าน่ารักขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ 
          “ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ...หากไม่ลำบากจนเกินไปฉันขอเบอร์ติดต่อคากามิคุงไว้ได้ไหมคะ?” 
          “อ้อ...เรื่องชุดสินะ ได้ๆ”คากามิยื่นมือถือให้อีกฝ่ายทันที 
          "ขอบคุณนะคะ ไว้ฉันจะติดต่อมาอีกที" 
          "อื้อ...ไม่เป็นไร" โบกมือบ๊ายบายให้หญิงสาว ยิ่งมองจากด้านหลังอย่างนี้ ภาพแผ่นหลังเล็กแต่แข็งแรงแวบเข้ามาในหัวจนต้องกระพริบตา 
           นี่ฉันกลัวนายมากจนเกิดภาพหลอนหรือไงนะ...
           คุโรโกะ



             "เป็นยังไงบ้างล่ะครับ?" เด็กสาวที่ผละออกมาจากคากามิเมื่อครู่เดินมาขึ้นรถคันหรูที่จอดเทียบอยู่คนขับรถกิตติมศักดิ์ก็เอ่ยถามทันที 
            "ได้เบอร์โทรศัพท์มาแล้ว...อีกอย่างเรายังมีนัดเจอกันด้วย...ครับ" มือขาวเรียวเอื้อมถอดวิกผมยาวออกไปจากหัวแตะที่แก้วตาเบาๆ ก็ดึงคอนเทคเลนส์สีน้ำผึ้งอ่อนออกมา เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนจางและเส้นผมสีเดียวกัน 
           "เหมือนว่าเสือน้อยจะกลัวผมน่าดูเลยครับ หึๆ"
 แค่เห็นท่าทางมือสั่น หวาดกลัวกับสัมผัสของเขาก็ทำให้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา แต่พอปากสีพีชนั่นบอกว่ามีคนสำคัญคนอื่นแล้วอารมณ์เขาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เกือบทำเสียแผนโดยการกระชากร่างโปร่งนั้นมาบดจูบให้ไม่ต้องฟังคำพูดที่ไม่อยากฟัง 
            หนีไปจากพวกเขา...ยังกล้าพูดอะไรแบบนี้อีก ช่างเป็นเสือที่ดื้อด้านจริงๆ 
           "ไทกะมีปฏิกริยากับนายสินะ...เท็ตสึยะ?" 
           "ใช่ครับ...แต่คากามิคุงคงไม่คิดหรอกว่าผมจะลงทุนปลอมตัวเป็นเด็กสาวน่ารักเพื่อหาทางเข้าถึงตัวอีกฝ่ายแบบนี้" 
           "หึๆ...ผมเองยังแปลกใจเลย" 
           "ก็คุ้มนั่นล่ะครับ..." 
           "ดี...ส่วนทางไดกิเจ้าตัวกำลังจะพักงานไปสักระยะ เรียวตะก็กลับมาแล้ว" 
            "อาคาชิคุงจะลงมือก่อนหรือหลังการแข่งดีครับ? ผมชักจะอดใจไม่ไหวเสียแล้วสิ" 
            แค่เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียง เขาก็แทบจะกระชากอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมแขน จุมพิตสั่งสอนกักไว้ใต้ร่างไม่ให้หนีไปไหน 
           "หึ...ผมไม่รอนานหรอก" 
            เขาก็กระหาย...แค่มองเห็นจากไกลๆ สัญชาติญาณในตัวก็ถูกปลุกอย่างบ้าคลั่ง "ผมให้คนเตรียมทุกอย่างไว้เรียยบร้อยแล้ว" 
          "เห็นบอกว่าคิเสะคุงกลับมา?" 
          "เรียวตะก็เหมือนพวกเรา..." 
          "หืม?" 
          "คงอยากเจอจะแย่แล้วล่ะ...กับไทกะน่ะ"



           "ซื้ออะไรเพิ่มอีกไหมหว่า?" คากามิพึมพำ ขณะหิ้วของสดมากมายไปตามร้านค้า ความจริงคินบอกให้คนมาซื้อก็ได้แต่เขาชอบที่จะเดินดูด้วยตัวเองมากกว่า บางร้านได้ส่วนลด ได้ของถูกใจกว่าด้วย 
           "หืม...คนเยอะๆ เขามุงอะไรกัน?" เลิกคิวนิดๆเมื่อตรงทางเดินฝั่งตรงข้ามมีคนมากมายเกาะกลุ่ม...ทำราวดารามาเยือน 
           "เฮ้ย!!" ยืนเหม่ออยู่ดีๆข้อมือก็ถูกดึง...อีกแล้ว!! มองเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างและเส้นผมสีม่วงยุ่งเหยิงที่สะท้อนในดวงตา คากามิเบิกตากว้าง...ร่างกายกำลังสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่่ 
          หมอนี่...



          "แหม...คิดจะขัดขวางไม่ให้พบใช่ไหมล่ะเนี่ย...ทำอะไรไร้เดียงสาชะมัดเลยนะ" คนที่ยืนพิงรถคันหรูเอ่ยเบาๆ ยิ้มบางกับตัวเอง รอยยิ้มที่ทำให้เกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดของแฟนคลับรอยๆ ใครจะคิดว่าวันนี้นายแบบชื่อดัง จะมาซื้อของแถวชานเมือง แค่อีกฝ่ายเดินออกมาพร้อมแว่นกันแดด...แต่ออร่าแสบตาก็เรียกผู้คนให้เข้ามาล้อมรอบ 
         คิเสะ เรียวตะ 
         "เอ...คากามิจจิดูผอมลงนะ อา...น่ากินขึ้นด้วย หึๆ" แสยะยิ้มที่มุมปากก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน "ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ...ไว้วันหลังผมจะแวะมาใหม่น้าาา" โค้งหัวให้แฟนคลับรอบๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถ 
          แค่เห็นก็แทบจะอดใจไม่อยู่แล้ว... ดึงเขาไปแล้วผมจะมองไม่เห็นหรือไงกัน เขาเห็นตั้งแต่ร่างนั้นเดินซื้อของร้านแรก...เห็นตลอดเพราะสายตาไม่ได้ละไปไหนแม้แต่น้อย 
           "มุราซากิบารัจจินี่...ใสซื่อจังเลยน้าาาาา"  








               เอามาส่งอีกตอนจ้าาาา...ทำไมนั่งอ่านคอมเมนท์แล้วขำอ่ะ รู้สึกว่าแต่ละคนนี่จะบึ้มๆ พวกนายน้อยกันทั้งนั้น ยังคะ...อย่าเพิ่งโมโหกัน...อันนี้แค่น้ำจิ้มใสๆ โผล่มานิดๆ หน่อยๆ ต้องตอนได้เจอ...อื้อหือ...อยากเตะแหงๆเลยค่ะ 555
              ช่วงนี้ยังคงพิมพ์และอัพกับน้องศัพท์ต่อปาย...เจอเมนท์บอกว่าไม่มีคำผิดเหมือนคอมฯ นี่ก็คิดเหมือนกันค่ะ เพราะแบบ...ทรานสองสามรอบเลย หุๆ
             อื้อ...ตำแหน่งการเล่นของดำกิ...กับไทจังนี่ใช่ PF ไหมอ่าคะ ไม่แน่ใจ ในเน็ตบอกอย่างนี้ ในคอมมิคก็บอกแบบนี้ แต่ในอนิเมะตอนนั่งดูเป็น SF เลยงง ใครรู้บอกเค้าให้แน่ใจหน่อยน้าาาาา
           ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนอีกแล้ว...ระวังสุขภาพด้วยนะคะ ^_^ เดินทางไปไหนก็ขอให้ปลอดภัยน้าาาา 
          อ้ออออ...เดี๋ยวจะ.จะมาอัพ spacial projec knb. อันนี้ใสๆ มุ้งมิ้ง ขัดความดาร์ก 55 ชื่อเรื่อง...SOTUS KNB ค่าาาา 
          ป.ล. สำหรับวันนี้...มาไม่ดึก ราตรีสวัสดิ์และฝันดีนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5665 Shipnielong (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 13:20
    เอาล่ะค่ะ เตรียมบอมบ์แล้ว เดี๋ยวเจอเลย!!!!
    อีก 4 คนคือไม่มีใครใจดีกับน้องแล้วแหละ
    #5,665
    0
  2. #5156 หงลี่ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 16:06
    อ่าา อัตจังช่วยดึงไทจังไม่เจอคิเสะ งั้นเว้นไว้อีกคนเพราะช่วยไทจัง

    ปล.ครกลงทุนแต่งหญิงเลยหรอ
    #5,156
    0
  3. #5037 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:46
    สรุปตอนนี้ว่าที่เลว ย้ำอีกทีว่าเลว มีแค่4คน ทางด้านมุคคุงและมิโดรินนี่ดีอยู่ส่วนนึง เพราะไม่รู้แสดงละคร ฉันจะปักใจเชื่อ #ฮ้องไห้แพ๊พ อย่างน้อยมุคคุงก็ช่วยให้พ้นจากมือเรียวตะแหละว่ะ ทางด้านน้องครกและนายท่านดูลงทุนมาก จบ.. ขอพูดแค่นี้ แค่นี้ก็เลวจนไม่อยากเอ่ยชื่อแหละ #อินจัด
    #5,037
    0
  4. #4706 M.D. MayDay (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:38
    ตอนนี่คือสี่ต่อสี่ ฝั่งปกป้องเสือย้อยจะป้องกันไหวมั้ยเนี่ย
    #4,706
    0
  5. #4671 Nut (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 15:00
    ที่เคยบอกว่าพวกคุโร๊ะจังก็น่าสงสาร

    ถอนคำพูดตอนนี้ยังทันมั้ย(Y-Y)
    #4,671
    0
  6. #4667 tsubakihime (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:57
    ร่นปาฎิหารย์ นี่ รุ่นแรงอ่า
    #4,667
    0
  7. #4666 snow97 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 11:31
    ตอนนี้เกลียดพวกทีมปาฏิหาริย์มากแต่ยกเว้นชินทาโร่กับอัตสึชินะเพราะช่วยไทกะ โอ้ยยยยยยค้างงงงงง ถ้าพวกทีมปาฏิหาริย์ที่เหลือทำตัวดีกว่านี้ไม่คิดทำอะไรไทกะก็พอจะให้อภัยได้ มาต่อเร็วๆน้าาาารออยู่ค่าาา อยากอ่านมากกกกกกก
    #4,666
    0
  8. #4664 YingStarlight (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:07
    ขอล่ะๆอย่าทำไรคากามิเลย พวกนายน้อยชั่วช้ามาก ขอให้คากามิได้กับแนส ฮึ!!!
    #4,664
    0
  9. #4660 ploylove0922 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 20:55
    ต่อด่วนค่าๆ สนุกมากกก เป็นกำลังใจให้แอดน้าาา😊
    #4,660
    0
  10. #4659 Knight keys (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:27
    อัยยะ. พวกรุ่นปาฏิหาริย์นี้สายเอสรึเปล่าเนี่ยชอบอยากกักขังเสือน้อยของเรา
    #4,659
    0
  11. #4658 Albenia (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:39
    ชอบเสือน้อย//น่ารักอ่ะ>?<
    #4,658
    0
  12. #4657 wipawan (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:14
    อย่างน้อยก็รู้แล้วว่ารุ่นปาฏิหารยิ์ไครบ้างอยู่ข้างเดียวกับไทกะของเรา ต่อตอนต่อไปด้วยนะค่ะ เรื่องราวจะเป็นยังไงก็ไม่รู้แต่ขอให้พวกที่ทำร้ายคากามิต้องเจ็บปวดบ้างเอาให้บางตายเลย แต่ตอนจบของ happy ending นะค่ะ
    #4,657
    0
  13. #4656 Kretis (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 10:46
    อ้ากกกกกก ตอนต่อมาด่วนนนนน (ตะกายกำแพงสุดฤทธิ์)
    เจ้าพวกวายร้ายยย พวกนายทำฉันกลัววว สงสารเสือน้อย กำลังแอบคิดว่าจะต้องถูกคุโรโกะที่ปลอมเป็นรุยหลอกมาติดกับแน่เลย คินกับแนสออกมาปกป้องด่วนนนน

    รออ่านตอนต่อไปค่าา ไรท์อัพเร็วมาก ปลาบปลื้มมมม
    #4,656
    0
  14. #4654 Tiger_taiga (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:52
    อ่านแล้วอยากเข้าไปตบให้เลยจริงๆ
    โดร้ายกับเสือน้อยไปแล้วน๊าาาาาาาาาาา

     

    รีบมาต่อนาคร๊าา
    #4,654
    0
  15. #4653 Thawanrat27 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:27
    อยากจะเห็นพวกรุ่นปาฏิหาริย์เสียน้ำตาเพราะไทกะจริงๆ อ๊ะ เว้นมุคคุงกับมิโดรินไว้ เขาพระเอก55555



    แต่ไรท์ทำเราเริ่มเกลียด4 คนนี้แล้วนะ 5555 จะรอต่อไปค่ะ >W<
    #4,653
    0
  16. #4652 MakiDear (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:16
    ง่าาาาา อย่าทำร้ายเสือน้อยนะเว้ยยยย ToT/
    รออ่านตอนต่อไปนะฮับบบบ อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะครับบบ
    #4,652
    0
  17. #4651 misaki9989 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:15
    งื้อออ สงสารไทกะ อ่าา
    ไรท์อย่าแกล้งเยอะน้าาา
    #4,651
    0
  18. #4650 kn_nin (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:52
    คุโรโกะลงทุนมากกกกกกกกถึงกับแต่งหญิง สงสารไทกะมากมาย น้ำจิ้มยังขนาดนี้ของจริงคงน่าจับบีบคอ
    #4,650
    0
  19. #4649 Ruth_Lasazel (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:50
    ใช่ค่ะ ไทกะกับอาโอมิเนะเล่นตำแหน่ง SP ค่ะ
    #4,649
    0
  20. #4648 ANuch TH (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:35
    นี่แค่น้ำจิ้มหรอคะเนี่ย ถ้าเจอจริงสงสัยอยากบึ้มบ้านแล้วก็เสกแล้วก็บึ้มใหม่สัก 100 รอบแหงๆ แงงง ทำไมพวกนายโหดร้ายขนาดนี้
    #4,648
    0
  21. #4647 momiji (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:12
    รอติดตามต่อเลย //นั่งอ่านตอนเก่าวนไปค่าาาาา
    #4,647
    0
  22. #4646 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:40
    ร้ายกาจ!!!(ทำเสียงแบบรอน วีสลี่ย์) สงสารไทกะอ่ะ ดูกลัวมากจริงๆ งืออออออ นี่ก็กลัวแทน กลัวใจพวกนี้นี่แหละ แต่ก็ไว้ใจมิโดริมะกับ มุราซากิบาระนะ น่าจะไว้ใจได้นะ น่าจะนะ555555555555
    #4,646
    0
  23. #4645 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:16
    โอ้ยทำไมร้ายกาจกันแบบนี้เนี่ยสงสารไทกะอ่ะ คุโรโกะนายมีความลงทุนมากอ่ะ5555
    #4,645
    0
  24. #4644 codep (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:00
    ใช่แล้วค้าคางามิเล่นตำแหน่งเดียวกับมิเนะ (PF)

    โอ้โหถึงกับลงทุนแต่งหญิง...
    และแอบสะใจที่คางามิบอกว่ามีคนสำคัญอยู่แล้ว อยากให้พวกที่เหลือหึงมากเมื่อคางามิอยู่กับแนชและคิน 555
    มุคคุงงงตอนนี้พระเอกมากกก ฮือออ แอบขนลุกตามคางามิเลย.. เจ้าพวกนี้มันทำอารายกานนนแน่ฮึ !!!

    แง้ยังไม่ได้nc bloody rose ของมุคคุงเลยค่ะ ;w; แต่จะรอไรท์สร้างกลุ่มแล้วกันจะได้ไม่ลำบากไรท์
    #4,644
    0
  25. #4643 gemello (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:34
    โอ้ยตอนจบอย่าทำร้ายมุคคุงกับมิโดจินมากนะคะ เห็นพยายามช่วยคางามิแล้วสงสารอ่ะค่ะ55555
    คินกับแนช แล้วคนอื่นๆในทีมดูน่ารักดีค่ะ
    อีก4คนที่เหลือนี่โรคจิตมากค่ะ5555
    สู้ๆนะคะ ฝันดีค่าาาา
    #4,643
    0